UCZCIWY BIZNES
Detektywie.
Wszystko w porządku?
Miałeś koszmar?
Kto mówi?
To ja, Jeong-suk.
Chyba zostawiłam notes.
Miał taki zachrypnięty głos.
Spał?
Cześć.
Wybacz. Spieszyłam się i zostawiłam notes.
Dopiero przyszłaś?
Tak.
A co?
Nic takiego.
- Proszę. - Dzięki.
Przepraszam, pewnie cię obudziłam.
Nie szkodzi.
Pa.
- Oczywiście. - Cześć.
KATOLICZKA, OBRĄCZKA Z RÓŻAŃCEM
To nasz przystanek.
- Będzie super. - Racja.
- Pospieszmy się. - Ekstra.
Fajny ten plakat.
Oglądałaś Madame Aemę?
Pierwowzór i wszystkie sequele.
Serio?
- Ja nie. - Fajny, pikantny film.
Elektryzujący.
- Nie mogę się doczekać. - Chodź.
MADAME AEMA 6
Darmowe seanse Madame Aemy?
Przecież to film erotyczny.
Najlepszy.
Ponoć są tam ledwo ubrane kobiety.
O rety.
Niełatwo znaleźć nowe klientki.
Musimy czymś je przyciągnąć.
Proponuję bilety na film dla uczestniczek prezentacji.
Dobra myśl.
A główna bohaterka ma podobną koszulę nocną do naszej.
To może poprawić sprzedaż.
Nic nie stracimy.
Bilety na rano są za pół ceny.
Na rano?
Kto ogląda erotyki rano?
Większość gospodyń domowych ma wolny czas rano,
gdy mężowie i dzieci wychodzą.
Racja. Najwięcej pracy mam wieczorem po powrocie męża.
Jeśli wam to pasuje,
skontaktuję się z kinem.
- Już teraz? - Tak.
Jeong-suk,
ale cię zmotywowała ta perspektywa awansu.
Powiem Yeong-bok, że trzeba zorganizować przyjęcie.
Ona ma jakieś sprawy rodzinne.
No tak, coś z teściami.
ODDZIAŁ POŁOŻNICZY SZPITAL W GEUMJE
Pani Kim Yeon-suk
proszona na oddział.
A kuku!
Co powiedział lekarz? Zmęczenie?
Co jest?
Nie mów,
że to coś poważnego.
Jestem w ciąży.
Co?
Nie wiedziałam, czy ci mówić,
że zaszłam.
Ale powinieneś wiedzieć.
Dlaczego?
Nie urodzę tego dziecka.
Mam plamienia. Możliwe, że poronię.
- Za kilka dni mam aborcję. - Ale…
Jak możesz tak mówić?
- To zbyt… - Jakie?
Okrutne?
Nie mogę urodzić tego dziecka.
Jong-seon.
Jong-seon, no.
Zastanów się.
Już nie stać nas na to, żeby zapewnić dzieciom wszystko,
co chcemy i powinniśmy im dać.
A ty chcesz mieć kolejne?
Nie ma mowy.
Ale…
Umówiłam się już na aborcję.
Udawaj, że nic się nie stało.
MADAME AEMA 6
- Jesteście. - Pewnie.
Wspaniale.
A niech mnie.
Uspokój się.
Patrzcie.
Zjedzcie owoców.
- Jejku. - Dziękuję.
Ile ja mam wzrostu? Kurczę się na starość.
I już. To wszystko?
Dziękuję.
Wymiary rozumiem,
ale po co mam podawać wyznanie?
Cóż,
powinnam wiedzieć, jakie tabu wiążą się z wyznaniami.
To mi pomoże poznać preferencje klientek.
WYZNANIE: BRAK
Brak? Miałam cię za katoliczkę.
Nie chodzę do kościoła od dziesięciu lat, bo mam mnóstwo pracy.
Czyli jestem jakby bez wyznania.
No dobrze.
- Proszę. - Dziękuję.
Ten kolor bardziej pani pasuje.
- Naprawdę? - Tak.
No to wezmę tę.
Proszę pani.
Czy w czasach, gdy chodziła pani do kościoła,
nosiła pani obrączkę z różańcem?
Obrączkę? Tak, modliłam się na niej.
Przyjaciółka nosi srebrną.
Moja nie była ani złota, ani srebrna. Była z drewna.
- Z drewna? - Tak.
To jakiś olejek?
Pięknie pachnie.
Detektywie!
Cześć.
Dobrze, że cię widzę. Chciałam zadzwonić.
Coś się stało?
Właścicielka knajpki z gukbap.
Kiedyś chodziła do kościoła
i nosiła drewnianą obrączkę z różańcem.
A do tego
też jest leworęczna.
I, co ciekawe, macie pieprzyk w tym samym miejscu.
- Pieprzyk? - Tak.
Tutaj.
Też ma takie trójkątne pieprzyki.
Wykluczyłem ją.
Gdy się rodziłem,
była w szpitalu. Przez dwa lata.
Co?
Pieprzyków i leworęczności się nie dziedziczy.
A ja używam obu rąk.
W serialach mówili co innego.
Powinienem był ci powiedzieć, kogo wykluczyłem.
Będę ci wszystko mówił.
Dobrze.
Nie mam wielu tropów, więc kierowałam się wyglądem.
A ona jest do ciebie podobna.
Podobna?
Tak.
Ma taki nos…
Jak by to ująć? Zachodni.
I nieco spiczasty.
Przepraszam.
Nie przejmuj się.
Będziemy w kontakcie.
Zachodni nos?
Jong-seon, wiem, że jesteś pracowity.
Pamiętaj,
że nie jestem w żaden sposób uprzedzony.
Po prostu nie szukam pracowników.
POTRZEBNY PERSONEL
Kto to tu powiesił?
W razie czego proszę dzwonić.
Oczywiście.
Do zobaczenia.
O rety.
Ciężko o pracę po wyroku, co?
Tyle się mówi o resocjalizacji,
ale społeczeństwo nie pomaga.
Przestań chrzanić.
Najpierw mnie wysłuchaj,
a potem zdecyduj.
Jubiler, ojciec Seung-taka?
Przestań.
Chcę tylko odzyskać forsę.
Wiesz, że Seung tak ukradł mi
trzy miliony wonów.
Oszukał mnie. Ściągnął profesjonalnych pokerzystów.
To był kradziony szmal.
I poniosłem karę.
Odsiedziałem wyrok.
A ten pajac musi zapłacić.
Do rzeczy.
Będziesz tylko kierowcą i czujką.
- Tylko tobie ufam. - Bzdura.
Trzy miliony wonów. Nie więcej.
Zgarnę, co moje. Odpalę ci działkę.
Milion wonów.
Wystarczy na zaliczkę na większe mieszkanie.
Obiecałem żonie,
że nie przyniosę wstydu dzieciom.
Rezygnuję.
A teraz nie przynosisz im wstydu?
Jesteś na utrzymaniu żony.
Zostawisz dzieciom biedę,
której masz tak dość.
Jesteś z tego dumny?
Nie waż się tak mówić!
Posłuchaj.
Rodzina jest ważniejsza niż sumienie.
Choć ja tam nie wiem, nie mam rodziny.
Nikogo już nie ma.
Wszyscy dawno się wyprowadzili.
Wszyscy?
Tak.
Dopiero po latach zauważono,
że to prawdopodobnie porwania.
Tak.
Wcześniej rodziców traktowano jak grzeszników, którzy stracili dzieci.
Byli załamani,
a do tego wytykano ich palcami.
Nie wytrzymali.
Ma pan jakiś kontakt
z rodzinami ofiar?
Dokąd się wyprowadzili?
Jedna przeniosła się gdzieś, gdzie trafił mój podwładny.
Wiem. Yeongeup.
Czasem miałem z nimi kontakt.
Mieli jakiś sklep. Z hanbokami?
Nie, jakiś inny.
To nie to.
A właśnie.
Czemu tak wypytujesz o tę sprawę?
Przeglądałem akta nierozwiązanych spraw i ta mi wpadła w oko.
Daruj sobie.
- Dlaczego? - Minęło ponad 30 lat.
Złapanie sprawcy nic nie da.
Wszystko się przedawniło.
Mimo to…
Wiem, że rozwiązywałeś takie sprawy w Seulu.
Ale tę sobie odpuść.
Dość osób już ucierpiało.
Nie rozgrzebuj tego dla swojego widzimisię.
ŻEŃ-SZEŃ
Zaparzyłam ci czerwony żeń-szeń.
Ostrożnie.
Pycha.
Jest rano, a ja mam tyle energii.
Może nie pójdę do pracy?
Jutro też ci zaparzę.
Skąd wiedziałeś? Myślałam, że zapomniałeś.
Jak miałbym zapomnieć?
Pan Eom mi powiedział.
Pan Eom?
A co dziś jest?
Jadę dziś z nim pod namiot.
GÓRA JIRI
Pojedziemy moim autem, posprzątaj je.
Poczułem jakiś dziwny chłód.
Para w lipcu?
Co?
Mamy dziś rocznicę ślubu!
Jak mogłeś zapomnieć?
Nigdy nie świętowaliśmy,
więc rok temu powiedziałam, że mi przykro.
Obiecałeś, że w tym roku ją uczcimy.
Nie mogę się wykręcić.
Prezes zabiera dwie osoby, w tym mnie.
Uważa mnie za wyjątkowego…
- Sługę? - Sługę.
Jak możesz tak mówić?
Zanieś to do zlewu.
Jutro sam sobie zaparzysz.
Nie wygłupiaj się.
Dzięki za pomoc. Pewnie masz dużo pracy.
Cieszę się, że mogę pomóc.
Masz rację, warto tam pojechać jako klienci.
A skoro sprzedają prezenty ślubne,
najlepiej udawać parę.
Zrobimy tak.
Będziemy udawać, że wkrótce bierzemy ślub.
Gdy właścicielka straci czujność, wypytamy ją, nie wzbudzając podejrzeń.
Mam nawet listę pytań. Zaczekaj.
Ćwiczyłam całą noc.
Jest.
A może tak?
APTEKA WONBONG
Jest pan wcześnie.
Pracownik się spóźnia,
to ja muszę przychodzić wcześniej i szorować podłogę.
Przepraszam.
Panie Choi,
mam pytanko.
Kiedy całował się pan pierwszy raz? Jak to było?
Ja cię kręcę.
Co to za pytanie?
Z ciekawości.
Wszyscy się całują
w młodym wieku i nic sobie z tego nie robią.
A pan?
Zaskoczyłeś mnie.
Mogę cię złapać za rękę?
Jeśli to nie kłopot, czy mógłbym cię pocałować?
Nie musisz pytać o pozwolenie.
W końcu
dziś się pobraliśmy.
Co takiego?
Pocałował pan żonę dopiero po ślubie?
Byłem bardzo ostrożny.
Zawsze.
To takie niewinne.
U pana to było jak bialutki śnieg,
a u mnie…
U mnie jak węgiel rozrzucony bez ładu po śniegu.
Mniej więcej.
A kiedy to było?
Nieważne.
Straciłem całą pewność siebie.
A jemu co?
Namęczyłeś się.
Tyle musiałeś czekać,
więc teraz to ja będę się starać.
Nie mów tak.
Ty niczego nie musisz.
Ręce mają ci służyć tylko do jedzenia.
Poważnie.
Nie jesteś zmęczony?
Skądże.
Dziś wreszcie cię poślubiłem.
Nic nie zepsuje mi humoru.
To dla mnie niezwykle ważny dzień.
Niemal święto narodowe.
Co za bzdura.
Tylko ja tu pamiętam o świętach?
Westchnęłaś na prezentacji,
więc pomyślałam, że coś się stało.
Tak?
Zawsze tak mam, gdy słyszę o małżeństwach,
które się dogadują.
Tylko ja tak mam?
Jak obchodzisz rocznice ślubu?
Ja? No…
Mąż mi gotuje.
- Gotuje? - Tak.
Obiecał, że nie będę musiała zajmować się domem.
Chce dotrzymać obietnicy choć raz w roku.
Tego dnia niczego nie muszę robić.
To takie urocze.
Nie stać go na prezent,
więc daje mi siebie.
Ważne są intencje.
Jest kochany.
Oczywiście.
Nasz Jong-seon.
Dobrze cię widzieć, Yeong-bok.
Jak się miewasz?
Lepiej stąd chodźmy.
Nie ignoruj mnie jak byle śmiecia.
To dlatego, że siedziałem?
Nie.
Twój mąż też siedział.
Nie w tym rzecz.
Minęło tyle lat.
Myślałem, że trochę wyluzujesz.
Wciąż tak samo oziębła.
Jestem kumplem twojego męża,
wypada się przywitać.
Jasne, kumplem.
Mój mąż taki nie jest.
Nie będzie się z tobą zadawał,
więc darujmy sobie powitania.
Chodźmy.
Za bardzo mu ufa.
Co za prostak.
To mój. Wsiadam.
HANBOKI U LEE
Denerwujesz się?
Nie przejmuj się,
to ja będę zadawać pytania.
Dobrze.
- Chodźmy. - No dobra.
Może być, dete…
Do… Do-hyeon.
Myślę,
że granatowy ci pasuje.
Faktycznie, ładny kolor.
A ten?
Jeong-suk,
tobie z kolei dobrze w różowym.
Ładne.
Mają państwo oko.
To nasze najlepsze hanboki.
Tak?
Piękne.
Proszę śmiało przymierzyć.
Dobrze.
- Pomogę. - No dobrze.
- Zapraszam. - Dobrze.
Rozejrzyj się w tym czasie.
Tylko się nie spiesz.
KTOKOLWIEK WIDZIAŁ
Gotowe.
Oto panna młoda.
No i jak? Prawdziwy aniołek, prawda?
Tak.
I tyle?
Jest prześliczna.
Strój jest piękny.
Proszę się przejrzeć w lustrze.
Oczywiście.
Hej.
Słyszy mnie pan?
Co?
Przymierzy pan tamten strój?
Oczywiście.
O rety. Jest pan doprawdy oczarowany.
Poszukam pańskiego rozmiaru.
- Dobrze. - Chwileczkę.
Znalazłeś coś?
Obejrzyj te zdjęcia.
KTOKOLWIEK WIDZIAŁ ZAGINIONE DZIECKO
Możliwe, że to ty?
Nie.
Przez chwilę tak myślałem,
ale widać, że to nie ja.
LEE YEONG-HO - 5 MIESIĘCY
A właśnie.
Skoro trzyma tę ulotkę,
to chyba nadal szuka dziecka.
trzeba ją spytać.
O co?
Nie przyszliście po hanboki, prawda?
Nie sądziłam, że o to chodzi.
Trzeba było mówić.
Wiele pani wycierpiała.
Nie chciałem rozdrapywać ran,
musiałem uważać.
Jak mogłabym zapomnieć?
Tak nagle straciłam syna.
Nie zapomnę tego,
chyba że go odnajdę.
Długo nie mogłam jeść ani spać.
Mąż się bał, że nie przeżyję,
więc zaproponował wyprowadzkę.
Powiedział,
że jeśli umrę, nie odnajdę syna.
Wtedy się opamiętałam.
I wyjechaliśmy.
Chciałam żyć,
żeby go odnaleźć.
Stąd te ulotki.
Nadal wierzę…
że mój syn pewnego dnia
zjawi się tak jak pan.
Pańska matka
na pewno na pana czeka.
Tak pani sądzi?
Jestem tego pewna.
A ta pani…
Na pewno nic was nie łączy?
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Wybaczcie.
Nie?
Mówiliście,
że potrzebujecie pracowników.
Wiem, że mam na koncie wyrok,
ale od ponad dziesięciu lat jestem porządnym obywatelem.
Weźcie to pod uwagę.
Do widzenia.
Wróciłaś.
Przepraszam. Wiem, że jesteś zmęczona, ale muszę poszukać pracy.
Dlaczego taki byłeś?
Jaki?
Po co zadawałeś się z tym draniem? Po co zrobiłeś coś,
co zaważyło na twoim życiu?
Po co szukasz pracy?
I tak cię nie zatrudnią.
Tylko się nadenerwujesz. Odpuść.
Dawno przestałam liczyć na to,
że znajdziesz porządną pracę.
Wiem.
Jestem beznadziejny.
Ale nie mogę siedzieć bezczynnie.
Słyszałem, że to niebezpieczna operacja.
Co mam robić?
Chcesz, żebym siedział na tyłku?
Tego chcesz?
Niech to szlag.
Dość.
- Przestań! - Nie.
Dokąd idziesz?
No dobrze.
Pani Oh.
Dobry wieczór.
Dobry wieczór. Kończycie na dziś?
Tak.
Te suplementy
naprawdę trudno dostać.
Sporo kosztują. Dostarcz je panu Eomowi.
Dobrze.
Przeproś go ode mnie.
Oczywiście.
Do widzenia.
Leć.
Za co go przepraszasz? Robisz dla niego wszystko.
Nie tym razem.
Powiedziałem, że z nim nie pojadę.
- Dlaczego? - Bo nie.
Mam dziś święto narodowe.
Wreszcie sobie przypomniałeś,
że byłeś kiedyś inny.
Owszem.
Wiesz,
ty też się zmieniłaś.
Kiedyś byłaś jak delikatny kwiat.
- A teraz? - Teraz…
Daj mi to.
Jeszcze mi kwiatuszek się złamie.
- Nie pozwolę. - Nie wydurniaj się.
To na kolację?
Może zjemy na mieście?
Co jutro robimy?
STREFA ODPOCZYNKU
Dlaczego nie jesz?
Jem.
Ja się trzymam,
ale ty chyba nieco gorzej.
Płakałaś.
Wybacz, to było niemądre.
Nie szukałeś płaczki.
Nie zdołałam ci pomóc.
Pomogłaś.
Co takiego?
Gdy przeczytałem twoją notatkę o tym, że rodzice mnie szukają,
nie wierzyłem.
Ale po rozmowie z tą panią
myślę, że moja mama…
miała jeszcze trudniej niż ja.
Pękło mi serce.
Detektywie.
Dziękuję za te łzy.
Pocieszyło mnie, że także cierpisz.
Zrobiłaś dziś naprawdę dużo.
No i…
wiem, że jeszcze mi pomożesz.
Oczywiście.
Jeong-suk.
Kiedy zasnęłam?
Mogłeś mnie obudzić.
Nie spałaś długo.
Co? To…
A właśnie.
Przejrzałam pożyczone materiały,
ale są mi jeszcze potrzebne.
Mogę cię jutro odwiedzić?
Nie.
Jesteś zajęty?
Tak.
- A kiedy… - Zadzwonię.
Dobrze.
Miałeś dziś ciężki dzień.
Uważaj na siebie.
Zostawisz dzieciom biedę,
której masz tak dość.
Jesteś na utrzymaniu żony.
Jesteś z tego dumny?
Rodzina jest ważniejsza niż sumienie.
Choć ja tam nie wiem, nie mam rodziny.
OFERTY PRACY
Z DOŚWIADCZENIEM
No dobrze.
Yeong-bok.
Chciałem tylko…
Cóż.
Chciałem być dobrym mężem.
Przepraszam.
Wybacz mi.
Chciałem być dobrym mężem.
Nie zdołałem zrobić więcej.
Jestem żałosny.
Przepraszam. Kocham cię.
Wybacz mi.
Wybacz.
Nie. Mówił, że zadzwoni.
Halo?
Tak, pani dyrektor.
Nie przeszkadza pani.
Co takiego?
Ja?
Oto pierwsza kierowniczka w Geumje,
pani Han Jeong-suk!
„Dzięki jej pomysłom,
takim jak przetłumaczenie instrukcji na koreański
oraz przyjęcia,
osiągnęła najlepsze wyniki
w pierwszym półroczu.
Dlatego firma Fantasy Lingerie
niniejszym mianuje ją kierowniczką oddziału w Geumje”.
- Gratulacje. - Dzięki.
Nie musiałyście.
Dlaczego nie?
Jesteś kierowniczką,
a nie wyprawili ci gali.
Musimy to uczcić same.
To wielkie osiągnięcie.
Fakt.
No dobra.
Wielkie brawa dla pani Han Jeong-suk, która obejmie nowe stanowisko.
- Kierowniczka oddziału! - O rety.
Ju-ri, dość zrobiłaś.
- Dziękuję. - No dobrze.
Chciałam zrobić więcej.
Szkolenie zaczynasz za tydzień?
Tak. Dyrektorka przekaże mi harmonogram.
Będziesz dostawać pensję.
Ile?
Sto tysięcy wonów miesięcznie.
Zazdroszczę.
- Musimy pracować ciężej. - No tak.
Ostatnio masz sporo dni wolnych. Nie ma na to czasu.
Nie martw się.
Będę ciężko pracować.
To nie wszystko, prawda?
Wypadałoby to opić.
Ja odpadam.
Mam dziś plany.
Za tydzień zapraszam was na obiad.
Wystarczy, że postawisz drinka.
- Drinki. - No dobrze.
Detektywie!
Masz chwilę?
Proszę?
Akurat…
Dostałam dziś awans.
Zostałam kierowniczką oddziału
w nagrodę za świetne wyniki.
Teraz mam stałą pensję.
To dobre wieści.
Przepraszam, muszę iść do pracy.
Oczywiście.
Nie wiedziałam, że jesteś zajęty.
Do widzenia.
Cześć.
Detektywie.
Dzień dobry.
Miałeś iść do sklepu i do domu.
Już idziesz do domu?
Zazdroszczę.
Nie ma nic do roboty, więc możesz iść i cieszyć się weekendem.
Pracuj w jego tempie, to będziesz tak miał.
Pora na nas. Cześć.
Do widzenia.
Yeong-bok.
Kazałam ci poczekać…
Pewnie byłaś przerażona.
Mój mąż wiele przeszedł.
Zanim mnie poznał,
zadawał się z takim marginesem. Wpakował się w kłopoty.
Ale mimo to
mój mąż
to dobry człowiek.
Obiecał, że już taki nie będzie.
Dotrzymał słowa
przez ponad dziesięć lat.
Oczywiście.
Tego się domyśliłam.
Poważnie.
Cieszę się.
Kazałaś mi poczekać.
Nie wiedziałam, co powiesz.
Bałam się, że się ode mnie odetniesz.
Nie wygłupiaj się.
W zasadzie…
Chcę ci to dać.
Wpadło mi to w oko na targu.
Nie mam dzieci.
Nie wiedziałam, co się spodoba twoim córkom.
Jak myślisz?
Spodoba im się?
Rety, oczywiście.
Mam czwórkę dzieci.
Pewnie nie było łatwo wybrać.
Co ty, fajnie było.
Wyobraziłam sobie pełen dom
i ci pozazdrościłam.
Mnie?
Mówisz tak, bo nie wiesz, jak to jest.
Może i tak.
Mimo to…
Jak się zastanowić,
to każdy ma swoje problemy.
Ja też.
Nigdy nie ma lekko, prawda?
Tak.
A pieniądze jeszcze można zdobyć.
No nie wiem.
Szczerze.
Jest nadzieja?
Oczywiście.
Nasza praca ją daje.
Wszystko się ułoży.
Jak u Jeong-suk.
Masz rację.
Oby jak najszybciej, prawda?
Jeong-suk jest naszą nadzieją.
O co chodzi?
Zrobiłam coś nie tak?
Bo zostawiłam notes, choć obiecałam, że mu pomogę?
A może go rozczarowałam, bo narobiłam zamieszania
moją pomyłką?
Pieprzyków i leworęczności się nie dziedziczy.
A może to dlatego,
że obiecałam być spokojna?
- A płakałam. - Przepraszam.
A może dlatego, że zasnęłam,
gdy on miał tyle na głowie?
Normalnie błąd za błędem.
AKTA SPRAWY PORWANIA
Halo?
To ja, Jeong-suk.
Cześć. Słucham.
Mówiłeś, że się odezwiesz.
Dzwonię, bo milczysz.
Mogę ci jakoś pomóc?
Niezbyt.
Szczerze mówiąc…
Może się mylę,
ale mam wrażenie, że mnie unikasz.
Może nie chcesz już, żebym ci pomagała?
Rozumiem.
Jeong-suk? Halo?
Halo?
Detektywie.
Halo?
Co jest?
Rozłączył się?
Mamo, zróbmy przyjęcie.
Babcia nakupiła mięsa.
Dobrze.
Przyjęcie.
Dziękuję. Smacznego.
Byłeś najlepszy, synku.
- Jedz. - A ja?
- Najpierw on. - Też chcę jeść.
Doskonale śpiewam.
Lubię se poczytać…
Lubię czytać.
Ja nie mam hobby ani umiejętności.
I nie chcę mieć dzieci.
Przecież poznaliśmy się dziesięć minut temu.
To ważne.
Mówiłeś, że jesteś pierworodnym.
Powinieneś mieć dzieci.
Powiedz mi,
z czego wynika ta decyzja?
Nie chcę zwyczajnego życia.
Jestem nowoczesną kobietą.
Nie marnujmy sobie czasu.
Co?
Przecież…
Geum-hui!
Kim jesteś?
To ja. Z randki w ciemno sprzed miesiąca.
Choi Won-bong.
Co ci się stało?
Przybiegłem, gdy tylko mogłem.
Rodzice mi pozwolili.
Co takiego?
Poślubić kobietę, która nie chce mieć dzieci?
Tak.
Przestałem pracować
i odmówiłem jedzenia.
Powiedzieli, że wolą się zgodzić,
niż dać mi skonać.
Nie pozwolę,
żebyś miała zwyczajne życie.
U mojego boku będziesz najnowocześniejszą kobietą w Korei.
Obiecuję.
Dzień dobry.
Moja żona jest tu stałą klientką.
Pan Choi.
Wiele o panu słyszałam.
Pani Oh często tu bywa.
Chce jej pan zrobić prezent?
Tak. Rety.
Chcę takie coś, co kobiety noszą na szyi.
- Szal. - Tak.
Kiedyś taki nosiła.
Ładnie w nim wyglądała.
Uroczy z pana mąż.
Szale mamy tutaj, wybierze pan coś.
Wolałbym, żeby to pani wybrała.
Dlaczego zerkasz na zegarek?
Co?
No cóż,
tata powinien już być.
Muszę z nim porozmawiać.
Masz dobre wieści?
Tak.
Tatuś się ucieszy.
Eun-ji miała takie coś.
Nie tylko ona.
Wszystkie to nosiłyście.
Jeong-suk?
Cześć.
Przyniosłam to.
Pożyczone materiały.
Powinnam ci je oddać.
No tak.
Przepraszam.
Odniosłam wrażenie, że się oddaliłeś,
czego nie rozumiałam.
Ale przemyślałam wszystko, co zrobiłam.
To logiczne.
Też bym uznała, że lepiej działać samemu.
Niemniej powiem to jeszcze raz.
Szło mi niezdarnie,
ale naprawdę chciałam pomóc.
To nie tak, że nie traktowałam tego poważnie.
Jeśli o to chodzi…
Pójdę już.
Rzecz w tym…
Tak?
Trochę mi przykro.
Wtedy w barze
podziękowałeś mi za empatię
i powiedziałeś, że jeszcze ci pomogę.
Uwierzyłam ci. Chciałam pomóc.
Trzeba było mówić wprost, to nie czułabym się oszukana.
Do widzenia.
Wiesz…
Padły tu zbyt mocne słowa.
Trochę wypiłam, żeby uczcić awans.
A słowa pobudzają emocje.
Dlatego się uniosłam.
Nie przejmuj się.
Mam przeczucie…
że po tej rozmowie…
będzie jeszcze bardziej niezręcznie.
Dlatego uznałam,
że lepiej powiedzieć wszystko,
a potem nie mówić już nic.
Naprawdę już idę.
Jeong-suk.
Tak?
Masz rację.
Oddaliłem się.
Ale to nie dlatego.
Gdy jestem przy tobie…
czuję się zagubiony.
Dlatego cię unikałem.
Przeze mnie?
W jakim sensie?
Sam nie wiem.
Dlatego…
muszę to sprawdzić.
Co?
O rety.
Znalazłem…
Znalazłem zwłoki.
UCZCIWY BIZNES
Za potrącenie i napad na jubilera
odpowiadają ci sami ludzie?
Jakiś mężczyzna dzwonił z budki.
Wczoraj go potrącono.
Co się stało?
Nie wiem, kto za tym stoi, ale należy go przykładnie ukarać!
Wy zajęłyście się nami
jak najbliższymi krewnymi.
Poznanie was to najlepsze, co mnie w życiu spotkało.
Skoro dobrze się z nim bawię,
to chyba też go lubię.
Postanowione. Umówię się z nim.
Lubię cię.
Bardzo.
Napisy: Konrad Szabowicz