ALARMA POSPOR
Aquí tedes.
Ola. Benvidos ao Malone's. Son Hannah.
Que vos poño para empezar?
- Hannah Wells? - Si.
Si, son eu. Coñecémonos?
Oe, podemos sentar noutra zona?
Estamos bastante ata arriba, pero prometo tratarvos ben.
Igual vos podo convidar a torta.
Teño moza.
De feito, temos todos moza.
Xa, vale.
Oe, só vos quería tomar nota. Se precisades un minuto…
Si, dános un minuto. Grazas.
Sean.
Merda. Ola.
Non traballa hoxe, non si?
Sei que ten Movemento para Actores os martes.
- Non traballa hoxe. - Ben.
É que boto en falla as patacas fritas de Della, sabes?
Enténdote.
Eu estraño o salmón de Tucker.
- Garrett e eu… - Rompestes.
Si, xa oín.
Está na Quinta Liña.
Ademais do…
Do que?
Non sei se é verdade.
Non é verdade. É só algo que me dixo un tío na clase.
- Seguro que Garrett non… - Sean.
Hannah.
De que falas?
Está aí Garrett?
Si, pero non deberías entrar aí.
Hannah, agarda.
Ai, mi madriña!
EPISODIO OITO O CAMBIO DE LIÑA
Vaites, Wellsy.
Perdícheste ou…?
Vistes a Garrett?
Non. Non desde a mañá.
Simms di que está…
aquí, merda!
Wellsy?
Vale, oficialmente pasaches da raia.
Isto vai estar ben.
Pasaches tanto da raia que nin se ve a condenada raia.
Lei de mans quietas no campus?
Deixáchesme ti a min.
- E que fas en traxe? - Hannah…
Non podes ir dicíndolles aos tíos
que os rebentarás se me falan.
Estás tolo? Es un masoquista…
Perdón, un misóxino…
Non podo pensar con claridade. Hai demasiados penes!
É un vestiario de homes.
Garrett, os meus clientes non poden ter medo de falar comigo.
Cobro por propinas.
Eu nunca dixen nada diso.
Por Deus. Alguén obviamente sabe o que pasa aquí.
Stuebs dixo que Garrett rebentaría a quen lle falase.
Eu non fun. Foi Dean.
Estás de puta de broma.
- Dixen que tolearía, parvo. - Tolear non é rebentar.
Pero fíxoo, non si?
Arránxao. Estamos?
Claro, si.
Perdoa, Wellsy.
Eu nunca lle diría a ninguén que se afastase de ti.
Debes estar con quen queiras.
Grazas.
Adeus.
Sabemos que o adestrador Jensen xa o sancionou con catro partidos
polo altercado da semana pasada.
Si, señora.
COMITÉ DE INFRACCIÓNS DA NCAA
Apoiamos iso e agradecémoslle que asuma responsabilidades.
Non obstante, á luz das súas indiscrecións pasadas,
- non podemos ignorar isto. - Que indis…?
Que chulo. Gustouvos?
Coñece o regulamento da NCAA que esixe que os estudantes
sexan xogadores afeccionados?
- Desculpe, iso non foi… - Ti responde á pregunta.
Si. Son consciente.
Segundo este vídeo, publicado nas súas propias redes sociais,
parece que participou nun adestramento profesional dos Bruins.
Foi despois do adestramento.
Quizais. Pero iso non está nada claro no que vemos aquí.
Como se vería que incumprísemos as regras por vostede, Graham?
O vídeo publicouse antes do comezo da tempada.
Polo tanto, a Universidade Briar fichou un xogador descualificado.
A nosa decisión é que Briar perda todos os partidos xogados ata agora.
- Que? Non poden facer iso! - Garrett.
O que leva a súa posición actual de 13 vitorias, tres derrotas e un empate
a cero vitorias, 17 derrotas e cero empates.
Vanme odiar, hostia.
Vanse anoxar, si.
- Por que o fixeches? - Os Bruins invitáronme.
Non se trata diso, en realidade.
Por que o atacaches así?
Esa historia non a podo contar eu.
De acordo.
Que tipo de xogador queres ser?
O impulsivo que lle pegou a Delaney non me interesa adestralo.
Quero xogadores que aman o deporte coma min,
que saen ao xeo porque todo o seu ser quere estar alí.
Tes que amalo, Garrett.
Ámalo?
Pois faime un favor.
Descúbreo.
Os últimos?
Non podemos ser os últimos.
- Somos. - O meu último ano, ao lixo.
Non necesariamente.
Explícame como chegamos ao Frozen Four.
- Tes razón. Sen Garrett. - Sen Birdie.
Puta conmoción cerebral. Joe Rogers.
Non está listo.
- Pero se… - Non.
- Non está listo. - Cantos partidos hai que gañar?
- Todos. - Ou empatar.
- Non imos gañar. - Ou empatar.
- Con medio cadro titular? - Garrett volverá.
Por Garrett estamos así.
Isto é cousa nosa. Temos que arranxalo nós.
Chegaremos ao Frozen Four gañando a conferencia.
Precisamos sangue novo.
Tuck, nós tiramos sen un armador forte,
pero fáltanos un defensa. Ti só non podes.
Precisamos outro Birdie. Había un tío nas probas o ano pasado.
Lembras? Fendeu o xeo. Un defensa rápido de carallo.
- Si. Hunter algo, non si? - Si.
Davenport. Hunter Davenport.
Nin falalo!
- Que? - Non. A ese que lle dean.
- Por que? Patinou máis ca ti? - Non tal.
Un pouco si, meu.
Jensen ofreceulle un posto e rexeitouno.
Por algo sería.
Si, porque é un cabrón egoísta e non penso xogar con el.
- Pero… - Morra o conto!
En serio.
Falarei con Rogers. Preparareino.
MAVERICK: Bos días a noite non foi tan divertida sen ti
temos que falar
Rematou.
Traballo, estudo, exames finais,
o semestre… todo.
Son libre.
Vale, iso é…
Bo? Malo? Perdoa, o teu ton é moi confuso.
Non che sei.
Non podes distraerte máis.
Non me podo distraer máis.
Tes que estar triste. É o proceso.
Non. Garrett non está triste.
Está perfectamente, sen invocar ningunha lei de mans quietas no campus.
Vale, pequeno recordatorio. Non queriamos que o fixese.
- Sería terrible. - Xa o sei.
Pero iso significaría que me bota en falla e que tamén está desfeito.
Quero que el tamén estea desfeito. Son mala?
Non. É a fase un da ruptura.
Como superaches a Sean tan axiña?
Estiveches triste un día e despois puxécheste ben.
Apréndeme o truco.
Empecei a divertirme.
Tiveches algo con alguén?
Non.
Tiveches tal e non mo contaches?
Non, vale? "Ter algo" é unha minirrelación.
É coma unha droga. Xa deixei atrás todo iso.
É demasiada presión. Só estou solteira e chimpando.
As dúas cousas, sen estrés, e iso deberías facer ti.
Estiveches moi centrada nas clases, no traballo, na exhibición e en Garrett.
Baixa as expectativas.
- Divírtome? - Divírtete.
Fai cousas só porque queres.
Durmir pódese considerar divertido?
É autocoidado. Permitímolo.
Xa. Se vou para a cama agora, podería durmir oito horazas.
Soña en grande, Hannah.
- Poderías durmir nove horazas. - Soa glorioso.
MAVERICK ven
déronme malas novas preciso distraerme
- Hostia, Al. - Ola.
Vale.
Mi madriña!
- Ola. - Ola.
Estás ben?
Si.
Estou ben.
Pero preciso que sentes.
Vinche dicir…
Vale, que pasa?
Pode que notases
que levamos un tempo sen deitarnos.
Noteino.
E déixame dicir que non me entusiasma.
Xa, tiven unha revelación.
Hai que deitarse con outra xente.
Sempre dixemos que podiamos.
Xa, claro, parque de atraccións.
Pero cando foi a última vez que alguén que non fose eu
montou nesta montaña rusa?
- Merda. - Exacto. Daquela…
Isto que temos é divertido.
Estou de acordo.
- Pero non pode ser unha relación. - Xa.
Temos que baixar un pouco as expectativas.
Deitarnos con outra xente
para poder seguir deitándonos nós tamén.
- Non lle vexo a lóxica. - Ti fode con alguén.
Aceptas ou non, Di Laurentis?
Uns deberes moi sexys.
Acepto, Allie. Apúntome de cheo.
Ben.
Vale, abur.
Entón non imos…?
Escríbeme cando o fagas.
QUEN VIU ESTA HISTORIA
Primeira páxina, é só o prólogo.
Prepárase todo o que está por vir.
Despois, primeiro capítulo.
A GARRETTG.44 GUSTOULLE
Están todos felices, presáxiase un desastre inminente.
Logo moza coñece mozo. É raro, confuso.
Non saben se é amor ou odio.
Tócanse as mans
buscando algo esquecible, aburrido e mundano.
Agora é unha historia de amor de proporcións épicas.
Algo que nunca se contou.
Dous corazóns latexan coma un só.
Corren cara ao sol.
O que daría por volver atrás,
á primeira páxina.
Que luz se acendeu primeiro?
- A ondulada? Eu que sei. - A ond…? Que?
Ensínasma?
Faríao, pero non podo manchar a miña roupa favorita.
Non.
De ningún xeito. Nin falar.
- Enviáronche cousas chulísimas. - Non me abras o correo.
Esa caixa leva na camioneta días.
Pregábame que a abrise. E menos mal que o fixen.
Mira o que atopei.
ABRIR, BEBER, MARCAR MÁIS
Os medios en papel non morreron.
- Tíraa. - Nin de broma.
Vale, por fin o atopei.
A moza do amigo do fillo de Ian ten Estudos Americanos con el.
- E? - Non penso que sexa boa idea.
- O que non é boa idea? - Esquéceo.
Hunter Davenport.
No sitio de Birdie?
- Que fixeches? - Sería un caos.
- Encántame. - Espera. Un caos por que?
- Non odia a Dean? - Vale, vou picar.
Que sabes ti?
Son os dous uns ricachos que veranean nos Hamptons.
Podería ser calquera cousa.
O que sei seguro é que Hunter foi ao instituto coa irmá de Dean.
Hostia! Con Summer?
- A mesma. - Iso non é bo, meu.
Tanto dá. Para arranxarmos esta lea, precisámolo.
- Atopáchelo, non si? - Si.
Ben. Pois contactaremos con el.
Afórrame esta dor.
Quen pode volver sentir amor?
Constrúo paredes
para non caer
noutra historia de amor.
Ola.
Que é iso? É fermoso.
É só unha canción que escribín no instituto.
Vale, Taylor Swift.
Esa letra é incrible.
Xa, antes era máis doado.
Sentía cousas e escribíaas.
Pois algunhas das mellores cancións escribíronse despois dunha ruptura.
Talvez é o que precisas para o teu bloqueo.
Xa, é que…
Coido que é algo máis ca iso.
Si?
Si.
Sabes cando coñeces unha persoa
e non lle entendes ben o nome ao principio
e empezas a vela todo o tempo, tedes xa ata bromas privadas,
e de súpeto é incómodo preguntarlle como se chama?
É o meu pesadelo. Si, sigue.
E se é a túa mellor amiga
e non sabe unha cousa importantísima sobre ti?
Vale.
Vouche contar algo,
pero non quero que me mires distinto
nin que me odies por non contarcho antes.
- Nunca faría iso. - Dis tal, pero moita xente fíxoo.
Lembras a miña amiga do instituto?
A que drogaron e todo o que pasou despois?
A amiga es ti.
Hannah, sempre o souben.
Pensei…
que mo dirías cando estiveses lista.
Es a miña persoa favorita.
O mesmo digo, amor.
Que ten que ver co bloqueo?
Non fun quen de escribir letras dende entón.
Non quería ser a moza que violaron.
Quero ser esta moza.
A que escribiu esta canción.
A Hannah que eu quero é esa moza.
E esta moza.
E todas as mozas do medio.
Porque non es só unha cousa, amor. Es todo.
Nunca o esquezas, si?
Ti es todo.
E as palabras virán cando veñan.
Pode que teña o principio
dun indicio dunha idea para unha canción nova,
pero preciso a axuda dunha persoa.
Grazas de novo pola axuda.
Nada. Estou desexando escoitar a obra acabada.
Si, se chega a ser algo.
Oe, se é así,
teño contactos na radio. Podo pedir un favor.
Coido que esta é só para min.
Os sons do hóckey quedarán xenial.
Moi ben. Totalmente. Temos algúns bos.
Entra ás agachadas tralo adestramento.
Fai uns circuliños pensativos polo xeo.
É horrible de ver.
Case coma as súas historias do divorcio de Tom Brady.
- Xa, son malísimas. - Si.
Pídolle a Allie o móbil para que el non vexa que as vin.
- Meu irmán obrígame a facer o mesmo. - Non se falan?
Non. Tiveron unha discusión forte, segundo parece.
En fin, mándame a canción.
Cando talvez se converta en algo.
Si.
Ola.
Que fas…?
Jules axudoume cunha canción.
Si?
Si.
Ti axudáchesme un pouco coa idea.
Grazas, supoño.
Vasme botar merda?
Non.
Non, é que…
lembráchesme quen era.
Xa.
Pois…
sorte na exhibición.
Retireime.
Que mágoa.
Faríalo xenial.
- Oe, podo…? - Debería…
Perdoa, que?
- Non, nada. - Garrett.
Sei que nós…
Pois iso.
Pero son eu.
Estou pensando en deixalo.
O hóckey?
Si.
Non sei se o fago polas razóns correctas.
Non sei se xogo para demostrar que non son coma meu pai
ou para demostrar que son coma meu pai
ou porque non se me dá ben nada máis, pero…
Jensen dixo que debería patinar porque o amo, e…
non o sei.
Unha vez dixéchesme que te sentirías aliviado
se non puideses xogar máis.
E agora non podes.
Poderías estar en calquera lugar,
facendo calquera cousa.
Pero non.
Estás aquí.
No xeo, patinando.
E por se serve de algo, tes unha boa razón para xogar.
Non é o teu pai.
É o tío da túa dereita que sempre te apoiou.
Mesmo cando fas o parvo.
Veña! Rápido!
Si!
Graham e Logan están a gozalo.
E alegrámonos por eles, pero, sobre todo, por min.
Faltan dous minutos. A cousa…
Graham e Delaney están no centro, listos para empezar.
Por Deus! Levanta!
Sóltame!
Ei, Garrett!
Mírame!
Ven aquí!
Garret, mírame!
Estou contigo.
Si?
Sabes que Tucker odia que fagas iso na cociña.
Sobrevivirá.
Que queres, Garrett?
No partido de St. Anthony…
sacáchesme de enriba de Delaney.
Si.
Grazas.
Perdín o control.
Se non me parases…
Oe, Delaney é un merda.
Pero eu non quero ser así.
Non quero ser o que perde os nervios nun ataque de ira.
Non quero ser…
Non quero ser o meu pai.
Mira…
Vouche dicir algunhas cousas.
Nunca dixen nada disto en voz alta.
Só a Hannah.
Pero coido que o preciso.
Vale.
Si.
Que foi esa mensaxe en código, meu?
Estou en crise. Podes gardar un segredo pola túa vida?
Onde está o cadáver?
- Isto é serio. - Vale.
Si, perdoa.
Estívenme deitando con Allie.
- Xa o sei. - Xa o sabes?
Estiven oito horas no coche convosco e teño ollos.
Vaia.
- Non es tan parvo como pareces. - Grazas.
- Cal é a crise? - Perdín no meu xogo.
Que?
Intentei mocear con tres rapazas.
Rapazas fermosas.
E eu gustáballes a elas.
Pero a min…
non me importa.
O corazón non quere.
A pirola non quere.
Xa.
Meu, gústache Allie.
Gústache de verdade.
- Dille o que sentes. - Non. Iso é…
Non!
Ela quere as atraccións.
Debería saber o que significa?
Non quere nada serio nin real.
Onte díxome que tiñamos que deitarnos con outros.
- E, evidentemente, eu non podo. - "Tiñamos"?
Ela tamén se vai deitar con outros?
- Si. - E iso paréceche ben?
Claro, quero dicir…
- Non somos… - Non sodes, non.
En absoluto.
Pero…
Si.
Es incrible, Dean.
Eu seino. Ela sábeo.
Se non, non se estaría deitando contigo.
Deixa de ser un cagainas e dille o que sentes.
Faino rápido, antes de que se deite con outro.
Vale, vémonos mañá.
- Quérote. - E eu.
Carter St. James.
Mírasme de arriba abaixo?
Non.
Segura?
Non.
PAVILLÓN DA UNIVERSIDADE DE BRIAR
Vale, temos a Braun de armador e a Rogers de defensa.
Logan, Dean, coidade deles, si?
Hoxe temos que meter o disco na rede, si?
Vai para todos. Quero disparos todo o puto partido.
Non vos relaxedes. Oístesme?
Perdoa, adestrador. Podo…?
Adiante, capitán.
Sabedes que non son eu de discursos,
pero pensei que como non podo…
Pensaba que ser capitán significaba que tiña que facelo eu todo.
Entón fun egoísta, estaba irascible
e non vos deixei participar.
Púxenme por riba do equipo.
Si, fuches un pouco imbécil.
Fun tal.
Pero mesmo cando vos abandonei,
mesmo cando perdín a cabeza cando non o mereciades,
cando me esquecín do partido e do equipo
e do ben que o pasamos cando saímos aí xuntos, hostia,
vós estivestes aí.
Cubrístesme, rapaces.
Por iso amo este deporte,
porque vai de presentarse e dálo todo no xeo.
Non por ti, senón polo tío que tes ao lado.
Polos teus irmáns.
Sei que vos decepcionei. Non fun o capitán que merecedes, pero…
Pero ata entón…
Xa tedes un capitán patinando convosco.
Paréceche ben?
Paréceme ben.
Señores?
Si.
- Si, Logan! - Si, Logan!
Vamos!
Vamos, Logan!
Capitán Logan!
Si, señor.
Si, carallo, vamos!
Imos alá, hostia!
Si, señor.
Vamos!
Dálle!
- Dálles, DiDi! - Duro impacto de Di Laurentis.
Alá onde estea, Garrett Graham estará orgulloso.
Si! Vamos!
Si, Tucker!
Daveed!
Ola.
Escribín algo. E non sei por que, sinto que é moi bo e…
En fin, xa tanto me ten gañar, pero preciso compartir isto
e contar a miña verdade para sandar, como dixeches.
Sei que hora é, sei que é tarde, e dixen que me retiraba,
pero pódome volver apuntar?
Mira, rapaza,
sabes que non tiñan orzamento para reimprimir todos os programas.
Entón dis que…
Digo que xa podes ir comezando a quecer. Vas despois de Bethany.
Grazas!
Si! Vale!
Podemos remontar dun empate, non dunha derrota.
- Sede listos. - Non collerán o disco.
- Imos alá, hostia. - Ben, ao choio. Cambio!
Aguanta.
- Si, hostia. - Ben.
- Non volves á defensa? - Non collerán o disco.
Tes razón. Vamos!
Arrisca. Volve.
- Tuck, empatar non é gañar! - Si, capi!
Veña, ao choio.
Dálle!
- Si! - Si!
Si!
Vamos, John!
Si, cariño!
Así se fai, Logan!
Si!
Vamos!
HANNAH: nun xiro dos acontecementos, vou ir á…
Mi madriña! Vaino facer!
Vale. Isto foi divertido, pero teño que marchar.
Non queres o meu número?
Non, a verdade.
Podería quedar e poderiamos seguir con esta charliña,
pero, como dixeches, o bo de ser descoñecidos
é que non nos debemos nada.
A min paréceme ben.
Ben. Teño unha mellor amiga que apoiar.
Gañamos. Ven ao Malone's. Quero falar contigo.
Non podo. Hannah vai á exhibición. Leva a Garrett.
- Por? - Porque son un para o outro
- e ela merece un xesto romántico. - Queres que…?
Si, xa!
Oe, G.!
Temos que marchar.
Que pasa?
Wellsy vai á exhibición. Tes que ir.
Como o sabes?
Oíno eu. Nas bancadas.
Hannah vai á exhibición?
Pois imos. Cando empeza?
- Agora. - Pois hai que bulir.
- Vamos! Veña. - Vamos.
Que pasa?
E se non me quere alí?
Que carallo dis? Claro que si.
- Pasou páxina. Téñoa que deixar. - Deus.
Mira, sodes perfectos un para o outro.
Fixeses o que fixeses para estragalo,
desfaino.
Non é tan doado. Merece algo mellor…
Non fagas iso, hostia.
Ti non es teu pai, vale?
Vas loitar por ela?
Veña.
Recibide cun aplauso a Hannah Wells.
A MOZA QUE SON
Oín voces que oxalá nunca oíse.
Custoume deixalo atrás. Que dano fan
as opinións e os chismes.
Que tiña eu que demostrar?
Coma un vaso ao caer, o mundo estaba en anacos.
Pasei anos loitando, aguantando.
Quedei sen voz.
Quedei sen son.
Levou tempo,
pero aquí estou.
Recluínme dentro de min.
Gardei segredos, bágoas, dor.
Sentía que algún día ían vencer.
E agora enténdoo por fin. Tiña que transitar na dor.
Tíñame que perder para entender
que son a moza que son
grazas á que un día fun.
Dei verdade e recibín crueldade.
Volveríao facer. O tempo cura.
A cicatriz perdura.
Agora son máis forte.
Atopei a voz
e vou cantar.
Grazas á dor son o que son.
Recluínme dentro de min. Gardei segredos, bágoas, dor.
Sentía que algún día ían vencer.
E agora enténdoo por fin.
Tiña que confiar en vós.
Tíñame que abrir para entender
que son a moza que son
grazas á que
un día fun.
Enténdoo por fin. Por fin.
Enténdoo por fin.
Atopei a voz e vou cantar.
Tiña que confiar. Confiar en vós.
Deixarvos ver.
Grazas á dor son o que son.
Recluínme dentro de min.
Gardei segredos, bágoas, dor.
Sentía que algún día ían vencer.
E son a moza que son grazas ao que vivín.
E son a moza que son grazas en parte a ti.
E son a moza que son
grazas á que un día
fun.
Viñeches.
Non podía perder o teu momentazo.
Es incrible, carallo.
Como te abriches diante desa xente toda.
Quero ser máis coma ti, Wellsy.
Coma a moza da green room.
A moza dese escenario.
Hostia.
Todo o que es.
- Garrett… - Ti escóitame, por favor.
Fasme querer ser mellor, facelo mellor e…
Vou facelo. Só…
dáme outra oportunidade.
Dixen en serio o de antes. Deberías estar con quen queiras,
pero oxalá sexa comigo.
As tías odian que os tíos estean demasiado dispoñibles.
Ah, si?
- Merda. - Si, tes moito que aprender, Graham.
Sabes dalgunha boa profe?
Talvez.
Saúde.
Bo partido. Agora só tedes que gañar 16 máis.
Grazas por recordarmo.
Velaí está! A estrela, a icona.
- Estaba amañado. - Non amañaron a exhibición de pop.
- Si, xa. Bethany subornou alguén. - Seguro.
Pero o segundo posto é o novo primeiro.
Non si? E conseguín unhas prácticas.
Prácticas remuneradas. Iso merece algo de beber.
- Quen quere un grolo? - Acéptoche un grolo.
Catro piñas coladas.
Oe, Walter.
Ola, posme tres chopiños de tequila? Grazas.
- Ola. - Ola.
- Fixeches algo bo. - O que?
- Volvelos xuntar. - Xuntáronse eles.
Coa túa axuda.
E a miña.
De nada.
Xa o entendo.
Amas o amor.
Iso dixeches que querías, ou? A noite da fogueira.
Así que vin dicirche que…
non fixen os deberes.
Que? Por que?
Porque me gustas.
Gústame o noso.
Sei que non é o que dixemos,
- pero esperaba… - Non, Dean.
- Non podes. - Pero é así.
Non, quero dicir, tes que completar a tarefa.
- Porque… - Porque que?
Porque eu fíxeno.
Vale, que alguén me diga por que non bebemos aquí.
Xúrocho, non significou nada. Eu…
Joanna enredoume cun tipo, un descoñecido nun bar…
Merda.
Merda!
Allie, é ese con quen…?
El?
Non.
Si. Coñécelo?
- Dean! - Dean.
Que carallo fas aquí?
O equipo precisa que o salven.
Si? Pónteme fóra.
Logan, dixeches que foi idea súa.
Que dixeches?
- Non, meu. - Que carallo pasa?
Non estabas. Precisabamos alguén.
Non vou xogar co parvo este.
- Tes medo de que te volva esmagar? - Queres intentalo?
- Si. - Si? A ver como o intentas, hostia.
- Apártate de diante. - Puto…
Ei, Dean!
Ven aquí, hostia!
Drama.
Sabía que sería un caos.
Que pasa? Quen é ese tipo?
Boa pregunta. Beau, quen é ese tipo?
Ese é Hunter Davenport.
E aí temos o novo equipo titular.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Magdalena Sánchez