UCZCIWY BIZNES
Cześć, Jeong-suk.
Cześć.
Mam wejść?
Tak, śmiało.
- Jak droga? - Nie było źle.
Jesteś głodna? Zrobiłem kolację.
Gdzie Jeong-rim?
Źle się poczuła po lekach, chwilę temu zasnęła.
Obudzę ją za dziesięć minut. Siadaj.
No dobrze.
To nalewka z kwiatów akacji.
Chcesz?
Dziękuję, nie piję w pracy.
Tylko odrobinę.
Nadal nie uznajesz kompromisów.
Wiesz co?
Kiedyś mi się podobałaś.
Co?
I to jak.
Ale Seong-su stał mi na drodze.
Właśnie.
Ponoć się rozwiedliście.
Gdybym wiedział, odezwałbym się.
Nie jest za późno?
Gdzie Jeong-rim? Obudź ją lepiej.
- Tam. - No dobrze.
Jeong-rim.
O co chodzi?
Gdzie ona jest?
Uciekła jakieś dwa lata temu.
Zaszła pomyłka.
Sprzedaję tylko kobietom.
Nie przyszłabym tutaj.
Nie było żadnej pomyłki.
Okłamałem cię,
żeby cię tu ściągnąć.
Wiesz,
nadal jesteś śliczna.
Takie coś.
Załóż.
A ty dokąd?
Nie możesz tak wyjść. Pomóc ci?
Puszczaj!
Niech to.
Hej!
Jeong-suk.
Długo zgrywałaś niedostępną.
Nie zbliżaj się.
Czemu robisz ze mnie jakiegoś bandziora?
Nie jestem Seong-su.
- Spójrzmy prawdzie w oczy. - Puszczaj!
- Chodź. - Puść!
A ty kto?
Ty gnojku.
Nic ci nie jest?
Detektywie.
Za tobą!
Detektywie.
Za kogo ty się masz?
Jeong-suk.
Już dobrze.
Jestem przy tobie.
Zatrzymałem podejrzanego. Jest w środku.
Tak jest.
Jak się czujesz?
Wstrząśnięta.
Puszczajcie!
- Pójdziesz z nami. - Co zrobiłem?
Puszczajcie!
Cholera jasna.
Powiedz im!
Co ci zrobiłem? No powiedz!
- Puszczajcie! - Dość.
Odwiozę cię, chodź.
Dobrze.
Powinni cię zbadać.
Nie trzeba.
Policja chce mnie przesłuchać.
Niekoniecznie dzisiaj.
Najpierw zadbaj o siebie.
Niczym się nie przejmuj.
Odpocznij.
Do zobaczenia.
Jeong-suk!
To my, siostry z firmy!
Dajcie mi chwilkę.
Od razu przyszłyście.
Tak. Fajnie jest być kierowniczką.
Stała pensja.
Nie ma piękniejszych słów.
Są słodsze niż ten pomidor.
Jeong-suk, dowiedziałaś się pierwsza.
Masz największe szanse.
Fakt.
Jeong-suk.
Odnieś sukces i pokaż im!
Pokazać im?
Co? To nic takiego.
Co się stało?
Ucieka wzrokiem. Co jest?
Mów szybko.
Wciąż jestem wściekła.
Ta babka słyszała o rozwodzie.
Gadała straszne głupoty.
Spytała, czy to przez firmę.
Mówiła, że się spodziewała, i że to rzucisz.
Wścibskie babsko.
O rety.
Powiedziałam jej, że to nie wina Jeong-suk.
Że sobie poradziła,
a firma rozkwita.
Dodałam nawet,
że ma prezentację u kolegi.
Rozumiem.
Tutaj plotki szybko się rozchodzą.
- Nic nie poradzimy. - Fakt.
Nie przejmuj się.
Właśnie. To nic.
Skup się na pracy i pokaż im.
Yeong-bok, idź na prezentację z Jeong-suk.
To jutro o 14. Zdążysz?
O 14? Tak.
To niedorzeczne.
Jak to możliwe w środku nocy
w takim spokojnym mieście?
Nie do wiary.
Rety.
Jak tam przesłuchanie?
Nie przyznaje się.
Czekaj. Cholera jasna!
Kapitanie, zna mnie pan od dziecka.
Nie zrobiłbym czegoś takiego!
Nie wytrzymam.
No nie mogę.
Rany.
Jakim cudem przyłapałeś go na gorącym uczynku?
Co za różnica? Ważne, że go złapał.
Nie wiedziałem, co tam zaszło,
a zastanawiałem się, czemu nie przyszedł.
Prawie się obraziłem.
Przepraszam. Nadrobię to.
Oczywiście. Zakończmy tę sprawę
i znów się umówimy.
Kiedy przyjdzie poszkodowana?
Ze względu na charakter przestępstwa musi odpocząć.
Zeznania na piśmie wystarczą.
Gnojek powie, że jest niewinny.
Konfrontacja to przyspieszy.
Sam się tym zajmę.
No tak, wielki i potężny detektyw sam poprowadzi sprawę.
Coś ty zrobił?
Klepnąłem go po przyjacielsku.
Co?
To krew?
Krew? Dlaczego krwawisz?
Nie może być.
Zostałeś tam ranny?
Na pewno. Wspominałeś o bójce.
Nie wierzę.
Powinieneś iść do lekarza.
To nic.
Pójdę po pracy.
I co? To nie ja.
To wygląda dość poważnie.
Mogło być kiepsko.
Takie coś.
Załóż.
Halo?
Mówi detektyw Kim.
Dzień dobry.
Złożysz zeznania na piśmie.
Przyjadę dać ci dokumenty i wszystko ci wyjaśnię.
Masz czas jutro po południu?
Wtedy pracuję.
Już?
Powinnaś parę dni odpocząć.
Nie mam wyjścia. Mam rodzinę na utrzymaniu.
Wiesz co…
Chcę o coś spytać.
Ta sprawa z wczoraj…
Nikt się nie dowie, prawda?
Proszę?
Wszyscy myślą, że moja działalność
to same kłopoty. Martwię się.
Zadbam o to.
Dziękuję.
Zaczynam pracę o 14 i kończę około 17.
Tam, gdzie się spotkaliśmy.
No to do zobaczenia o 17.
Niech sprawa pani Ha pozostanie tajemnicą.
Dobrze.
Gdzie detektyw Na?
Przesłuchiwał świadków w sprawie kradzieży motocykla
i poszedł do domu.
Niech tylko…
Przywaliłem mu w czuły punkt,
dostał kopa, potem kolejnego z wyskoku.
Rety.
- Potem kopniak z półtora obrotu. - Jejku.
Twardziel.
- O tak. - Tak.
Jak już go załatwiłem,
poszedłem jej pomóc.
A ten gnojek stanął za mną.
- Z łopatą. - O nie.
Przyłożył mi nią w plecy.
I co dalej?
Poczułem…
- Poczułem, że coś złamałem. - No tak.
Ale nie mogłem zemdleć.
Tak.
Odwróciłem się
i chwyciłem łopatę.
Wygiął ją pan?
Coś niesamowitego.
Prawie tam odstawiłem film akcji.
- Jejku. - Jest pan super.
- Niesamowity. - Tak.
A nie chodzi o Jeong-suk?
Ona sprzedaje takie rzeczy.
Co?
- I to było wczoraj. - Tak.
Farmę kwiatową prowadzi Gyeong-sik.
Tak.
Jeong-suk miała tam prezentację.
Co?
Wszystko się łączy.
Ale z pani detektyw.
Powinna mnie pani zastąpić.
- Czyli to ona? - Tak?
Nic nie mówię.
Nie wolno nam rozmawiać o dochodzeniu.
Tak że nikomu ani słowa.
Plecy mnie bolą.
To ona.
- Na 100%. - Na 1000%.
- Czyli to ona. - Zgadza się.
Nawet smaczne.
Nawet?
Jeong-suk, pozwól na chwilę.
Jesteś w domu?
- Co tu robicie? - To prawda?
- Co? - Gyeng-sik.
Po co poszłaś do samotnego faceta?
- Co? - Mamo.
Porozmawiamy później.
Wiedziałam, że niezłe z ciebie ziółko.
Gyeong-sik czuje się oszukany.
Mówi, że to ty go uwiodłaś.
Mój syn słucha. Idźcie sobie.
- A ty dokąd? - Ejże.
Nie skończyłam. Gdzie twoje maniery?
Takaś porządna? To się zachowuj.
Odejdźcie stąd!
Nie żartuję!
Jakim prawem się na nas wydzierasz?
Właśnie!
Mamo.
- Już dobrze. - Ty chcesz tu mieszkać?
Jak mogłaś tak się zachować?
I to jeszcze mając dziecko!
- Zachowuj się. - Albo się wynoś.
To małe miasteczko.
SALON FRYZJERSKI UROK
Co?
To syn agentki nieruchomości?
Zupełnie niepodobny.
Chodźmy.
Mamo.
Nowy Jork to lepszy salon.
- Tak? - Ja tam się strzygę.
- Naprawdę? - Tak.
No to idę do Uroku.
Czemu tak mnie namawiasz?
Ciocia też będzie?
Tak.
Cała rodzina. Nawet babcia.
Babcia będzie?
Nie wiedziałeś?
Dziś jej przyjęcie urodzinowe.
I nikt mi nie powiedział?
A po co?
Powiem jej,
że się uczysz, żeby studiować farmację.
Mam nie przychodzić?
- To jej urodziny. - Co to zmieni?
Cała rodzina pokończyła dobre szkoły,
a ty się znów wygłupisz.
Nie mów tak, mamo.
- Przecież… - Milcz.
Sio, do roboty. A ty za mną.
Ju-ri.
- Zamknęli go? - Pewnie.
- Nie do wiary. - Nikomu nie można ufać.
- A taki miły był. - Właśnie.
- Jejku. - Wszyscy są.
- Słyszałyście? - O czym?
O Gyeong-siku!
Co za zamieszanie.
Jeong-suk tyle przeszła.
O nie.
- Nikomu nie mówcie. - To prawda?
Jeong-suk!
- Chodź. - Hej.
Jeong-suk.
Poszła sobie?
Kogo tam…
Pani pewnie od prezentacji.
Zapraszam.
Żona jest w kuchni, proszę zaczekać.
Rzecz w tym…
Co?
Co się stało?
Żona czeka, halo!
To ta sprzedawczyni?
Chyba, ale…
To tylko ja.
No tak.
Wszystko w porządku?
Tak.
Mówiłem,
powinnaś odpocząć.
Odwiozę cię.
Nie.
Moje koleżanki ciągle się o mnie martwią.
Dość już głupich plotek.
Ucieczka nie jest najlepszym wyjściem.
Wiem, że to trudne,
ale spróbuj stawić temu czoła.
Jeong-suk, którą znam, tak by zrobiła.
A czemu konkretnie
mam stawić czoła?
Zajmę się swoimi sprawami.
Dziękuję za pomoc na ostatnią chwilę.
Nie ma sprawy.
Jeong-suk zwykle niczego nie odwołuje.
Czy coś się stało?
No właśnie.
Może się rozchorowała? Odwiedzę ją.
Wczoraj była jakaś przybita.
Racja.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Gdzie byłyście?
Wracamy z pracy.
O tej porze?
Całe miasto aż huczy o sprawie Jeong-suk.
Co takiego?
Podziękowałam mu?
Nic już nie wiem.
Jeong-suk.
Idzie.
To wy.
Biedactwo.
O co chodzi? Coś się stało?
Wiemy, co cię spotkało.
Czemu nie mówiłaś?
Skąd wiecie?
Od właścicielki wypożyczalni.
Całe miasto już wie.
- No tak. - To moja wina.
Mogłam pójść z tobą.
Nie zauważyłam, że coś jest nie tak.
Przepraszam cię.
Niepotrzebnie.
To ja powinnam przeprosić.
Odwołałam prezentację.
To przez moją chęć awansu. To moja wina.
Że co? To wina tego drania!
Właśnie.
Kobiety w tym mieście są okropne.
Wstydu nie mają.
To znaczy?
Matka Gyeong-sika chodzi po ludziach.
Zbiera podpisy i oświadczenia.
Właścicielki supermarketu, sklepu z narzędziami i mięsnego
będą jutro składać zeznania.
Tymczasem nie przejmuj się i odpocznij.
Właśnie.
Ju-ri ma dziś do późna prezentacje.
Jutro z nią porozmawiamy i wszystko ustalimy.
Co ustalicie?
Jak można tak dręczyć ofiarę? To nieludzkie.
Jutro dam im nauczkę.
Nie wyżyję się.
Jak to się mówi? Zmierzę…
Wymierzysz sprawiedliwość.
Wymierzę sprawiedliwość.
Salon fryzjerski, prezentacje.
Wykończy mnie to.
BAR JINHYAMG
Chyba jest za późno, żeby zadzwonić po dziewczyny, nie?
- Dobry wieczór. - Dawno cię nie było.
Tak.
Wracasz prosto z prezentacji?
Tak. Siostra ma wolne, więc została z Dong-u.
A ja mam czas dla siebie.
Poproszę ślimaki i soju.
Stolik dla czworga.
Robi się.
Chwileczkę.
Momencik.
Chyba się znacie.
Moglibyście razem usiąść?
Nie mam wolnych stolików.
Przepraszam.
No dobra.
Zapraszam.
Proszę.
Oto państwa stolik.
Co podać?
Niezręcznie.
Przepraszam.
Co?
To ja źle panią zrozumiałem.
A potem się nadąsałem.
Nie rozumiem.
Powiedziała pani,
że wyglądam jak Shim Shin.
Myślałem, że wpadłem pani w oko.
- Śmieszne, prawda? - No cóż…
Nie przywykłem do komplementów.
Mama nie mówiła mi, że jestem przystojny.
Pani komplement sprawił…
że się nakręciłem.
Rozumiem.
Nie szkodzi.
To były puste słowa.
Przepraszam.
Jesteśmy kwita.
Owszem.
- Hej. - No co?
Nie pij już.
Nie zrobiłeś niczego złego.
Zrobiłem.
Gdybym się uczył,
jak przystało…
Gdybym odniósł sukces,
mógłbym się zobaczyć z babcią.
Babcia.
Babunia…
Skoro tak tęsknisz, to do niej idź!
Za mną.
Co?
Ruchy.
- Pospiesz się. - Dokąd idziemy?
Pospiesz się.
Zaczekaj.
O rety.
Dziękuję, Yeong-ja.
- Wpadajcie częściej. - Dziękuję.
Zapraszam.
- Poważnie. - Jedźcie ostrożnie.
To twoja babcia?
Postarzała się.
Babciu, bywaj zdrowa.
Pragnę odnieść sukces,
żebyś była ze mnie dumna.
Trochę to potrwa.
- Szerokiej drogi. - Pa.
Pa, pa.
Zadzwonię.
Babciu.
Nie płacz.
Wydmuchaj nos.
Już dobrze.
Pokaż się.
Czemu płaczesz? Rety.
Przepraszam.
Upiłem się.
Wyglądałaś tak pięknie.
A na trzeźwo nie wyglądam?
Też.
Powinien był się opanować.
Teraz muszę to zakryć.
Pierwszy raz się całował?
Pewnie był nieźle podekscytowany.
SALON FRYZJERSKI UROK
Niemożliwe.
W tym wieku na pewno już się całował.
Nie do wiary.
Po co tyle wypiłaś, Ju-ri?
Kto tam? Cześć.
Co was tu sprowadza?
Chcemy ci coś powiedzieć.
Gdzie Dong-u?
Jest u Jeong-suk.
Co?
Ona musi wypoczywać.
A co, jest chora?
Martwi się czymś pani?
Nie.
Zjedz jeszcze melona.
Proszę.
Szkoda, że musisz chodzić do pracy.
Nie bądź dzieckiem.
Gry kosztują.
Mamy muszą pracować, żebyśmy my mogli się bawić.
Myśl przyszłościowo.
Lubię, gdy mama zostaje w domu.
Możemy się pobawić na zewnątrz?
Nie chcę.
To przez Yeong-mina?
Mamo, taki chłopak zawsze nam dokucza.
Nie jestem tchórzem,
tylko on jest wielgachny.
Najlepiej go unikać.
Niby czemu?
Nic nie zrobiliśmy, a mamy się chować?
To niesprawiedliwe.
Najwyżej oberwiemy, ale musimy stawić mu czoła.
Dzięki temu Ziemię czeka świetlana przyszłość.
Oglądałeś wczoraj Flashmana?
Tak.
Tak Jedynka powiedział do Piątki.
Racja. Flashman zawsze ma rację.
Tchórze, którzy się chowają, nie mają przyszłości.
Musimy stawić mu czoła.
Chodźmy.
Idziemy.
- Do widzenia. - Pa.
Trzymajcie się.
FLASHMAN SUPERNOVA
Wiem, że to trudne,
ale spróbuj stawić temu czoła.
Jeong-suk, którą znam, tak by zrobiła.
Jak można tak dręczyć ofiarę? To nieludzkie.
GŁOWA DO GÓRY W IMIĘ SPRAWIEDLIWOŚCI!
To właściwe rozwiązanie?
Jak byłam młodsza, sporo się biłam.
W walce chodzi o to, by złamać przeciwnika.
Trzeba okazać charyzmę.
To prawda.
Czy mentalnie, czy fizycznie,
ważne, by wygrać.
Zgadza się.
Idę z wami.
Co? Jeong-suk.
Idziesz?
Tak.
To moja sprawa.
KOMISARIAT W GEUMJE
Chodź.
Są panie pewne?
Oczywiście. A nie?
To nie jest pierwszy problem.
A to przemiła osoba.
Proszę się upewnić, że nie stanie się nic złego.
Pani Han.
Co pani tu robi?
Kim są te kobiety?
Mieszkankami miasta.
Chcemy zeznawać.
Rozmawiałyśmy wtedy z Jeong-suk przez telefon.
Wszystko opowiemy.
Właśnie. Proszę ich nie słuchać!
Kierują się emocjami i gadają bzdury.
Czyżby?
Zeznawały na jej korzyść.
Co?
Poważnie?
Tak.
To prawda.
Powiedziały nam,
co o panu Kimie mówiła jego była żona.
Udawał, że nadal są parą,
choć uciekła.
Tak zeznały.
Dlaczego?
Mówiłyście, że z nami tylko kłopoty.
Obgadywałyście nas.
Że co? W życiu.
Wasze produkty to świństwa,
ale Jeong-suk nic nie zrobiła.
Właśnie.
Kupiłyśmy te rzeczy, bo to ona je sprzedawała.
Wiemy, że to porządna kobieta. I że ciężko pracuje.
Po co miałabyś uwodzić takiego drania?
Byłaś Miss Papryczki Chili.
Dajcie mi już spokój.
- Co? - Co?
To ten drań.
Wszystkich was oszukała.
Nieprawda, gnojku!
Gdyby potrzebowała pieniędzy, pożyczyłaby od nas.
Po co miałaby iść do ciebie?
- Wszystko uknuła. - Co?
Liczyła na odszkodowanie, a nie jakieś grosze ze sprzedaży!
- Jak śmiesz… - O rety.
Gdy pokazała mi te fatałaszki,
mogłem ją odtrącić.
- Panie Kim! - No wariat.
Życie ci niemiłe?
- Ty pajacu. - Już.
- Z czego rżysz? - Yeong-bok.
Cisza!
To komisariat, a nie plac zabaw.
Jak mamy milczeć,
skoro on gada takie pierdoły?
No jak?
- O rany. - Chodź tu.
- Chodź. - Spokojnie.
- Nie ruszaj się. - Nie.
Dość!
Co?
Masz coś do dodania?
Zamknij się.
Proszę?
Co tam szepczesz?
Taka właśnie jest.
Wtedy też szeptała mi takie rzeczy.
Zamknij gębę, zboczeńcu zakichany!
A niech mnie.
Co mam robić? Niepotrzebnie się uniosłam.
Ja nic nie widziałem.
Co?
Pozostali zapewne też nie.
Przepraszam.
Przeze mnie zostałeś ranny.
A ja ci nawet nie podziękowałam.
Przejęłam się tym, że się martwiłeś.
To nic.
Żałuję, że to powiedziałem.
To ze zdenerwowania.
Ale przed chwilą mi przeszło.
Jeong-suk!
Wyszła.
Czeka na ciebie cały orszak. Idź już.
Mam nadzieję, że wreszcie wypoczniesz.
Czemu wzięłam tofu?
Ktoś pomyśli, że wyszła z więzienia.
Wyszła z komisariatu, dobrze zrobiła.
Właśnie. Jedz.
Białe tofu pomoże ci
trzymać się z dala od kłopotów.
Wypadnie z ciebie razem z nimi.
Tak.
Zaskoczyłyście mnie.
Dlaczego?
Myślałam, że jej nie lubicie.
Co takiego? Gdzie tam.
Trzeba trzymać stronę rodziny,
więc z mężem to co innego.
No ale miałam wobec niej dług.
Spłaciłam go.
Nie przejmuj się i jedz.
Właśnie.
Wszystkie byłyśmy na komisariacie. Gdzie nasze tofu?
Racja. Tofu dla wszystkich, które były na policji.
Ja stawiam.
- O rety. - Jejku.
- Wspaniale. - Ile wyszło?
To może do tego jakiś napój?
Oczywiście.
Dobry pomysł.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć…
- Zaraz wracam. - Mówiłam o naszej trójce.
Jest pani kochana.
Dziękuję.
Już mi lepiej.
A Jeong-suk wpadła w szał.
Przywaliła mu w łeb jak nie wiem.
Kto by pomyślał, że umie tak bluzgać?
- Tak. - „Zamknij pysk”.
- Ano. - Poważnie?
Chyba nie „pysk”.
A może?
To było mocne.
Tak.
Ja bym się nie odważyła na taką wiązankę.
To prawda.
Skąd u ciebie tyle odwagi?
Ktoś cię tego nauczył?
W sumie tak.
Kto taki?
Flashman.
Co?
No i…
I jeszcze jedna osoba.
SPRAWCA: KIM GYEONG-SIK
HAN JEONG-SUK
Zamknij gębę, zboczeńcu zakichany!
Mówi detektyw Kim.
To ja, Jeong-suk.
Cześć.
Coś nie tak?
Nie.
Masz jutro chwilę?
Jutro?
Tak.
KOMISARIAT W GEUJME
A to co?
Pracowałeś całą noc?
Tak.
Raport w sprawie Kima czeka na biurku.
Co za tempo.
Dzięki tobie zachowam twarz.
Podejrzana sprawa.
To znaczy?
To sporo pracy. Odwiedził ją,
a potem całą noc siedział nad raportem.
Bardzo się nią przejmuje.
Coś mi tu śmierdzi.
Mam wrażenie…
że chce dostać zniżkę na te produkty.
Co?
Takie rzeczy dla facetów są drogie.
Pierścień to 10 000 wonów,
a zapachowe prezerwatywy chodzą po 3000.
Buteleczka olejku to 10 000 wonów.
Skąd wiesz,
ile to kosztuje?
Kupujesz takie rzeczy?
Że co? Niby po co?
To nie pleć głupot
i skup się na Du-seoku.
Dziś wyszedł z więzienia.
Będziemy mieli sporo pracy.
Patrz, gdzie leziesz.
Nie ma to jak w domu.
Kopę lat.
EOM DAE-GEUN, LEE JU-RI
Wyszło nam 62%?
Coś mała ta zgodność.
Nieważne.
Jakoś nadrobimy brakujące 38%.
Trzydzieści osiem.
- Co robisz? - Wystraszył mnie pan.
Ale się przestraszyłem.
Doprawdy?
Tak mi przykro.
Masz stertę leków do posegregowania.
- Ale… - Co ja robię?
Straszę nierobów.
- Przecież… - Tak?
- Ale ja… - Tak mi przykro.
Nie wiem, co robić!
Już się za to biorę.
Czy ta mucha musi tak głośno bzyczeć?
On mnie wykończy.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Mam ostatnio nudności.
Cały czas mi niedobrze.
Proszę pokazać rękę.
Tę drugą.
Co pani czuje?
Nic.
Na pewno? Dłoń nie spuchła ani nic.
Nic pani nie zaszkodziło?
Wczoraj jadłyśmy tofu,
ale koleżankom nic nie jest.
To nie od jedzenia.
Proszę mi dać coś na trawienie.
Dobrze.
A przypadkiem…
Tak?
Może jest pani w ciąży?
Ja?
Dopiero co urodziłam.
Jeszcze karmię piersią.
To akurat nie chroni przed ciążą.
Proszę zrobić test.
Przecież mam czwórkę dzieci.
Wiedziałabym.
Proszę tylko o coś na trawienie.
No dobrze.
A niech to.
Halo?
To ja, Du-seok.
Czyli żyjesz.
Nie odwiedzałeś mnie, martwiłem się.
Wybacz.
Mam dzieci na głowie.
Rozumiem.
I tak musimy się spotkać.
Gdzie mieszkasz?
Nadal w tej klitce?
Nie potrafisz się ustawić.
Stary.
Fucha się szykuje.
Pomożesz mi?
- Co? - Wiem, że się wycofałeś,
ale to pewniak.
Masz czwórkę dzieci.
Powinieneś mieć trzypokojowe mieszkanie.
Udam, że nie słyszałem.
Możesz mi nie wierzyć,
ale jestem szczęśliwy.
Jak masz mówić takie rzeczy, to tu nie dzwoń.
Nie odrzucaj mnie tak.
I nie bądź taki pewny siebie.
Nikt nie kradnie z własnej woli.
To zawsze kwestia konieczności.
- Wróciłaś. - Tak.
- Kupiłaś leki? - I wzięłam.
Zrobię ci jakąś owsiankę.
Dobrze.
Detektywie.
Byłeś pierwszy.
Tak. Usiądź.
Przemyślałeś moją ofertę?
Tak.
Muszę odmówić.
Choć jestem wdzięczny za chęć pomocy
w odnalezieniu rodziców.
Ale ten problem powinienem
rozwiązać sam.
Pewnie czułeś się tak samo.
Nie mogłeś znieść, że nie chcę od nikogo pomocy.
Cóż…
To nic trudnego.
Zaczynamy?
Jeśli nie uda mi się pomóc,
to mi podziękujesz i tyle.
Wejdź.
Tylko tu nocuję.
Rozumiem.
Musimy zejść do piwnicy, włączę światło.
Dobrze.
Możesz już zejść.
No dobrze.
W porządku.
Ostrożnie.
Rety.
Ile materiałów.
Owszem.
Uznałem, że najprawdopodobniej kobieta,
która mnie porzuciła, była z Geumje.
Nie wiem, czy nadal tu mieszka.
Jedna z nich może być twoją matką?
Nie wiem.
Może nią była, a może mnie znalazła.
Zawęziłem listę, chcę sam z nimi pomówić.
Mam nową wskazówkę.
Wskazówkę?
PORWANIA DZIECI PODCZAS POŻARÓW
PIĄTE PORWANIE?
Nie słyszałam o tym.
Ten ktoś podpalał domy
i w zamieszaniu porywał dzieci.
Zgadza się.
Często porywano dzieci z biednych rodzin.
Tyle dzieci? Jak to możliwe?
Na początku uważano, że to zaginięcia.
Później się okazało, że to seryjny porywacz,
więc wszczęto śledztwo.
Gdyby od razu to zauważono, nie byłoby tylu ofiar.
Mam pytanie.
Jaki to ma związek z tobą?
O rety.
Mam tę bliznę, odkąd trafiłem do sierocińca.
Kobieta, która mnie tam zaniosła,
ponoć znalazła mnie samego
po wielkim pożarze.
No i…
Wciąż mam ten sam sen.
Nie wiem od kiedy, ale wciąż miewam ten sam koszmar.
Nie pamiętam już,
kiedy dobrze spałem.
Teraz
pora zająć się sprawą.
Tak.
Przyjrzyjmy się temu od początku.
Muszę zmienić podejście.
W takim razie potrzebujesz
mojej pomocy.
Często widuję mieszkanki miasta,
popytam.
Ze mną chętniej porozmawiają.
Wybacz, że tak nagle wychodzę. Straciłam poczucie czasu.
Nie pomogę ci posprzątać.
Nie szkodzi.
Odprowadzę cię.
Przestań, przystanek jest tuż obok.
Wracaj do domu.
MOŻLIWE, ŻE KTOŚ PODPALIŁ DOM, BY GO PORWAĆ
BYĆ MOŻE SZUKAJĄ GO RODZICE
Szukają mnie?
To mama.
Mamo!
O rety.
Jak ci kupiłam lody, mówiłeś, że jestem super.
A jak tylko zobaczyłeś mamę, to mnie zostawiłeś.
Rozumiem.
Dzieci zawsze najbardziej kochają matkę.
Masz rację.
Mamy są najlepsze.
Wszystko gra?
- Co robiłaś? - No cóż…
Mój notes.
Co?
Dlaczego jest otwarte?
Detektywie.
Nie wiem od kiedy, ale wciąż miewam ten sam koszmar.
Nie pamiętam już,
kiedy dobrze spałem.
Czy to możliwe…
Detektywie.
Wszystko w porządku?
Miałeś koszmar?
UCZCIWY BIZNES
Musimy czymś je przyciągnąć.
Proponuję bilety na film dla uczestniczek prezentacji.
Jeong-suk,
ale cię zmotywowała ta perspektywa awansu.
Po co zadawałeś się z tym draniem? Po co zrobiłeś coś,
co zaważyło na twoim życiu?
Minęło ponad 30 lat.
Złapanie sprawcy nic nie da.
Wszystko się przedawniło.
Najlepiej udawać parę.
Będziemy udawać, że wkrótce bierzemy ślub.
Gdy właścicielka straci czujność, wypytamy ją, nie wzbudzając podejrzeń.
Gdy jestem przy tobie,
czuję się zagubiony.
Muszę to sprawdzić.
Napisy: Konrad Szabowicz