To teraz na pieska.
Nie krępuj się. Możesz patrzeć.
Bo jest na co.
Włóż go z powrotem.
- Chcesz jeszcze? - Tak.
- Oj chcesz… - Pragnę.
Ona chce jeszcze.
Wedle życzenia.
Wiesz, w akcji zawsze rósł jak na drożdżach.
Ale teraz…
to już jest cyrk.
Zalecam większą ostrożność.
Tak? Bo co? Czyżby jakiś przeciek?
Widzę, że nie uważał pan podczas prezentacji.
Głębiej, tatusiu.
Serum żyje w pańskim krwiobiegu i płynach ustrojowych.
Działa przez swe patogeniczne właściwości.
Patogen? To znaczy, wirus?
- Właśnie tak. Ściśle mówiąc… - Hej!
Nie wybijaj mnie z rytmu.
Mówię tylko, że trudno przewidzieć
zachowanie wirusa o takiej sile
przy tak krótkim czasie inkubacji.
Ale co? To jest jak jakaś grypa czy inne gówno?
Mówię, że są niewiadome.
Zabrakło niezbędnych testów, badań nad zakaźnością.
To zwykle trwa miesiące, lata, ale wam się spieszyło.
Brzmi to jak jakieś doktorkowe trucie dupy…
O kurde.
Dzień dobry.
Miło mi was gościć.
Opowiem wam o najwspanialszym leku, jaki można sobie wymarzyć.
A chuj tam.
Pokażę wam najwspanialszy lek,
jaki można sobie wymarzyć.
- Wszystko w porządku? - Tak, już wychodzę.
Wie pan, darowanie mi życia to była pana najlepsza decyzja.
Twoje talenty mi się przydadzą.
Ale rób mi dalej wodę z mózgu, a przeboleję tę stratę.
Eksperymentalne zabiegi wymagają trudnych rozmów.
Całkiem harda postawa…
jak na kogoś w twojej sytuacji.
Próbuję tylko pomóc.
Po aplikacji mieliśmy monitorować wasz stan.
Dokonać odpowiednich korekt.
Tym etapem nie był pan szczególnie zainteresowany.
Etapem?
O czym ty mówisz?
O skutkach ubocznych, anomaliach.
Zakaźność to jedno z głównych zagrożeń,
a dla pana to chyba problem, prawda?
Ponieważ?
Podejrzewam, że zabił pan przyjaciół…
Jacy tam oni… To nie byli moi przyjaciele.
Miliarderzy nie potrzebują przyjaciół.
Mamy personel. I kumpli z jachtami.
Aplikacje. Stewardessy.
Zabił pan łatwych do odżałowania ludzi, dostrzegając
jak wielki potencjał farmaceutyczny ma to bioidentyczne serum.
A mnie pan oszczędził,
żebym pomógł panu stworzyć panaceum na starzenie się.
Współczesne, niezwykle dochodowe źródło młodości.
Co ci, kurwa, mówiłem o robieniu mi wody z mózgu?
To nie jest manipulacja.
Myśli pan, że jest genialny, a wszyscy non stop w tym pana utwierdzają.
Ja nie zamierzam. Jest pan teraz jak igrający z ogniem jaskiniowiec.
Czyli co? Z każdym kichnięciem będę rozpylał to gówno?
Nie w ten sposób.
Zakładam, że wie pan, jak przenosi się HIV.
Co za gość.
Trzeba się spodziewać anomalii, ale można im przeciwdziałać.
Po pobraniu panu krwi będę działać na nowych danych.
Przepraszam, czy ja ci zasugerowałem,
że my tu zawieramy jakiś układ?
Nie jestem tu zwykłym zbytkiem.
Jestem niezbędny.
Razem powołaliśmy coś do życia.
To, co płynie teraz w pańskich żyłach.
Proszę pozwolić mi się tym opiekować.
A w konsekwencji również panem.
A co z nią?
Jest zarażona?
Zmieni się tak jak ja?
I najpewniej sama będzie zarażać.
Kopulując z innymi, stanie się alternatywnym źródłem.
To obniża wartość produktu.
Ten wampir chce ruchać.
Kim pan jest, na Boga?
Najdroższa, czyżbyś poza piątą klepką
straciła cztery pozostałe?
Jefferson.
Jak możesz nie poznawać ukochanego męża?
Byron, wiem, że mnie słyszysz. Co to za nowy wygłup?
Durnota jakaś.
Durnota.
To faktycznie durnota, żeby ktoś z moim wyglądem
miał taką żonę jak ty.
Wynoś się stąd.
To samo powiedziałaś w podróży poślubnej.
Odurzono mnie.
Przypadkiem.
W tych tajemniczych pigułkach pomagających ci trzymać pion
był taki burdel, że rozweselacz okazał się lekiem przeczyszczającym.
Balijski zachód słońca oglądany z kibla.
Ale w końcu zrzuciłaś ten napęczniały bebech. Nie ma za co.
Ironia losu, co?
Całe życie chciałem się go pozbyć,
a ostatecznie tylko on został z dawnego mnie.
- Mój drogi trzeci sutek, Archibald. - Archibald.
Jak to możliwe, pytasz?
Cóż, gdy chciałem ci powiedzieć o moim projekcie,
kpiłaś ze mnie.
Ale nie gniewam się, bo człowiek z takim wyglądem
nie chowa urazy.
Z okazji nowego, zniewalającego wcielenia złożę ci jednorazową ofertę.
Zajrzę do tych podrobów, które chowasz w majtkach,
ofiarowując ci mentalną i fizyczną transformację
dzięki magii mych lędźwi.
Dzięki czemu?
Dzięki mojej spermie.
Nie wiem, jak to zrobiłeś,
ale czy mnie to zaskakuje? Otóż nie.
Bo usiłujesz zrobić na mnie wrażenie, prawda?
Pragnąłeś ochów i achów w reakcji na twoje elektryczne auto,
statek kosmiczny na Wenus i Marsa,
afrykańskie wynalazki
i jakieś robotyczne coś tam.
Nigdy nie byłam pod wrażeniem i teraz również nie jestem.
Też mi coś. Wyglądasz jak…
podstarzały model Bruce’a Webera.
A ja na to: pierdol się serdecznie.
Braw z mojej strony nie będzie.
Męczysz mnie.
Świeży lakier, a pod nim ten sam cuchnący śmietnik, pajacyku.
No cóż.
To twoje śmieciowe geny
zrodziły dwóch śmieciowych potomków.
Ktoś będzie musiał trzymać ich za rączkę przez kolejne 50 lat i nie będę to ja.
Ple, ple, ple.
No, już.
Wyobrażasz sobie, jakiego pierdolca dostanie cały świat?
Fizyczność zawodowego sportowca,
wyniki krwi jak u 25-latka.
Jeden zastrzyk,
uniwersalny lek na wszystko w jednej dawce.
Pierdolony wampir.
Nosferatu.
Tak.
Myślisz, że wrócisz do ludzi i nikt niczego nie zauważy?
Nie. I w tym rzecz.
Jestem najlepszą na świecie żywą reklamą
zarąbistej kuracji upiększającej w strzykawce.
Chodzącą doskonałością. Na zawsze.
Dieta jest zbędna.
Ćwiczenia również.
Inspektorat farmaceutyczny może mieć pewne obiekcje.
Inspektorat?
Proszę cię.
Banda figurantów.
Nie mają żadnej władzy. Agencja widmo.
Myślisz, że kiedy szerokie masy to zwęszą
i uświadomią sobie możliwości,
jakieś biurwy
albo ospały senator na lekach będą mieli tu coś do powiedzenia?
Eli Lilly, Novo Nordisk…
Wszyscy będą mieli w dupie
takie popierdółki.
Biliony, nie miliardy.
Biliony.
Szybkie dopracowanie i masowa produkcja
połączona z agresywną, acz nieodstraszającą polityką cenową.
To gówno wyzeruje mnóstwo kont
i ogołoci ludzi z oszczędności.
Zarezerwuję sobie miejsce w grafiku
na odwiedziny u ciebie i twoich kumpli w Hadze.
O nie, nie.
Moja krew,
wyłącznie moja,
jest tu płynnym złotem.
Powiedzmy, że mam umowę na wyłączność.
Wykosiłem konkurencję.
Brak jakiegokolwiek talentu to twój odwieczny kompleks.
Potwór pod postacią efekciarskiego komiwojażera.
Nijakość pod płaszczykiem blichtru.
Coś ci powiem i mam nadzieję, że posłuchasz uważnie.
Spośród wszystkich ludzi zapamięta cię tylko twoja matka,
ze względu na ból wydawania cię na świat.
Tyle właśnie znaczysz,
bo z braku ludzkich odruchów nie jesteś w stanie
dać społeczeństwu nic.
Ten twój odmładzający trik nie czyni cię nieśmiertelnym.
Nie jest naszym zbawieniem, lecz końcem.
Żal mi ciebie.
Odrzucasz okazję
bycia Ewą u boku Adama,
stworzenia nowej rasy, nowego świata.
Oszalałeś.
Szaleństwem jest to, że dotąd cię nie zabiłem!
Taka prawda, maleńka!
Nie będę brać w tym udziału.
Ale mogę ostrzec świat przed tym, co planujesz.
Mając na sobie najwytworniejszą kreację Christiana Lacroix
z roku 1988.
Tak definiuję piękno.
Ile jeszcze?
Kilka chwil.
Powieliliśmy próbkę,
odwzorowując długość życia…
- Czego? - Najlepiej nazywać rzeczy po imieniu.
The Beauty to dojrzały, mutujący, samoreplikujący się wirus.
- Co to, kurwa, było? - Koniec cyklu życia wirusa.
Według najnowszych danych po około 855 dniach od aplikacji…
od zakażenia… następuje katastrofalna reakcja.
Raczej jebana eksplozja.
Zapłon ketonowy – tak to określamy.
Ty pierdolony fiolkojebco.
Taki jesteś cwany?
Mówiłem panu o anomaliach.
Anomaliach? Zakażenie przez seks to anomalia.
A to coś to jebana broń biologiczna.
Nie musi tak być.
Jak niby mam to sprzedać?
A co z moim życiem?
Co się ze mną stanie za 855 dni?
Jefferson!
Dokończ to.
Proszę poczekać.
Mogę pana uratować.
- Znajdę kogoś innego. - Jest za mało czasu.
Nawet najgenialniejsze umysły latami będą odtwarzać moją pracę.
A… kurwa. Poradzę sobie z tym.
Mogę stworzyć stabilizatory, środki zapobiegające ketozie.
Je też można sprzedać. Znajdę lekarstwo, panie Forst.
Udoskonalę recepturę.
Nie masz pojęcia, co stworzyłeś, prawda?
Podczas testu Trinity Oppenheimer wiedział,
że wyzwolenie takiej mocy niesie ze sobą niewielkie ryzyko
podpalenia atmosfery i zniszczenia świata.
Zrobił to, co było konieczne.
Nauka musi iść naprzód.
Wielkie dzieła nie dokonują się bez ryzyka i kosztów.
Obydwu nam zależy na poprawie twojej sytuacji.
Poważnie mówiłem o opiekowaniu się panem.
W dupie masz moje dobro.
Brandzlujesz się tylko tym swoim probówkowym tworem,
jebany mózgowcu.
Wiem, że trudno się z tym pogodzić, ale…
jest pan moim dziełem.
Mam 855 dni.
To znaczy, że tobie zostały 854.
Napraw te błędy.
To jest biznes.
Potrzebuję produktu. Za pół roku wchodzimy na rynek.
- Panie Forst, to… - Ciągle mnie tak nazywasz.
„Panie Forst”.
Czy ja wyglądam jak Byron Forst?
Sam powiedziałaś, że jestem czymś nowym, ewolucją.
Istotą nadrzędną.
Więc klękaj.
Nie ma już Byrona Forsta.
Klęczysz teraz przed Bogiem.
- Mogę? - Dawaj.
Sekwencja zakończona.
Mknijcie beztrosko ku tajemniczej otchłani, przyjaciele.
To najdziwniejsza robota, jaką miałem.
Bez kitu. Ciekawe, co to, kurwa, jest.
Też chciałabym wiedzieć, ale za wrota piekieł nas nie wpuszczą.
Znów bójka w barze?
Estrogen jak już wszedł, to wszedł.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Wkrótce nadejdą kolejne zmiany. Pytaj zawczasu, Mikey.
Jakie to…
Uczucie? No na pewno dziwne. Taki remont generalny w ciele.
Ale cycki masz zajebiste.
Słuchaj, Claro, ta twoja przemiana…
Wiem, że nie jest ci łatwo i ludzie nie rozumieją,
ale dla mnie to naprawdę „wow”. Niedługo będziesz kobietą.
Już jestem kobietą.
- Wiesz, o czym mówię. - Wiem.
Chciałem tylko, żebyś wiedziała…
- A zresztą. - No powiedz.
Mam na myśli…
że to, co robisz…
to odważna decyzja i możesz na mnie liczyć.
Jesteś świetnym facetem i przyjacielem.
Poważnie.
Najgorzej jest teraz, na tym etapie „pomiędzy”.
Powiedz, mam już w rysach coś kobiecego?
Nie zaczynaj. Oszalejesz od takiego myślenia.
Barista w Starbucksie podał mi rano kawę
i powiedział: „Proszę, kolego”.
To chyba zamyka sprawę.
Daj sobie czas.
Są chyba jakieś grupy wsparcia czy coś.
Ty jesteś moim najlepszym wsparciem.
Podasz mi kwas fosforowy?
Twoja kolej.
Szczera opinia.
Nie masz rizzu.
- Ej no. - Charyzmy.
Uwielbiam cię, ale taka prawda.
Po rozwodzie zbliżyłam się do moich dzieci
i podrzucają mi takie młodzieżowe słowa.
To powiedz, co robiłeś w weekend?
Dużo fajnych rzeczy.
Chwila, ja mam charyzmę.
Brakuje ci pewności siebie.
Nie cierpię arogancji.
Pewność siebie to coś innego.
Absolwent MIT. Kochany, wspierający. Nie da się ciebie nie lubić.
Korzystaj z tych atutów.
Prowadząc samotniczy tryb życia
i osiągając wirtualne sukcesy, do niczego nie dojdziesz.
I błagam, znajdź porządnego fryzjera.
To już jest otwarty atak. Zamykam się w sobie.
Jestem zmęczony, wiesz?
Tą wieczną samotnością i…
Chciałbym kogoś pokochać i czuć, że ktoś kocha mnie.
Jestem aż tak odpychający? Jakiś brzydki czy co?
Bardzo staram się zawsze być miły,
ale widocznie to wciąż za mało.
Mike, spójrz na mnie.
Ubierasz się jak ofiara losu, ale serce masz ogromne.
Pewnego dnia zjawi się twoja księżniczka.
Próbuj dalej. Wyjdź do ludzi.
Pospiesz się z tą tranzycją i weźmy już ten ślub.
Musiałabym zmienić imię na Jen.
Zauważyłam. Podoba ci się.
- No podoba. To widać? - Widać. Ale to super.
Wyznanie uczuć jest pierwszym krokiem na drodze do pięknej relacji.
Mówiłem ci, co wczoraj powiedziała?
Cześć, Mike. Czaderskie buty.
Co to może znaczyć?
Rusz dupę, Mikey, chłopcze drogi.
Jak masz do niej zarywać, to już.
- Dasz radę. - Dzień dobry, pionierzy jutra.
Nasz algorytm wykrył spadek wydajności.
Proszę osiągać założoną normę.
Mikey, dosiądź się.
Co u mojego ulubionego mistrza klawiatury?
A dobrze. Znaczy…
Nie tak dobrze jak u ciebie i twoich kudłatych kolegów w testowym.
Moje malutkie. Kocham je. Pewnie za bardzo.
Są lepsze od ludzi. Zawsze to powtarzam.
Nie? Wkurw mnie bierze, jak czytam o okrutnych praktykach firm.
Totalnie. Jak w Blackfish. Niedobrze mi na samą myśl.
Wierzę, że to można pogodzić.
Biotechnologiczny postęp w służbie ludzkości
i empatyczne podejście do tych maluchów.
Wyszedł mi z tego TED Talk.
Nie, popieram.
Założę się, że ten budynek nie ma przed tobą tajemnic.
Mogę ci zaufać?
Ma na imię Larry i kocham go na zabój.
Miło cię poznać, Larry.
Ostatnio nie czuje się najlepiej,
ale pracujemy nad tym.
Trzymaj się, Lar.
Wolno ci robić zdjęcia?
A co, jesteś z kontroli?
Ten koleżka potrzebuje koszulki Billsów. Od razu mu się poprawi.
W weekend ważny mecz. Zrobię moje słynne skrzydełka z grilla.
Dam ci do spróbowania.
Naleśniki są super.
Otwarli…
taką fajną nową knajpkę na Sto Siedemnastej.
Chciałabyś może pójść… tam… ze mną?
Ekstra pomysł.
- Tak? - Mój narzeczony jedzie na golfa.
Moglibyśmy pójść przed meczem.
Narzeczony?
Oświadczył się wreszcie pół roku temu.
Noszę pierścionek na łańcuszku.
Przeklęta antykoncepcja robi mi z palców serdelki. A jak boli.
- Siła poświęcenia. - No tak.
Mikey, to miała być randka?
Tak jakby… Znaczy…
Tak.
Mikey, uwielbiam cię, ale jako kolegę…
Wiem. Ja tak tylko…
Wiesz co?
Gratuluję. Naprawdę się cieszę. To wspaniała wiadomość.
Poczekaj. Masz tam…
Tak. Na koszulce.
Dziękuję.
No dobra…
Na razie.
Co? Pierdolisz.
A jednak. Od sześciu miesięcy.
Myślisz, że wciska mi kit?
Jen jest urocza, ale coś szemranego się tu odpierdala.
Widziałam, jak z tobą flirtuje.
- Nie zwariowałem, prawda? - Skąd.
Dawała ci sygnały.
Przyjmij moje przeprosiny w imieniu wszystkich kobiet.
Ale brawo ty.
Niełatwo tak się odsłonić.
Proszę zachować spokój. To komunikat ostrzegawczy.
Dla waszego bezpieczeństwa wdrażamy procedurę blokady.
Proszę zachować spokój. To komunikat ostrzegawczy.
GODZINĘ PÓŹNIEJ
To komunikat ostrzegawczy.
Dla waszego bezpieczeństwa wdrażamy procedurę blokady.
- Nie wyrobię z tym. - Wszyscy umrzemy? Ratunku!
Reggie, mamy się ewakuować czy co?
Wracaj do boksu, Mike.
I co mam robić?
To dotyczy Strefy 4.
Jesteśmy w Strefie 1. To nie nasz problem.
Znasz zasady.
Strefa 4, ze zwierzętami?
Do boksu. Już.
Aktualizacja: blokada została zniesiona.
Proszę wrócić do terminali i wznowić produktywność.
Miłego dnia.
Wreszcie spokój.
Nie, bo wrzeszczysz.
Cześć, Jen.
Podobno było u was zamieszanie. Wszystko w porządku?
Larry.
Kurde. Co się stało?
Nie wiem. Podali mu coś. Jakieś serum.
Miało mu pomóc, miał być silniejszy, zdrowszy. I był.
Nigdy nie widziałam tak nagłej przemiany u zwierzęcia.
Przemiany?
Stał się całkiem innym szympansem.
Zmienił się w przystojniaka z okładki National Geographic.
Miał mnóstwo energii, piękny uśmiech, lśniącą sierść.
Skóra na jego mięśniach była napięta. Osobnik doskonały.
Ale potem mój malutki się zezłościł.
Larry!
Larry, to ja.
Już dobrze.
Zaatakował mnie.
Jak mogłam na to pozwolić?
Zaraz, powoli. Nie możesz się o to obwiniać.
Ufał mi. Była między nami więź.
Oczywiście, bo jesteś wspaniała.
Od dziecka tylko tego pragnęłam.
Moimi idolami byli Jane Goodall i Steve Irwin.
Wracajmy do laboratorium, żeby te głąby cię pozszywały.
Jeśli tam wrócę, puszczę z dymem całą Strefę 4.
Tego bym nie zalecał.
Jestem trybikiem w maszynie zgarniającym kasę
i oszukującym się, że chodzi o coś więcej.
Jesteś dla siebie zbyt surowa.
Jen, wiesz może…
Wiesz może, co dostał, że urosły mu takie mięśnie?
Coś z magazynu kriogenicznego.
- Źle się czujesz? - Do dupy. Skóra mnie piecze.
To pewnie po skoku adrenaliny.
Ibuprofen i doprawiony żelek mnie ocalą.
- Dobranoc, Mikey. - Dobranoc.
Serio? Jakieś transformujące serum?
Kiedy trafiło do krwiobiegu, małpiszon dostał szmergla.
- Rany. Ale jak to? - Pytaj się mnie, a ja ciebie.
Na słowo „mięśnie” zamieniłem się w słuch.
To by było zbyt piękne.
To zołza. Nie przejmuj się.
Boże.
Nic ci nie jest?
Dzisiaj hormony nawalają młotami pneumatycznymi.
Wszystko mnie męczy, boli i nie chcę już tak wyglądać
ani tak się czuć.
- Ludzie to idioci. - Mam to gdzieś.
Ale nie zdzierżę już dźwigania tego durnego fiuta z przyległościami.
Nieskutecznych hormonów i operacji.
Co bym nie zrobiła, patrzę w lustro i widzę faceta.
Trzy razy dziś powiedzieli o mnie „on”.
Niech to szlag.
Kurwa.
Posłuchaj.
Jesteś piękna.
Ludzie przeceniają wygląd fizyczny. To te instagramowe bzdury.
Mieszają nam we łbach.
Nie rozumiesz, Mike.
Tu chodzi o to, kim jestem.
Całe życie szukam odpowiedzi
i cudów, które wypełnią pustkę we mnie.
Cudów takich jak ten, który znajduje się być może na końcu jebanego korytarza.
A ty zachowujesz się jak oferma.
W ogóle nie jesteś ciekaw?
Z tym serum w żyłach
miałbyś na jedno skinienie milion takich Jen.
Wyjdź z boksu swoich ograniczeń.
Sięgaj wyżej, bądź śmiały.
David Garcia cyberbezpieczeństwo
Dużo prób phishingu Podeślesz link do menadżera haseł?
Przyjrzę się temu Oto link
Panel administratora Kopiuj hasło
Nazwa użytkownika - Hasło
Dostęp - Strefa 1
Dostęp - wszystkie strefy
ZAKTUALIZOWANO
OGRANICZONY DOSTĘP
LABORATORIUM TESTOWE - STREFA 4 UWAGA ŻYWE ZWIERZĘTA
Piętnaście i dwie.
Szesnaście i cztery.
Siedemdziesiąt.
MAGAZYN KRIOGENICZNY
A jebać to.
Tak!
Hej, jestem…
Jestem Mike. Jestem…
Hej, jestem Mike.
Hej, Jen.
Wiesz, zacząłem trochę ćwiczyć.
Jen, masz chęć na naleśniki?
Pewnie. Zjadłabym.
Pójdziemy do mnie?
Z chęcią.
- Claro. - Kto to? Nie rób mi nic.
Spokojnie. To tylko ja, Mike.
Tak nie brzmi Mike.
Proszę, musisz mi zaufać, dobrze?
Nie martw się, wyglądam inaczej, ale to naprawdę ja.
Miałaś rację. Tu trzeba było śmiałości.
Wyniosłem to.
To coś z laboratorium i…
Tak to działa.
Prawdziwy cud, nie?
- Ale jak…? - Nie przejmuj się.
Wypadło komuś z kieszeni.
Ta jest dla ciebie.
Mike…
Mike?
Teraz już mam rizz?
Zróbmy to.
Nie, czekaj.
A jak się pomyli?
- I nie zmieni mnie w tego, kogo trzeba? - Claro…
Moje hormony wariują.
Estrogen i testosteron biorą się ze sobą za bary.
Sama już nie wiem, co się tam we mnie dzieje.
- No dobra… - Ale to nic.
Nie dbam o to.
Muszę spróbować.
Muszę wierzyć,
że jeśli jestem kobietą, którą się czuję, to właśnie nią się stanę.
Dokładnie.
Ten jeden jedyny raz w życiu
dostaję szansę, by to, co na zewnątrz,
wyglądało tak, jak czuję się w środku.
Muszę z niej skorzystać.
- Bądź śmiała. - Tak.
Słuchaj mnie.
Jestem przy tobie. Jestem tu.
Zemdlejesz od gorączki.
Będziesz modlić się o śmierć.
I wtedy rozpocznie się przemiana.
Staniesz się nową sobą.
Twoja stara powłoka się topi.
To pali!
Zaraz zemdlejesz. Nie walcz z tym.
Czy to sen?
Umarłam?
Właściwie, Claro, to ty jesteś teraz jak ze snu.
Jesteś spełnieniem marzeń o kobiecie, którą zawsze chciałaś być.
Zasługujesz na to.
Zobacz.
O Boże.
Udało się.
To naprawdę działa.
Zasługujesz na to.
Dziękuję.
DWA LATA PÓŹNIEJ
Chcę, żeby to bolało.
Ranimy tych, których kochamy.
Ukradł moje serum i dawki.
Nie jakieś trzeciorzędne, a najdoskonalsze.
Były zarezerwowane dla mnie i moich znajomych.
Pracował dla ciebie, wykradł recepturę, zakażał.
Jesteś wkurzony i napalony. Kumam.
Podrasowałem neurotoksynę, żeby wierzgał, toczył pianę z ust.
Zrobi się.
Co się stało z „żyj i pozwól żyć”?
Kwestia chciwości czy głupoty?
Piękni ludzie myślą, że zasady ich nie dotyczą.
Napisy: Kamil Rogula