‫[دو پیانو.]
‫ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming
‫- سیمون خوابه؟ ‫- آره.
‫پرستارش هم داره فیلم می‌بینه.
‫مرسی.
‫تمومی؟
‫یه داستان واسم می‌گی؟
‫واسه من.
‫الان؟
‫آره لطفا.
‫همه داستان‌هام رو شنیدی.
‫لطفا.
‫یکی دیگه!
‫برام داستانی نمونده، ‫همه رو بهت گفتم.
‫یکی دیگه بگو!
‫خیلی‌خب!
‫داستان... داستان.
‫خیلی بامزه نیست، ‫ولی بازم تعریف می‌کنم.
‫داستان ساراست.
‫سارا اشک‌ریزان می‌ره منزل ‫ربی مردخای در نژیج.
‫- نژیج کجاست؟ ‫- نژیج؟
‫شوهرش سال‌هاست که خارج از کشوره.
‫به ربی التماس می‌کنه که پیداش کنه.
‫ربی جواب می‌ده که «به کمکت نیاز دارم.»
‫به نظرت اینجا توی تنگ آب نیست؟
‫کدوم تنگ؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید میقوه‌ای چیزی بوده.
‫و چون که ایمان سارا...
‫شدیده...
‫به مخزن آب نزدیک می‌شه ‫ و نگاه می‌کنه و می‌بینه...
‫پشمام، اون داخل...
‫توی آب نشسته.»
‫«کلاه سرشه؟»
‫«نه، فقط کیپاش رو می‌بینم.»
‫خب برش دار!
‫سارا آستین بالا می‌زنه...
‫دستش رو توی آب فرو می‌کنه...
‫و کیپای خیسی رو بیرون می‌کشه.
‫و در خارج، در سرزمینی دوردست...
‫شوهرش که خیاط بود، ‫داشت نزدیک پنجره‌ی باز رئیسش خیاطی می‌کرد.
‫و باد شدیدی کیپاش رو ‫از پنجره پرت کرد بیرون.
‫شوهرش خیلی عصبانی شد...
‫فورا وسایلش رو جمع کرد...
‫و رفت خونه پیش زنش.
‫می‌خواستی ترکم کنی؟
‫مترجم: «تارخ علی‌خانی» ‫ تلگرام: aManOfWar@
‫آقا، مشکلی هست؟
‫- بلند می‌خوندم؟ ‫- نه.
‫- کسی شکایتی کرده؟ ‫- نه.
‫کی فرود می‌آییم؟
‫کمتر از یه ساعت دیگه. نزدیکیم.
‫- خیلی وقته که برنگشتم. ‫- پس به خونه خوش برگشتید.
‫مرسی.
‫دیدم که ناریتا سوار شدید.
‫همراه با یه هیئت ژاپنی، گل هم همراهشون بود.
‫همکار بودن.
‫خوشحال شدن دیدن رفتم.
‫درست نیست.
‫چرا، هست... باور کن.
‫خداحافظی بود.
‫شما کی هستین؟
‫صرفا یه موزیسین.
‫چرا امشب خونه نمونم؟
‫از این مهمونی‌ها متنفرم، ‫تو واسه چی می‌ری؟
‫می‌گی که آزادی، ولی نیستی.
‫از موسیقی خوشت نمیاد، ‫فقط از نقاشی‌هات خوشت میاد.
‫من اونجا مشتری دارم.
‫که خیلیم مهربونن.
‫و نقاشی‌هام هم دوست دارن.
‫تو گالری داری، نقاش نیستی.
‫امشب بداخلاق شدی.
‫بداخلاق نیستم.
‫صرفا دنبال فرارم.
‫باهام بیا، موسیقی گوش می‌کنی، ‫دوست‌هات دورتن.
‫نه، دوست‌های توئن.
‫خودت اشتباه می‌گی، ‫دوستت دارن و تو متوجه نیستی.
‫ازم خجالت می‌کشی؟
‫نه، عاشق بیرون رفتن با توئم. ‫که کنارت باشم.
‫سرشار از غرور می‌شم.
‫غرور به چی؟
‫غرور به این که...
‫با تو ازدواج کردم.
‫من نقاشی نیستم.
‫جناب؟
‫ببخشید، من دوازده ساعت سوار هواپیما بودم.
‫اشکالی داره که پنجره رو بدم ‫پایین و سیگار بکشم؟
‫نه جناب.
‫- یعنی قبول کردین؟ ‫- بله قربان.
‫خیلی ممنون.
‫بفرمایید جناب.
‫عصربخیر، مرسی.
‫چمدانتون.
‫کارت دعوت؟
‫چیزی همراهم نیست. ‫ شرکت هواپیمایی چمدان‌هام رو گم کرد.
‫نگران نباشید.
‫اسمتون رو توی فهرست پیدا می‌کنم.
‫تا فردا پیدا می‌شن.
‫- ماتیاس وگلر. ‫- کراوات می‌خواید؟
‫لباس مناسبی نپوشیدم.
‫مرسی.
‫نه مرسی.
‫ماتیاس!
‫سرزنشت نمی‌کنم.
‫هرگز.
‫برگرد.
‫بدو.
‫خیلی خوش‌تیپ شدی.
‫بچه بودی که رفتی. بشین.
‫زل نزن. مال خودمه، اول من اومدم.
‫پس لیون مال خودته؟
‫امشب، النا رینز.
‫خب؟
‫مادرت چطوره؟
‫خوبه گمونم.
‫گمون می‌کنی؟ چه پسر بدی!
‫اون غیرقابل پیش‌بینیه، ‫بچه‌ها هرگز متوجه نمی‌شن.
‫پیانوی خوش‌آمدگوییم کو؟
‫تازه از فرودگاه رسیدم.
‫یعنی نه؟
‫بخاطر تو.
‫چه قشنگ!
‫نه انقدر هم.
‫ولی دلم واست تنگ شده بود.
‫اونجا چیکار می‌کردی؟
‫مسیان، دوتیو.
‫ژاپنی‌ها دوستشون دارن.
‫نباید تدریس کنی.
‫خیلی جوانی، خیلی استعداد داری.
‫تو رو خدا بلندتر بگو.
‫متواضع نباش، خوشم نمیاد.
‫اینجا برگشتی بهشت.
‫سلام ماتیاس.
‫شارل! شارل اومده لیون دیدنمون.
‫بهش گفتم واسه کنسرتوها لازمت داریم.
‫همه اخم کردن.
‫ولی به شیوه خودم پیش رفتم.
‫- همیشه به شیوه خودم پیش می‌رم. ‫- همیشه همینی.
‫پس تونستی از لونه بکشیش بیرون؟
‫پس ماتیاس بعد این همه سال برگشته لیون؟
‫آره.
‫آماده‌ای دوباره اجرا کنی؟
‫امشب حوصله نداشتم تنها اجرا کنم.
‫ماتیاس همراهم اجرا می‌کنه.
‫مایه‌ی افتخاره.
‫می‌دونم.
‫ماتیاس، می‌شه یه لحظه النا رو ازت بگیرم؟
‫نه شارل، الان نه.
‫خوشحالم.
‫بذار مهمونت باشم.
‫با شاگردت تنهات می‌ذارم.
‫از من خوششون نمیاد.
‫حسادت می‌کنن، همشون.
‫زیر سنگ بودی و من پیدات کردم.
‫وقتی نامه نوشتی خیلی خوشحال شدم.
‫این همه سال گذشت.
‫ماتیاس شونزده ساله.
‫یادمه که کشفت کردم.
‫توی وین تدریس می‌کردم.
‫بیست‌تا دانش‌آموز، همه پرشور و جدی.
‫صاف و مرتب.
‫وارد کلاس شدم...
‫و تو رو انتخاب کردم.
‫و من ناامیدت کردم.
‫البته که کردی.
‫واسه همین زاده شدم.
‫مغرور شدی.
‫با چهره معصومت گولم نزن. ‫من بچه ندارم.
‫الان این حسرت بود؟
‫تنها حسرتیه که هرگز ازش ناراحت نیستم.
‫- بچه می‌خوام چیکار؟ ‫- نمی‌دونم.
‫قبلا یه سگ داشتم.
‫بعد سه هفته فروختمش. ‫خیلی وقت‌گیر بود.
‫نه.
‫ترجیح می‌دم تنها باشم، مثل تو. ‫تو تنهایی.
‫آره.
‫چند بار دور دنیا رو گشتم؟
‫- صد بار؟ ‫- بیشتر. خیلی بیشتر.
‫من واسه جنگ ساخته شدم.
‫تو هم همین‌طور.
‫تمرین فرداست. زجر می‌کشی.
‫بعد با هم واسه حضار اجرا می‌کنیم.
‫چهار تا دستمون رو بهشون تقدیم می‌کنیم.
‫واسه تبدیل شدن به پیانیستی که الان هستم، ‫پذیرفتم که هیولا بشم.
‫هیولاها خانه ندارن.
‫می‌خوام که باهام بیای، بریم تور.
‫پاریس، آمستردام، برلین.
‫و وقتی که موسیقی تمام جاهایی ‫ که باید فتح کنه رو فتح کرد...
‫هیولای کوچیکی که بهش بدل شدی رو می‌پسندی.
‫اگه نتونم چی؟
‫ناراحتم می‌کنی.
‫بهتره بری. فردا صبح زود تمرین داریم.
‫برو، تنهام بذار.
‫باید با اسپانسرهامون حرف بزنم.
‫ببین چقدر دوستم دارن.
‫فردا می‌بینمت.
‫بریم!
‫حواست به جلوی پات باشه!
‫بیا دیگه!
‫عصربخیر، پیر سولال هستم.
‫عصربخیر.
‫خیلی داره طول می‌کشه.
‫- با پله می‌ریم. ‫- طبقه‌ی چند؟
‫- پنجم. ‫- اه!
‫امکانش نیست، ببخشید.
‫پس منتظر می‌مونیم.
‫ناراحت نباشید!
‫ماشین کی جلو پارکه؟
‫من.
‫- می‌شه جابه‌جاش کنی؟ ‫- حتما.
‫بالا می‌بینمت.
‫چیکار می‌کنی؟
‫امشب نمی‌تونم.
‫خیلی وضعم بده.
‫نه!
‫- فرار کردی؟ ‫- آره.
‫پس بریم خونه دیوانه خانم؟
‫ترسیدم. می‌خوام پیشت بخوابم.
‫باشه.
‫بریم.
‫آقا؟
‫غش کردین آره؟
‫خوبم.
‫با ما بیاین برگردیم.
‫- خوبم. ‫- می‌شه یه تاکسی بگیرین؟
‫می‌خوام هوا بخورم.
‫یکی دیگه.
‫یکی دیگه از همین.
‫تموم شد آقا.
‫- وقتشه بری خونه. ‫- یکی دیگه.
‫نه، راه بیفت.
‫- لطفا! ‫- بسه، جدیم.
‫دقیقا همین‌جاست.
‫نگاهش کن! خوردی دیگه.
‫فردا دوباره بیا.
‫قلبم رو بلیس کسکش.
‫- چیت رو بلیسم؟ ‫- قلبم.
‫زود گم شو بیرون!
‫بدو.
‫بزن به چاک!
‫برو.
‫فرود اومدین؟
‫آره.
‫کجایی؟
‫گوش کن... نمی‌دونم.
‫چرا زنگ نزدی؟
‫مشروب خوردی؟
‫آره، امشب یکم لازم بود.
‫برو کس مادرت رو بخور کیری.
‫هان؟
‫منم!
‫کس مادرت رو بخور!
‫تو شاعری پسر.
‫این چه حرفیه می‌زنی؟
‫تو به پلیس‌ها گفتی!
‫خوب پیش نرفت.
‫وای مکس، پیر شدی.
‫هشت سال!
‫خوب شد اومدم لیون!
‫چطوری اومدی داخل؟
‫هر جایی می‌تونم برم.
‫فرودگاه به آژانس زنگ زد، ‫رفتم دنبال چمدون‌هات.
‫خیلی دردسر درست می‌کنی!
‫- یکم می‌خوابم. ‫- هان؟
‫پنج روز دیگه کنسرت داری.
‫اومدم ببرمت بیرون.
‫پاشو ماتیاس.
‫حالت تهوع دارم.
‫نباید برمی‌گشتم.
‫با مادرت حرف زدم. باید بری دیدنش.
‫خیلی بچه‌ای ماتیاس. غیرقابل تحملی.
‫تو رو خدا بس کن. بدجور سرم درد می‌کنه.
‫سه و نیم گرم! سه و نیم گرم!
‫زیاده‌روی کردی!
‫مگه الکل رو ترک نکرده بودی؟
‫یادم نیست چیکار کردم.
‫کار خطرناکی نکردم؟
‫این کارها چیه؟ تو که بی‌خانمان نیستی!
‫من؟ پلیس من رو زد!
‫واسم مهم نیست!
‫می‌بینی؟ دست‌هات...
‫جواهرن.
‫جواهر خودت، ولی مال من هم هستن.
‫باید حفظ بشن.
‫منتظرتن.
‫تمرینت یک ظهر شروع می‌شه.
‫واسه سردردت.
‫خوب ببین چی می‌گم مکس.
‫تا دو هفته‌ی دیگه من رو نمی‌بینی. ‫بعد کنسرت فرار می‌کنم.
‫حتی مداد همراهم نیست. ‫داری؟
‫مرسی.
‫بدون من ژاپن چطوری زنده موندی؟
‫بیا.
‫خواهشا مایه خجالتم نشو.
‫- حال‌به‌هم‌زن. ‫- آره.
‫اگه اجازه هست...
‫بوی جنازه می‌دی.
‫جدا؟
‫وقت دارم دوش بگیرم؟
‫واست لباس تمیز پیدا می‌‌کنم، ‫ببین، خیلی کثافتی.
‫نگاهش کن.
‫همه‌جات لکه شرابه.
‫- اون چیه؟ ‫- کلید بهشت.
‫کارت تمرینت.
‫اونجا می‌بینمت.
‫سر وقت بیا.
‫نمون اونجا. رفتی بالا دیگه، خوبه...
‫حالا برگرد پایین.
‫بیا پایین.
‫نه!
‫عصبانیم نکن، بیا پایین.
‫مراقب باش!
‫خوبی؟ جواب بده، حرف بزن.
‫آره؟ می‌تونی حرکت کنی؟
‫می‌تونی؟
‫آروم، صبر کن...
‫دیگه همچین کاری نکن.
‫- نه! ‫- می‌دونم.
‫دیر کردی و خیلی بده.
‫بیا. نشانت.
‫حالا برو توی توالت لباس عوض کن.
‫مرسی.
‫آقای وگلر، بچه بودم اجراتون رو دیدم.
‫بله؟
‫اجراتون رو یازده سالگیم دیدم.
‫اتاق اصلی سالن نمایش.
‫- متفخرم می‌بینمتون. ‫- مرسی.
‫همه برن سر جاشون.
‫حواس‌ها به من.
‫مستقیم می‌ریم سمت فوگ.
‫روباتو رو بی‌خیال شید لطفا.
‫ماتیاس، هماهنگ نیستی.
‫بسه. صبر کنید.
‫می‌خوام به ورودی بیشتر توجه کنید، ‫و مستقیم برید سمت فوگ.
‫تیمباله کمتر، تاکید کمتر، ‫از سیزده شروع بشه.
‫خداحافظ.
‫خیلی خوب بود، ادامه بدید.
‫انتظارم از متوسط بیشتر بود. من کار می‌خوام.
‫و نمی‌خوام ببینم روی پیانو قوز کردی. ‫هرگز.
‫ناراحت نباش.
‫مسخره‌ است.
‫و حوصله‌اش رو ندارم.
‫مکس، لطفا.
‫تنهام بذار.
‫چرا خواست برگردم؟
‫کی؟
‫النا.
‫که از تاج‌وتختش تو رو توی گل و لای بکشه.
‫اصلا نمی‌دونم چرا مجبورت کرد بیای.
‫وقتی زنگ زد چرا قبول کردی؟
‫چاره‌ای نداشتم. الناست.
‫خودت حق جواب دادن داری.
‫دیشب چی شد؟ زنگ زدم.
‫ساعت چند بود؟ دیر بود، من خواب بودم.
‫ببخشید.
‫حالم خوب نبود.
‫چی شده؟ خیلی چهره‌ات عجیب شده.
‫امروز چی دیدی؟
‫نمی‌دونم چی دیدم.
‫بخاطر منه. خیلی وقت گذشته، ‫تغییر کردم.
‫- بخاطر تو نیست. ‫- چرا.
‫نه.
‫شناختمت.
‫دوست‌دختر پیدا نکردی؟
‫نه، تنهایی رو می‌پسندم.
‫آره! سال‌های هنرستانت رو دوست داشتم.
‫چقدر دوست‌دخترهات رو میاوردی اتاقت.
‫خیلی وقت پیش بود. ‫دیگه تموم شده.
‫چرا تموم بشه؟ ‫عمرا اگه باور کنم.
‫زود باش بگو. ژاپن چطوری بود؟ ‫موسیقی چطور بود؟
‫دوست ندارم با تو راجع به موسیقی حرف بزنم.
‫چون من بی‌سوادم.
‫نه نیستی.
‫آنا.
‫چرا تک‌نوازی نمی‌کنی؟
‫چقدر دوست داشتم برم سفر، ‫لباس بپوشم.
‫ردیف اول بشینم که تشویق بشنوم.
‫من دلم واسش تنگ نشده.
‫تو خیلی کوچولو بودی...
‫خیلی بچه بودی.
‫الان خیلی سردرگمی.
‫باز هم می‌نوازی عزیزم.
‫زندگیم رو به دو قسمت تقسیم کردم.
‫همینه.
‫دوست ندارم بشنوم این‌طوری حرف می‌زنی.
‫یادته چرا بی‌خیال ویولن شدم؟
‫چون خیلی خوب نبودی.
‫واسه پیانو استعداد داری.
‫خوبه! دست‌هات رو گردتر کن.
‫- کی تصمیم گرفت بی‌خیال شه؟ من یا تو؟ ‫- تو.
‫- نه، تو بودی. ‫- نه!
‫- یادمه. ‫- نه، تو بودی.
‫یه روز بعد از کنسرتت گفتی ‫ «هر نسل فقط پنج ویولن‌نواز داره...»
‫و من هم هرگز از اون‌ها نخواهم بود.
‫می‌فهمی؟
‫خیلی به خودت سخت می‌گرفتی، ‫حتی از بچگی.
‫آفرین.
‫- بهتره زنگ بزنم بیان کوکش کنن. ‫- باشه.
‫- چند سالم بود گفتم؟ ‫- یادم نیست.
‫نمی‌دونم به ویولن حس خوبی نداشتی یا نه.
‫ولی پشت پیانو راضی بودی.
‫هنوز سرک می‌کشی؟
‫- دنبال چه عکسی هستی؟ ‫- عکس کنسرت نیست.
‫عکس کنسرت نیست.
‫عکس خودمه، یا هفت، یا یازده سالمه.
‫یازده سالگیت یه مرد جوان بودی.
‫نه، بچگی.
‫کی؟
‫- هشت سالگی. ‫- گمونم.
‫چیزی که می‌خوای رو دارم. ‫می‌بینی خودت، بذار بیارم.
‫بیا، ببین.
‫خودشه.
‫کی؟
‫«خودش»؟
‫اون بچه.
‫تویی عزیزم، ببین!
‫- این منم؟ ‫- آره!
‫اصلا چیزی یادم نیست.
‫چطوری بودم؟
‫هشت سالگیت خیلی جدی بودی!
‫تقصیر کیه؟
‫پدرت این عکس رو گرفته.
‫می‌شه نگهش دارم؟
‫حتما. کل جعبه مال خودت.
‫شبت بخیر.
‫سلام، ماتیاس وگلر ‫سالن پخش بولانژر.
‫خب؟
‫اومدی سرزنشم کنی.
‫لبخندت رو می‌شناسم. ‫نگاه عبوسته.
‫خوب می‌شناسیم.
‫گمونم.
‫عزیزم، من یه رازی دارم.
‫چه رازی؟
‫می‌خوام بس کنم.
‫چی رو بس کنی؟
‫موسیقی رو. این‌ها کنسرت‌های پایانیمه.
‫نه.
‫برنگشتم که این رو بشنوم.
‫ناراحتی.
‫آره، هستم.
‫می‌خواستم وقتی بازنشستگیم ‫رو اعلام می‌کنم تو اینجا باشی.
‫اسمش رو به زبون نیار. ‫حرف خودت نیست. زشته.
‫طاقت شنیدن این حرف‌ها رو ندارم.
‫پس فراموش کن که گفتمش.
‫می‌خوام که بنوازی.
‫ادامه بدی.
‫می‌دونی، اینجا...
‫اینجا، خیلی، همه‌اش داره می‌ره.
‫- چی داری می‌گی؟ ‫- حافظه.
‫اگه به کسی بگی می‌کشمت.
‫به خدا می‌کشمت.
‫- با کی حرف زدی؟ ‫- با تو.
‫فقط من؟
‫به یه گوش شنوا احتیاج داشتم.
‫واسه همین اومدم؟
‫آره.
‫و مطبوعات؟
‫شارل؟
‫غافلگیرشون می‌کنم.
‫رفتی دیدن دکتر؟
‫نه، می‌ترسم.
‫یه روزی بیدار می‌شی و ‫همه‌جا رو غبار گرفته...
‫و باید مخفیش کنی.
‫شرم تو رو فرا می‌گیره، ‫شرم فراموشی.
‫تو غبار نگرفتی.
‫دارم شخصی که بودم رو فراموش می‌کنم.
‫و نمی‌خوام کسی من رو ببینه.
‫نمی‌تونم باهاش کنار بیام.
‫یاد می‌گیری.
‫عمرا اگه جلوی همه از روی صفحه اجرا کنم.
‫خیلی واسم آبروریزیه.
‫- ریشتر کرد. ‫- حرف اون رو نزن.
‫- آره. ‫- نه، حسودی می‌کنم.
‫دیدم که توی لندن بدون صفحه ‫موسیقی اجرا کردی.
‫توی مایورکا یه خونه پیدا کردم.
‫مایورکا چرا آخه؟
‫من یه هیولای پیرم. خانه لازم دارم.
‫- از کسالت می‌میری. ‫- عمرا بمیرم!
‫نه دقیقا.
‫عمرا.
‫انقدر می‌ترسم که نوت‌ها یادم می‌ره.
‫من صفحه رو واست ورق می‌زنم.
‫عمرا.
‫فردا با ارکستر بارتوک تمرین می‌کنیم.
‫امروز نسخه سوناتا رو گوش می‌کنیم.
‫با یه پیانو، من رهبری می‌کنم.
‫ماتیاس، می‌تونی هردو بخشش رو اجرا کنی؟
‫آره... سعیم رو می‌کنم.
‫موفق باشی.
‫باز هم مرموزانه‌تر.
‫واسه بارتوک مشکلی نداره. ‫ولی سیم‌هاش واسه بروخ شدیده.
‫متفاوت رهبریش می‌کنم.
‫نباید انقدر عصبانی شروع بشه.
‫نه، خیلی خوبن.
‫فندک بده.
‫خودت هم بکش.
‫اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫دست‌هام رو ببین.
‫- چیه؟ ‫- لکه‌هاش.
‫پیر شدی.
‫فکر کنم دست‌هام لرز گرفته، ‫چه ترسناک.
‫نه، ببین.
‫دستت قویه.
‫خوشم میاد پیانو رو رهبری می‌کنی.
‫فردا بی‌نقص باش.
‫قول می‌دم.
‫واسه خداحافظیم روی صحنه تنهام. ‫خیلی بده!
‫چی می‌نوازی؟
‫نمی‌دونم. لس‌استامپ.
‫- میای؟ ‫- معلومه.
‫از دبوسی متنفرم.
‫نه، حقیقت نداره.
‫دوستت دارم.
‫خاطرخواهت منتظرته.
‫قضاوتم نکن.
‫- تو یکی نکن. ‫- نه!
‫چیکار می‌کنی؟ دیوانه‌ شدی؟
‫می‌شه بپرسم توی پارک چیکار می‌کنی؟
‫چرا اومدی پیش بچه‌ها؟
‫پسر شماست؟
‫به شما چه ربطی داره؟
‫چیکارش کردی؟ کی هستی؟ ‫چی می‌خوای؟
‫برو وگرنه زنگ می‌زنم پلیس!
‫اون رو از کجا دزدیدی؟
‫مریض!
‫پسش بده!
‫سیمون!
‫بیا اینجا.
‫پیشم بمون، اون آقا رو می‌شناختی؟
‫خوبه، بهت زنگ می‌زنم.
‫ماتیاس؟
‫مکس...
‫به کمکت نیاز دارم.
‫واسه همین زاده شدم، که به تو کمک کنم.
‫موضوع کنسرت نیست.
‫پاشو بچه.
‫همه جمعن، سرشار از اهانتن.
‫برو کارشون رو تموم کن. ‫گند زدی به تمرینشون.
‫خودم رو دیدم.
‫هان؟
‫خودم رو دیدم.
‫یعنی چی؟
‫من بودم.
‫و بچه بود.
‫کی، کی بود؟
‫بچه.
‫دیروز توی زمین بازی.
‫عکسش رو گرفتم.
‫هان؟
‫عکس یه بچه است دیگه!
‫مامانم هم عکسش رو داشت.
‫همسنش بودم.
‫خودم بودم.
‫دیروز توی زمین بازی بودم.
‫بالا رو نگاه کردم...
‫و خودم رو دیدم.
‫اون بالا داشتم بازی می‌کردم.
‫بعد افتادم.
‫یادم نیست.
‫بخاطر سفره، بخاطر فشار.
‫تحت فشار خوب واکنش نشون نمی‌دی.
‫دکترهای خوبی می‌شناسم.
‫- نمی‌رم پیش دکتر. ‫- معلومه که می‌ری!
‫ریتالین می‌خوری؟ آریپیپرازول؟
‫دارو هست.
‫ازت محافظت می‌کنه. ‫می‌خوام سالم باشی.
‫نه، می‌خوام اون بچه رو پیدا کنم.
‫نه!
‫بعد کنسرت می‌ریم دنبالش.
‫یه کوارتت عالی توی رم دارم که منتظره.
‫هنوز اسم و رسمی داری واسه خودت، ‫کاری می‌کنم بدرخشه.
‫بابا!
‫ویولن چطور بود؟
‫ماتیاس؟
‫پیر.
‫وای، باورم نمی‌شه تویی.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ اومدی دیدنمون؟
‫بیرون بودم و اسمت رو روی زنگ دیدم.
‫چه عالی! چند وقته هم رو ندیدیم؟
‫یادم نیست.
‫اومدی لیون؟ ‫فکر کردم همه‌جا دور می‌زنی.
‫برگشتم.
‫اینجا؟
‫آره.
‫با گروه ارکستر لیون اجرا دارم.
‫توی روزنامه چیزی ندیدم! ‫اجرا داری و من نفهمیدم؟
‫آره.
‫عالیه! بیا بالا، خیلی وقته ندیدمت!
‫داشتی می‌رفتی بدوی.
‫که چی؟ فردا می‌دوم بابا!
‫نمی‌تونم.
‫کلاود خیلی خوشحال می‌شه!
‫نمی‌تونم. باید برم سالن اجرا.
‫امشب اجرا داری؟
‫آره.
‫می‌تونیم بیایم بشنویم!
‫نه.
‫نه، باید برم.
‫- باز بهم زنگ می‌زنی؟ ‫- آره.
‫پیام بده لطفا.
‫می‌خوام بیای خونمون.
‫فردا برمی‌گردی یا شنبه؟
‫همه‌چیز رو واسم تعریف کن، ‫موسیقیت، زندگیت.
‫زود میام.
‫خیلی تحت‌تاثیر قرار گرفتم.
‫تو رو خدا ارتباطت رو قطع نکن.
‫هیچ‌وقت.
‫- برو، سرما می‌خوری. ‫- آره.
‫زنگ بزن. بهم زنگ بزن.
‫خونه‌ای!
‫چیکار می‌کنی؟
‫ماتیاس!
‫چیکار کردی؟
‫بگو ماتیاس.
‫من رو ببین ماتیاس!
‫نمی‌شه همچین کاری بکنی که! ‫اونم قبل کنسرت!
‫پاشو.
‫بیا، بیا!
‫واست خوبه.
‫صورتت رو بیار جلو.
‫کت‌وشلوارت رو بپوش، خب؟
‫ماشین پایینه.
‫ماتیاس؟
‫می‌شنوی؟ چشم‌هات رو باز کن!
‫- شوهرته؟ ‫- آره، پیر سولال.
‫- چی شد؟ ‫- لرزش گرفته بود.
‫- اکسیژن وصل می‌کنم. ‫- خون همه جا هست.
‫بذار کارمون رو بکنیم.
‫داره فیبریلاسیون می‌کنه.
‫ماساژ بده، من شوک می‌دم.
‫پیر، نمی‌خوام بمیری!
‫نگران نباش!
‫دستش رو ول کن. برو کنار وگرنه برق می‌گیرت.
‫ولش کن.
‫شوک!
‫- واکنش نشون داد؟ ‫- هیچی.
‫سه، دو، یک... شوک!
‫چی شد؟
‫سلام.
‫صبر کن سیمون، از ماشین پیاده شو.
‫باید کریاه بکنی.
‫بلد نیستم.
‫پاره کردن لباس. پیرهنش رو پاره کن.
‫- نمی‌خوام. ‫- بکن کلاود.
‫- این‌طوری؟ ‫- آره.
‫و تا هفت روز ندوزش.
‫بیا.
‫پیر مرده.
‫خیلی یهویی بود.
‫خیلی...
‫نمی‌دونم.
‫دنبال کلمات مناسب می‌گردم. ‫نمی‌تونم حرف بزنم.
‫پیر آدمی بود که...
‫مرد و زن دوستش داشتن...
‫همه دوستش داشتین.
‫فقط من چنین عقیده‌ای ندارم.
‫فکر کنم شوهرم تمام ‫جوک‌های یهودی دنیا رو بلد بود.
‫نمی‌دونم پیر وفادار بوده یا نه...
‫ولی امروز صبح یه داستانی یادم اومد...
‫که چطور تعریفش کرد.
‫سیمون، گوش‌هات رو بگیر.
‫«موشه» تصمیم می‌گیره بره خونه.
‫در اتاق‌خوابش رو باز می‌کنه...
‫و دوستش ریموند رو پیش زنش ‫ لخت توی تخت می‌بینه.
‫ریموند داد می‌زنه: «وای موشه، خیلی شرمنده!»
‫موشه باورش نمی‌شه.
‫«ریموند، این چه کاری بود کردی؟ ‫ادبت کجا رفته؟»
‫ریموند دستش رو می‌گیره جلوی کیرش، ‫زیپش رو می‌ده بالا.
‫«حرفی ندارم موشه...
‫خیلی بی‌عقلی کردم!»
‫موشه سری تکون می‌ده.
‫«من چاره‌ای نداشتم جز این ‫ که با این سکس کنم...
‫تو دیگه چرا؟»
‫بهم کمک کرد زنده بمونم، ‫دوست عزیزم.
‫من جواب می‌دم.
‫ولی توی آرامگاه... خیلی خجالت کشیدم.
‫نه، نکش.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫دوست پیرم.
‫ماتیاسه!
‫- جودیت! ‫- اینجا...
‫اومدی لیون؟
‫بیا داخل، سرده.
‫بهم دست نزن.
‫سه روز پیش پیر رو دیدم.
‫منتظر بودی بمیره؟
‫نه.
‫منتظر چی هستی؟
‫تو.
‫خیلی پستی. کارت زشته.
‫خوبی؟
‫الکلی نیست.
‫مرسی، لطف داری.
‫آروم باشید بچه‌ها.
‫سلام.
‫این‌طوری زل نزن بهش. قشنگ نیست. ‫خب؟
‫خوبی؟
‫خیلی سخته.
‫کسی رو اینجا نمی‌شناسی.
‫نه.
‫واسه خاکسپاری از توکیو اومدی؟
‫نه، اینجا کنسرت داشتم.
‫خبرها رو شنیدم.
‫اینجا دیدنت خیلی اتفاق بزرگیه.
‫کلاود رو دیدی؟
‫نمی‌دونم چطور کنار میاد.
‫قویه دوستم.
‫پسرشون رو می‌شناسی؟
‫نه، نمی‌شناسم.
‫شماره‌ات هنوز همونه؟
‫- بهت زنگ بزنم؟ که حرف بزنیم. ‫- حتما.
‫ راجع به گذشته.
‫بهت زنگ می‌زنم.
‫می‌شه خونه الیوت بخوابم؟
‫آره البته. می‌خوام از اینجا بری.
‫تنهام بذاری که بالاخره بتونم گریه کنم.
‫چرا؟ وقتی برم گریه می‌کنی؟
‫به پدرت فکر می‌کنم و خیلی ناراحت می‌شم.
‫جودیت واسم نوشیدنی می‌ریزه.
‫خونه دوستت بخواب، فردا می‌بینمت.
‫وسایلت رو جمع کن.
‫نباید تنها تمومش کنی. ‫من کمک می‌کنم.
‫می‌تونی بری، نگران نباش.
‫نمی‌خوای بمونم؟
‫می‌تونی بری.
‫مطمئنی؟
‫آره.
‫فردا می‌بینمت.
‫چیه؟
‫چرا اومدی اینجا؟
‫اومدم...
‫یه چیزی بهت بدم.
‫یه چیزی بهم بدی؟
‫می‌خوام نامه‌هام رو پس بگیرم.
‫نه.
‫خودت می‌دونی نمی‌دم.
‫پسشون نمی‌دم.
‫بیا.
‫این چیه؟
‫ببین.
‫عکس پسرم رو دزدیدی.
‫نه.
‫- توی پارک تو بودی؟ ‫- چیزی ندزدیدم.
‫خونه مادرم پیداش کردم. عکس منه.
‫وقتی همسن سیمون بودم.
‫چرا الان نشونم می‌دی؟
‫من شوهرم رو خاک کردم.
‫برو گم شو.
‫خیانت کردی.
‫برو!
‫بابت خیانت به پیر از خودم متنفرم.
‫به کسی خیانت نکردم.
‫من از پیر ناراحت نشدم. ‫همیشه می‌دونستم پیش اون می‌مونی.
‫خفه شو! خیلی کثافتی!
‫نه!
‫ببین چه رفتارت تلخ شده!
‫اصلا اسم پیر رو نیاوردم.
‫عمرا.
‫می‌ترسیدم که بفهمه. ‫خودت هم می‌ترسیدی.
‫رابطمون ما رو مریض کرد.
‫خفه شو!
‫اجازه دارم حرفش رو بزنم!
‫چون هزینه‌اش رو پرداخت کردم!
‫یه هفته با جودیت رفتی.
‫وقتی برگشتی بهم زنگ زدی که جدا بشیم.
‫التماست کردم.
‫یه شب آخر رو باهام بودی.
‫و با هم خوابیدیم.
‫یادم نیست.
‫من یادمه.
‫چون پشت تلفن گریه می‌کردی.
‫آره، گریه می‌کردم.
‫و اومدم اینجا.
‫پیر خارج بود.
‫چراغی رو روشن نکردیم.
‫نمی‌خواستم خونه‌ات رو ببینم.
‫اون زمان هر دو تون رو دوست داشتم.
‫و خیانت کردی.
‫- نه. ‫- آره.
‫- ثابت کن! ‫- عکسش رو داری.
‫پسری که با پیر بزرگ کردی از منه!
‫امروز به پسرت خیره شدم.
‫با چشم‌هام بلعیدمش.
‫چهره‌اش شبیه من شده.
‫شبیه تو هم هست.
‫واسم مهم نیست. ‫چیزی نمی‌خوام.
‫زندگی همینه.
‫حالا دیگه می‌رم.
‫توی ترک کردنت حرفه‌ای شدم.
‫- خوشت هم میاد. ‫- نه.
‫چرا، بیرونم کردی و من هم ناپدید شدم.
‫- سلام. حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫امشب می‌نوازی؟
‫واسه النا اومدم.
‫حتما توی رختکنشه.
‫شب خوبی داشته باشی.
‫[مصاحبه، پیانیست برای تمرین.]
‫در مورد النا شنیدی؟
‫چی رو؟
‫که داره می‌ره.
‫النا الان بهمون گفت.
‫صحنه‌ی ما رو واسه خداحافظی انتخاب کرده.
‫آره، همین رو گفته. ‫ولی برمی‌گرده.
‫خودش گفت؟
‫نه.
‫من برگشتم. می‌خوام واسه جایگاه پیانیست ‫تمرینتون درخواست بدم.
‫اینجا می‌مونم.
‫عالی می‌شه، ولی...
‫به این سادگی نیست.
‫سالن اجرا یه مصاحبه یهویی ‫دوشنبه‌ی آینده برگزار می‌کنه.
‫چرا پیانیست تمرین پشت صحنه باشه؟
‫که پروسه درخواست انجام بشه.
‫ولی می‌تونی درخواست بدی. ‫فرصتش رو داری. مثل همه.
‫واسه ما خیلی جایگاه کلیدی‌ایه، ‫کاهش پیانوها، اپرا...
‫با کارهایی که معمولا قبول ‫ می‌کنی خیلی متفاوته.
‫می‌دونم، مرسی.
‫استعفا می‌دی و می‌ری تور.
‫حجم کار اینجا رو متوجه نیستی.
.جوونی‌ات، دوران تک‌نوازی درخشانی داشتی
‫چرا دست‌کم می‌گیریش؟
‫واسه مصاحبه ثبت‌نام می‌کنم.
‫حرفم رو باور کنین.
‫مدیر برنامه‌هام با سالن تماس می‌گیره.
‫بیا داخل.
‫واسه دیدن چی اومدی؟
‫تو.
‫من لیون می‌مونم. ‫پیانیست تمرینی نیاز دارن.
‫چی؟
‫دنبال یه پیانیست تمرینی می‌گردن.
‫خیلی کثافتی.
‫معلومه. کثافتم.
‫نگاهش کن.
‫اصلا زندگی نمی‌کنی.
‫هیچی نمی‌دونی.
‫مصاحبه کاری می‌دم.
‫اگه بدی دیگه وجود نداری، ‫نه واسه من، نه هیچ‌کس دیگه.
‫زندگیت چطوری می‌شه؟
‫حقیر می‌شه! دیگه هیچ کاری از دستت برنمیاد.
‫یاد می‌گیرم.
‫امشب واسه من اجرا می‌کنی.
‫هان؟
‫همین که شنیدی.
‫به جای خودم.
‫جای من می‌ری روی صحنه.
‫نه.
‫صرفا ترسیدی.
‫بهشون بگو. اعلام کن. الان.
‫آره! از خداحافظی متنفرم. ‫خداحافظی نمی‌کنم.
‫اون رو بده من. ‫نمی‌تونی چنین کاری بکنی!
‫آخرین اجراته.
‫برو بهشون بگو، التماست می‌کنم.
‫من وحشت کردم ماتیاس.
‫یه کنسرت مونده.
‫- نمی‌تونم. ‫- منتظرتن.
‫اگه بیفتم می‌میرم.
‫روی صحنه نمی‌افتی.
‫سه‌شنبه حرف نداشتی. ‫الانم عالی می‌شه.
‫همه‌چیز رو یادم رفته.
‫دست‌هات یادشونه.
‫امشب... بخاطر من.
‫نه، بذار صفحه موسیقی رو بیارم!
‫گفتم صفحه موسیقی رو بیارین!
‫سلام.
‫بشین.
‫چیزی می‌خوای؟
‫نه چیزی نمی‌خورم، مرسی.
‫چیزه...
‫با لباس‌های رسمی چه خنده‌داری.
‫جدا؟
‫تو و پیر خیلی بچه‌های بی‌ادبی بودین.
‫بی‌ادب؟ نه بابا!
‫- سیگار می‌کشیدین... ‫- هان؟
‫خوشم می‌اومد، بامزه بود.
‫شاید.
‫الان شیک شدی.
‫مرسی.
‫امشب اجرا داشتی؟
‫نه، ولی توی سالن بودم.
‫که اجرای یه دوست رو بشنوم.
‫تو هم شیکی.
‫نه جدی.
‫ببخشید، واقعا نمی‌دونم اینجا چیکار می‌کنم.
‫چرا زنگ زدی؟
‫خوشحال شدم توی خاکسپاری دیدمت.
‫می‌خواستم تنها ببینمت.
‫خودمم.
‫اومدم.
‫خب...
‫چی بگم؟
‫هیچی.
‫می‌خوای چیکار کنم؟
‫می‌دونم که...
‫هزاران سال پیش، ‫وقتی زندگیت فرق داشت...
‫با کلاود خوابیدی.
‫من با کسی نخوابیدم.
‫قبل این که حامله‌اش کنی من کنارش بودم.
‫کی؟
‫خیلی وقت پیش.
‫اشتباهه.
‫امکان نداره.
‫کلاود وقتش خالی نبود. ‫من هم با کسی نخوابیدم.
‫هر دومون تعطیلات رفتیم دریا.
‫والدینم اونجا ویلا دارن.
‫و...
‫کلاود اون موقع خسته بود.
‫من منتظر نتایج امتحاناتم بودم.
‫خب؟
‫می‌ری با پیر زندگی کنی؟
‫- پیر گفته؟ ‫- آره.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫از هفته پیش دیگه قرص نمی‌خورم.
‫دروغ می‌گی.
‫جدا؟
‫- از اون موقع با پیر خوابیدی؟ ‫- آره!
‫حامله‌ای؟
‫فعلا نمی‌دونم، زوده.
‫با ماتیاس خوابیدی؟
‫کلاود!
‫نمی‌تونی همچین کاری بکنی!
‫با کسی که برنده بشه می‌مونم.
‫با لحن شوخی گفت، ‫ولی گفت «با کسی که برنده بشه می‌مونم.»
‫نمی‌دونم جدی بود یا نه.
‫به نظرم اون موقع...
‫خیلی خسته بود.
‫حامله‌ای؟
‫نگاهش کردم و از نظرم قشنگ بود، ‫فکر کردم...
‫قراره بچه‌دار بشه و...
‫سیمون بود.
‫شما دو تا خیلی بامزه بودین.
‫خیلی عصبانی بودین.
‫دو تا پسر بیچاره...
‫که از کلاود خوششون می‌اومد.
‫و بعد رفت با پیر.
‫پیر گالری رو خرید.
‫کلاود هم عاقل شد.
‫و بعد یه روز تو رفتی.
‫این همه مدت چیکار می‌کردی؟
‫سعی کردم بخشی از دنیای اون باشم.
‫متوجه نمی‌شم.
‫نمی‌دونم چطوری توضیح بدم، ‫احمقانست.
‫مثل خودم.
‫نکن.
‫خوشم میاد.
‫خیلی زخمی‌ای.
‫چرا کلاود، پیر رو انتخاب کرد؟
‫از تو می‌ترسید.
‫ناراحتی فایده نداره.
‫ناراحتی اتلاف وقته.
‫بیا.
‫النا؟
‫خوشم نمیاد در رو قفل کنی.
‫جوابم رو بده.
‫النا؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫حرف بزن النا.
‫داری من رو می‌ترسونی.
‫بیا... باهام بیا.
‫بیا!
‫تموم شد.
‫ماتیاس.
‫می‌خوام تو رو از شونزده سالگیت یادم بیاد، ‫وقتی که لبخند خیره‌کننده‌ای داشتی.
‫چقدر خوشم می‌اومد که تحسینم می‌کردی.
‫تحسینت دلیلی بود که تا آخرش ادامه دادم.
‫دیگه نمی‌بینمت.
‫دلم برات تنگ نمی‌شه، ‫ ولی تو شدیدا دلت برام تنگ می‌شه.
‫همه‌چیز درست می‌شه، همینه.
‫این نامه واست یه طلسم می‌شه.
‫زندگیم، تعداد هتل‌هایی که رفتم، ‫مردها و زن‌ها...
‫اهمیتی ندارن...
‫می‌خوام که تو به وقار برسی.
‫بهت درود می‌فرستم.
‫دیر برگشتی.
‫توی یه زندگی دیگه می‌بینمت.
‫واست نامه اومده.
‫از طرف الناست.
‫آره.
‫رفته؟
‫خوشحالی؟
‫نه.
‫می‌گه این نامه یه طلسمه و...
‫سلام رسونده.
‫دیگه چی؟
‫«توی یه زندگی دیگه می‌بینمت.»
‫بخاطر من توی لیون نمون.
‫برو پی زندگیت و خوشحال باش.
‫دنیا دیگه انتظار من رو نمی‌کشه.
‫چرا پسرم.
‫دوست دارم بری. ‫یه روزی واسم بچه بیاری.
‫آنا...
‫من بچه‌دار نمی‌شم.
‫این...
‫این اولین کتابیه که پدرت بهم داد.
‫می‌خواست دلم رو به دست بیاره، ‫جواب هم داد.
‫کتاب قشنگیه.
‫بده من.
‫- اون کیه؟ ‫- بده.
‫- کیه؟ ‫- عکس رو بده من!
‫- بده من. ‫- عکس کیه؟
‫ماتیاس وگلر.
‫بچگیشه؟
‫آره.
‫شبیه منه.
‫آره هست، خیلی.
‫سیمون.
‫خیلی وقت پیش من با ‫ ماتیاس رابطه عاشقانه داشتم.
‫می‌دونستم.
‫چی رو می‌دونستی؟
‫رابطه‌ات با ماتیاس.
‫از کی؟
‫بابایی هم خبر داشت.
‫چی گفت؟
‫گفت شاید من پسر ماتیاس باشم.
‫ولی واسم مهم نیست. بابای من پیره.
‫آخرین اجراش اینجا بود.
‫خوب بود، نه؟
‫من خوشم اومد.
‫پیر از این نقاش خوشش می‌اومد.
‫یکیش رو سوغاتی نگه می‌داری؟
‫نه، سوغاتی ناراحت‌کننده است.
‫پس گالری رو بفروش.
‫چرا باید بفروشمش؟
‫نمی‌دونم، که زندگیت رو بکنی.
‫ماتیاس رو دیدی؟
‫دوست ندارم به این موضوع اشاره کنی.
‫اگه من حرف‌های ممنوعه رو نزنم، ‫کی می‌زنه؟
‫ببین من رو.
‫پیر مُرده، ولی تو زنده‌ای.
‫بله. من بیوه‌اشم.
‫خب؟
‫تا ابد بیوه می‌مونی؟
‫راهبه می‌شی؟
‫نترس. راهبه نمی‌شم.
‫بیا بریم.
‫هیچ‌کس.
‫حتی پیر هم مثل تو ماتیاس رو دوست نداشت.
‫تو از چیزی خبر نداری.
‫چرا دارم. باهاش خوابیدم.
‫کی؟
‫خیلی جنده‌ای.
‫واسم مهم نیست.
‫پیر همیشه می‌دونست ماتیاس رو دوست داری. ‫همه می‌دونستن.
‫من واسه مرد خودم زندگی می‌کنم!
‫ولی دو تا مرد داشتی.
‫و یکیشون مُرده.
‫بد نیست، نه؟
‫خیلی خوب بود سیمون، مرسی.
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫تو گنجینه‌ی اونی.
‫چی؟
‫پیر تو رو گنجینه‌اش خطاب می‌کرد.
‫واسش برکت میاوردی.
‫من واسه کسی برکت نمیارم.
‫سلام.
‫پیدام کردی؟
‫شهر کوچیکه.
‫به پات خیره شدی؟
‫جرئت ندارم به تو نگاه کنم.
‫همیشه همین بوده.
‫همیشه شوکه شدم.
‫انقدرهام عالی نیستم.
‫عالی‌ای.
‫اگه سه هفته با هم باشیم ازم خسته می‌شی.
‫حوصله‌ات سر می‌رفت.
‫می‌پریدی بغل یه زن دیگه.
‫حسادت می‌کردی؟
‫آره...
‫جودیت دور و برت می‌پلکید. ‫طاقتش رو نداشتم.
‫- من رو نمی‌خواستی. ‫- نه.
‫- هنوز هم نمی‌خوای. ‫- نه.
‫هنوز پیانو می‌زنی؟
‫خسته نشدی؟
‫فقط همین رو بلدم.
‫موسیقی رو درک نمی‌کنم. ‫حوصله‌ام رو سر می‌بره.
‫- می‌خندی؟ ‫- آره.
‫خب توضیح بده ببینم. موسیقی چیه؟
‫موسیقی...
‫وای... چه جالب!
‫داری می‌لرزی؟
‫آره می‌دونم.
‫نمی‌تونم احساساتم رو مخفی کنم.
‫واسه سن من خیلی بده.
‫- سردته. ‫- نه!
‫- سرما می‌خوری! ‫- نه، من مثل سنگم.
‫اغوا کردن تاثیر داره، ولی واسه من نه. ‫من نمی‌تونم. نمی‌تونم مردها رو روانی کنم.
‫جسارتش رو ندارم.
‫- کونم هم خوب نیست. ‫- اشتباه می‌کنی.
‫قیافه‌ام خوب نیست. سینه‌هام خوب نیست.
‫بازم اشتباه می‌کنی.
‫عشق پیر منطقی بود، مثل تو دیوانه‌وار نبود.
‫واسه من کافی بود.
‫من نمی‌تونستم واسه خودم زندگی کنم. ‫واسه همین پیر من رو انتخاب کرد.
‫تو اومدی...
‫همیشه من رو وادار به اقدامی کردی.
‫باعث وحشتم می‌شد.
‫هنوز ازم می‌ترسی؟
‫آره.
‫نمی‌تونم به سیمون بگم که با دو مرد خوابیدم.
‫دیوانه بودم.
‫خب نگو بهش.
‫حدس زد.
‫ناراحتی؟
‫نه.
‫همینه دیگه.
‫تو چرا بچه نداری؟
‫حقیقت اینه که...
‫مردها اصلا بچه‌دار نمی‌شن.
‫جانم؟
‫مزخرف می‌گی.
‫چرت و پرته!
‫حقیقت داره.
‫به نظر باهوش می‌رسی، ‫ ولی نه وقتی صحبت بچه می‌شه.
‫صبر کن...
‫ژاپن با دخترها زیاد سکس کردی؟
‫687 تا.
‫جدی؟
‫- عالیه! ‫- آره.
‫اسم اون پیانیست پیر لاغر چی بود؟
‫النا؟
‫حرفه‌ات اون‌طوری که می‌خواست شد؟
‫تقریبا.
‫اون برگردوندت؟
‫آره.
‫باهاش می‌ری؟
‫نه.
‫خیلی‌خب، من می‌رم دیگه.
‫آهان، نمی‌خوام بهم زنگ بزنی.
‫واسم پیام هم ننویس و نفرست. هیچی. ‫فهمیدی؟
‫خب چیکار کنم؟
‫اگه زنگ نزنم و پیام ندم چیکار کنم؟
‫منتظرم بمون.
‫می‌تونم.
‫میای؟
‫می‌بینی.
‫عشقم.
‫می‌خوام پسرت رو ببینم!
‫اینجا بودی؟
‫آره.
‫از کی؟
‫تورنت.
‫اپوس ده، شماره چهار شوپن.
‫واسه این اومدم؟
‫هیچ‌وقت از این پیانو خوشم نیومد.
‫بچه هم بودم خوشم نمی‌اومد.
‫- امیدوارم با این مصاحبه نکنن. ‫- با ایتالیایی‌ها مخالفت کردم.
‫گفتم ترجیح می‌دم خودت رو توی لیون دفن کنی.
‫ولی اگه کمک نکنی...
‫نمی‌تونم باقی‌مونده‌ی حرفه‌ات رو نجات بدم.
‫من این مسابقه رو برنده می‌شم.
‫لزومی نداره که امتحان بدی.
‫یعنی چی؟
‫برن بمیرن...
‫با افتخار بهشون بگو برن درشون رو بذارن.
‫- این لطف رو بهم بکن. ‫- نمی‌تونم.
‫پس پشت این صفحه نمایش ‫ کوفتی اجرا کن!
‫ولت می‌کنم. شنیدی؟ ولت می‌کنم.
‫النا رفته، پیش من داری ‫ خودت رو نابود می‌کنی، بسه.
‫باید یه بچه‌ای رو ببینم.
‫نه، ساکت باش.
‫مادرش گفته ببینمش.
‫متوجه نیستی، من دیگه مدیر برنامه تو نیستم.
‫مکس، به کمکت نیاز دارم.
‫با بچه کجا می‌شه رفت؟
‫داداش‌هام من رو می‌بردن استخر.
‫خوشم می‌اومد، یادم نیست...
‫- کیفت رو آوردی؟ ‫- آره.
‫هر وقت خواستی می‌تونی بیای خونه. ‫اصلا لازم نیست بمونی.
‫آره، مشکلی نیست. مامان، نگران نباش.
‫بعدا رزا میاد دنبالت.
‫اینجاست.
‫مطمئنی می‌خوای بری؟
‫- آره؟ ‫- آره.
‫بعدا می‌بینمت.
‫بیا پسرم.
‫- شنیدم ویولن می‌زنی. ‫- آره.
‫خوبه. چند وقته؟
‫چهار سال.
‫چهار سال، خوبه.
‫و چی می‌زنی؟
‫- نمی‌دونم. ‫- نمی‌دونی.
‫چرا نمی‌دونی؟
‫کارت خوبه یا نه؟
‫نمی‌دونه.
‫هیچی نمی‌دونی.
‫بهتر نیست جاش پیانو بزنی؟
‫نمی‌خوام.
‫نواختن ماتیاس رو شنیدی؟
‫نه.
‫نمی‌شناسمش.
‫باید بشناسی. باید گوش کنی و یاد بگیری.
‫از استخر خوشت میاد؟
‫بیا سیمون، مکس رو ول کن.
‫می‌خوای اینجا بشینی؟
‫مکس کیه؟
‫مکس دوستمه.
‫قبلا مدیر برنامه‌هام بود.
‫یکی که واسم کنسرت پیدا می‌کرد ‫ و زندگیم رو طبقه‌بندی می‌کرد.
‫الان اوضاع فرق کرده.
‫بیا بریم.
‫نمیای؟
‫استخر کوچیک رو بیشتر دوست دارم.
‫با این سنت شنا بلد نیستی؟
‫از شنا خوشم نمیاد.
‫می‌دونی...
‫خیلی وقت پیش...
‫ماهی بودی.
‫ماهی؟
‫درست شنیدی.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫چون خودم هم بود.
‫تو هم بودی؟
‫- خیلی وقت پیش. ‫- چند وقت؟
‫خیلی خیلی.
‫وقتی که ماهی بودی شنا می‌کردی.
‫نه، باور نمی‌کنم.
‫حقیقت داره. شناگر ماهری بودی.
‫واقعا قهرمان بودی. عاشق آب بودی.
‫چرا؟
‫یعنی چی که چرا؟
‫چرا عاشق آب بودم؟
‫چون کل زندگیت بود.
‫گرسنه‌ای؟
‫نه راستش، سیرم.
‫می‌تونیم یه چیزی بخوریم.
‫نمی‌دونم.
‫صبر کن، خیلی خیسی، باید...
‫خودت رو خشک کنی، سرما می‌خوری.
‫بابات پیر، می‌بردت استخر؟
‫نه، هیچ‌وقت نبردم استخر.
‫وقتی همسن تو بودم، ‫ شاید یکم‌ بزرگ‌تر، بابام مرد.
‫بعد پیانو زدم. بیا بریم.
‫سویشرتت کو؟
‫توی کیف کوچیکم.
‫خیلی دوست‌دختر داشتی؟
‫این چه سوالیه؟
‫خیلی، نمی‌دونم، گمونم دیگه.
‫به نظرت منم خیلی دوست‌دختر گیرم میاد؟
‫معلومه!
‫فقط باید به شنا کردن ادامه بدی.
‫بیا بریم.
‫برو جیش کن.
‫پسر توئه، نه؟
‫آره.
‫پسر دوستم بود.
‫مادرش خوبه؟
‫بهتر از چیزی که فکرش رو بکنی.
‫ارزشش رو داره؟
‫آره.
‫انقدر جوان هستی که زندگیت رو عوض کنی.
‫من پیرم.
‫نه!
‫هی پسرم!
‫- من می‌رم دیگه. ‫- خداحافظ آقا.
‫- میای دیدن مصاحبه کاریم؟ ‫- نه.
‫واسم دردناکه.
‫نمی‌دونم داری چیکار می‌کنی...
‫ولی گاهی‌اوقات آدم باید بره جهنم.
‫تخریب.
‫دقیقا، تخریبه!
‫می‌خوای بری شن بازی؟
‫نه، بچه نیستم.
‫معلومه نیستی، ولی خانمه الان نمیاد دنبالت.
‫واسه همین...
‫چیکار کنیم؟
‫بیا شطرنج بازی کنیم.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی بلدی.
‫پیر توی شطرنج خوب بود.
‫می‌دونم.
‫بابا می‌گفت اگه خیلی دور ‫ هم زندگی کنی، باز هم دوستشی.
‫درسته.
‫خیلی پدرت رو دوست داشتم.
‫عاشق کلاود بودم یا اون؟
‫نوبت توئه.
‫خب خوب پیش رفت؟
‫آره، گمونم.
‫خوب پیش رفت؟
‫روز عالی‌ای بود.
‫- خب به سلامت برگردین ‫- مرسی.
‫- خداحافظ سیمون. ‫- خداحافظ.
‫مامان؟
‫ماتیاس قراره پیشمون بمونه؟
‫هم، نه.
‫می‌ره گمونم.
‫خودت چی می‌خوای؟
‫نمی‌دونم.
‫دلمون واسه بابا تنگ شده.
‫آره.
‫خیلی یهویی مُرد.
‫غافلگیر شده بودم، الان غمش رو درک می‌کنم.
‫تو برو بخواب که صبح ‫ زود باید واسه مدرسه بیدار شی.
‫برو اتاقت.
‫- شیر شو. ‫- نه، دیر شده.
‫شیر شو!
‫نه!
‫- بیا سیمون. ‫- برو پی کارت توله‌ی بد!
‫شب‌بخیر شیر کوچولو.
‫اصلا عوض نشدی.
‫فکر نمی‌کردم بیای.
‫خیلی خوش‌شانسم.
‫مطمئن نیستم.
‫سرت.
‫چرا هیچوقت من رو ندزدیدی؟
‫چون با پیر بودی.
‫وقتی سیمون به دنیا اومد، ‫برگشتم مدرسه.
‫پیر کمکم کرد به اکول دو لوور درخواست بدم.
‫سه بار در هفته سوار قطار می‌شدم.
‫عاشقش بودم.
‫نجاتم داد.
‫باورت بشه یا نه درسم رو تموم کردم.
‫متخصص شدم.
‫- متخصص؟ ‫- دنیتیس. می‌شناسیش؟
‫نه.
‫یه امپرسیونیست ایتالیایی.
‫خیلی پرافاده‌ای.
‫معلومه!
‫نمی‌دونم چرا اومدم اینجا.
‫این‌طوری نگاهم نکن.
‫آره، وزنم زیاده.
‫خب بجنگ.
‫پیر واسم جنگید. تو بلد نیستی.
‫- هان؟ ‫- جنگیدن واسه یه زن رو بلد نیستی.
‫حتی بلد نیستی واسه خودت بجنگی.
‫خارش می‌گیری.
‫مهم نیست.
‫چرا این کار رو می‌کنی؟
‫باید بی‌خیال شیم.
‫سیمون هست.
‫رزا هم توی خونه‌ است.
‫بریم هتل.
‫بیا!
‫خودت می‌دونی.
‫خوب می‌دونی.
‫مامان، اومدی؟
‫آره عزیزم.
‫رزا هنوز اینجاست؟
‫آره.
‫هستم خانم.
‫ببخشید دیر کردم.
‫سیمون غذا خورده.
‫فردا ببرمش مدرسه؟
‫نه مرسی. فردا نوبت منه.
‫می‌تونی بری خونه رزا. خیلی ممنون.
‫شب خوبی داشته باشی.
‫عزیزم.
‫از دستت عصبانیم. خیلی عصبانیم.
‫می‌دونم عزیزم.
!هیچی نمی‌دونی
‫آره می‌دونم.
‫حین زایمان، نمی‌خواستم چهره‌...
‫یا موهاش رو ببینم که از من خارج می‌شه.
‫حالم رو بد می‌کرد.
‫درد داشت...
‫مسکن جواب نمی‌داد.
‫پیر پیشم بود.
‫وحشت کرده بودم.
‫وحشت.
‫چهره‌ی یه نفر دیگه رو دیده بود.
‫نمی‌دونم چطوری نوزاد رو می‌شناسن، ‫اصلا شبیه چیزی نیستن.
‫ولی سیمون که بزرگ شد...
‫هر هفته منتظر بودم...
‫هر ماه...
‫هر روز.
‫تو رفتی.
‫دیگه نمی‌رم.
‫گوش می‌کنی؟ می‌مونم.
‫- نه! ‫- می‌مونم.
‫می‌ری، یه روزی ازت می‌خوام که بری.
‫منتظر می‌مونم.
‫کجا منتظر می‌مونی؟ خونه‌ی مامانت؟
‫من نمیام خونه‌ی مامانت!
‫نه، هتلم، کاخ بلکور.بیا!
‫خیال کردی کی هستی؟
‫کی؟
‫عصبانیم.
‫- بیا. ‫- خیلی خسته شدم.
‫- لطفا. ‫- دیگه قطع می‌کنم.
‫منتظرتم. بیا.
‫بیا.
‫لطفا.
‫سیمون؟
‫پسره کجاست؟
‫جودیت؟
‫- جودیت! ‫- یه صدایی شنیدم.
‫جودیت!
‫غیبش زد؟
‫مامان!
‫کلاود!
‫پسر گم‌شده رو پیدا کردم!
‫آره!
‫من این پسره رو می‌خوام!
‫پسره رو می‌خوام.
‫می‌خوامش.
‫یه لحظه صبر می‌کنی؟
‫اجازه دارم تسلیت بگم یا...
‫معلومه داری.
‫چطور؟
‫تصمیم با توئه!
‫باز هم با ماتیاس می‌خوابی؟
‫اون رو تو باید بهم بگی.
‫نخواب لطفا.
‫عصربخیر خانم.
‫فکر کنم ماتیاس وگلر اینجا اتاق داره.
‫البته.
‫آقای وگلر توی اتاق 901 هستن.
‫مرسی.
‫آسانسورها اونجان.
‫کاری که می‌کنم ممنوعه.
‫می‌دونم.
‫بوی الکل می‌دی.
‫شب سختی داشتم.
‫بیرون نرفتی؟
‫چند وقته اجرا نکردی؟
‫یادم نیست.
‫باید اجرا کنی، بهش نیاز داری.
‫شلوار بپوش.
‫اگه ناراحتی برو.
‫این رو کی نوشته؟
‫النا.
‫ماتیاس.
‫باید ترکمون کنی.
‫می‌دونم.
‫می‌دونی...
‫دوست داشتم که...
‫باهات فرار کنم.
‫از اینجا دور بشم.
‫با تو و سیمون.
‫که روز و شب با هم باشیم.
‫- سه تایی. ‫- نمی‌تونم.
‫- می‌دونی که نمی‌تونم. ‫- آره.
‫ناراحت می‌شی که عزادار پیر باشم.
‫نباید به پسرش نزدیک بشی.
‫دوستت دارم، ولی کافی نیست.
‫تنهام بذار.
‫بیا.
‫چراغ‌ها رو خاموش کنیم؟
‫نمی‌خوای پیر شدنم رو ببینی؟
‫آره.
‫دراز بکش.
‫فردا مصاحبه دارم.
‫می‌خوام خرابش کنی.
‫دستور بود.
‫خیلی‌خب.
‫- دلت برام تنگ می‌شه. ‫- نه.
‫باهات سکس می‌کنم...
‫و بعد می‌رم.
‫زن متاهل!
‫می‌ترسی پس؟
‫خیلی می‌ترسم.
‫بس کن، من بچه داشتم.
‫«با تو در صحرا، با تو در تشنگی.»
‫نه، نه...
‫من رفتم.
‫از لونه‌ات می‌رم.
‫مکس؟
‫منم.
‫باز به کمکت احتیاج دارم.
‫اگه می‌تونی بیای...
‫باید برم می‌دونی...
‫بده من، خودت بلد نیستی پیراهن تا بزنی.
‫بفرما. در هر صورت که چروکن.
‫چرا کت‌وشلوار نمی‌پوشی؟
‫پشت پرده‌ام، کت‌وشلوار لازم نیست.
‫حالا انقدر اوقات‌تلخی نکن.
‫- نمی‌کنم. ‫- می‌کنی.
‫مسابقه رو می‌بری. بهترینی.
‫روحت هم خبر نداره.
‫آره می‌دونم، چون پسر خودمی. ‫چه بخوای و چه نخوای.
‫می‌خوام مغرور باشی. برو دیگه.
‫بزن لهشون کن.
‫همه‌چیز مرتبه؟
‫تصمیمت رو گرفتی؟
‫دیگه از دست من خارجه.
‫قطعا.
‫خوبی؟
‫مرسی!
‫مرسی، شرکت‌کننده‌ی بعدی لطفا.
‫کاندید شماره‌ی چهار.
‫کاندید شماره‌ی چهار لطفا!
‫موفق باشی.
‫خداحافظ.
‫خوب پیش می‌ره.
‫مرسی.
‫برو.
‫خیلی ممنون.
‫پیانیست بعدی.
‫کاندید شماره دو.
‫کاندید شماره دو لطفا.
‫اون بهتر بود، هنرمندانه‌تر بود.
‫می‌تونی شروع کنی.
‫مشکلی هست؟
‫شروع کنیم.
‫یه لحظه لطفا.
‫هنوز کلی کاندید برای امروز داریم.
‫می‌شه لطفا اتود شوپن رو بزنی؟
‫لطفا!
‫خیلی خوبه، ولی باخ نخواستیم.
‫می‌شه یه نفر مداخله کنه؟
‫ماتیاس!
‫سلام!
‫خب؟
‫- من رو شناختی؟ ‫- آره، گمونم.
‫خوشت اومد؟
‫خیلی.
‫دو تا بلیت واسه رم دارم. ‫میام.
‫جدا؟
‫با پرواز می‌ریم؟
‫فقط دو روز می‌تونم بمونم.
‫ولی دلم واسه ایتالیا تنگ می‌شه، ‫واسه رم.
‫خیلی خوبی.
‫ماشین رو بیشتر دوست داری؟
‫حق انتخاب دارم؟
‫با ماشین می‌شه جلوش رو گرفت.
‫خیلی‌خب... انتخابم ماشینه.
‫- اونجا پارک کردم! ‫- می‌دونم.
‫اوناهاش!
‫هوا خیلی بده!
‫برو سمت چپ و می‌تونی پارک کنی.
‫- هان؟ ‫- بپیچ به چپ.
‫کجا می‌ری؟
‫هر وقت ممکن بود بزن بغل.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- اینجا حرف نداره.
‫برمی‌گردی؟
‫مامان، ببین!
‫سلام.
‫بازی می‌کردی؟
‫اومدم خداحافظی کنم.
‫آره.
‫آره، خب دیگه.
‫کجا می‌ری؟
‫می‌رم ایتالیا.
‫می‌دونی، هر بار که می‌بینمت...
‫بیشتر شبیه پدرت می‌شی.
‫پیانو زدی؟
‫آره.
‫امروز مسابقه‌ام بود.
‫بردی؟
‫بدجوری باختم.
‫مواظب باش، بند کفشت بازه.
‫دوست ندارم زمین بخوری.
‫خوب نیست.
‫برم با کلاود خداحافظی کنم؟
‫حتما.
‫موفق باشی.
‫مترجم: «تارخ علی‌خانی» ‫ تلگرام: aManOfWar@
‫بریم؟
‫بریم!
‫ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming