Jeszcze raz zarzućcie mi kaptur na łeb, a was, kurwa…
Cicho już, Antonio.
Jesteście tu bezpieczni. Nie musicie się szarpać.
Rozkujcie ich, proszę.
Porwanie to przestępstwo federalne. Zwłaszcza agentów federalnych.
A myślicie, że czemu poświęcam wam tyle uwagi?
A ty to, kurwa, kto?
Diana. Miło cię poznać, Jeremy.
Nie dziękujcie tak wylewnie.
Co tu robimy?
Zero wdzięczności za uratowanie wam życia? Jestem rozczarowana.
Uwielbiam to.
Tak. Silnie rozszerzone źrenice.
Reakcja stresowa.
Twoje ciało reaguje impulsywnie. Walcz lub uciekaj.
Pocisz się, tętno przyspiesza.
Możemy to odwzorować, ale nigdy w pełni.
To złożony proces.
A teraz wkrada się dezorientacja.
Masz pytania. Całą masę pytań.
Strach też tam gości.
Wybaczcie. Czasem mój poziom percepcji onieśmiela ludzi.
Uważam się za ekspertkę od ludzkich zachowań.
To wiedza niezbędna do stworzenia maszyny imitującej człowieka.
Jestem drugą stroną tej opowieści o dwóch miastach.
Nazywam się dr Diana Starling, powszechnie znana jako Matka.
Czyja? Moich dzieci, syntetyków.
To kontrowersyjny termin. Zimny, kliniczny.
Ukuliśmy dla nich nazwę „Deacony”.
Co to ma wspólnego z nami?
Agencie Madsen, stoisz na rozdrożu w pochodzie ludzkości.
Łączy nas wiele, a głównie wspólny cel,
jakim jest powstrzymanie tego, który nas tu sprowadził.
Byrona Forsta.
Lata temu, inwestując w biotechnologię, zostawił sobie furtkę
w postaci działu robotyki.
Ta jego nowa zabawka, przekształcający biologicznie lek,
szybko stała się jego obsesją. Stracił zainteresowanie moją pracą.
Doktor Lee wykorzystał żywe organizmy, by doprowadzić do jego przemiany.
Ja widzę w materii organicznej zbyt wiele zmiennych i wad,
by można się na niej oprzeć.
Życie miało być czymś więcej niż workami wypełnionymi krwią i kośćmi.
I taką przyszłość buduję ja.
Czyli właściwie co?
Kolejne pokolenie życia oraz ciała, które będą to życie nieść.
Humanoidalne maszyny.
Ki chuj? Przepraszam, pani biała matko…
Z całym szacunkiem. Zapomniałem imienia.
Widziałem ten film i nie było tam happy endu.
Nie ma się czego obawiać.
Wkrótce w każdym domu zagości Deacon
doskonalący się poprzez kontakt z człowiekiem.
Zaraz, zaraz.
Poświęciłaś życie doskonaleniu jebanych odkurzaczy?
To droga do przejścia w kolejną fazę życia.
Tworzywo organiczne i robotyczne.
Pomyślcie, ilu lat będziemy dożywać z podświadomością przeniesioną
poza te rozmemłane ciała.
W tym celu musimy zapobiec katastrofie.
Przetrwamy, tylko jeśli powstrzymamy Byrona.
Jego sympatyzująca ze mną żona udzieliła mi pomocy,
dzięki której byłam w stanie was odbić.
Co on chce zrobić?
Wprowadzić The Beauty do obrotu jako lek, którego zapragną wszystkie lemingi.
Wtedy oficjalnie zamknie mój dział, lepszy dział,
a do tego nie dopuszczę.
Ale ja nie brałam żadnych leków.
Ja też nie.
Macie zapewne wersję weneryczną, która wyciekła z laboratorium.
Szansa na jej powstrzymanie
już dawno przepadła,
ale pierwsze analizy pokazują, że ze względu na swą niestabilność
szybko wypala się w niekontrolowanym środowisku.
Czysta wersja natomiast, która ma trafić do sprzedaży,
to inna bajka.
Dawki podtrzymujące?
Mogłabym zyskać więcej czasu?
Są jej potrzebne.
Ostudzę wasz entuzjazm.
Dane wskazują, że z czasem tracą skuteczność.
Dodam też, że zrobię wszystko,
by znaleźć właściwe dla was metody.
Na przedłużenie wam życia…
i niedopuszczenie do…
całkiem dosłownego wybuchu.
O ile zdecydujecie się mi pomóc.
Powiedz gdzie i kiedy.
Wyślę jednostkę i zdejmiemy skurwiela.
Jesteś rozczulający z tymi swoimi procedurami.
Obawiam się, że nie mamy czasu na podobne konwenanse.
Jakie są opcje?
Zgaduję, że klasyczne zabójstwo.
Owszem. Dlatego was wybrałam.
Macie umiejętności i wiecie, o co toczy się gra.
Mamy jeden krótki moment. Nie możemy zmarnować tej szansy.
Zostało 48 godzin do Dnia Piękna. Plany Byrona umrą razem z nim.
Amen. Dobrze, że tu jestem, co?
Dajcie mi okazję, a go odstrzelę.
Pozbył się ciebie.
Myślisz, że pozwoli ci się do siebie zbliżyć?
Nie muszę być blisko.
Strzelam lepiej niż cała ta zgraja. Z tysiąca metrów bez pudła.
Dobrze już, dobrze.
Ważniejszym zagadnieniem, ściśle i logicznie rzecz ujmując, jest to:
on wie, kim jesteście.
A jego oprogramowanie do rozpoznawania twarzy
tylko pogarsza sprawę.
A gdyby zrobił to Deacon?
Byron zawsze się tego bał. Uwzględnił w ich kodowaniu zabezpieczenie
bardzo komplikujące wszelkie próby wykorzystania Deaconów przeciw niemu.
Załatw mi dostęp, a to zrobię.
Jordan, nie. Wie, jak wyglądasz.
Jebaniec skazał mnie na śmierć.
Nie mam zbyt wiele do stracenia.
Dajcie mi tę satysfakcję, zanim wybuchnę.
Ja też chcę wtrącić swoje trzy grosze.
Czekajcie. Kurwa, znamy cię od trzech minut.
Ot tak mamy ci zaufać?
Doceńcie moją otwartość.
Nikt nie zna Byrona lepiej ode mnie. Nikt.
Wyłuskał mnie w gąszczu dyskusji na Reddicie,
wydobył z niebytu i dał mi niebywałą życiową szansę.
Potem, kiedy zobaczyłam pełnię jego projektów…
Takich rzeczy odzobaczyć się nie da.
Miłość,
gniew,
smutek, zazdrość, całe spektrum ludzkich emocji –
to czyni nas wyjątkowymi i tak dogłębnie niedoskonałymi.
Jak na tak kruche istoty
wykazujemy niezwykłą kreatywność w zakresie autodestrukcji.
Już dawno staliśmy się pierwszym gatunkiem zdolnym do samozagłady.
Ślizgamy się po jej krawędzi.
Jeśli dziś nie zainterweniujemy,
jutro być może poszusujemy prosto w przepaść.
Możecie mi nie ufać, ale podejmiecie takie ryzyko?
Potrzebujemy planu.
Jaka technologia? Jaka broń?
Tik-tak. Tik-tak.
Daj mi to.
Co? Nie, to zbyt ryzykowne.
Zarażę się i mnie nie pozna. Będę mógł się zbliżyć.
Liczyłam, że to powiesz.
Nie pozwolę ci. Po prostu nie.
- To najlepsza opcja. - To obłęd.
- Nie przewidzisz skutków. - Czas goni. Jordan.
Nie ma nic gorszego niż życie bez ciebie.
Wolę, żeby było krótkie,
ale spędzone z tobą.
Spora ta igła.
Czekaj.
Zrobię to…
ale nie w ten sposób.
Dziękuję.
Chcę ci coś powiedzieć.
Wiesz…
po przemianie bardzo się bałam
i czułam się obco w swoim ciele, a ty…
pokazałeś, że kochasz mnie niezależnie od tego wszystkiego.
Zobaczyłeś mnie…
tę prawdziwą.
Jako jedyny.
Chcę, żebyś wiedział…
że nie ma znaczenia, jak będziesz po tym wyglądał.
Będę cię kochać… tak samo jak teraz.
Zaraz przyjdę.
Jasne.
Hej.
Przepraszam.
Jordan!
Dokąd idziesz?
Odstrzelić mu łeb.
- Nie. Czekaj. - Zostaw.
Nie sprzedam ci tego jebanego wirusa.
- To szaleństwo. - To rozwiązanie!
I od nas zależą losy świata?
Już dobrze. Jestem tu. Wiem, to pali.
Przetrwasz to. Oddychaj.
Cooper, słyszysz mnie?
Wytrzymasz, kochany.
Wody. Potrzebuję wody.
Hej, to ja.
Musicie tu przyjechać. Zaczęło się. Jest źle.
Kurde, dalej go skręca?
Ja miałam mega gorączkę. U niego jest gorzej.
Jak długo to trwa?
Kilka godzin.
Połóżmy go. Na łóżko z nim.
Trzymaj mu nogi.
- Złap rękę. - Dobra.
Mocno.
O cholera.
Jest gorzej.
Dużo gorzej.
Dasz radę. Pilnujemy cię.
- Możemy coś zrobić? - Nie. Musi przejść ten proces.
Cholera. Zaczyna się.
- Do łazienki. - Tak.
Przenosimy go.
Tam jest ciaśniej, bezpieczniej.
- Nie zostawiaj go. - Cofnij się.
Zamykaj.
Jordan!
Siódemka.
Dobieraj.
Dziewiątka.
- Dobieraj. - Ja pierniczę.
- Chyba nie może wyjść. - Zostaw.
Wyjdzie, jak będzie gotowy.
Napisy: Kamil Rogula