Downloaded from YTS.MX
[ไซโลโฟนสดใสดังแผ่ว]
Official YIFY movies site: YTS.MX
[เพลงภาษาฝรั่งเศสแนววัยรุ่นสดใสบรรเลง]
[เซรีตอนโต บรรยาย] สารภาพรักครั้งแรกตอนอายุห้าขวบ
สารภาพรักได้สำเร็จ แต่สถานที่คือสุสาน
และเขาเป็นลูกพี่ลูกน้อง
(อีคังจิน ฉันชอบนาย)
สารภาพรักครั้งที่สองตอนอยู่ชั้นป.สาม
"ฉันชอบนายนะ"
ในกระดาษโน้ต
(ฉันก็ชอบเธอ)
เขาเขียนทิ้งเอาไว้แค่ว่า "ฉันก็ชอบเธอ"
แล้วหมอนั่นก็ย้ายโรงเรียนวันถัดไปเลย
เฮอะ ไม่เข้าใจว่าเขาจะตอบทำไมเนี่ย
[กดชัตเตอร์ถ่ายภาพ]
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
หนึ่ง สอง สาม
[เซรีตอนโต บรรยายต่อ] ฉันก็เพิ่งรู้ว่ามีพันธุกรรมหัวหยิก
หนึ่ง สอง สาม
[เซรีตอนโต บรรยายต่อ] ไม่เหมือนฮเยรีที่เป็นแฝดคนละฝา
ผมของฉันเริ่มพันกันยุ่ง
และชีวิตของฉัน ก็เริ่มยุ่งวุ่นวาย
[กริ่งประตู]
วันที่เตรียมตัวสารภาพรักกับพี่ชายบ้านข้างๆ
พี่ชายคนนั้นก็จับมือฮเยรี ที่สะบัดผมตรงพลิ้วสวย แล้วก็เดินจากไป
ตอนนั้น ฉันตัดสินใจว่า
ฉันจะไม่สารภาพรักกับใครอีกต่อไปแล้ว
[เพลงหยุด]
ไม่เอาแล้ว
ฉันไม่ทำแล้ว
(สาวผมยุ่งหัวใจว้าวุ่น)
(จัดทรงผมด้วยตัวเอง)
[ไดร์เป่าผม]
[เพลง "I'm Your Girl" ของ S.E.S บรรเลงในเครื่องเล่น]
[ออกแรงสางผม]
[ออกแรงสางผมหนักต่อเนื่อง]
[ประตูเปิด]
- [ฮเยรี] นี่ - อ๊า!
อะไรน่ะ
[ไม่พอใจ] เฮ้ย!
เดี๋ยว นี่ ตกลงกันแล้วไงว่าอาทิตย์นี้ฉันจะใช้
ก็ฉันต้องฟังกู๊ดมอร์นิ่งป๊อปส์นี่นา
[หงุดหงิด]
โธ่ แม่คะ พัคฮเยรีนี่ขี้โกงจริงๆ อะ
[แม่] นี่ ทำไมถึงเอะอะโวยวายตั้งแต่เช้า
ก็ยัยนี่ทำตามใจตัวเองตลอดเลย
แต่น้องบอกว่าจะใช้เรียนหนังสือไม่ใช่เหรอ
ส่วนแก เซรี เอาแต่ฟังเพลงป๊อปอยู่นั่นแหละ
อ้าว ถ้างั้นก็ซื้อเครื่องเล่นซีดีให้หนูสิ
- เอ้า ขายแม่แล้วก็ไปซื้อเลย เอ้า นี่ - [ข่าวทีวีดังแว่วต่อเนื่อง]
- [ถอนหายใจ] - นี่ คุณคะ
ดูอะไรอยู่นั่นแหละ
- [โห่ร้องดีใจ] - [แม่] กินข้าวได้แล้ว
เซรี ดูนี่สิ ดูสิ
ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้
ว้าว อันดับหนึ่งของโลก ที่หนึ่ง
- มีเรื่องที่เป็นไปไม่ได้สิ - [พ่อ] เป็นไปไม่ได้ที่ไหนกัน
[แม่] บอกให้มากินข้าว
ลูกก็ชื่อพัคเซรี
นี่ไง นี่ไงอันนี้ที่เป็นไปไม่ได้
ผมหยิกที่ได้มาจากพ่อ ต่อให้ตายแล้วฟื้นก็ไม่มีทางผมตรงขึ้นมาหรอก
[พ่อ] โธ่เอ๊ย
คิดซะว่าไม่เสียค่าดัดผมไง
พ่อคะ ค่าดัดผมยิ่งแพงใหญ่
พ่อรู้ไหมว่าค่ายืดผมแพงแค่ไหน
พ่อจะให้ค่าดัดผมรึไง
เดี๋ยวก็เก็บให้หมดเลย หือ บอกให้กินข้าวไง
โอเคจ้า
[หญิง] นี่ โกมาเซรี
รีบๆ ออกมาเร็ว
ยังไม่รีบคลานออกมาอีก
โอ๊ย ยัยพัคฮเยรีหาเรื่องทะเลาะตั้งแต่เช้าเลย
ใช่เหรอ
อะไรเล่า
- หืม - หืม
- โอ๊ะ! - เฮ้อ!
- ฉันชนะแล้วละ - เอามา
เอ้า นี่
นี่ ว่าแต่พัคฮเยรี ได้ที่หนึ่งของโรงเรียนอีกแล้วเหรอ
เฮ้อ อย่างกับว่าฉันจะสนใจงั้นแหละ
นี่อะไรน่ะ
นี่ ต่างกับเธอสุดขั้วเลย พี่น้องกันจริงไหมเนี่ย
นี่ จองดาอุล เธอกำลังข้ามเส้นนะยะ
นั่นสิ อีกอย่าง โกมาเซรีก็น่ารักกว่าฮเยรีตั้งเยอะ
- มาซลจี - หือ
ทำอะไรผิดต่อพัคเซรีใช่รึเปล่า
นี่ นี่เซรี คราวนี้ช่วยแลกที่นั่งกับฉันสักครั้งได้ไหม
เฮ้อ อะไร แพคซองแรอีกแล้วเหรอ
ไม่ใช่ ไม่ได้มีอะไรกับแพคซองแรแต่นั่งด้วยไม่ได้
- เพราะเหมือนหูเลือดไหลเลย - เหรอ
[ชาย ตะโกน] นี่!
ยัยเซรีกับแก๊งลูกสน
วันนี้อากาศแจ่มใสจริงๆ
แพค… แพคซองแรล่ะ
รีบไปกันเถอะ รีบไปกัน รีบไปเร็ว
[ดนตรีเปียโนเบิกบานสดใส]
[หัวเราะขำ]
[กลุ่มเด็กสาวหวีดร้องสนุกสนาน]
[ซองแรหัวเราะ] โย่!
[กลุ่มเด็กสาวหวีดร้องต่อเนื่อง]
[ซองแรหัวเราะชอบใจ]
[ซองแร] นี่ หยุดนะ
[ทั้งคู่ ปนหอบ] หืม
[เพื่อนๆ หัวเราะ]
- เฮอะ… เฮ้อ - เอ้า
- ทำไมของเยอะขนาดนี้ - รีบแบกเถอะน่า
[เซรี] หือ
[ซลจี] คิมฮยอน คิมฮยอน
- [ซุบซิบ] นี่เธอ หล่อชะมัด - [ซุบซิบ] หล่อมาก หล่อมากอะ
[เซรีกระแอมแผ่ว]
[กลุ่มเด็กสาวซุบซิบดังแว่ว]
[คิมฮยอน] โอ๊ะ
[เซรี บรรยาย] คิมฮยอน
ผู้ชายที่สาวๆ ครึ่งโรงเรียนแอบรักข้างเดียว
เมื่อกี้นี้ เขาทักทายฉันอย่างงั้นเหรอเนี่ย
- [แผ่ว] ฮ้า - [เด็กหนุ่มคุยดังแว่ว]
ไรเนี่ย
ทำไมคิมฮยอนถึงทักเธอได้เนี่ย
ไม่นะ คือ
เมื่อวานนี้ที่ทะเล…
- ทะเลอะไร - ทะเลอะไร
[หัวเราะเขิน]
[ดนตรีหยุด]
[เซรี บรรยาย] พอดีว่า อากาศดีก็เลยออกไปว่ายน้ำที่ทะเล
[ดนตรีชวนวาบหวาม]
(คิมฮยอน)
หือ
[เซรี คิดในใจ] ทำไมนายถึงมาที่นี่ได้
เรียนโรงเรียนเดียวกันนี่
นึกว่าเป็นคนเดียวที่รู้จักที่นี่
[เซรี คิดในใจ] ฉันก็ นึกว่าเป็นคนเดียวที่รู้เหมือนกัน
นี่ แต่ว่าเขาถอดเสื้อทิ้งไว้ข้างๆ เธอเลยเหรอ
- อื้อ - โอ๊ะ
ทำไมเป็นงั้น ทำไมทำแบบนั้นเล่า มีความหมายอะไรรึเปล่าเนี่ย
ดูล่อแหลมอยู่นะ
[ทุกคนกิ๊วก๊าว]
นี่ทุกคน นี่ทุกคน หลบไปหน่อย เราไม่สนใจเรื่องนี้
หลบไปหน่อยสิ หลบไปหน่อย
- หลบไปหน่อย - [เซรี] หลบหน่อย
(อันดับคะแนนสอบจำลองครั้งที่ 2 ชั้น ม.6 เทอม 1)
นี่ ดูอะไรน่ะ ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอนี่
คิมฮยอน
[ซลจี] โอ๊ะ คิมฮยอนจริงด้วยแฮะ
นี่ พัคเซรี คิมฮยอนไปห้องเรียนกลางคืน
[เซรี บรรยาย] ห้องเรียนกลางคืน ให้นักเรียนที่สอบได้ถึงอันดับ 100 เข้าไปได้
เลยมีตำนานว่าคนที่ไปสารภาพรักที่นั่น
จะได้เป็นคู่รักกันร้อยเปอร์เซ็นต์
[ซองแร] แต่ไม่รู้ว่าจะไปว่ายน้ำในทะเลได้ไหม เวลาลงทะเลแล้วหิวน่ะสิ
น่าเบื่อที่ไปร้านต๊อกบกกี แต่กลับบ้านไปอาบน้ำนอนเลยไม่ได้
แต่ดันอยากกินต๊อกบกกีอยู่เรื่อยนี่ล่ะ
ต๊อกบกกีต้องซื้อกินข้างนอกถึงจะอร่อยนี่นา
- โกมาเซรี เคยไปร้านของว่างชองซูไหม - [ถอนหายใจ]
แพคซองแร
เคยไปไหม
ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมทุกคนถึงบอกว่า อยู่กับนายแล้วหูเลือดไหล
ใครเป็นคนพูด
มาซลจีเหรอ
เฮ้ย มาซลจี
เคยไปร้านของว่างชองซูไหม
โอ๊ย หนวกหูมาก แพคซองแร หยุดพูดได้แล้วน่า
ไม่มีอะไรทำรึไง คัดลายมือเสร็จแล้วเหรอ
[หัวเราะขำ]
โอ๊ย คัดลายมือฉัน…
จะไปเสร็จได้ไง
[ประตูเปิด]
ทั้งหมด
เคารพ
- [พร้อมกัน] สวัสดีค่ะ - [พร้อมกัน] สวัสดีครับ
ครูมีข่าวที่น่ากลุ้มใจ…
มาบอกทุกคนด้วย
ปีก่อนพวกเราไม่ได้ไปทัศนศึกษาเพราะไต้ฝุ่น
แต่ปีนี้เหมือนจะได้ไป
[โห่ร้องดีใจ]
[ครู] เงียบกันได้แล้ว
มีโรงเรียนที่ไหนบนโลกนี้ ที่ให้เด็กม.6 ไปทัศนศึกษากัน
ผอ.นั่นแหละที่เป็นปัญหา
ดังนั้น ตั้งแต่วันนี้ไปจะเพิ่ม
คัดลายมือเป็นอาทิตย์ละสองเล่ม
- [เซ็ง เบื่อหน่าย] - อะไรเนี่ย ครู
[นร.ช.1] ทางนี้ๆ เร็วๆ
[นร.ช.1] ทางนี้ๆ เฮ้ย
- [นร.ช.1] โอ๊ย ให้ตาย - [นร.ช.2] เยี่ยมเลย
[นร.ช.3] ให้ตายเหอะ
นี่ นี่!
[ซุบซิบ] คนนั้นหล่อมากเลยอะ
[ฮยอน] ให้วอนยอง วอนยอง
[กลุ่มนักเรียนชายเล่นบาส]
- [นร.ญ.1 ซุบซิบ] หล่อมากเลย - [นร.ญ.2] พี่คะ สู้ๆ
- [นร.ช.2] ไนซ์ วู้! - [นร.ช.3] ให้ตายเหอะ
เฮ้อ ไม่ได้การแล้ว
- แฮมเบอร์เกอร์ - อะ นี่
ป้าคะ
ขอเนเวอร์สต็อปขวดนึงค่ะ
เอ่อ ช่วยเอาให้คนที่สนามบาสที่ตัวสูงๆ…
คิมฮยอนเหรอ
อุ๊ย ใช่ค่ะ รู้ได้ยังไงคะเนี่ย
วันนี้มี… [ถอนหายใจ] เอสอาร์เยอะเลย
ซูริน ซองรยอน เซรี
จืดชืดแบบนี้ จะไปมัดใจชายได้ไง
ถ้าเขากินหมดนั่นคงได้ฉี่แตกแน่
(ให้พี่ฮยอน จากจีฮเย)
[สามคนกินไปคุยไป]
[ดาอุล] ร้อนจัง
[ซลจี] เอาอีกมั้ย
[ดนตรีกวนประสาท]
[ซลจี] มาเล่นเป่ายิ้งฉุบกัน คนแพ้กินนี่
พัคเซรี
โคอินดล
[เซรี บรรยาย] ถึงจะเรียกว่าโคอินดล แต่จริงๆ เธอชื่อว่าโคอินจอง
วันนี้หวีผมมานี่
แต่ทรงผมเหมือนหลุมฝังศพหิน โคอินดลก็เลยกลายเป็นชื่อเล่น
อื้อ ฉันเย็นลงแล้วพอดีจ้ะ
[เพื่อนๆ เซรีคุยกันดังแว่ว]
[เซรี บรรยาย] รู้สึกเหมือนวันก่อน ยังใช้แผ่นรองเขียนหนังสือหวีผมด้วยกัน
(เนเวอร์สต็อป)
เธอก็ชอบคิมฮยอนเหรอเนี่ย
[ดนตรีหยุด]
อืม
[จิ๊ปาก]
(พัคเซรี)
หืม
[ดนตรีชวนวาบหวาม]
พัคเซรี
- หืม - ชื่อเพราะจังเลยนะ
เหมาะกับเธอดี
[ดนตรีหยุด]
[หัวเราะคิกคัก]
(พัคเซรี)
โอ๊ะๆ!
[เด็กหนุ่มร้องตกใจ] [ตกน้ำ]
หืม
ฮ้า
[ร้องตะเกียกตะกายต่อเนื่อง]
[ตกใจ]
[เซรีสูดหายใจเฮือก]
[เซรีออกแรงลาก]
[เซรีหายใจหอบ]
[หอบ] โทษนะคะ
[หอบ]
โทษนะคะ
[ขัดใจ]
โทษนะคะ นี่ คุณ!
โอ๊ย อยากจะบ้าตายจริงๆ
[หายใจแรง]
- เออะ… อา - ฮึ
- [กรีดร้อง] - [กระอัก]
[ไอ]
- [ไอโขลกต่อเนื่อง] - ฮึ
เป็นไรไหม
นี่ จำได้ไหมว่าที่ไหน
[สำลัก ไอ]
โฮ้ย…
ฉันตกใจจริงๆ นะ
เฮ้อ ว่ายน้ำไม่เป็นแล้วยังจะใจกล้าอีก
[หอบ ไอโขลก]
เฮ้อ โธ่เอ๊ย จริงๆ เลย
ฮ้า เฮ้ย นี่นาย
อย่าลงไปในทะเลโดยที่ไม่ระวังสิ มันอันตรายนะ
[ไอ]
[ไอ หอบ]
[หอบ]
(โรงเรียนมัธยมปลายการัม)
[จิงเกิลสัญญาณพัก]
(ห้องพักครู)
- [ฮัมเพลง] - [ครูประจำชั้น] มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นนี่เอง
แต่ต่อให้ไม่สอบเข้ามหาลัย ก็ห้ามทำลายบรรยากาศการเรียนนะ
เธออาจจะแก่กว่าปีนึง
แต่ก็เข้ากับเพื่อนๆ ให้ได้ล่ะ
[โหวกเหวก] ข่าวใหญ่ๆ มีคนมาใหม่ มีคนมาใหม่
ข่าวใหญ่ๆ
นี่ ทุกเรื่องเป็นเรื่องใหญ่รึไง โอ๊ย
รู้ไหมว่าเมื่อกี้ฉันเห็นอะไรในห้องพักครู
[ดาอุล] อะไรล่ะ
[พวกนักเรียนรีบเข้าประจำโต๊ะ]
เอาละ วันนี้พวกเรามีเพื่อนใหม่ ที่ย้ายมาจากโซลนะ
- [พวกนักเรียนพึมพำ] - [ครู] แนะนำตัวเองสิ
ชื่อฮันยุนซอกครับ
แค่นี้เหรอ
แค่นี้แหละ
- ดูขาที่หักนั่นสิ ต้องก่อเรื่องเลยย้ายมาแน่ๆ - [ครู] ฮันยุนซอก
- นายไปนั่งตรงที่นั่งด้านหลังสุดนั่นนะ - [ซองแร] ได้ยินว่าซ้ำชั้นปีนึงแน่ะ
หา ซ้ำชั้นปีนึงงั้นเหรอ
โกมาเซรี ซุบซิบอะไรกัน
[ครู] ฮันยุนซอก
อย่าไปก่อเรื่องล่ะ
พวกเธอทุกคนก็อย่าไปแกล้งเขาด้วยล่ะ
- [พร้อมกัน] ครับ - [ครู] เหลืออีกกี่วันจะถึงวันสอบ
- [พร้อมกัน] 184 วันค่ะ - [พร้อมกัน] 184 วันครับ
[ครู] หน้าที่ของนักเรียนม.6 คืออะไร
- [พร้อมกัน] เรียนหนังสือครับ - [พร้อมกัน] เรียนหนังสือค่ะ
[ครู] แค่นี้แหละ
เจอกันอีกแล้วนะ
คะ
นั่นสินะ
คือ… นี่คือที่โดนจากเมื่อวานงั้นเหรอ
เฮ้อ ก็นะ ขนาดเจอฉันยังโดนขนาดนี้ เกือบแย่จริงๆ แล้วไหมล่ะ
เอ่อ… คะ
อือ
นี่ อะไร บ้าไปแล้วเหรอ
เปล่านี่ ก็เมื่อวานเห็นที่ทะเล
หา ทะเลเหรอ
ไปทำอะไร
โอ๊ย พูดไปก็เปลืองน้ำลายเปล่าๆ
ไปรอเจอคิมฮยอนใช่ไหม
[ทุกคนกิ๊วก๊าว] แหม
ไม่ใช่ ไม่ใช่สักหน่อย
[แย่งกันพูดแซว]
- [ซองแร บีบเสียง] จะปฏิเสธเหรอ - [ดาอุล] นี่ๆ
[เพื่อนๆ แซวเซรีเจี๊ยวจ๊าว]
[ดนตรีฝันร้าย]
[หายใจเฮือก หอบ]
[หอบต่อเนื่อง]
[ซลจี] โอ๊ะ นี่
แพคซองแรไม่ใช่เหรอ
ทำอะไรน่ะ
- นี่ แพคซองแร ทำอะไรน่ะ - [สะดุ้ง]
ทำไมอืดอาดแบบนั้น
โอ๊ย ก็พี่ยุนซอกอะ
ไหนจะร่ม จะกระเป๋า จะไม้ค้ำ เยอะแยะไปหมดเลย
งั้นนายก็เข้าไปช่วยเขาสิ
แบบว่า ฉันไม่อยาก เข้าไปจุ้นจ้านเกินไปนี่แหละ [ขำ]
[ซลจี] นี่ แพคซองแร นายก็จุ้นจ้านอยู่แล้ว พูดอะไรน่ะ
[เซรี] เฮ่อ โธ่เอ๊ย
[เซรี] โอ๊ะ ไม่นะ
โธ่เอ๊ย นี่ เปียกไปหมดแล้ว
ค่ะ
- ไม่เป็นไร - โธ่เอ๊ย ไม่เป็นไรตรงไหน
รีบๆ เดินไปเลย จะสายแล้ว
ค่ะ
[ซลจี] ดูนั่นสิ
พัคเซรียังรีบเข้าไปช่วยเลย
[ครูประจำชั้น] นี่ พวกเธอมานี่เลย
แพคซองแร มานี่
เพื่อนนาย ขาเจ็บและก็เปียกฝนยืนอยู่ตรงนี้แท้ๆ
แต่ว่านายตัวแห้งสะอาดอยู่คนเดียวเลยนะ
เอ่อ ไม่ใช่แบบนั้น คือผม…
[ครูประจำชั้น] ช่วยถือกระเป๋าสิ มัวทำอะไร
[หัวเราะแหะ]
[ครูประจำชั้น] พัคเซรี เธอมีอะไรจะพูดไหม
หืม หนูเหรอคะ
โอ๊ย ครูก็รู้ว่าผมเป็นแบบนี้เพราะโดนฝน หนูไม่ได้ดัดผมซะหน่อย
ไม่ใช่
ป้ายชื่อ
[เซรี] โอ๊ะ หายไปไหนล่ะเนี่ย
เมื่อเช้ายังติดอยู่เลย หายไปแล้วค่ะ
ถ้าพรุ่งนี้เธอไม่ติดมา
ครูจะลากเธอไปร้านทำผม แล้วให้เขาดัดหยิกมากกว่านี้
เอ่อ… คือว่าฉัน…
โอ๊ะ [สูดปาก]
[จิงเกิลสัญญาณพัก]
(โรงเรียนต้นแบบอาหารกลางวัน โรงเรียนมัธยมปลายการัม)
[พื้นสะเทือนแรงขึ้นเรื่อยๆ]
[นักเรียนเจี๊ยวจ๊าวดังสนั่น]
[ดนตรีจังหวะคึกคัก]
[นักเรียนเจี๊ยวจ๊าวเซ็งแซ่]
[ดนตรีหยุด]
[คนคุยกันดังแว่ว]
- [ดาอุลขำ] - [ซลจี] นี่ๆๆ
- ดูนั่นสิ - [ฮายองหายใจไม่ออก]
[ซลจี] โธ่เอ๊ยๆ
เขาจะได้กินไหมล่ะนั่น
เฮ้อ… ทำไมขัดหูขัดตาตลอดเลยวุ้ย
[ดาอุล] พี่คะ
ทานให้อร่อยนะคะ
นี่ เพื่อนชั้นเดียวกันทำไมถึงใช้คำว่าทานเล่า
นี่ ยังไงเขาก็เป็นพี่เรานี่นา
ไม่ต้องสุภาพหรอก
นั่นสิ คุณคนนี้เขาก็บอกว่าไม่ต้องสุภาพ
นี่ พัคเซรี เธอนั่นแหละ คนนี้นี่อะไร
นั่นสิ เรียกว่าโอปป้าก็พอ คนนี้อะไร
ก็ฉันเกิดมาพูดคำว่าโอปป้าไม่ได้นี่นา
ฉันยังไม่เคยเรียกใครว่าโอปป้ามาก่อนเลยด้วย
แค่พูดคำนั้นออกมา ปากฉันก็แสบไปหมดแล้วเนี่ย
เรียกอะไรก็ได้
โอเคๆ ฮันยุนซอก มาสนิทกันเหอะนะ
- กินกัน - เอ่อ…
เอางั้นเหรอครับ
ไม่สิ เอางั้นเหรอพี่
ว่าแต่พี่คะ ได้ยินว่าพัคเซรีช่วยพี่ตกทะเลงั้นเหรอ
หา
โกมาเซรีเป็นผู้ช่วยชีวิตพี่เลยนะ
จริงด้วย ใช่ปะ
นี่ ฮันยุนซอก ฉันเป็นผู้ช่วยชีวิตนายนะ
แล้ววันนี้ก็ช่วยถือร่ม แล้วก็เอาข้าวมาให้กินด้วย
[สี่คนพูดพร้อมกัน] ไอศกรีม ไอศกรีม
[ทั้งกลุ่มพูดพร้อมกันซ้ำๆ] ไอศกรีม
- ขอบคุณนะครับพี่ - เออ
ไม่ได้พูดเพราะว่าพี่เลี้ยงนี่ แต่พี่ดูเท่มากเลย
นี่ นายเพิ่งจะเจอพี่ยุนซอกไม่นาน ทำไมทำงั้น
ได้ยินว่ายอมแพ้ไม่สอบเข้ามหาลัย
รู้ได้ยังไงน่ะ
ก็ครูประจำชั้น…
แต่ผมเคารพพี่จริงๆ นะ
ยอมแพ้ มันเป็นเรื่องที่ยากมาก
- ก็ดูผมสิ ยอมแพ้ไม่ได้ด้วยซ้ำ - อะไร
[ฮายอง] เดี๋ยวติดให้
[ซลจี] นี่ เฮ้ยๆๆ อันนี้เหมือนจริงเลยอะ
ว่าแต่พัคเซรี เธอจะทำยังไงกับป้ายชื่อ
ก็นั่นน่ะสิ
[ดาอุล] คิดว่ามีใครเอาไปเปล่า
[ซลจีหายใจเฮือกนึกได้]
นี่ เขาว่าถ้าได้ป้ายชื่อของคนที่ชอบ คนนั้นก็จะชอบเธอกลับด้วยนะ
[ดาอุล] ต้องมีใครชอบพัคเซรีแน่เลย
- อา… - [ฮายอง] แน่เลย
ใครตั้งใจขโมยไปแน่เลย
[สาวๆ วี้ดว้าย]
[ซลจี กรี๊ดกร๊าด] พัคเซรี มีคนขโมยป้ายชื่อไป ขโมยไปแล้ว
[กรี๊ดกร๊าด] ใครกันเนี่ย ฮอตจริงๆ เลยเพื่อนฉัน
โอ๊ย เดี๋ยวก่อนสิ ถ้ามีใครขโมยไปจริงๆ ล่ะ
โธ่เอ๊ย ลำบากใจเลยเนี่ย ก็ฉันชอบฮยอนนี่นา
แล้วถ้าอยู่ๆ มีใครถือป้ายชื่อมา แล้วบอกว่าชอบฉันจะทำไง อ๊าก!
[ร้องเจ็บ]
- [นร.ช.] นี่ โทษที เป็นไรไหม - โอ๊ย… ฮึ่ย!
[ดนตรีชวนวาบหวาม]
[สะดุ้ง]
เอ่อ…
[เสียงอ่อน] เอ่อ ฉัน… ไม่เป็นไร อืม
- ขอโทษด้วยจริงๆ - [สูดหายใจ]
[นร.ช.2] เฮ้ย มัวทำอะไร มานี่เร็ว
[ฮยอน] เออ ไปแล้ว
ไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหม ไว้เจอกัน
[ฮยอน] เฮ้ย เตะกันดีๆ หน่อยสิ
[ฮยอน ดังแว่ว] ขึ้นไปเลยๆ
[สามคนหวีดร้องตื่นเต้น]
นี่ ฉันว่าคิมฮยอนตั้งใจทำแบบนั้น
เห็นเขายิ้มไหม สายตานั่นไม่ใช่เล่นๆ เลย
เดี๋ยว พูดจริงเหรอ คิมฮยอนมองฉันจริงๆ เหรอเนี่ย
บอกแล้วไงว่าไม่ใช่เล่นๆ เขาน่าจะอ่อยเธอจริงๆ แล้วล่ะ
[สูดหายใจ] นี่ คิมฮยอนตั้งใจเตะแบบนั้นเพื่อมาคุยกับเธอ
- ใช่เลย ใช่เลยใช่ไหม ใช่ปะ ใช่ไหม - [สูดหายใจแรง]
- [หัวเราะแหะ] - ไม่น่าจะเป็นแบบนั้น
หืม
แล้วคิดว่าเป็นยังไงล่ะ
เอ่อ ฉันว่าเขาไม่ได้ตั้งใจเตะมาน่ะ
อ้าว งั้นเหรอ
แค่แป๊บเดียวก็เห็นได้ดีขนาดนั้นเชียว
ใครเห็นก็รู้ว่าเขาเตะพลาด…
[จุ๊ปาก]
[ซลจี] นี่ เซรี ช่างเถอะ อย่าไปสนใจเลย ไม่เป็นไร
[ดาอุล] นี่ ช่างเถอะ อะไรของเขาเนี่ย ไปเถอะ
[ดาอุล ซลจี ฮายองทยอยส่งเสียงไม่พอใจ]
พี่นี่ไม่ดูสถานการณ์บ้างเลยนะ
แต่ได้ยินว่าคิมฮยอนชอบอีฮโยรี
เฮ้ย จริงเหรอเนี่ย
อื้อ ชอบอีฮโยรีมากกว่าซองยูรีอีกนะ
ได้ยินว่าเขาชอบผมยาวของเธอ
[ซลจี โหวกเหวก] นี่ นี่ๆ พัคเซรี พัคเซรี
[ปนหอบ] พัคเซรี ข่าวพิเศษ ข่าวเด่น
เออ ว่าไง
ช่างมันเถอะ ตอนนี้อารมณ์ไม่ค่อยดี
เธอคนนั้นผมตรงแล้วล่ะ
โฮ้ย หนวกหูจริงๆ พวกเธอก็คุยเรื่องผมตรงกันด้วยเหรอ
ไม่ใช่ โคอินดลผมตรงแล้วน่ะสิ
หา ใครนะ โคอินดลเหรอ
โคอินดลที่ฉันรู้จักน่ะเหรอ
[นักเรียนคุยกันดังแว่ว]
[เซรี] โคอินดล!
[ดนตรีสื่อมนตร์ขลัง]
โคอินดล
เดี๋ยว…
[ตะกุกตะกัก] นี่ เธอ… ทำได้ยังไง
[ดนตรีหยุด]
ฉันก็ไปยืดผมตรงมาน่ะสิ
เดี๋ยว ไม่ต้องหลอกกันเลย เธอไปยืดผมตรงมาตั้งหลายครั้งแล้วนะ
ก็ไม่ใช่ยืดผมตรงธรรมดา
เมจิก
ยืดผมแบบเมจิก
แถมยังเป็นยืดผมแบบเมจิกโซลอีก
[เอฟเฟกต์เวทมนตร์]
[กระซิบ] ที่ไหน
[กระซิบ] ร้านเสริมสวยจางมี
เท่าไหร่
สองแสน
หา สองแสนวอน
[หมาเห่า]
(ลดราคาพิเศษ ทุกความยาว 200,000 วอน)
(ยืดผมแบบเมจิกโซล เหมือนผมตรงตั้งแต่เกิด ไม่ต้องกลัวเปียกฝน)
สวัสดีค่ะ [หัวเราะน้อยๆ]
สงสัยอะไรรึเปล่าจ๊ะ หืม
(ร้านเสริมสวยจางมี)
เอ่อ… ค่ะ คือ ยืดผมแบบเมจิกโซลค่ะ
คือว่าหนูลองยืดผมมาหลายครั้งแล้วจริงๆ แต่พอสระผมวันต่อมามันก็คลายหมดเลย
อันนั้นต่างออกไปยังไงเหรอคะ
มันต่างกันยังไงเหรอ
ต่างกันสุดๆ ไปเลยน่ะสิ
ยาที่ใช้ก็ต่าง อุปกรณ์ก็ต่าง
อ้อ พูดว่ามันจะออกมาเหมือนกับผมตรง ตั้งแต่เกิดมาเลยก็ได้นะ
โอ้
เออ เดี๋ยวนะ แต่ว่า
ผมของหนูเนี่ย
เอ่อ ก็หนักอยู่นะ หึ
แต่ก็ทำได้อยู่แหละ
อยากลองทำดูไหมล่ะจ้ะ
(หนึ่งพันวอน)
[เพลงร็อกจังหวะคึกคัก]
(ยินดีด้วยที่เป็นนักเรียนม.ปลายแล้ว จากพ่อ)
(ยินดีด้วยที่เรียนจบ)
โอ๊ะ
[ถอนหายใจ]
[ท้อแท้]
(ร้านเสริมสวยจางมี)
[เพลงแผ่วลงจนหยุด]
[ยุนซอก] แม่ครับ เดี๋ยวผมช่วย
โอ๊ะ!
[ยุนซอกหายใจหนัก]
[ประหลาดใจ]
เข้าไปเถอะลูก เดี๋ยวแม่ทำเอง
เฮ้อ เดี๋ยวผมช่วย
แม่งั้นเหรอ
เดี๋ยวแม่ทำเอง เข้าไปเถอะลูก
[หายใจเฮือกเบา]
[ซองแร] โอ๊ะ
[หัวเราะดีใจ] ทำได้แล้วๆ
อะไร
ดูนี่ดิ
ระยะห่างกับมุม สำคัญมากๆ เลยนะ
[ซองแร] โอ๊ย น่าจะทำนานแล้ว
- [ตกใจ] - [ซองแร] วันเดอร์… ฟูล
- [สาวๆ ทึ่ง] - [ซองแร] ไอเดีย…
[เรียกความสนใจดังแผ่ว]
โอ้ โอ๊ะ!
[ดีใจ]
[ซองแร] ทำให้เอาไหม
- [ดาอุล] ทำให้ฉันด้วยอันนึง - [ฮายอง] อื้อๆ
[เซรีหัวเราะประจบ]
- [ซองแร] จัดให้เลย - [ดาอุล] เขียนลงไปได้เลย
[เพลงร็อกจังหวะคึกคัก]
[เพลงแผ่วลงจนหยุด]
หืม
โอ๊ะ
ฮันยุนซอก
มาทำอะไรที่นี่
อ๋อ ฉันก็แค่เดินผ่านมาก็เท่านั้นเอง
แล้วมาทำอะไรที่นี่เหรอ
มา… มาตัดผมงั้นเหรอ
ไม่ใช่
ที่นี่เป็นร้านของแม่ฉันน่ะ
[หายใจเฮือกแรง]
อ๊า อ้าว ถามจริง
อุ๊ย ตายแล้ว ถ้างั้นฉันต้องไปสวัสดีท่านใหม่แล้วล่ะ
[ยุนซอก แว่ว] นี่
ยุนซอกมาแล้วเหรอ
เอ่อ
สวัสดีค่ะ
หนูเป็นเพื่อน…
เรียนห้องเดียวกันและสนิทกับพี่ยุนซอก ชื่อว่าพัคเซรีค่ะ
อ๋อ
นักเรียนที่ผมหยิกมากๆ [หัวเราะ]
อ๋อ เป็นเพื่อนกับยุนซอกนี่เองเนอะ
ใช่ค่ะใช่ ถูกต้องแล้วค่ะ
รู้ใช่ไหมว่าหนูเป็นคนช่วยพี่เขาที่ทะเลน่ะค่ะ
หืม
[ทีวี แว่ว] น่าจะทำให้เป็นดีไซน์ ที่เป็นธรรมชาติกว่านี้ได้อีกใช่ไหมคะ
แบบว่านะ ถ้าหนูไม่อยู่ตรงนั้นจะเกิดอะไรขึ้น
แค่คิดถึงตอนนั้นก็มือสั่นไปหมดแล้วละค่ะ
ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงลงไปในทะเล ทั้งที่ว่ายน้ำไม่เป็น
แม่ครับ
ผมไม่ได้ลงไปนะ แค่ลื่นตกลงไปน่ะครับ
งั้นเหรอ
เป็นผู้ช่วยชีวิตน่ะสินะ
ใช่ค่ะ
ผู้ช่วยชีวิต
จริงๆ แล้ววันนั้นหนูช่วยชีวิต พี่ยุนซอกเขาเอาไว้น่ะค่ะ
[หัวเราะร่วน]
ชื่อว่าเซรีใช่ไหม
นี่หนู ยังสนใจที่จะยืดผมแบบเมจิกอยู่ไหม
ค่ะ สนใจสิคะ จริงๆ แล้วหนูสนใจมากเลยค่ะ
แบบนี้นี่เอง [ขำ]
คือว่า
ช่วงนี้ยุนซอกเข้าเฝือกก็เลยลำบากมากเลยนี่นา
แล้วก็ไม่มีเพื่อนด้วย
เอ๊ะ!
เอ่อ หมายความว่ายังไงนะคะ
- [อึกอัก] - พวกเราสนิทกันค่ะ ใช่มั้ย
เดี๋ยวหนูจะช่วยดูแลพี่ยุนซอกเองค่ะ
โอเค
ถ้าหนูช่วยจนกว่ายุนซอกจะถอดเฝือกออกได้
ป้าจะลองคิดวิธียืดผมแบบเมจิกให้หนูดูนะจ้ะ
ฮ้า จริงเหรอคะ จริงเหรอคะเนี่ย
อ๊าย แน่นอนค่ะ ได้เลย ไม่ต้องห่วงเลยนะคะ
- เชื่อหนูได้เลยค่ะ - [หัวเราะ]
- ฮึ - เออะ… เอ่อ
[ทั้งคู่หัวเราะ]
[เพลงภาษาอังกฤษสดใส คึกคัก]
- ♪ Another day… ♪ - [หายใจเฮือก]
โอ๊ะ!
- ♪ It feels like a good day… ♪ - [พ่อ] ว้าว น่าอร่อยจัง
[เซรี] หนูไปก่อนนะคะ
- ข้าว ไม่กินข้าวเหรอ - ไม่เป็นไร หนูยุ่งน่ะค่ะ
- [ยุนซอก] ไม่เป็นไร - [แม่] ไม่ได้…
[น้ำเสียงร่าเริง] สวัสดีค่ะ
[แตรรถสั้นๆ]
[แตรรถยาว]
- [แตรรถ] - [เซรี] นี่ ไม่เห็นเหรอว่าเขาเจ็บขาน่ะ
- [แตรรถ] - ฮึ
♪ Since I met you There is nothingness in my mind ♪
♪ Don't like that I don't want my curly hair ♪
อื้ม
♪ This time, oh yeah ♪
♪ Dancing in the light ♪
(ร้านเสริมสวยจางมี เปิดแล้ว ยืดผมแบบเมจิกโซล)
[เซรี] อ่า ร้านเสริมสวยจางมีค่ะ
ร้านเสริมสวยจางมี ที่นี่ยืดผมแบบเมจิกโซลได้สวยมากนะคะ
ร้านเสริมสวยจางมีค่ะ
ร้านนี้ยืดผมแบบเมจิกโซลได้สวยมากค่ะ
โทษนะคะ คุณลุงที่ผมหยิก
[ดนตรีหยุดกะทันหัน]
ลุงงั้นเหรอ
คือ… ถ้าไปที่นี่ จะช่วยยืดผมให้ตรงได้นะคะ
ทำไมต้องยืดผมด้วย ทำไม
ก็สวยอยู่แล้ว
อ๋า เอ่อ ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ
ยืดผมแบบเมจิกโซล ช่วยยืดผมให้ดูเหมือนผมตรงได้น่ะค่ะ
ฉันทำผมที่โซลนะ
เสียไปแสนหนึ่งพันห้าร้อยวอน
[ขำ]
ว่าไงนะ
[ยุนซอกถอนหายใจ]
ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้
- โฮ้ย นี่ หยุดเลยนะ เดี๋ยวก่อน - อ๊ะๆ อ๊ะ
เอามา
นี่ เอามานะ
เอามาสิ
ฮ้า! นี่!
[อุทาน]
โฮ้ย นี่ ทำอะไรน่ะ
อ๊า อยู่เฉยๆ ได้ไหมเล่า
- [ฮยอน] ไม่เป็นไรใช่ไหม - [เพื่อนฮยอน 1] อย่างงั้นเลยเหรอ โธ่เอ๊ย
น่าจะทำได้ดีกว่านี้นะ
นี่ ฉันรอดมาได้ด้วยท่ารับแรงล้ม ถ้าเป็นแกคงเจ็บตัวแล้วไอ้เวร
- [เพื่อนฮยอน 1] ว่าไงนะ - [ฮยอน] ไม่หรอก ไม่มีทาง
[ฮยอน] ถ้าเป็นฉันคงชู้ตเข้าไปแล้ว
[เพื่อนฮยอน 2] แกเล่นบาสเก่งเหรอ ฮะ ถามว่าแกเล่นบาสเก่งเหรอ เฮอะ
[อีกสองคนหัวเราะ]
[เซรี] นี่
เขาไปรึยัง
ไปรึยัง
[กลุ่มฮยอนคุยกันดังแว่ว]
[เซรี] หืม
โอ๊ย!
โอ๊ย…
เฮ้อ เกือบจะแย่แล้วไหมล่ะ
ไม่ควรให้เขาเห็นฉันในสภาพนี้อะ
- [ถอนหายใจ] - สภาพอะไร ก็เหมือนปกตินี่
โอย ฮันยุนซอก
เรื่องใหญ่แล้วล่ะ
- โธ่เอ๊ย - อะไร
โฮ้ย ตามฉันมาก็พอ
- ทำไม ไปไหน - โอ๊ย รีบๆ ตามมาเถอะน่า
[เซรี] เฮ้อ ระวังด้วยนะ
[เซรีถอนหายใจยาว]
ฮึ้ย ถามจริง
นี่ๆ เป็นอะไรไหม
เฝือกนายเปียกไปหมดแล้ว ทำไงดี
แล้วมาทำอะไรที่นี่เหรอ
อ๋อ ห้องเก็บของของพ่อ
คือ…
เฮ้อ เอ้านี่
นายเปลี่ยนเสื้อได้เลย ฉันไม่มองหรอก
นี่ของเธอเหรอ
ไม่ใช่ นั่นมันของพ่อฉัน ทุกอย่างที่นี่เป็นของพ่อฉันหมด
ฉันออกไปได้รึยัง
อื้อ
ทั้งหมดนี่ของพ่อเธอเหรอ
อื้ม
อ๋อ เอ่อ ยกเว้นอันนี้ อันนี้ที่ของฉัน
นี่ นายชอบหนังสือการ์ตูนไหม
ไม่นะ
เอ่อ ไม่ใช่แบบนั้น
จริงๆ ไม่เคยอ่านน่ะ
นี่
นาย… นายไม่เคยอ่านหนังสือการ์ตูนเลยงั้นเหรอ
อือ
[เฮือก ประหลาดใจขั้นสุด]
เฮ้อ
อะ
ฉันไม่ได้ให้ใครก็ได้อ่านนี่หรอกนะ
นั่งลงก่อนสิ
นี่เป็นของพ่อฉันเลยให้นายยืมไม่ได้ แต่ว่านายมาอ่านที่นี่ได้นะ
ถือว่าใจดีให้
ไม่ละ ไม่เป็นไร
นี่ ฮันยุนซอก
นายใช้ชีวิตไม่ได้นะ ถ้าไม่ได้อ่านหนังสือพวกนี้
[เซรีใช้ความคิด] อื้ม
อะ นี่
เฮ้อ ถามจริง
นี่ นายไหวปะเนี่ย ต่อไปก็มาที่นี่แล้วก็อ่านซะล่ะ
รหัสผ่านก็คือ…
- สี่แปดหกนะ - [สะดุ้ง]
หา
- สี่แปดหก - นี่ เงียบๆ
นี่ เดี๋ยวก็มีใครได้ยินหรอก
ใครล่ะ ใครจะได้ยิน ที่นี่มีใครเหรอ
ไม่ใช่ๆ ไม่ใช่แบบนั้น รหัสคือสี่แปดหกนะ
- สี่แปดหกสอง - ไม่ใช่
ไม่ใช่ ไม่ใช่สี่แปดหกสอง
โฮ้ย จริงๆ เลย
นี่ ไม่ได้ละ เอามือมา ฉันจะเขียนให้
นี่ ไม่ใช่ ฉันจำได้ว่าสี่แปดหก…
เฮ้ย เงียบๆ
นี่ เก็บเอาไว้เป็นความลับด้วย เข้าใจเปล่า
มีแค่พ่อกับฉันที่มาที่นี่ได้
โดยเฉพาะแพคซองแร
ถ้าหมอนั่นรู้ละก็ได้เป็นเรื่องแน่ๆ
โอ๊ย ฉันยังปวดหู เพราะหมอนั่นอยู่เลยเนี่ย โอ๊ย จริงๆ เลย
[ถอนหายใจ]
[เขียนกระดาน]
[ถอนหายใจ] ก่อนอื่น ขอบคุณมากจริงๆ ที่พวกเธอมาอยู่
ในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน
- นี่ ทำไมต้องพูดเรื่องที่มันแน่นอนอยู่แล้ว - อื้อๆ
เราเป็นเพื่อนกันนี่นา
โอเค
เอ้า
- [ซลจี] พับแบบนี้ใช่เปล่า - [ฮายอง] อือ ถูกแล้ว
ทำอะไรกันน่ะ
จะอะไรล่ะ
โกมาเซรีจะสารภาพรักกับคิมฮยอน
พี่พับไข่นกกระเรียนเป็นไหม
ไข่นก
ไข่ของนกเหรอ
ไข่นกกระเรียน
[ซองแร] ตั้งใจพับทีละอัน ทีละอัน จนพับได้ทั้งหมดพันอัน
คิดว่าพันอันจะพอไหม
[ดาอุล] คราวก่อนมีจินห้องข้างๆ พับไปเป็นพันอันเลยนะ
งั้นเราก็ทำสักหมื่นอัน
[ดาอุล] หมื่นเหรอ
หมื่นเหรอ
- จะไปพับเป็นหมื่นได้ยังไง - หมื่นอัน
[ซลจี] นี่ หมื่นอันมันเยอะเกินไป
[ทุกคนแย่งกันพูด]
นี่ ฮันยุนซอก
นายจะไปไหนน่ะ
นายรู้ไหมว่าหน้าที่ของนายตรงนี้ มันสำคัญมากแค่ไหนฮะ
อะ เอ่อ… ฉันเหรอ
อื้อ
ยืดผมแบบเมจิกโซล ฮันยุนซอก
เอาะ… อ้อ [ถอนหายใจ]
แต่ว่าฉันพับกระดาษไม่เก่งจริงๆ
พี่ไม่คิดว่าเราเป็นเพื่อนเหรอ
[ดาอุล] นั่นสิ
นั่นสิ สงสัยเด็กโซลคิดถึงแต่ตัวเอง
[เซรี] ไม่เป็นไร ช่างเหอะ ให้เขาไปเหอะ
เขาคงจะมีเรื่องยุ่งๆ ให้ต้องไปทำแหละ
เฮ้อ ทำไมถึงทำกับคนที่ช่วยชีวิตเอาไว้แบบนี้นะ
- [เซรีถอนหายใจ] - [สาวๆ บ่นพึมพำ]
[ซองแร] ดูเอาไว้
แบบนี้นะ
พับมาตรงนี้อีกรอบเป็นสามเหลี่ยม
เฮ้ย พับสามเหลี่ยมเก่งแฮะ
[เพลงจังหวะเบาสบาย]
- อ่านตามครูนะ อันทิล - [ทุกคน] อันทิล
[ครู ภาษาอังกฤษ] ไอ ดิดดึ้นท์ โนว์ วอท ไอ วอนเท็ด อันทิล ไอ เม็ต ยู
[ทุกคน] ไอ ดิดดึ้นท์ โนว์ วอท ไอ วอนเท็ด อันทิล ไอ เม็ต ยู
[ครู] คำว่า "อันทิล" ต้องออกเสียงแบบนี้
[ทุกคน ตื่นเต้น] โห
โห
[ทุกคนตื่นเต้นต่อเนื่อง]
นี่!
อ้าว…
ฉันเดินเร็วเกินไปใช่ไหม ขอโทษด้วยนะ
เอ่อ… ไม่เป็นไร
[พร้อมกัน] เป่ายิ้งฉุบ
[ทุกคนกรี๊ด]
[พร้อมกัน] เป่ายิ้งฉุบ
[ตะโกนพร้อมกัน] เย่!
[เพลงหยุด]
อาทิตย์หน้าสามเล่มนะ
อ่า ครูครับ เอ่อ…
โธ่ ครู
สี่เล่ม
[หัวเราะ]
[ครู] ฮันยุนซอก
ทำไมถึงไม่ส่งสมุดคัดลายมือ
[อึกอัก] ขาผมเจ็บน่ะครับ ก็เลย…
ไอ้บ้า แล้วมันเจ็บหัวด้วยรึยังไง
[หัวเราะ]
[ครู] นี่แกใช้เท้าคัดลายมือรึยังไงเนี่ย
(แพคซองแร)
- [ยุนซอกถอนใจยาว] - [ซองแร] พี่
ถ้าครูสั่งให้ทำ เราก็ต้องทำจริงๆ
[เซรี เสียงอ่อย] นี่ ทำไมไม่ได้ล่ะ
[ซังชอล] ถ้าอันดับประเทศฉันตก แล้วเธอจะรับผิดชอบไหมเล่า
นี่ ขอล่ะ แค่วันเดียวเอง
รู้ไหมว่าหนึ่งวัน สำหรับที่หนึ่งระดับประเทศมันสำคัญแค่ไหน
- เฮ้อ - ฮึ่ย
[เซรี] โธ่เว้ย
นี่ ฮวังซังชอล
ฉันขอแลกแค่วันเดียว นี่ มันเป็นวันที่สำคัญกับฉันมากจริงๆ
โอ๊ย บอกว่าไม่ได้ ไม่ได้ไงเล่า ปัดโธ่
เฮ้อ ฉันไม่อยากจะพูดถึงขนาดนี้เลยนะ
คิดว่าไปสารภาพแล้วจะสมหวังเหรอ
คิมฮยอนตาบอดรึไง ฮ้า
ตั้งสติหน่อยน่า
เธอไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับเขาด้วยซ้ำ
[ถอนหายใจแรง]
นั่นๆ ไอ้คนที่หน้าเหมือน แปรงลบกระดาษไม่ปัดฝุ่น พูดอะไรน่ะ
เขาบ้าไปแล้วเหรอ
ถ้าโกมาเซรีจะสารภาพรักในห้องอ่านหนังสือ
ก็ต้องมีใครสลับที่กับเธอนั่นแหละ
หมอนั่นไม่ยอมช่วยหรอก
- [ซลจี] เซรี ตั้งสติหน่อย - [ดาอุล] ไม่เป็นไรๆ
เอากระเป๋ามา ฉันถือกระเป๋าเองได้
กระเป๋าฉัน ฉันถือของฉันเองได้
(ร้านเสริมสวยจางมี)
[ยุนซอก] ขอบใจนะ
รอแป๊บนึง
เอ้านี่
[สะอื้น]
พัคเซรี
[สะอื้น]
ร้องไห้เหรอ
[ร้องไห้ฮือ]
[ร้องไห้ฮือ] เปล่านะ…
ไอ้ฮวังซังชอลนั่นมันอะไร
[ดนตรีกระอักกระอ่วน]
[ตะกุกตะกัก] เดี๋ยวสิ เอ่อ…
[ร้องไห้ต่อเนื่อง]
[ถอนหายใจ]
คือว่า…
เอ่อ…
นี่ แล้วนี่ล่ะ
[ร้องไห้] ช่างมัน
[ดนตรีหยุด]
(สอบจำลองเดือนมิถุนายน ปี 1999)
[พ่นลมหายใจ]
ฮันยุนซอก
นี่นายมาสอบจำลองอย่างงั้นเหรอ
ครับ
โอเค
อืม
[ถอนหายใจ]
เสร็จแล้วเหรอ
ครับ
[ถอนหายใจแรง]
ไหนบอกว่าไม่เคยอ่านหนังสือการ์ตูนไง
ก็เธอบอกให้ฉันอ่าน
[ถอนหายใจแผ่ว]
ฮึบ
ฮู่…
ทำไร
จะทำอะไรเล่า
ก็ภาวนาด้วยใจที่เคารพอยู่น่ะสิ
แต่เขียนคำตอบไปแล้วนี่
เงียบๆ ไปเหอะน่า
นี่ฉันจริงจังอยู่นะ
[กระซิบ] ขอให้สอบผ่านด้วยเถอะ
[ถอนหายใจยาว]
โฮ้ย!
เฮ้อ…
โอ๊ย จริงๆ เลย
โฮ้ย ฉันไม่รู้เลยว่าจะเป็นอะไรยังไง
ฉันก็ไม่เก่งอะไรเลยสักอย่าง ไม่ได้ชอบอะไรด้วย
ไม่มีได้ไง
[สูดหายใจเข้าลึก]
เธอมีเรื่องที่เก่งนี่นา
อะไร
ว่ายน้ำ
เฮ้อ ก็คงใช่
ว่ายน้ำแล้วก็ได้เจอฮยอนด้วย
เฮ้อ จริงๆ เลย
[กระฟัดกระเฟียด] รอให้ฉันยืดผมตรงก่อนเถอะ
ฉันจะไปสารภาพรักกับคิมฮยอนจริงๆ
ต้องผมตรงถึงจะสารภาพรักได้เหรอ
นี่ ก็ใช่น่ะสิ
มีใครเขาชอบผมแบบนี้บ้างล่ะ
ชิ!
[สูดหายใจ กระแอม]
โอ๊ะ!
นี่
โอ๊ะ
นี่อะไร
อย่าบอกนะว่านายเติมให้จนเต็มอะ
[ดนตรีซึ้ง]
โห
โหย ประทับใจเลยอะ
ถึงจะไม่เข้าใจว่าการเติมไข่นกกระเรียน มันสำคัญตรงไหน อืม
นี่ สำคัญสิ สำคัญมากๆ เลยด้วย
เอาไปใช้ทีหลังก็ไม่ได้นี่นา
ฮันยุนซอก
นายเนี่ยใช้ไม่ได้จริงๆ เลยนะ
อะไรกัน ต้องใช้ได้ถึงจะมีความหมายงั้นเหรอ
ข้างในนี้ มีใจฉัน ใจของนาย ใจของเพื่อนๆ เราทุกคนอยู่ในนี้ไง
แล้วต่อให้ฮยอนไม่รับคำสารภาพรักของฉัน
ช่วงเวลาที่เราใช้ร่วมกันก็ยังอยู่ภายในขวดนี้
แต่แน่นอนว่าฮยอนไม่มีทางปฏิเสธฉันหรอก
[ดนตรีหยุด]
[หัวเราะดีใจ]
[ฮัมเพลง]
อะ ถ้างั้นฉันก็จะให้ของขวัญนายด้วยละกัน
สวยล่ะสิ นายเอาไปใช้คัดลายมือได้นะ [หัวเราะคิก]
นี่ แต่ครูประจำชั้นตลกจริง
ทำไมถึงสั่งให้นายคัดลายมือด้วยเนี่ย
นั่นน่ะสิ
มานี่แล้วได้ทำเรื่องแปลกๆ เยอะเลย
[ดนตรีเปียโนสดใส]
โอ๊ะ
ฮันยุนซอก
- นี่นาย… นาย! - [ขำ ชอบใจ]
นี่ นี่นายถอดเฝือกแล้วเหรอ
- อื้อ - ว้าย นี่ ยินดีด้วยนะ ฮันยุนซอก
[หัวเราะ] ไม่สิ โอปป้า
[แม่ยุนซอก] ว่าไง เซรี
อ้อ ค่ะ สวัสดีค่ะ
หนูก็เหนื่อยเลยสินะ
มายืดผมแบบเมจิกโซลไหมจ้ะ
เดี๋ยวป้าจะทำให้ฟรีๆ เลย
คะ
เอ่อ… จริงเหรอคะ
จะ… จะทำให้ฟรีจริงๆ เหรอคะ
- [ขำเอ็นดู] - [ดีใจสุดขีด]
ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ
- วันนี้เลยไหมจ๊ะ - เอ่อ… คือ…
ยังไม่ทำวันนี้ ถ้าหนูเตรียมตัวเสร็จแล้วจะมาค่ะ
เตรียมตัวเหรอ
อืม มีเรื่องที่ต้องทำอยู่น่ะค่ะ
[ขำ]
[นักเรียนคุยกันดังแว่ว]
นี่ อะไร เป็นอะไรน่ะ
นี่ เซรีๆ เธอดูนั่นสิ
อะไรเหรอ
[เสียงดัง] หา
[เซรี] ฮันยุนซอก
[เซรี] นี่
ฮันยุนซอก
นี่ นั่นน่ะ นี่มันอะไร
เธอต้องใช้ที่นั่งห้องเรียนหนังสือนี่
ฮ้า!
หา โอ๊ะ!
นี่ๆๆ ว้าว…
โอ้โฮ นายนี่เท่จัดเลยแฮะ
นายนี่เป็นคนที่เท่จริงๆ เลยนะเนี่ย โหย
หึ
อะไร พวกเธอไม่ดีใจรึไง เป็นอะไรน่ะ
เอ่อ ไม่ใช่แบบนั้น
คือ… คิมฮยอนถูกเบียดลงมา
หายังไงก็หาไม่เจอ
หา
(อันดับที่ 100 ซนแฮกโย)
[เซรี] หา
[ตกใจ สะอื้นแผ่ว]
[นกร้องกร่อยๆ]
โธ่
พี่เขาแค่พยายามจะช่วยเธอน่ะ
- บกฮี - อ้าว [หัวเราะ]
- ยุ่งอยู่เหรอ - ไม่เลยค่ะ
เอานี่ไปกินสิ
- [ปนหัวเราะ] แหม ไม่ต้องก็ได้ ขอบคุณนะคะ - ไม่ต้องเกรงใจ
นี่ ได้ยินเรื่องจางมีที่อยู่ข้างหน้านี่ไหม
ร้านเสริมสวยนั่นน่ะเหรอ
ลูกชายบ้านนั้นได้ที่หนึ่งของโรงเรียน วุ่นวายกันไปหมด
ได้ยินมาเหมือนกัน แต่เห็นว่าจะไม่สอบเข้ามหาลัยนี่
แหม
[บกฮี] โลกนี้ไม่ยุติธรรมเลยนะ
[เพื่อนบ้าน] นั่นน่ะสิ
ได้ยินว่าสามีเป็นศาสตราจารย์ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยซองบุกที่โซล
เป็นบ้านที่เหลือจะเชื่อเลยนะเนี่ย
- อ้าว ถามจริง - ใช่สิ
ไม่รู้ทำไมมาลำบากในที่ไกลกันสองคน
ดูเหมือนว่าจะกดดันจนเกินไป
เขาหึงหวงเมีย และก็ทำร้ายลูกเพราะไม่พอใจอะไรสักอย่าง
ไม่พอใจเรื่องอะไรกัน
นั่นน่ะสิ
ถูกทำร้ายจิตใจ จนไม่ไปโรงเรียนเลยนี่แหละ
พอไปก็ถูกเพื่อนแกล้งอีก คราวนี้เด็กคนนั้นเลยบอกว่าจะไม่สอบเข้ามหาลัย
[บกฮี] โห แย่เลยนะ
[เพื่อนบ้าน] เฮ้อ จางมีเองก็มีพี่สาวอยู่ที่อเมริกา
เขาเลยบอกให้ย้ายไปอยู่ด้วย
[ดนตรีหดหู่]
[ดนตรีหยุด]
ฮันยุนซอก
- อ้าว เซรีมาแล้วเหรอ - โอ๊ะ
พ่อคะ
ว่า
โอ๊ะ
ฮันยุนซอก
อะไร นายไปทำอะไรตรงนั้น
อ้อ พ่อบอกให้เขาอยู่กินรามยอน
รามยอนเหรอ
[สูดปาก]
ไหนดูหน่อยซิ
คือ…
เมื่อกี้
ขอโทษที่ไปโดยที่ไม่พูดอะไร
ไม่เป็นไร
แต่ว่านาย เอ่อ… ฉลาดกว่าที่เห็นนะเนี่ย
หา กว่าที่เห็นเหรอ
ยุนซอก เธอชอบถ่ายรูปไหม
อะ เอ่อ… ครับ
นี่เป็นกล้องแบบใช้แล้วทิ้ง
ถ้าต้องใช้ ก็มาเอาไปใช้ได้
ตรงนั้นมีอยู่เยอะเลย
อ๋อ พ่อของฉันเปิดร้านถ่ายรูปน่ะ
เซรี ดูกระดาษข้อสอบสนุกไหม
พ่อคะ ดูอะไรกันเล่า
ถึงจะไม่ทำงั้นหนูก็เศร้ากับการสอบจะตายอยู่แล้ว
อ้าว เศร้าอะไรกันเล่า ปกติก็ทำไม่ได้นี่
พ่อคะ โธ่เอ๊ย พ่อไม่ได้คาดหวังอะไรกับหนูเลยเหรอ
ทำไมถึงคิดว่าพ่อไม่คาดหวังอะไรล่ะ
แค่ไม่คาดหวังกับคะแนนสอบ
มันก็เหมือนกันนั่นแหละ พ่อคาดหวังกับฮเยรีมากเลยไม่ใช่รึไง
แต่ฮเยรีน่ะ เฮอะ เคยเอาน้ำมาให้พ่อดื่มสักแก้วบ้างไหมเล่า
- ไม่เคยอะดิ - ใช่สิ
[สลับกันพูดไปมา] ใช่เลย ใช่แล้ว ใช่เลย ใช่สิ
เซรีเก่งที่สุดเรื่องเอาของมาให้
- ใช่ไหมล่ะ - ใช่สิ
- แหม - [หัวเราะ]
หึ
[นักเรียนคุยกันดังขรม]
หยุดดึงผมได้แล้ว พัคเซรี
เดี๋ยวได้หัวล้านก่อนไปยืดผมหรอก
อ๊าย ก็จะได้เจอฮยอนนี่ ฉันต้องทำสมาธิหน่อย
นี่ เอาไงเรื่องสารภาพรัก
นั่นน่ะสิ เอาไงดี
นี่ ปล่อยไปเถอะ ทำให้เครียดเปล่าๆ
โธ่ ไม่ได้ตั้งใจ
ก็เตรียมตัวมาเยอะเลยเสียดายนี่นา
[ซลจี] ใช่ไหมล่ะ
[เซรี] ทัศนศึกษา
หืม ว่ายังไงนะ
ฉัน… ฉันไปบอกตอนทัศนศึกษาก็ได้
ทัศนศึกษาก็โอเค มีแคมป์ไฟด้วย บรรยากาศก็ดี
นี่ แล้วก็ไม่ต้องใส่ชุดนักเรียนด้วย
- [พวกผู้หญิงวี้ดว้าย] - [ซองแรจุ๊ปาก]
- [ซองแรกระแอม] - หืม
[ดนตรีชวนวาบหวาม]
[วี้ดว้าย เขิน]
[หัวเราะคิกคัก]
ขอเดินผ่านหน่อย
ทำไมเธอมาทางนี้ล่ะ ไม่ไปเรียนพละเหรอ
ฉันจะไปเก็บของมีค่าก่อนน่ะ
อะไร
[จิ๊ปาก ถอนหายใจ]
- [กลุ่มเซรี] ว้าว โห - [เซรี] อะไรน่ะ นี่อะไรน่ะ
[เซรี] โห นี่มันสวยมาก จริงๆ เลยนะเนี่ย
- [เซรี] ว้าว - อ๊ะ!
ห้ามจับมันนะ
อาของฉันส่งมาให้จากอเมริกา มันแพงมากเลย
นี่ ถ้าเป็นห่วงมากขนาดนั้น ทำไมไม่เฝ้ามันในห้องเรียนไปเลยล่ะ
ไม่เอาอะ วันนี้เล่นดอดจ์บอลคู่
ฉันชอบเล่นดอดจ์บอลคู่จะตายไป
[ครูพละหญิง] เลิกทำตัวอืดอาด แล้วก็รีบๆ หาคู่เร็วเข้า
ต้องจับคู่กับคนใส่เสื้อกั๊กแล้วก็ออกไป
[เสียงหวาน] อยู่ทีมเดียวกันไหม
โอ้โฮ โคอินดล
- ได้สิ ไปเอาเสื้อกั๊กมา เดี๋ยวฉันจะลุยให้เอง - อื้ม
ชิ
ไร
คู่กับฉันไหม
โอเค ตามนั้นเลย
เอ้า ตกลงกันว่าใครจะเริ่มก่อน ออกมาทีละคน
อือ
พวกเธอล่ะ
โอเค นาย
[ซองแร] ฮึ หืม
- ผมเหรอ - อื้ม
[ซองแรขำ]
[ถอนหายใจ]
[ดนตรีจังหวะคึกคัก]
หึ
[ครูพละ] เอ้า เริ่มได้
[พวกนักเรียน] โห!
[ออกแรงขว้าง]
ข้างหน้า
[นักเรียนหญิงหวีดร้อง]
[โห่ร้องดีใจ]
[หัวเราะหึ]
[ออกแรงขว้าง]
[วี้ดว้าย โห่ร้อง]
[ส่งเสียงเชียร์]
[โห่ร้องดีใจ]
รับนะๆ
[นักเรียนหญิงกลัว]
เฮ้ย!
[พวกนักเรียนโห่]
บ้ารึเปล่า
[ซังชอล] เดี๋ยวสิ ฉันแค่พยายามจะหลบเท่านั้นเอง…
[ออกแรงขว้าง]
- อุ๊บ - ว้าย!
เห็นไหมน่ะ ทำตัวติดเขาขนาดนี้ เป็นกาวรึไง
- [ร้องเจ็บ] - โอ๊ะ
[พวกนักเรียน] โห…
- [ออกแรงขว้าง] - [อุทาน]
[โห่ร้อง]
ไนซ์!
[หัวเราะเฮฮา]
[ออกแรงโดดรับ]
- เอ้า นี่ - [ซองแร] มาซลจี ปกป้องฉันหน่อยดิ
[โห่ร้องดีใจ]
ฮื่อ
[พวกนักเรียนเชียร์] ห้องเจ็ดๆๆ
[พวกนักเรียนเชียร์] ห้องสี่ๆ
- เซรีๆ จัดการเซรีเลย - โอ๊ย แขนนาย แขน
[พวกนักเรียนเชียร์ต่อเนื่อง]
- อุ๊ย หลบ! - โฮ้ย!
ไนซ์!
[ซลจี] แพคซองแร! นายตั้งใจใช่ไหมเนี่ย
[ให้สัญญาณส่งบอล]
[ออกแรงขว้าง]
[โห่ร้องดีใจ]
- โอ๊ะ! - [ออกแรงขว้าง]
- โอ๊ะ - [ออกแรงรับบอล]
[โห่ร้อง]
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[ดนตรีหยุดชั่วคราว]
[ดนตรีโหมปิดท้าย]
[ดนตรีแผ่วจนหยุด]
โอ๊ย!
[พวกนักเรียนพึมพำ]
ฮ้า!
[ถอนหายใจ]
อ๊ะ ไม่นะ
[ซลจี] นี่ โกมาเซรี เป็นอะไรไหม
- [ครูพละ] ไม่เป็นไร - [ดาอุล] นี่ เธอทำบ้าอะไรเนี่ย
[ครูพละ] เอ้อ เข้าไปเลย เอ้า เข้าไป
กลับเข้าไปเลย! ไป เข้าไป!
ซี้ด เฮ้อ
โอ๊ย
โอย ซี้ด
โอ๊ย โธ่เอ๊ย ให้ตายเหอะ จริงๆ เลย…
โฮ้ย ถามจริง
[โมโห หงุดหงิด]
ฮึ่ย บ้าจริงพัคเซรี ทำไมเธอทำแบบนั้นน่ะ [ถอนใจ]
(ฮันยุนซอก 012-517-7365)
อือ ฮันยุนซอก ฉันพัคเซรีนะ
อืม เป็นไงบ้างอะ สบายดีมั้ย
โธ่เอ๊ย…
[กดวางสาย]
[ถอนหายใจ]
[สูดปาก]
เฮ้อ อืม
[หายใจแรง]
[สัญญาณฝากข้อความ]
เออ ฮันยุนซอก เอ่อ… ฉันพัคเซรีนะ
คือ… เมื่อกี้ตอนคาบพละ ฉันขอโทษ
คือว่า ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นนะ
ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงทำแบบนั้นไป
แต่ว่าตอนฉันอยู่หลังนาย นายเท่มากเลย
เอ๊ะ เฮ้ย ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย
เฮ้ย จริงๆ เลย [สูดหายใจ]
[เพจเจอร์ดัง]
หือ
ใครน่ะ
หืม
[กล่องข้อความ] คุณมีหนึ่ง ข้อความฝากเอาไว้ค่ะ [สัญญาณข้อความ]
[ผู้ชาย] พัคเซรี
- ฉันคิมฮยอนห้องสี่นะ - [ตกใจ]
- วันนี้ดอดจ์บอลสนุกดี
- [ฮยอนหัวเราะแผ่ว] - [หายใจสั่น]
ถึงจะดูเจ็บก็เถอะ
ฉันรอดเพราะเธอเลย
- ขอบใจนะ - [หายใจแรง]
ไว้คราวหน้าเจอกัน
[หวีดร้องแผ่ว]
[หวีดร้องดีใจ]
[เพจเจอร์ดัง]
หืม
[กล่องข้อความ] คุณมีหนึ่ง ข้อความฝากเอาไว้ค่ะ [สัญญาณข้อความ]
เออ ฉันยุนซอกนะ
หน้าเธอโอเคไหม
เมื่อกี้ ฉันไม่น่าเดินไปเลยแบบนั้น
คือฉันไม่ได้งอนนะ เธอไม่ต้องเป็นห่วง
[ถอนหายใจ]
อย่าทำอะไรโง่ๆ อย่างเอาไข่ไปถูหน้าเพื่อให้แผลหาย
เพราะอาจจะมีเชื้อแบคทีเรียซัลโมเนลลา
ไปร้านขายยาแล้วก็ซื้อยาทา แบบนั้นหายไวสุดแล้ว
[ถอนหายใจแผ่ว]
โอเค ถ้างั้นพรุ่งนี้เจอกัน
บ๊ายบาย
[สัญญาณจบข้อความ]
[สูดหายใจ]
[ถอนหายใจยาว]
[ดนตรีฝันร้าย]
[ดนตรีแผ่วลงจนหยุด]
[สูดหายใจยาว]
[ถอนหายใจ]
[หอบหายใจ]
[ถอนหายใจ]
- [ฮายอง] อือ เราต้องตรงไปทางนี้แหละ - [ซลจี] อือ
[ฮายอง] แต่ว่าไฟฟ้าเป็นปัญหา
[ซองแร] โอเค บังฮายอง พวกเธอจัดการตรงนี้นะ
สิ่งสำคัญคือไฟฟ้า
เดี๋ยวฉันไปเอาไฟจากตรงนี้ให้…
- นี่! - [ขำ]
- อย่าฟาดมาสิ - นี่ ช่างเถอะๆ
นี่ ทุกคน
[หัวเราะคิก]
โอ๊ะ
- [ซลจี] ยัยคนนี้นี่ - [ฮายอง] ไม่เป็นไรนะ
[ดาอุล] ซุ่มซ่ามชะมัดเลย
[เซรี] ไม่เป็นไรหรอก
- [ซลจี] ยังไง คุยกันถึงไหนแล้ว
[ยุนซอก] เอ้า
- [ฮายอง] ไฟฟ้า - [ดาอุล] จริงด้วย ไฟฟ้า
- [ซลจี] นี่ ไปหาไฟฟ้าจากที่ไหนได้บ้าง - โอ้ ขอบใจนะ
[ซลจี] จากตรงนี้เหรอ หรือจากตรงนี้
[ซองแร] เดี๋ยวฉันจัดการเอง
[ซลจี] นี่ แพคซองแร พอดูแบบนี้แล้ว นายเก่งเรื่องพวกนี้จัง
[ดาอุล] นี่ แต่ทำแบบนี้แล้ว คิมฮยอนจะตกหลุมรักจริงเหรอ
[ดาอุล] ตั้งชื่อลูกรึยัง น่าจะตั้งเอาไว้ล่วงหน้านะ
คือ…
ฉันขอกลับก่อนนะ
ไปแล้วเหรอ
- พี่ - เราเพิ่งเริ่มกันเองนะ
- [ซองแร] พี่ก็มีหน้าที่นะ - เออ
[ซองแร] งั้นเอาไว้พี่ค่อยทำตามที่เราสั่งละกัน
[คนคุยกันดังขรม]
- [พ่อเซรี] หนึ่ง สอง สาม - [นร.ชุดเหลือง] อะจู้!
- ฮะฮ่า ดีเลย - อะจู้!
- [ซลจี] นี่ๆ แพคซองแร - [ฮายอง] ไอ้พวกกบฏ คนกบฏ
- ดูหนวดนั่น ไปแทงคนได้เลย - [หัวเราะ] มีสาหร่ายติดอยู่ที่คาง
- เดี๋ยวเหอะ! - ไม่ใช่สาหร่ายหรอกเหรอ
โอ๊ย คุณพ่อ สั่งให้แต่งแบบนั้นสินะ
โอ้ว
นักกอล์ฟพัคเซรี แคดดี้
[ทุกคนหัวเราะ]
ไหนดูซิ ทำแบบนี้ ว้าว
[พ่อเซรี] ยกมือขึ้นสิ
ดีเลยๆ
ต้องถอดถุงเท้าออกด้วย
[ดาอุล] ต้องถอดออกสิ
โฮ้ย จริงๆ เลย
พ่อคะ ต้องทำแบบนี้ด้วยเหรอ
[หัวเราะ]
[เซรี] เฮ้อ ถามจริง
[เซรี] อ๊ะ
อ๊า ไม่เอาน่า
โธ่เอ๊ย เฮ้อ จริงๆ เลย ทำไมพ่อต้องสั่งให้ทำแบบนี้ด้วย
ให้ตายเหอะ เฮ้อ
ฉันไม่ชอบผมฉันเลยอะ
แต่ว่าฉันชอบนะ
[พ่อเซรี] เอ้า พร้อมรึยัง
เอาละ เดี๋ยวจะถ่ายแล้วนะ เอ้า โพสท่ากันหน่อยนะครับ
เอ่อ คุณแคดดี้
- ต้องดีใจด้วยกันสิ - [ดาอุล] ยิ้มกว่านี้
[พ่อเซรี] เอานะๆ สวยๆ นะ
อ้าว ทำไมทำหน้าแบบนั้นเล่า
เอ้า ตื่นเต้นหน่อย
เออ ดีมากๆ
สวัสดีค่ะ
อ้าว เซรีมาแล้วเหรอ
- อ๊ะ ร้อนนะ - ว้ายตายแล้ว ขอโทษนะคะ
ขอโทษด้วย เป็นอะไรไหมคะ อุ๊ยตายแล้ว ทำไงดีล่ะ
เซรีจ้ะ
ตอนนี้ป้ายุ่งมากๆ เลย
หนูไปที่เตียงแล้วก็นอนรอก่อนนะจ๊ะ
อ๋อ ค่ะ
- อ๊าๆ [สูดปากเจ็บ] - อุ๊ย ตายแล้วๆ ขอโทษทีค่ะ ตกใจหมดเลย
ทำไงดีคะ ร้อนมากมั้ยคะ
เอานะ
โอ้ ยุนซอก
ช่วยแม่สระผมให้เซรีหน่อย
หา
ยุ… ยุนซอกสระเหรอคะ
ยุนซอกสระผมเก่งนะ
[อึกอัก]
- [ลูกค้า] โอ๊ย - [จางมี] อ๊ะ ค่ะ ขอโทษด้วย ตายแล้ว
[ดนตรีหวานดังแผ่ว]
เอ่อ ถ้างั้น…
เอ่อ… จะเริ่มแล้วนะ
อื้อ
[ถอนหายใจแผ่ว]
- อ๊า - โอ๊ะ
- โอ๊ะ โทษที - โอย
เป็นอะไรไหม
อา…
[ถอนหายใจยาว]
[ดนตรีหวานแผ่วบรรเลงต่อ]
สระให้ใหม่นะ
อือ
[พ่นลมหายใจแผ่ว]
[ดนตรีหยุด]
[จางมี] เรียบร้อยแล้วค่ะ
- อ๊า ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ - ครับ
โอ๊ยตายแล้ว ถูกใจใช่ไหมคะ ออกมาดีมากๆ เลยค่ะ
- พูดจริงใช่ไหมเนี่ย - แน่นอนสิคะ
โอ้ เออ เดี๋ยวฉันต้องไปชองซาโพ โอ้ ให้ตายสิ
- กงยูยังต้องชิดซ้าย - ไว้มาใหม่นะคะ วันนี้อย่าสระผมนะ
ครับ [หัวเราะ]
เอ้อ
โอ้
เอ่อ คนนั้นเขามายืดผมแบบเมจิกโซลเหรอคะ
อ่อๆ ใช่แล้วล่ะ [หัวเราะแผ่ว]
อ๋อ แบบนี้นี่เอง
[จางมี] เดี๋ยวนะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ
แปลกๆ อยู่นะ
คะ
ยุนซอก
ลูก… ใส่ครีมนวดผมให้เซรีงั้นเหรอ
อ๋อ นั่นคือครีมนวดผมเหรอ
ไม่สิ จะยืดผมแล้วใส่ครีมนวดผมได้ยังไง
ยาก็ไม่ได้ผลน่ะสิ
อ้าว เหรอครับ
ทำไมทำเป็นไม่รู้นะ ลูกน่าจะรู้ดีกว่าใครๆ
ลูกไม่เคยทำพลาดเลยด้วยซ้ำ แล้วทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ หา
แม่ครับ เดี๋ยวผมมานะครับ
- อ้าว จะไปไหน - [เปิดประตู]
อะไรของเขา…
เฮ้อ…
เซรีจ้ะ ขอโทษด้วยนะ แต่ว่าต้องสระผมอีกรอบนึงน่ะ
รีบๆ มาเร็ว
รีบๆ มาสิ
[นักเรียนคุยกันจ้อกแจ้ก]
นี่ เงียบๆ เงียบๆ
มีใครติดต่อพัคเซรีได้บ้างไหม
[ซลจี] โอ๊ะ มานั่นแล้วๆ
[เพลงป๊อปผสมฮิปฮอปจังหวะสดใส]
[เอฟเฟกต์เวทมนตร์]
[ทุกคนอุทานชื่นชมดังเซ็งแซ่]
ดูสิ เหมือนคนละคนเลย
[ซลจี] จริงๆ ดูดีขึ้นเลยอะ
หึ
[ดาอุล] สวยจังเลย คุ้มกับเงินที่จ่ายแล้ว
♪ เธอ เพ้อฝันเกินไปแล้วล่ะ ♪
♪ แค่ใช้สายตามองมา แล้วจะให้ผู้หญิงเข้าไปทักนายก่อน ♪
♪ ไม่มีแบบนั้นหรอก ♪
♪ ฉันก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน ♪
♪ แบบนี้แหละ ♪
[เพลงบรรเลงต่อเนื่อง]
อ๊ะ คุณครู สวัสดีครับ
[พ่อเซรี] สวัสดีครับ
อ๋อ ครับๆ
[ดาอุล] สวัสดีค่ะ
[พ่อเซรี] เอ้า ทางนี้ๆ แบบนั้นแหละ
[ทุกคน] โห!
[สาวๆ หัวเราะกรี๊ดกร๊าด]
[ดาอุล] ถ่ายทันรึเปล่า
พอแล้วๆๆ พอแล้ว
วอนยองอยู่นั่น ถ่ายกับวอนยองสิ
[พวกผู้หญิงวี้ดว้าย]
[ซังชอล] หนึ่ง สอง สาม
โอเคๆ หนึ่ง สอง สาม
[เชียร์]
[โห่ร้อง เชียร์]
[เพลงแผ่วจนหยุด]
โอเค
[บรรเลงกีตาร์แนวซึ้ง]
[ซังชอล] ถึงคุณพ่อกับคุณแม่
คุณแม่ครับ คุณพ่อครับ ผมซังชอลนะครับ
ช่วงนี้คงจะลำบากมากสินะครับ
ผมไม่รู้เลยว่าลำบากขึ้น เพราะวิกฤตการเงินปีที่แล้ว
เพราะผมที่งอแงเอาแต่ใจ เลยทำให้ปวดใจมากใช่ไหมครับ
คุณแม่กับคุณพ่อ…
[เจือเศร้า] เอาแต่พูดว่า ขอโทษผมอยู่นั่นแหละ
[สะอื้น]
พวกท่านทำอะไรผิดเหรอครับ
[ซังชอล แว่ว] ผมก็จะอยู่ข้างๆ คุณแม่กับคุณพ่อไปตลอด
เหมือนที่คุณแม่กับคุณพ่อมักจะอยู่เคียงข้างผม
[ฮายอง] โอ๊ะ มาแล้วๆ
[ซองแรทำเสียงย่อง]
[สาวๆ สูดหายใจเข้าแรง]
[สาวๆ] โห!
[เซรี] ว้าว
[ดาอุล] โห มันสวยจริงๆ นะ
- [ฮายอง] ว้าว - [ซลจี] นี่ ทำได้ดีมาก สวยจังเลย
พี่คะ
ผ้าห่ม
อ๋อ เอ้อ…
นี่ พัคเซรี
พร้อมแล้วใช่ไหม
ตั้งสติเอาไว้นะ เธอทำได้แน่
- เธอสวยมากเลย เธอสวยพอและก็เธอทำได้ - เธอทำได้
- [ดาอุล] เข้าใจมั้ย - เอามานี่
[ซังชอล เจือสะอื้น] ไว้ผมจะตอบแทนบุญคุณ
ขอบคุณนะครับ
และก็ขอโทษด้วยครับ
ตกใจหมด
- และก็รักนะครับ - [กระซิบ] ตามฉันมาหน่อย
[กระซิบ] ทำไม
ถ้าได้เกิดใหม่ ก็ขอให้ได้เกิดเป็นลูกชายของพ่อกับแม่ [สะอื้น]
[ทุกคนปรบมือ]
[กระซิบ] เร็วๆ เร็วเข้าสิ เร็วๆ เร็วเข้า
สวัสดีครับ
ผมเป็น… ตากล้อง ประจำโรงเรียนม.ปลายการัมชื่อว่าพัคฮงอิลครับ
- [ดีดกีตาร์เร้าอารมณ์สั้นๆ] - [พวกนักเรียนเชียร์]
[เสียงจากจุดรวมพลดังแว่วต่อเนื่อง]
ไปทางนั้นน่ะ
- ทางนั้นเหรอ - อืม
[ไอ]
[เสียงจุดรวมพลแผ่วลงจนไม่ได้ยิน]
[สูดจมูก]
[ขำ]
[ดาอุล กระซิบ] นี่ๆ
[ซองแร กระซิบ] หลบไปๆ
[กระซิบ] นั่งลงสิ
เอ่อ ใครเป็นคนติดไฟแบบนี้กันนะ
[ขำ]
สวยดีนะ
อะ… เอ่อ อื้ม
[ฮยอน] คือ…
ทรงผมเหมาะกับเธอมากเลย
อ๋อ อือ…
ไข่นกกระเรียน…
จากเธอใช่ไหม
เอ่อ…
นาย… นายรู้ได้ยังไงน่ะ
ก็ใต้ขวดมันเขียนเอาไว้ว่าพัคฮงอิลน่ะสิ
นั่นพ่อเธอไม่ใช่เหรอ
น่ารักจังนะ
ตอนที่กันบอลตอนเล่นดอดจ์บอลก็ด้วย
นี่ เธอมีทักษะด้านกีฬานะ
อ๋อ อืม…
ฉันน่าจะรู้ เธอว่ายน้ำในทะเลของเรานี่
ทะเลของเรา
มีแค่ฉันกับเธอที่รู้เรื่องนี้นี่
ออ…
[ซลจี กระซิบ] หือ เขาว่าไงนะ
[ซองแร กระซิบ] อะไรน่ะ เขาพูดอะไร
[ฮายอง กระซิบ] ไม่ได้ยินเลย
ว่าแต่
เธอเรียกฉันมาเพราะมีอะไรจะพูดไม่ใช่เหรอ
อ้อ เอ่อ จริงด้วย
ใช่แล้วล่ะ
รีบๆ พูดมาสิ ฉันตื่นเต้นนะ
เอ่อ…
เฮ้อ ไรเนี่ย
[ซลจี] พูดว่าอะไร
[ดาอุล] อยู่เฉยๆ ก่อน ไม่ได้ยินเลย
เงียบๆ ก่อน
[ทุกคน] ♪ ไม่มีวันเปลี่ยนไปตลอดกาล ♪
[ถอนหายใจแผ่ว]
ฮยอน
อื้อ
ฉัน… ชอบนายมากๆ เลยล่ะ
นายบอกว่าชอบผมตรง ฉันก็ยืดผมแบบเมจิก
ฉันคิดถึงนายแล้วก็พับไข่นกไปด้วย
แต่ว่า
เอาเข้าจริง พอสารภาพรักกับนายแล้ว
ฉันกลับหยุดคิดถึงคนอื่นไม่ได้
[ทุกคน] ♪ ช่วยส่องแสงนำทาง ♪
♪ ไม่มีวัน ♪
[ดังแว่ว] ♪ เปลี่ยนไปตลอดกาล ♪
[ดาอุล] โอ๊ะ ไปแล้วเหรอ
ไปเถอะๆ
♪ ผ่านความรักของพวกเรา ♪
♪ ในที่ที่มืดมิด ♪
[ซลจี] พูดรึยังๆ
- ♪ ช่วยส่องแสง ♪ - วันนี้วันที่หนึ่งเลยไหม
ไม่รู้ อย่าถามเลย
อ้าว ทำไมล่ะ
เกิดอะไรขึ้นเหรอ
เงียบๆ หน่อยสิ เดี๋ยวก็โดนจับได้หรอก
♪ ไม่มีวันเปลี่ยนไปตลอดกาล ♪
♪ ผ่านความรักของพวกเรา ♪
[ดนตรีกีตาร์ซึ้งบรรเลงแผ่ว]
ฉันมักจะคิดว่าต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง เพื่อให้ใครสักคนมาชอบฉัน
แล้วฉันนึกว่าต้องทำให้ดีกว่านี้ และต้องสวยขึ้นกว่านี้
แต่ว่า
ฉันไม่ได้คิดเรื่องพวกนั้นเลย เวลาที่ฉันอยู่ต่อหน้าเขา
งั้นเหรอ
[สูดหายใจ]
นี่…
ไม่รู้ว่าใครแต่อิจฉาหมอนั่นหน่อยๆ แฮะ
คงจะชอบเขามากเลยสินะ
ฉันดูเป็นแบบนั้นเหรอ
[ทุกคนร้องเพลงดังแว่ว]
[ดนตรีหยุด]
[คนคุยกันดังแว่ว]
[เคาะหน้าต่าง]
[ถอนหายใจแผ่ว]
[ออกแรงยก]
[เซรีถอนหายใจ]
โอ๊ะ
ฮื่อ
[ย่ำเท้า]
[ถอนหายใจแผ่ว]
[ถอนหายใจ จิ๊ปาก]
[ประตูเปิด]
นี่ ฉันซื้อ "ออดิชั่น" เล่มสองแล้วนะ
อ๋อ
ฉันต้องอ่านหนังสือเลยไม่ได้อ่าน นายเอาไปอ่านได้เลย
(ออดิชั่น)
แต่ว่าเอาไปไม่ได้นะถ้านายคิดว่าสนุก
ฉันตั้งใจจะอ่านมันหลังสอบเสร็จ
[เปิดหน้ากระดาษ]
[พลิกหน้ากระดาษ]
[ถอนหายใจ]
โธ่เอ๊ย
เฮ้อ ผมนี่ลื่นชะมัดเลย ฉันไม่ชินเลยแฮะ
[ขีดเขียน]
[ถอนหายใจ]
ฮันยุนซอก
นาย… ไม่มีอะไรจะถามฉันหน่อยเหรอ
อะไร
ที่สารภาพรักคิมฮยอนไง
ไม่อยากรู้เหรอ
อือ เป็นยังไงบ้างล่ะ
ก็…
ไม่ได้สารภาพ
ทำไม
ก็…
ต้องเรียนหนังสือไง
อ๋อ
นายอย่าไปบอกเพื่อนคนอื่นละกัน เดี๋ยวจะผิดหวังเอา
เข้าใจแล้ว
เอ่อ ฮันยุนซอก
ช่วยซื้อตังเมย็อดอันใหญ่ๆ ให้ฉันเข้ามหาลัยได้เปล่า
อืม…
[สูดปาก]
อันใหญ่แล้วจะช่วยให้สอบได้ดีเหรอ
เฮ้ย โธ่เอ๊ย
โอเค ช่างมันเถอะ อ่านการ์ตูนของนายไปเหอะ
เฮ้อ จริงๆ เลย
[ของกระทบโต๊ะ]
(วันสอบเข้า อีก 8 วัน)
[ดินสอตกกระทบโต๊ะ]
นี่ แพคซองแร
ไม่มีสมาธิเลย ขออ่านหนังสือหน่อย
ตอนนี้ไม่ใช่เวลาอ่านหนังสือ แต่ฝึกสกิลเดาข้อสอบต่างหาก
โฮ้ย ชิ!
ถ้าครูประจำชั้นไม่ให้คัดลายมือ ก็คงจะอ่านหนังสือได้เยอะกว่านี้
[ซลจี] โฮ้ย
[ถอนหายใจ]
อยากให้ทุกอย่างจบลงไวๆ จัง
อยากไปทะเลหลังทุกอย่างจบ ทะเลหน้าหนาวสวยสุดๆ ไปเลย
ถ้าหิมะตกลงมาบนชายหาด หลุมฝังศพหินก็จะดูเหมือนก้อนหิมะ
[ทำเสียงลมหิมะ]
อยู่ติดทะเลแล้วจะชอบทะเลอะไรขนาดนั้น
นี่ แล้วเคยเห็นหิมะในปูซานด้วยเหรอ
[เซรี] นี่ มันอาจจะตกก็ได้
- นั่นน่ะนะ - [หัวเราะคิก]
นี่
หือ
นั่นพี่ยุนซอกไม่ใช่เหรอ
[ซลจี] โอ๊ะ
[ซลจี] นั่นๆ เหมือนโคอินดลเลยอะ
[พ่นเสียงไม่พอใจ] อะไร…
(ร้านเสริมสวยจางมี)
[หัวเราะแผ่ว]
ไปซื้อของแบบนั้นมาจากไหนล่ะ
อ๋อ ก็เซรีบอกว่าขออันใหญ่ๆ
ใหญ่ไปงั้นเหรอ
[หัวเราะแผ่ว] ยิ่งใหญ่ยิ่งดีสิ
ผมคิดว่านะ
ปีหน้าจะลองสอบเข้ามหาลัยดู
จริงเหรอ
[อึกอัก]
ไหนว่าต่อให้ตายก็ไม่เอาไงล่ะ
ไม่รู้สิ
คิดว่าคราวนี้น่าจะโอเค
ไรอะ
[ออกแรงยก]
เอ้า
นี่อะไรอะ
ก็เธอบอกว่าขอย็อดอันใหญ่ๆ
อ๋อ
ออ…
ขอบใจนะ
โอ้โฮ
เอ่อ…
[ตะโกน] นี่ ฮันยุนซอก
คือ…
นาย…
สนิทกับโคอินดลงั้นเหรอ
โคอินดลอะไร
เปล่านี่
อ้าว แล้วทำไมถึงได้ไปเจอกันแค่สองคนล่ะ
เฮ่อ…
นี่ เป็นเพื่อนโรงเรียนเดียวกัน จะเจอกันโดยลำพังไม่ได้รึไง
เพื่อนเหรอ
นายไปเป็นเพื่อนกับโคอินดลตั้งแต่เมื่อไหร่ฮึ
[แผ่ว] หึ
พัคเซรี สอบพรุ่งนี้โชคดีนะ
[ดนตรีละมุนคลอแผ่ว]
อ้าว นี่
[ยุนซอก] สู้เขา!
[เซรี ตะโกน] นี่!
อ๊า ฮันยุนซอก
เฮอะ
โฮ้ย อะไรของเขากันล่ะเนี่ย
[ดนตรีหยุด]
[ชักโครก]
[ฮงอิล อ่อนแรง] โอย เซรี
- เอ้านี่ - ขอโทษด้วยจริงๆ
วันนี้พ่อไปส่งลูกไม่ได้จริงๆ
โธ่ พ่อคะ ไม่เป็นไร หนูอายุเท่าไหร่แล้ว
ยังไงโรงเรียนก็อยู่ใกล้ๆ หนูไปคนเดียวได้
[บกฮี] เห็นไหม หืม
- เมื่อวานก็บอกแล้วว่ากลิ่นแปลกๆ ไม่ให้กินไง - โอย…
เซรี อยากให้แม่ไปกับลูกไหม
โอย บอกว่าไม่เป็นไรไงคะ ไปส่งฮเยรีเถอะค่ะ
ถ้าอยู่สนามสอบเดียวกันก็คงดี
ฮเยรีก็โชคดีนะ
- [ฮเยรี] ค่ะ - [บกฮี] เดี๋ยวมานะคะ
อือ เดี๋ยวเจอกันนะ
[ทุกคน เชียร์] สู้เขาๆ
ขอให้การสอบครั้งนี้ราบรื่น!
[เชียร์ต่อเนื่อง]
(โชคดีในการสอบ ขอให้ได้คะแนนเต็ม)
(การสอบวัดความสามารถทางวิชาการ เพื่อเข้ามหาวิทยาลัย ปีการศึกษา 1999)
[คนคุย ส่งเสียงเชียร์จ้อกแจ้ก]
[หมี] โอ๊ะ!
[หมีหัวเราะ]
หืม
[ถอนหายใจ]
โอ๊ะๆ ขอโทษด้วยครับ
โอ๊ะ!
[ดนตรีน่ารักสดใส]
ฮ้า!
ลุยเลยๆ สู้เขา
[หายใจแรง] นี่!
- [หมีหัวเราะ] - โอ๊ะ [หายใจแรง]
[หมี] พัคเซรี
โชคดีกับการสอบ
อื้อ ขอบใจนะ
[หมีหัวเราะขำ]
[หมี] โอ้ๆๆ
[หมีหัวเราะ]
นี่แน่!
[ทั้งคู่หัวเราะ]
[หมี] สู้ๆ!
[ดนตรีน่ารักสดใสต่อเนื่อง]
สองคูณกับสองได้สี่ ดังนั้น…
[ฮเยรี] เบอร์สี่ โอเค
[ครูหญิง] คำตอบมีทั้งหมดสี่ข้อนะคะ
โอย จะปวดไปถึงเมื่อไหร่เนี่ย
เฮ้อ แล้วจะได้ไปเที่ยวไหมเนี่ย
[ฮงอิล] อย่าพูดให้เป็นลางสิ
[ครูเฉลยโจทย์ในทีวีดังแว่ว]
เซรี
นี่ลูกเอ่อ… ไม่อยากตรวจคะแนนอย่างงั้นเหรอ
[แว่ว] เดี๋ยวครูจะอ่านโจทย์ให้ฟังก่อน…
[นักเรียนคุยกันดังขรม]
[ร้องไห้โฮ] เหมือนฉันจะเขียนคำตอบผิดช่องล่ะ
อ่า นี่
ไม่เป็นไรน่า
นายอาจจะได้คะแนนเยอะกว่าเดิม เพราะว่านายเขียนคำตอบผิดช่องก็ได้นะ
[หยุดร้องไห้]
หึ… หืม
อาจจะเป็นแบบนั้นจริงก็ได้
[กระแอม] นั่งลง
ทุกคน [ถอนหายใจ]
เหนื่อยกันเลยนะ
แล้วก็พวกที่บอกว่าสอบตกเพราะมัวแต่คัดลายมือ
ครูก็แค่ช่วยให้ข้ออ้างพวกเธอ
- เพราะยังไงก็เละกันอยู่ดี - [พวกนักเรียนขำ]
มัน…
เปลี่ยนผลอะไรไม่ได้หรอก
ตั้งแต่นี้ไป
ก็เล่นให้สนุกกันไปเลยนะ
- [พร้อมกัน] ครับ - [พร้อมกัน] ค่ะ
แล้วใครที่สนใจ ก็มาเจอครูที่ซอยขาหมูตอนเจ็ดโมงได้
[ถามกันพึมพำ]
[นร.ญ. แว่ว] ครูเลี้ยงอ่อ
[โห่ร้องดีใจดังลั่น]
เฮ้อ
ใจพังๆ แบบนี้กินต๊อกบกกีเป็นไง
ต๊อกบกกีดีเลย
นี่ ขนาดนี้แล้วยังนึกถึงของกินกันอีกเหรอ
แน่นอน
นี่ คือว่าฉัน…
เอ่อ ฉันต้องไปทำธุระให้แม่ ขอกลับก่อนนะ
ไม่กินเหรอ
อื้อ
[ซองแร] อือ
- กลับดีๆ นะ - บาย
เอ่อ ฉันก็มีธุระเหมือนกัน พวกเธอไปกินกันได้เลย
ถามจริง
อยากให้กินด้วยกันอะ
[ซลจี] อืม…
[ซองแร] กลับบ้านดีๆ
- [ซลจีสูดปาก] - [ซองแร] หืม
- โอ๊ะ - หืม
[ประหลาดใจแรง]
[ทุกคนหายใจสั่น]
[ประหลาดใจ พูดไม่ได้ศัพท์]
เซรี
[เสียงอ่อน] อะไร
อยากเดินอีกหน่อยไหม
อะ เอางั้นเหรอ
เอาสิ
[ดนตรีน่ารักชวนฝัน]
เดตละ!
- นี่ รอก่อนสิ รอฉันด้วย - [หัวเราะ]
[ทั้งคู่หัวเราะ]
[เซรี] อะไรเนี่ย [หัวเราะ]
- นายก็ไวออกนะ - [หัวเราะ]
[ทั้งคู่หัวเราะ]
[เซรี] นี่ อ๊ะ
- [เซรี] อ๊า! - [ยุนซอก] โอ้!
[ทั้งคู่หัวเราะ]
[ยุนซอก] โอ้!
- นี่ นายน่ะ… - โอ๊ะ ระวังๆ
ตรงนี้ จำได้ไหมว่าฉันช่วยนายตรงนี้
- จำได้อยู่แล้ว - อือ
ถามจริง ตอนนั้นคิดอะไรอยู่ถึงได้โดดลงมา
[ดนตรีหยุด]
ให้ฉันบอกตามตรงไหม
[สูดปากเสียงดัง]
วันนั้นน่ะ
ฉันกำลังคิดว่าถ้าถูกพัดเข้าไปในคลื่นจะเป็นยังไง
ตอนนั้นเจอเรื่องหนักมากเลย
[หัวเราะหึ]
แต่ไม่น่าเชื่อว่า
ตรงนั้นจะมีคนว่ายน้ำอยู่นี่ละ
[สูดหายใจเข้า]
[หายใจออกแรง]
แถมยังดูสนุกด้วย
โอ๊ะ
(พัคเซรี)
- [เซรี] นี่มัน… - ฉันเอาไปเองแหละ
ฉันอยากจะจำคนที่ช่วยฉันเอาไว้น่ะ
โชคดีจังเลยนะที่เป็นเธอน่ะ เซรี
[หัวเราะแผ่ว]
เซรี
[สูดหายใจแผ่ว]
ฉันชอบเธอนะ
[หายใจสั่นแผ่วต่อเนื่อง]
อือ
[เซรีหายใจแรงแผ่ว]
อืม ถึงบ้านอีกแล้วล่ะ
นั่นสินะ [หัวเราะนิดๆ]
อือ
อืม
แล้ว…
วัน… อาทิตย์นายจะทำอะไร
ก็เจอเธอไง
- [หัวเราะแผ่ว] - อ๋อ
อ๋อ อื้อ โอเค
ก็ได้ [หัวเราะ]
ถ้างั้น ไว้เจอกันนะ
โอ๊ะ
อืม…
- [สูดหายใจแรง หัวเราะ] - [หัวเราะคิก]
[ยุนซอกหัวเราะแผ่ว]
[เซรีหัวเราะคิก]
- [ยุนซอกหัวเราะแผ่ว] - [เขิน]
[ดนตรีหวานบรรเลงแผ่ว]
[หัวเราะแผ่ว]
[เปิดประตู]
[ปิดประตู]
[หวีดร้องแหลม]
[หวีดร้องเขิน]
[ดนตรีหยุด]
[ประตูเปิด]
แม่ครับ
อื้อ [หัวเราะแผ่ว]
มาแล้วเหรอ
แม่ว่า… แม่จะไปโซลวันอาทิตย์นี้น่ะลูก
ทำไมอยู่ๆ ก็ไป
ได้ยินว่ามีร้านตัวแทนจำหน่ายเปิดที่โซลน่ะสิ
หึ ลูกก็รู้นี่นา ว่าร้านเสริมสวยแม่ต้องใช้เครื่องมือ
ให้ผมไปด้วยไหมครับ
ไม่ต้องหรอก
ถ้าอยู่ๆ ปิดร้านที่นี่ เดี๋ยวคนจะคิดว่ามันแปลกๆ น่ะ
ลูกช่วยอยู่เฝ้าร้าน แล้วก็บอกคนที่มาหน่อยนะ
ครับ
เก็บครบรึยังเนี่ย
[อ้อน] เดี๋ยวฉันมานะ ดูแลปูซานให้ดีๆ ด้วยล่ะ
[ยุนซอก] ไม่ต้องห่วงปูซานหรอก เพราะฉันจะปกป้องที่นี่เอาไว้เอง
[เซรีหัวเราะหึ]
พึ่งพาได้จริง
[บกฮี แว่ว] โอ๊ย เซรี รีบมาเร็วเข้า…
- มัวอืดอาดอะไรอยู่ - [เซรี] แล้วเจอกันวันอาทิตย์นะ
อ้อ งั้น… เที่ยวให้สนุก
เอาละ ไปกันได้แล้ว ไปกันเถอะ
อ้อ
- บ๊ายบาย - บ๊ายบาย
[เซรี] อื้อ บาย [วางสาย]
[ฮงอิล] ไม่ไปงั้นเหรอ
อื้อ เดี๋ยวตามไปค่ะ
[ฮเยรี] รีบมาได้แล้วน่า
อื้อ มาซลจี วันอาทิตย์ที่หาดกวางอันรีใช่ไหม
[เซรี] ครั้งสุดท้ายแล้ว รบกวนด้วยจริงๆ นะ ขอบใจพวกเธอมากจ้ะ
ขอบใจจริงๆ นะ
ได้ยินไหม
นี่เป็นโปรเจกต์สุดท้ายในช่วงวัยเรียนแล้ว
[นกกลางคืนร้องแว่ว]
[หายใจสั่นดังแผ่ว]
[สั่นนิดๆ] ไม่หนาวเหรอ
ถึงจะหนาว แต่ได้เห็นดาวก็คุ้มอยู่แหละ
ฮเยรีของพ่อ เซรีของพ่อ
หวังว่าฝันจะเป็นจริง
และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนะ
[ดนตรีซึ้งคลอแผ่ว]
เดี๋ยวนะ
แล้วฉันล่ะ
- คุณก็ฝันเป็นจริงแล้วไง - ฝันอะไร
ก็ฝันที่จะได้แต่งงานกับผมไงเล่า
[เสียงแหลม] ตายแล้ว บ้ารึเปล่า [หัวเราะขำ]
[บกฮี] ให้ตาย โธ่เอ๊ย
อ้าว ก็คุณเคยพูดสารภาพรักกับผม ว่าฝันของคุณคือแต่งงานกับผมไง
โอ๊ย เงียบๆ ไปเลย ตาแก่คนนี้
[ฮายอง] เอ้า นี่ รีบๆ ทำเร็วเข้า
- [ซองแร] นี่ ทำแบบนี้ถูกไหม - [ฮายอง] เฮอะ…
- [ซลจี] นี่เหรอ - [ฮายอง] ไม่ใช่
- [ดาอุล] ปักไว้ก็พอเนอะ - [ฮายอง] อือ
โอ๊ะๆ ยังไงเนี่ย
- [ซลจี] นี่ บังฮายอง - อือ
ดูสิ โอเคไหม
อื้อ โอเค
[ซองแร] นี่ๆ มาแล้วๆ มาแล้วๆ
[สี่คนลนลาน]
- [ซลจี] เร็วๆ - [ซองแร] วิ่งเร็ว วิ่ง
- [ดาอุล] ไปกันเร็ว - [ฮายองลนลาน]
[ซองแร] วิ่งๆๆ
[แผ่ว] โฮ้ย
- [จาม ไอ] - โอ๊ะๆ
[สูดน้ำมูก] อ๊า
ฮ้า เอ่อ…
หนาวใช่ไหม
หา
ไม่ๆ ไม่เป็นไร เฮ้อ
เฮ้อ
[ถอนหายใจยาว]
[ทำปาก] ไม่ใช่
[ซองแรส่งสัญญาณ]
อะไรนะ ปะ… ไปเหรอ
[แผ่ว] เฮ้อ อื้อ…
- เฮอะ… - [หายใจออกแรง]
- โอ๊ะ… - น่าจะเอาไปตั้งแต่เมื่อกี้
อะ… เอ่อ ขอบใจนะ
เข้าไปที่ร่มกันไหม
หา
อ๋อ อ่า ไม่… ไม่เป็นไร อื้อ
[เพจเจอร์สั่น]
[สี่คนเฮฮา หัวเราะ]
- [ร้องเสียงแหลม] - โอ๊ะ!
[แผ่ว] โฮ้ย… อา…
[ทำปาก] อย่าทำแบบนั้นแล้วเข้าไปซะ
เข้าไปเลย
หืม เธอให้เขยิบไปอีก
[สามสาวตอบรับ] เออๆ อืม
[สามสาวเชียร์]
นี่ เพลงนี้ เธออยากให้เล่นเพลงนี้ เธอให้เปิดเพลงรึเปล่า
[เซรี ทำปาก] ไม่ใช่
[เพจเจอร์สั่น]
- เซรี แป๊บนึงนะ - อ๊ะ
หา
[ถอนหายใจ]
[ทำปาก] โอ๊ย บอกให้กลับไป กลับไป ไปได้แล้ว ไปสิวะ
โฮ้ย ฮ้า
อือ อื้ม!
ขอโทรศัพท์แป๊บนึงนะ
[ขมุบขมิบ] รอฉันก่อนนะ รอฉันก่อน โฮ้ย!
- [ซองแร แว่ว] ว่า เขาว่าไรอะ - [เซรี แว่ว] ไม่
[วางหู]
[ทำปาก] บอกให้รอไปก่อน
[กระแอม]
- นาย… - หือ
เป็นอะไรไหม
เซรี ขอโทษด้วย
ฉันว่าฉันต้องไปโซลตอนนี้เลย
แม่ฉันเข้าโรงพยาบาล
(เซรีรักยุนซอก)
[ถอนหายใจ]
[ซลจี] นี่ เซรี
ไม่เป็นไร ไว้ทำใหม่ก็ได้
ขอโทษด้วยจริงๆ นะ อุตส่าห์เตรียมเอาไว้ให้
นี่ ทำได้อีก เราทำได้
[หอบต่อเนื่อง]
[ระบบ] กรุณาฝากข้อความเสียงค่ะ
ฮันยุนซอก
คือฉันติดต่อนายไม่ได้เลย
แล้วแม่นายเป็นอะไรรึเปล่า
ถ้ามีเวลา ช่วยฝากข้อความเสียงไว้ก็ยังดี
ฉันจะรอนะ
[ถอนหายใจ]
[กดวางสาย]
[หอบต่อเนื่อง]
(ฉันก็ชอบนายเหมือนกัน)
[ถอนหายใจแผ่ว]
- [ของแตก] - [ตกใจ]
ฮ้า…
โอ๊ะ… ฮะ…
[ชาย] สูงขึ้นใช่ไหม
แกไม่เจอพ่อตั้งนานแล้ว
ยังจะไม่ทักทายกันดีๆ อีกงั้นเหรอ
[หายใจสั่น]
เธอลื่นล้มตกบันไดน่ะ
ปกติแม่แกก็ซุ่มซ่ามอยู่แล้ว
ได้ยินว่าไม่สอบเข้ามหาลัย
คนเป็นแม่ไม่ใส่ใจเรื่องการศึกษาแล้วยัง…
เอาแต่พูดไร้สาระอยู่ได้
[ถอนหายใจ]
ก็เลยทำแบบนี้เหรอครับ
[ขำ]
เพราะแบบนี้ฉันถึงไม่เชื่อคำพูดของแม่แกไง
เห็นว่าลงไปอยู่นั่นแล้วสดใส มีความสุขขึ้นกว่าเดิม
กลายเป็นไร้มารยาทและโง่กว่าเดิม
[หายใจสั่น]
ฮันยุนซอก
กลับมาอยู่บ้านซะ
(ให้เช่า)
[ซองแร] โอ๊ย เกิดอะไรขึ้นกับพี่เนี่ย
ถ้าเขาติดต่อมาก็คงจะดี
[ซลจี] นี่ แม่ฉันบอกว่า มีคนโทรมาที่อสังหาริมทรัพย์ทันที
ได้เอกสารและทุกอย่างหมดแล้วด้วย
แต่ว่าคนที่โทรมาไม่ใช่แม่ของพี่ยุนซอกนี่สิ
หมายความว่ายังไง
[เพื่อนบ้าน] ได้ยินว่าสามีเป็นศาสตราจารย์ ที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยซองบุกที่โซล
และก็ทำร้ายลูกเพราะไม่พอใจอะไรสักอย่าง
ฉะ… ฉันต้องไปแล้วล่ะ
[ดนตรีบีบคั้นอารมณ์ดังแผ่ว]
[ดาอุล ตะโกน] นี่ พัคเซรี
จะไปไหนน่ะ
เซรี!
[ประกาศ] รถไฟคันนี้คือรถไฟสายแซมาอึล หมายเลข 17 ออกจากปูซานมุ่งหน้าไปโซล
[ประกาศซ้ำดังแว่ว]
[ระฆังรถไฟออก]
(บัตรโดยสาร สายแซมาอึล จากปูซานไปโซล)
[ประกาศ] หวังว่าจะยื่นมือ แห่งความรักมาช่วยเหลือกันนะครับ
[ดนตรีหยุด]
(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยซองบุก)
[กิจกรรมโรงพยาบาลดังแว่ว]
เอ่อ…
โทษนะคะ คือ
มีคนไข้ที่ชื่อว่าแพคจางมีรึเปล่าคะ
[แผ่ว] โอ๊ะ
อ๊ะ…
ฮ้า…
(แพคจางมี)
[แผ่ว] คุณป้าโทรมาหาแม่น่ะครับ
ป้าบอกว่าให้ไปอเมริกาทันที
เพราะว่าถ้ากลับบ้านแล้ว เดี๋ยวจะไม่ได้ออกมาอีกน่ะครับ
เราก็ควรจะไปใช่ไหมครับ
[จางมีถอนหายใจยาว]
[สะอื้น] จริงๆ ผมไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไง
[สะอื้น]
ผมไม่อยากไป
[ทั้งคู่สะอื้น]
[ร้องไห้]
[ทั้งคู่สะอึกสะอื้น]
[สะอื้น] แม่ครับ
ผมไม่อยากไปเลยครับ [ร้องไห้]
ผมแค่…
ผมอยากกลับไปปูซานครับ
[ยุนซอกร้องไห้]
[ถอนหายใจ]
อือ
ฉันเอง
[สูดหายใจ]
ฉันติดต่อนายไม่ได้เลย
ฉันมี… เรื่องที่จะบอกนายน่ะ
[หายใจสั่น]
[กลั้นสะอื้น] ยุนซอก
[สะอื้น] ฉันคิดถึงนายนะ
ฉันคิดถึงนายมากๆ เลย
[สะอื้น]
[เจือสะอื้น] บ้าจริง
[กลั้นสะอื้น]
[หายใจออกยาว]
[สัญญาณฝากข้อความ]
[กลั้นสะอื้น]
อื้อ ฉะ… ฉันเองนะ
ฉันติดต่อนายไม่ได้เลย
ฉันมีเรื่องจะบอกนายน่ะ
[หายใจแรง]
ตอนที่นายไม่อยู่ ฉันได้มาลองคิดดูแล้วนะ
[สั่นเครือ] ฉันว่า ฉันไม่ได้ชอบนายมากไปกว่าเพื่อนหรอก
แต่ว่า
ถ้าเราติดต่อกันเรื่อยๆ เจอกันและทำเรื่องต่างๆ
ก็คงจะทำให้เราสองคนเข้าใจผิดกันได้
เราอย่าเจอกันอีกเลยดีกว่า
[สูดหายใจ]
เพราะฉะนั้นต่อไปไม่ต้องติดต่อมาอีก
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์ดังแผ่ว]
[ดนตรีหยุด]
(ขอแสดงความยินดี พิธีจบการศึกษา โรงเรียนมัธยมปลายการัมครั้งที่ 27)
[ผู้ปกครองคุยกันจอแจ]
พัคเซรี
[ครูประจำชั้น] เซรี
โอ้โฮ ใครจะไปคิดว่าเธอจะเรียนจบ
- ทำได้ดีมาก - ขอบคุณนะคะ
- [ครูประจำชั้น] จางยุนโฮ - ครับ
[ซองแร] โหย รูปวง S.E.S. ออกมาสวยมากเลย
- ใช่มั้ยๆๆ - ใช่เลย
- [ครู] เลิกสูบบุหรี่นะ - [พวกนักเรียนหัวเราะ]
[นักเรียนปรบมือ]
- [ครู] ฮันซองมิน - ครับ
(พัคเซรีและแคดดี้)
(ออดิชั่น)
(ประวัติศาสตร์การสารภาพรัก)
(ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องการอะไร จนกระทั่งได้เจอเธอ)
(ไม่จนกระทั่งได้เจอเธอ ถึงได้รู้ว่าต้องการอะไร)
(ผู้ช่วยชีวิต ผู้มีพระคุณ เธอช่วยชีวิตฉันจากคลื่นทะเล)
(เวลาที่มีปัญหาเธอก็เป็นผู้ช่วยชีวิตช่วยฉันตลอด)
(ทะเล ปี 1998 ที่ที่ได้เจอเธอ)
[ดนตรีระลึกความหลัง]
(เซรีและแก๊งลูกสนกับซองแร)
(ของว่างที่เซรีชอบ 1. ข้าวโพดคั่ว)
(พวกที่แปลกที่สุดในโลก)
(น่ารักดีนะ เหมือนลูกนกหรืออะไร)
(ถ้าสั่งให้พัคเซรีเป็นพัคเซรี สีหน้าก็จะกลายเป็นแบบนี้)
(พวกเธอเห็นฉันแล้วสินะ!)
(ไม่ว่าเธอจะหน้าตายังไง ฉันก็ชอบเธอ เซรี)
(ตอนที่หัวเราะก็ชอบ)
(ตอนที่ตลกก็ชอบ)
(ก็แค่ชอบเธอ)
(ไม่ว่าจะทำอะไร ฉันจะคอยให้กำลังใจเสมอ)
[ดนตรีหยุด]
[ยุนซอก บรรยาย] เซรี หวัดดี
[ดนตรีหวานละมุน]
ฉันอยากจะส่งความรู้สึกของฉันไปพร้อมกับรูปถ่าย
ที่เต็มไปด้วยสิ่งที่เธอชอบ
พ่อของเธอช่วยฉันด้วยนะ ท่านเก็บเป็นความลับใช่ไหม
[หัวเราะสนุกสนาน]
เหมือนที่เธอเคยพูดเอาไว้เลย
ฉันเก็บความรู้สึกของฉันลงไปทีละนิด ในช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน
แค่นั้นก็มีความสุขแล้ว
เซรี
เธอเป็นคนที่สำคัญ
ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้
ทั้งจากในทะเลและในความฝัน
ชื่อของเธอที่ฉันเคยกำเอาไว้แน่น
(ประวัติศาสตร์การสารภาพรัก)
ตอนนี้มันถูกสลักอยู่ในใจฉันไม่มีวันหายไป
โชคดีจริงๆ ที่ได้เจอเธอ
ในวันที่ลมพัดแรงมากๆ วันนั้น
(ฉันรักเธอ พัคเซรี)
ฉันรักเธอนะ พัคเซรี
[สะอื้น]
[ดนตรีหยุด]
[นกหวีด]
[โค้ชชาย] จัดท่าให้ดีๆ
ทำแขนตรงๆ
คุมจังหวะเอาไว้ แล้วก็กลับตัว
[คนจอแจดังแว่ว]
(บริหารกีฬาสมัยใหม่ กีฬาทางน้ำ พัคเซรี)
[มือถือสั่น]
อืม
[ซองแร] โกมาเซรี อยู่ไหนน่ะ ยังไม่รีบมาอีก
โฮ้ย จริงๆ เลยแพคซองแร เสียงนายนี่มัน…
นี่ ฉันเพิ่งเลิกเรียนเอง อย่าเร่งฉันนักได้ไหม
เข้าใจแล้ว รีบๆ มาล่ะ
- [ดาอุล] หยุดได้แล้ว - [ซลจี] อื้ม
- [ดาอุล] นี่ ทำงั้นแค่ตอนที่อยู่กันสองคนสิ - [ซลจีคิกคัก]
[ซองแร งุ้งงิ้ง] ไม่เอา
- [ซองแร] น่ารักอะ - [ดาอุล] อะไรเนี่ย…
- [ซลจี] โอ๊ย น่ารักจัง - [ซองแร] น่ารักอะ
[ซลจี] ตัวเองก็น่ารัก
นี่ พอได้แล้วน่า เสียสายตา
- อ้ำ - กินหนมงับ
ขอเบียร์แก้วใหญ่ค่ะ
นี่ นัดบอดพรุ่งนี้ต้องทำดีๆ นะ
[เคี้ยวดังกร้วม ]
ฉันไม่เคยบอกว่าจะไปนี่
นี่
จะไม่มางั้นเหรอ
[สูดปาก]
แต่ว่าเราเตรียมที่นั่งที่ดีที่สุดเอาไว้ให้แล้วนะ
ดีที่สุดเหรอ
ตรงนั้นดีสุดสำหรับสารภาพรักเลย
เถ้าแก่ครับ
ไม่รักษาความลับเลยนะ บอกไปทั่วแบบนี้ได้ยังไง
จริงด้วย
ไม่เป็นไรๆ
ถ้าจะสารภาพรักตรงนั้น ฉันว่าโกมาเซรีสมหวังอย่างแน่นอน
ฉันก็…
เจอดาร์ลิ้งที่มาจากโซล
ที่นี่เหมือนกันน่ะ
[ฮือฮา]
[ทุกคนลากเสียงยาว] หูย…
- [หัวเราะกระหยิ่ม] - ที่รัก
[เถ้าแก่] โอเคจ้า
ไปแล้ว
[กลุ่มเพื่อนกระตู้วู้]
ต้องมาด้วยนะ
[ฮายอง] นี่ ต้องมานะ เธอต้องมา
เฮ้อ
ไปทางไหนก็เจอแต่คู่รักเต็มไปหมด
[ถอนหายใจ]
[กลุ่มเพื่อนเซรีหัวเราะ สนุกสนาน]
นี่ โกมาเซรี พรุ่งนี้เธอต้องมานัดบอดด้วยนะ
[ซองแร แว่ว] ต้องมานะ อย่างน้อยก็เห็นแก่ฉันเหอะ
[ทุกคนหัวเราะ เฮฮา]
[เถ้าแก่เนี้ย] ขอให้โชคดีค่ะ
คิดอะไรอยู่อย่างงั้นเหรอคะ
อ๋อ…
คือ…
นึกถึงตอนสมัยก่อน ตอนที่ฉัน
ได้เตรียมตัวสารภาพรักครั้งใหญ่ในชีวิต บนชายหาดน่ะค่ะ
แล้วสำเร็จรึเปล่าคะ
อ่อ… ถ้าสำเร็จก็คงจะไม่มานั่งอยู่ตรงนี้หรอก
ไม่มีใครรู้หรอกว่าสุดท้ายจะได้เจอใคร
ฉันก็ไม่เคยคิดว่าจะได้อยู่ปูซาน
[ถอนหายใจแผ่ว]
(ไปไม่ได้แล้ว ขอโทษด้วยค่ะ พอดีว่าไม่ค่อยสบายค่ะ)
[ถอนหายใจ]
[ข้อความเข้า]
(ก็ดูสบายดีออกนะ)
หืม
[สายโทรเข้า]
ฮัลโหลค่ะ มีอะไรเหรอคะ
ฮัลโหล
อ้าว อะไร ตอนนี้อยู่ที่ไหนเนี่ย หืม
- [ชาย] โอ้ - คุณคิมยองชิก
- [ชาย] ทางนี้! - ฮัลโหล
[ชาย] ทางนี้!
[หัวเราะแผ่ว]
เฮ้อ!
[หญิง] พี่คะ!
[สองคนหัวเราะดีใจ]
โฮ้ย…
เฮ้อ!
[ถอนหายใจ]
[ผู้ชายในสายหัวเราะร่วน]
- เฮอะ! - [ผู้ชายในสายหัวเราะ]
นี่ ล้อกันเล่นรึไง หา!
[ซ้อนในสายและนอกสาย] เซรี
ฮะ…
[หายใจสั่น]
[ดนตรีซึ้ง]
[หัวเราะแผ่ว]
สบายดีไหม
[ร้องไห้]
[สะอื้น] ยุนซอก
[ร้องไห้] ขอโทษด้วยนะ
จริงๆ ตอนนั้นฉัน… ตอนนั้นฉันโกหกนายล่ะ
จริงๆ ฉันคิดถึงนายมากๆ เลยนะ
ฉันรู้
เธอก็บอกฉันแล้วนี่
ฉันเหรอ
เธอไม่รู้เหรอ
ต่อให้วางหู มันก็ยังอัดเอาไว้อยู่
ยุนซอก [สะอื้น]
[สะอื้น] ฉันคิดถึงนาย
ฉันคิดถึงนายมากๆ เลยนะ
[สะอื้น]
[หายใจออกแรง]
ฉันไม่อยากลบเสียงของเธอ
ก็เลยยังจ่ายค่าเพจเจอร์จนถึงตอนนี้
[เซรีสะอื้น]
อ้อ จริงด้วย ฉันมีอะไรจะให้เธอ
[สะอื้น]
หา
ทุกครั้งที่คิดถึงเธอ ฉันจะพับมันจนได้ขนาดนี้
[สะอื้น] ยุนซอก…
เซรี
เป็นแฟน…
กับฉันนะ
[สะอื้น] อื้อๆ
[เพลงภาษาฝรั่งเศสแนววัยรุ่นสดใสบรรเลง]
[ร้องไห้ฮือ]
[หัวเราะ]
[เพื่อนๆ ร้องเชียร์ดีใจ]
[หัวเราะดีใจ]
[ซองแร] ในที่สุด โกมาเซรีก็มีแฟนแล้วล่ะ
[เซรี บรรยาย] นึกว่ามัน จบลงไปแบบนั้นแล้วซะอีก
แต่การสารภาพรักครั้งสุดท้ายของเรา ถือว่าสำเร็จ
นี่
- เอามาเลย - โอ๊ะ! โอ๊ย!
- นี่! - โอ๊ย!
โอ๊ย!
- นี่! เอามา - อื้อ!
- กินเข้าไปทำไมเล่า - โอ๊ะ โอเค เดี๋ยวป้อน นะ
[จูบ]
[ทั้งคู่หัวเราะ]
[เพลงบรรเลงต่อเนื่อง]
[เพลงหยุด]
[ดนตรีแนวสดใสบรรเลง]
[ดนตรีหยุด]
[เพลงภาษาอังกฤษคึกคักสดใสบรรเลง]
[เพลงหยุด]