Als weer iemand een kap op m'n hoofd zet… -Rustig, Antonio.
Jullie zijn veilig. Ontspan maar. Maak hun handboeien los.
Ontvoering is een federaal misdrijf. We zijn federale agenten.
Had ik dit gedaan als ik niet wist wie je was?
En wie ben jij? -Ik ben Diana. Aangenaam, Jeremy.
En graag gedaan trouwens.
Wat doen we hier? -Geen bedankje? Dat is erg teleurstellend.
Maar dit is geweldig.
Daar is het, extreme pupilverwijding.
Je hebt een stressreactie. Je lichaam reageert impulsief, vecht-of-vlucht.
Je zweet, je hart slaat sneller.
We kunnen het nabootsen, maar niet zo authentiek. Het is heel complex.
Nu ben je in de war.
Je hebt heel veel vragen. En er zit ook angst bij.
Mijn excuses. Soms is m'n perceptieniveau wat eng.
Ik ben een expert in menselijk gedrag.
Dat moet wel als je een machine bouwt die niet opvalt tussen de mensen.
Ik ben de andere kant in dit verhaal van twee steden.
Ik ben dr. Diana Starling. De meesten kennen me als 'De Moeder'.
Van wie? Van m'n kinderen. Synthetische kinderen.
Maar die term ligt gevoelig. Het klinkt koud en klinisch. We noemen ze deacons.
Wat heeft dat met ons te maken?
Jij, agent Madsen, staat op het kruispunt van menselijkheid.
We hebben veel gemeen, met name…
dat we de man willen tegenhouden door wie we hier zijn.
Byron Forst.
Lang geleden begon Byron geld te steken in biotechnologie, in een robotica-afdeling.
Z'n laatste nieuwe speeltje, de transformatieve drug…
werd snel z'n nieuwe obsessie. Mijn afdeling interesseerde hem niet meer.
Dokter Lee gebruikte levende organismen voor z'n verandering.
Ik zie te veel variabelen en fouten in organische materie om iets te bereiken.
Het leven moet verder gaan dan zakken bloed en botten…
en dat is wat ik bouw. -Wat precies?
De volgende generatie leven en de lichamen die het zullen dragen.
Mensachtige machines.
Wat krijgen we nou? Sorry, Miss Witte Mama…
Met alle respect. Ik ben je naam vergeten. Ik heb die film gezien. Hij was niet goed.
Je hoeft niet bang te zijn.
Binnenkort woont er een deacon in elk huis om te leren van de menselijke ervaring.
Wacht eens even. Heb je je leven gewijd aan het perfectioneren van Roomba's?
Het gaat erom hoe we samensmelten met de volgende levensfase.
Biologie en robotica.
Denk aan je levensverwachting als we je onderbewustzijn uploaden…
naar een synthetisch lichaam om van dit smerige lijf af te komen.
Maar dan moeten we een ramp voorkomen. We overleven alleen als we Byron tegenhouden.
Z'n vrouw heeft me geholpen. Ze heeft hart voor m'n zaak…
en heeft me geholpen bij jullie bevrijding.
Tegenhouden waarvan?
The Beauty verkopen als een farmaceutisch middel dat iedereen ter wereld wil.
Dan beëindigt hij officieel mijn divisie. De betere divisie. Dat mag niet gebeuren.
Maar ik heb geen medicatie genomen. -Ik ook niet.
Nee, jullie hebben een variant die uit het lab is gelekt.
De kans om de seksueel overdraagbare variant te stoppen is allang vervlogen.
Maar omdat hij zo instabiel is…
zal hij niet lang overleven.
De pure, farmaceutische versie die hij wil verkopen is een ander verhaal.
Is er een booster?
Die geeft me meer tijd, toch? -Ze heeft er een nodig.
Temper dat enthousiasme maar. Na verloop van tijd wordt hij minder effectief.
Ik zal er alles aan doen om behandelingen te vinden die jullie zullen helpen.
Die jullie levens verlengen.
Die voorkomen dat jullie…
letterlijk exploderen.
Als jullie me willen helpen.
Zeg maar waar en wanneer. De tactische eenheid schakelt hem zo uit.
Je huiszoekingsbevelen en je commandostructuur zijn schattig.
Dat plan past helaas niet goed in ons tijdsbestek.
Wat zijn de opties? -Ik gok op een simpele moord.
Inderdaad. Jullie hebben de vaardigheden en weten wat er op het spel staat.
We hebben één kleine kans en die mogen we niet missen.
Schoonheidsdag is over 48 uur. Als hij sterft, sterft z'n plan ook.
Amen. Maar goed dat ik er ben. Ik schiet hem wel een kogel in z'n kop.
Hij heeft je afgedankt. Denk je echt dat hij je in z'n buurt laat komen?
Ik hoef niet eens zo dichtbij te komen. Ik kan beter schieten dan zij.
Duizend meter, makkelijk. -Rustig.
Het veel grotere probleem, om precies en logisch te zijn, is dat hij jullie kent.
En z'n gezichtsherkenningssoftware maakt het alleen maar moeilijker.
En een van die deacons?
Uit angst heeft Byron een mechanisme in hun codering gebouwd…
die het onmogelijk of heel moeilijk maakt om een deacon tegen hem te gebruiken.
Zet me in z'n buurt. Dan doe ik het wel. -Hij kent je gezicht.
Hij heeft me de doodstraf gegeven.
Ik heb niet veel te verliezen en ik wil het volle pond voor ik ontplof.
Vergeet mij niet. Ik probeer ook… -Wacht. We kennen je pas drie minuten.
Ben je wel te vertrouwen?
Respecteer m'n openheid.
Niemand kent Byron beter dan ik. Niemand.
Hij vond me tijdens het chatten op een tech Reddit-forum.
Hij zag iets in me en gaf me de kans van m'n leven.
Maar toen ik zag hoe ver hij ging…
Zulke dingen vergeet je niet.
Liefde, woede…
verdriet, jaloezie, het hele spectrum van emoties…
maakt ons speciaal en uiterst gebrekkig.
Maar hoe vreselijk kwetsbaar we ook zijn…
we vinden altijd creatieve manieren om onszelf kapot te maken.
We zijn de eerste soort die zichzelf kan vernietigen.
Tot nu toe zijn we er nog aan ontsnapt.
Als we nu niets doen…
vrees ik dat het nu wel zover is.
Vertrouw me of niet, maar wil je die gok echt wagen?
Er is een plan nodig.
Wat voor technologie? Welke wapens? -Tiktak.
Geef het aan mij.
Dat is veel te riskant.
Dan herkent hij me niet en kan ik dichtbij komen.
Ik hoopte al dat je dat zou zeggen. -Dat laat ik je niet doen.
Het is de beste optie. -Maar onveilig.
Het is te riskant. -Er is geen tijd.
Er is niets ergers dan een leven zonder jou.
Ik leef misschien korter…
maar we zijn tenminste samen.
Een grote naald.
Wacht.
Ik doe het wel.
Maar niet zo.
Dank je.
Ik wil graag iets zeggen.
Namelijk…
Toen ik veranderde, was ik bang.
Ik zat niet lekker in m'n vel.
Maar jij gaf me het gevoel dat je onvoorwaardelijk van me hield.
Je zag me.
De echte ik.
En alleen jij.
Ik wil dat je weet…
dat het niet uitmaakt hoe je er straks uitziet.
Ik zal van je houden, net zoals nu.
Ik ben zo terug. -Prima.
Het spijt me.
Jordan. Waar ga je heen? -Dit tegenhouden. Ik schiet hem zelf neer.
Nee. Wacht. -Ik wil geen dodelijk virus in je neuken.
Dat is idioot. -Dat is net het plan.
Dus wij moeten de wereld maar redden?
Het is in orde. Ik ben hier. Je bent gloeiend heet. Blijven ademen.
Kun je me horen?
Het is in orde. -Water. Ik wil water.
Met mij. Je moet nu komen. Het gebeurt. Het is erg.
Nog steeds? -Ik had hoge koorts. Dit lijkt veel erger.
Hoelang is hij al bezig? -Uren.
Leg hem op het bed.
Hou z'n benen vast. Pak z'n arm. Hou hem vast.
Het is erger.
Veel erger.
Hou vol. We zijn bij je. -Kunnen we niets doen?
Laat het op z'n beloop. Hij moet erdoorheen.
Verdorie. Het begint.
Breng hem naar de badkamer. Daar is minder ruimte om zichzelf te verwonden.
Je kunt hem hier niet achterlaten. -Achteruit. Doe dicht.
Zeven.
Vissen.
Negen.
Vissen.
Hij komt er niet uit. -Laat hem.
Hij moet er klaar voor zijn.
Vertaling: Maren Lemmens