UCZCIWY BIZNES
Kto tak twierdzi?
Mama mi powiedziała.
Jeong-suk, twój tata ma kochankę,
a ciebie i twoją mamę wywalił z domu.
Wcale nie!
Co ty, Seong-su?
Nie ważcie się z niej śmiać.
Jak ci przyłożę, to ci zęby wypadną!
Chodźmy.
Nie musiałam tłumaczyć swojego smutku.
On był porywczy,
ale nie wobec mnie.
Miałam wrażenie,
że razem pokonamy wszelkie trudności śmiechem.
Wtedy
szczęście dawało mi…
Sto lat, Min-ho
- …bycie razem. Nic więcej. - Sto lat
Nie sądziłam, że tak to się skończy.
ROZWÓD BEZ ORZECZENIA O WINIE
KWON SEONG-SU, HAN JEONG-SUK
Jakie to uczucie?
Cieszysz się?
Mamy dziecko,
ale tak nalegałaś, że ci podpisałem te kwity.
Jeszcze tego pożałujesz.
Co?
Nie wiesz,
jak trudne jest życie rozwódki.
Dlatego twoja mama się nie zdecydowała,
choć tyle wycierpiała.
Mówi, że żałuje.
- Co? - Żałuje, że się nie rozwiodła.
Nie popełnię tego błędu.
Jak chcesz. Zobaczymy, jak sobie poradzisz.
Ale chcę się widywać z synem.
Tylko dlatego przekazałem ci opiekę.
Jedno jest pewne.
Nie będę…
oglądać się za siebie.
Jeong-suk na pewno jest ciężko.
Możemy jej jakoś pomóc?
Może coś jej kupimy?
Poznamy ją z kimś?
Mówią, że nowa miłość pomaga zapomnieć o poprzedniej.
Rozwiodła się dziś rano.
Raczej się nie ucieszy,
jak podrzucimy jej faceta.
To jak podać talerz mięsa komuś, kto się struł.
- To tylko pomysł. - Dobrze.
Tu nie pomoże żaden prezent.
Rany uleczy tylko czas.
Powinna korzystać z życia, dobrze jeść i wypoczywać.
Masz rację.
Niech jedzie na wycieczkę, zaczerpnie świeżego powietrza.
To się raczej nie uda.
Pomóżmy jej, żeby nie miała tyle stresu.
Racja. Będziemy pracować ciężej, żeby jej było lżej.
- Dobrze. - Tak.
Czekajcie. Dyrektorka chciała o czymś porozmawiać, prawda?
Tak. Po to się spotkałyśmy.
Spóźnimy się.
Później przekażemy wszystko Jeong-suk.
- Chodźmy. - Już późno.
- Dzięki za kawę. - Pa.
Nie podoba mi się to.
FANTASY LINGERIE PIERWSZY KROK PEWNYCH SIEBIE KOBIET
Jesteście.
Dawno przyszłaś? Masz dziś ciężki dzień.
Tak.
- Wszystko byśmy ci przekazały. - Właśnie.
Muszę jakoś zarabiać. I tak zmarnowałam już dużo czasu.
Wszystkie są?
Chcę was prosić o przysługę.
Mam jutro prezentację, ale coś mi wypadło.
Zastąpicie mnie?
A jak podzielimy zysk?
Kto sprzeda, ten zarabia.
A gdzie?
Na wyspie Gyesim-do w Gueongsang-do.
To cztery godziny drogi stąd.
Trzeba będzie jechać w nocy.
Wybaczcie.
Trochę mało czasu na przygotowania.
I tak uważam,
że to dobry pomysł.
Nie mamy wielu prezentacji.
Wystarczy tam pojechać i coś sprzedać. Warto spróbować.
To prawda. Jedźmy razem.
Połączymy przyjemne z pożytecznym.
Odpoczniemy trochę.
No tak. W porządku.
Nie wiem, co myśleć,
ale mój bezrobotny mąż zajmie się dziećmi.
Wspaniale.
No to w drogę.
Na wyspę!
BIBLIOTEKA W GEUMJE
Wyspa?
Tak. Jutro ruszam na Gyesim-do.
Pierwszy raz, więc muszę się czegoś dowiedzieć.
Dlaczego tu przyjechałeś?
Chciałem coś sprawdzić.
A właśnie.
Przyjdziesz do mnie jutro?
Co takiego?
Mówiłeś, że czegoś tu szukasz.
Moja mama mieszka tu od 30 lat.
Może ci pomóc.
No tak.
Chce się odwdzięczyć za znalezienie Min-ha.
Zapraszam.
Do zobaczenia.
GYESIM-DO
APTEKA WONBONG
Dzień dobry.
Cześć.
Wyjeżdża pani?
Bo chciałem się ostrzyc.
A, no tak.
Jadę na wieś, mamy prezentację.
Ale wracam jutro po południu. Zaczekasz?
Oczywiście.
- No to zapraszam jutro. - Dobrze.
Dziś wygląda jak Kim Wan-sun.
Skończyłeś zamiatać? To wracaj.
Panie Choi.
Kim Wan-sun i Shim Shin byliby parą stulecia, prawda?
A są razem?
Jeszcze nie.
Już niedługo.
Przegapiłem jakieś plotki?
Tylko nie Kim Wan-sun!
Przecież ona bardziej pasuje do Park Nam-junga!
KASA
Dziewczyny!
- Tu jesteście. - Zdążyła.
Pięknie wyglądasz.
A to co?
- Muzyczka na plażę. - Jasne.
Kiedy gwiazdy świecą
Na plażę iść czas
- Młodości zew - Yeong-bok.
- Ju-ri. - Tak?
Wszystko rozumiem, ale pamiętajcie, po co jedziemy.
Czeka nas praca,
ale to też okazja,
żeby Jeong-suk trochę odsapnęła.
Tak.
Dlatego mam prośbę.
Nie chcemy, żeby miała ponure myśli.
Ani słowa o małżeństwie.
O mężach tym bardziej.
Rozumiem.
Ja męża nie mam, żaden kłopot.
- Właśnie. - Tak.
Idzie.
- Hej! - Chodź.
- Jeong-suk! - Wybaczcie.
- Spóźniłam się. - Gdzie tam.
Pomóc ci z torbą?
Nie trzeba.
Prześliczna bluzka.
Też pięknie wyglądasz. Idziemy?
Tak.
- Chodźcie. - Śliczna.
Proszę.
Dziękuję.
Dziękuję pani.
Ponoć chce pan o coś spytać.
Śmiało.
Mieszka tu pani od 30 lat?
Tak.
Mieszkałam tu, zanim urodziłam córkę,
więc już jakieś 35 lat.
Około 30 lat temu
w pobliżu miasta wybuchł pożar.
Pamięta pani coś takiego?
Pożar?
Tak. Co kilka miesięcy coś płonęło.
Wtedy dachy kryliśmy strzechą,
a w domach paliliśmy drewnem.
Pożary były dość częste.
No tak.
Przepraszam.
Halo?
Co? To coś poważnego?
Dopiero teraz dzwonisz?
Gdzie on jest?
Bez obaw. Uważaj na siebie.
Dobrze.
Nie do wiary.
Coś się stało?
Mój syn prowadzi stragan.
Miał wypadek samochodowy, jest w szpitalu.
Synowa niedawno urodziła,
więc muszę jechać do szpitala.
Nie pojadę z Min-hem,
a Jeong-suk wróci jutro rano.
Ktoś musi go popilnować przez noc,
ale kogo ja teraz znajdę?
Cóż…
Panie kochany.
No…
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jesteśmy z firmy Fantasy Lingerie.
Czy to dom przewodniczącej?
Tak.
Dzień dobry.
Mówiłam? Przyjechały. Wysłuchajmy ich najpierw.
Musimy zdążyć przed przypływem.
Zabieramy się.
Żwawo.
- Przepraszam. - Ale…
Przepraszam.
Umówiłyśmy się z paniami,
ale przewodnicząca stawia na swoim.
W takim razie
możecie nas wysłuchać na przerwie.
Pomożemy.
- Tak. - Pracy się nie boimy.
Tak mi przykro.
- Nie szkodzi. - To nic.
Nie.
Nie ma presji.
Nie, nie tędy.
Tam znajdziecie ciuchy robocze.
W tym nam się nie przydacie.
- No tak. - Pewnie.
- Już się przebieramy. - Tak.
- Szybciutko. - Już.
W tej spódniczce?
Transformacja!
Supernova Flashman! Transformacja ukończona!
Do boju!
Chwileczkę.
Co się stało? Brzuch cię boli?
Nie…
Co się dzieje?
Jestem głodny.
Mogę prosić o coś do jedzenia?
Tak!
Mama mówiła, że zrobiła ciasto na naleśniki ze szczypiorkiem.
No dobra, usmażę.
Bawcie się dalej.
Tak, naleśniczki!
Trochę się przypaliły, nigdy nie robiłem naleśników.
Co?
To nie jest „trochę”, tylko…
Ważne, jak smakują.
Ciekawe.
I co, dobre?
Nie.
Z zewnątrz spalone, w środku surowe.
Ciekawe.
Racja.
Szkoda szczypiorku.
Gdzie książka telefoniczna?
Tam.
SZCZYPIOREK POSADZILI: MIN-HO I MAMA
Cenny ten szczypiorek.
Ten policjant jest straszny.
Widać, że go zmusili.
Przeraża mnie,
bo mało mówi i nie okazuje emocji.
Pełna zgoda.
Zagramy w gonggi?
Dobry pomysł.
Mogę zagrać z wami?
Pan?
Tak. Tylko że nie znam zasad.
Spróbuję, jeśli mi je wyjaśnicie.
Gra się tak.
- Jest pięć poziomów. - Tak.
Jedynka do pierwszego, dwójka do drugiego,
trójka do trzeciego i tak dalej.
Łatwizna.
Skucha!
Sam mówiłeś, bez pianina.
Twoja kolej.
Skucha. Nie wolno się przemieszczać.
Prawda?
Większość by przymknęła oko.
Ale nie ja.
No dobra.
Dobry pan jest.
Super.
Dwadzieścia cztery punkty.
Znów pan wygrał?
Tak.
Razem 120 punktów.
- Nie chcę już grać. - Ja też nie.
Pobawmy się w ddakji. Tylko my.
Dobra.
Czemu? Ja się dobrze bawię.
Chłopaki.
Rety, wszystkie małże wyzbieracie.
Spokojnie.
Spieszymy się, żeby zdążyć z prezentacją.
Tu jest tak pięknie,
że w ogóle nie czuję zmęczenia.
To prawda. Ładnie tu.
Cicho i spokojnie.
Dobrze mi tu.
- Tak. - O tak.
- Hej! - Wystraszyłam się.
Co ty pleciesz?
Moja córka zarozumiała?
Moja córka Mi-yeong nagrała reklamę dla Thirsty Hippo.
Nie występowała tam Kim Hye-soo?
Mi-yeong zajęła jej miejsce?
Kim Hye-soo?
Nie, stała obok niej w kostiumie hipopotama.
Ale była w telewizji.
Tylko że…
Nie trzeba ich uspokoić?
Nie. W zeszłym tygodniu się nie dało.
Często się kłócą?
Syn przewodniczącej
był zaręczony z tą Mi-yeong.
Ale ona się wyprowadziła, żeby zostać aktorką,
i zerwała zaręczyny.
Ich matki się przyjaźniły,
a teraz ciągle się żrą.
Jak wrogowie.
To możliwe, że specjalnie nam odmówiła?
- Ona nas zaprosiła. - To ty chowasz urazę…
bo Mi-yeong odrzuciła twojego synka.
- W życiu! Ja tam się cieszę! - Z pewnością.
- O rety. - Zawsze była rozwiązła.
W życiu sobie porządnego chłopa nie znajdzie!
Co takiego?
Tak sądzisz?
Jak śmiesz obrażać moją córkę!
- O rety. - Niech mnie.
Życie ci niemiłe?
- Ejże! - Puszczaj!
Puść mnie!
Co mam robić?
Nic ci nie jest?
- Pomóż mi. - O nie.
- Pomóż. - Rety!
- O nie. - Puszczaj.
Zejdźcie mi z oczu.
A masz, zołzo jedna!
Co to jest?
Chodź tutaj!
Zimne!
Utknęłaś. Co teraz?
- Zaczekaj. - Wyciągnąć? Raz, dwa.
Za małe!
- Zimno! - Yeong-bok!
- Jak zimno! - Ejże!
- Pomóż. - Raz, dwa, trzy.
Udało się!
- O rety. - Wszystko w porządku?
- Nie. - O nie.
Przestań już!
Sama zaczęłaś!
Ty zaczęłaś.
Wariatki jakieś.
Poddaję się.
Co z nimi nie tak?
Dość!
Wystarczy!
Dość!
Zaczekaj. Nie.
O nie. Co?
- O nie. - Nie!
Już tego nie sprzedamy.
W życiu.
Ile jesteśmy do tyłu?
Czego się gapisz?
Bo to twoja wina.
Powinnaś zapłacić im za towar.
Niby dlaczego?
Po co go targały w to błocko?
Nie do wiary.
Spokojnie, Ju-ri.
Nieważne. Mam już dość tej wyspy.
Wysuszmy to i jedźmy.
Dobra.
- Tak zrobimy. - Tak jest.
A wy co? Kolację robić, już.
- Tak jest. - Robi się.
To nie sprzedajecie tylko tych dziwactw?
Kosmetyki też macie?
Kosmetyki?
Akurat skończył mi się krem.
To…
- To nie do twarzy. - Co?
A do czego?
Do waginy.
- Do waginy? - No tak.
Wagina?
Naprawdę powiedziała
„wagina”?
Co się gapisz?
Uważaj sobie!
Dzięki temu kremowi
podczas zbliżeń nie czuć bólu spowodowanego tarciem.
Podczas menopauzy poziom estrogenu spada,
a pochwa wysycha. Krem na to pomaga.
To dlatego jest tak sucho.
No nie.
To naprawdę działa?
Oczywiście.
Mogę wyjaśnić ze szczegółami.
Przygotowałyśmy materiały.
Proponuję
wysłuchać wszystkiego przy kolacji.
Dobra myśl.
Zniszczyłaś im towar.
Skoro go nie kupisz, możesz ich chociaż wysłuchać.
Mam dość twojego marudzenia.
Dobrze.
Ciągle tylko ględzisz.
Miejmy to za sobą.
Śmiało.
- Mówcie. - O rety.
- Wspaniale. - Chwileczkę.
Co robisz, Jeong-suk?
Dong-u.
Idziemy do łaźni.
O rany, nie chcę się kąpać.
Min-ho, głowa do góry.
- Do jutra. - Cześć.
- Pa. - Pa.
Szybko.
Dobra.
Tak.
Twoi rodzice naprawdę się rozwiedli?
Co?
Tak.
Nie jest ci przykro?
Ja bym płakał.
Mama i tata mówią, że dalej mnie kochają,
mimo że nie mieszkają razem.
Nie musisz udawać.
To ty masz jakiś problem.
Chcesz się kłócić, bo przegrałeś.
Nie mów tak!
- Koleś! - No co?
Poskarż się mamie.
Ja się poskarżę i mamie, i tacie.
No tak.
Twoja mama wyjechała.
Nikt ci nie pomoże.
Ja mu pomogę.
Pan policjant.
Policjant?
Zna go pan?
Nie kojarzę pana, więc nie jesteście krewnymi.
A ty?
Dokuczasz mu, nie jesteście przyjaciółmi.
Nie dokuczam.
Chodźmy.
Dobrze.
Czy mama jest ładna?
Tak.
Co?
Kiedyś wygrała konkurs, bo była najładniejsza w całym Geumje.
Rozumiem.
Pewnie jesteś dumny.
Masz urodę po niej.
- Chodźmy. - Dobrze.
Połóż się.
Zgaszę światło.
Włączy pan lampkę?
Tak.
Też śpisz przy lampce.
Tak. Mama czyta mi przy niej książkę.
Nie musi pan mi czytać.
Dziękuję.
Gdyby nie pan,
byłaby wtedy niezła draka.
- Bałeś się? - Nie.
Ale mama by się dowiedziała.
A gdyby się dowiedziała, o co poszło,
byłoby jej przykro.
Nie chcę, żeby było jej przykro.
Właśnie.
Może jej pan nie mówić?
Mogę.
„Dawno temu na samym dnie oceanu
stał przepiękny zamek.
Zbudowano go
z muszli, pereł i koralowców”.
- Jeong-suk! - Jeong-suk!
Co tu robisz sama?
Podziwiałam morze.
My też lubimy na nie patrzeć.
Chodźmy razem.
Tak. Powiadają,
że na trzeźwo się na morze nie patrzy.
Co?
- Tak mówią? - A nie?
Bez różnicy. Ja zamierzam się upić.
- Chodźmy. - Ocalę cię.
Nie!
- Pycha. - O tak.
Sporo dziś pijesz, Jeong-suk.
Dziś mi smakuje.
Pewnie jesteś zrelaksowana po udanej prezentacji.
A tak się zdenerwowałam.
Mało brakowało, a byśmy nic nie zarobiły. I wszystko się ubrudziło.
Dobrze, że się do nas przekonały.
- Tak. - Fakt.
Musimy to uczcić.
Proponuję się otworzyć
i zagrać w prawdę lub wyzwanie.
- Mam pytanie. - No?
O jakim seksie marzycie?
Co was podnieca?
Pytasz o tę fantazję z ankiety?
Bingo.
Wymagamy od klientek szczerości,
a same nic sobie nie mówimy.
Czego pożądacie?
Ja mam taką fantazję.
Jaką?
- Mów. - Nie mogę.
- Poważnie! - No mów.
O rety.
Zbliżcie się.
Wiecie,
chciałabym to zrobić w aucie.
W aucie?
Tak.
W aucie?
Tylko bogacze mają samochody.
Tacy jak ja mogą pomarzyć.
Pewnie stąd ta fantazja.
Kiedyś widziałam film,
w którym robili to w aucie.
Co to za film?
Gdybym to zrobiła,
jak by mi było? Ciekawe.
Pospiesz się.
Ściągaj ciuchy.
Yeong-bok!
Czemu tak mi wstyd? Przecież tego nie robiłam.
Nie robiłam!
- Yeong-bok! - Twoja kolej.
O czym marzysz?
Jeśli chodzi o mnie, miejsce nie ma znaczenia.
Może to dlatego, że jestem świadoma swoich braków w edukacji?
Chcę to zrobić z inteligentem
w adekwatnym otoczeniu.
- Inteligent? - Czyli jakim?
No cóż.
Chcę, żeby mówił mądre rzeczy.
Żeby znał angielski. Takiego faceta mi trzeba.
Może być tak?
Jak?
- Kochanie. - Tak?
Długo będziesz mnie jeszcze całował?
Dostanę wysypki.
- Ju-ri. - Tak?
„Sedno radości tkwi w czynach”.
Nie wiesz, że istotą radości jest sam proces?
Jest taki cytat?
Czyje to słowa?
Szekspira.
Sekspira?
Nie znam, ale brzmi kusząco.
To nie „Sekspir”,
tylko William Szekspir, światowej sławy dramaturg.
Wiem przecież.
Dżok taki.
„Dżołk”, jeśli już.
„Joke”. Powtórz.
- „Joke”. - „Joke”.
Akcent na „J”.
Joke.
Przestań, nie jestem aż tak głupia!
Jest.
Chamsko.
Wygłupiam się.
Twoja kolej.
Koniecznie. To jak?
- Ja? - Tak.
O czym marzysz?
Nie wiem.
Ale przeszło mi przez myśl,
żeby zrobić to jak aktorka w jednym filmie.
Co to za film?
Cóż…
Rozumiem.
Tędy, zapraszam.
SALA PRZESŁUCHAŃ
Tu nie wolno palić.
A co, dostanę zarzuty?
Co panią łączy z Kim Sam-cheolem?
Współżyjemy od czasu do czasu.
Dobrze mi z nim.
Nie boi się eksperymentować.
Tacy mężczyźni potrafią sprawić mi przyjemność.
W takim razie
dlaczego go pani zabiła?
Co takiego?
Dałam mu zabójczą przyjemność,
ale go nie zabiłam.
Łże pani!
Mamy dowody.
I te nogi?
- Nie wierzę. - Nie.
Pani Oh.
To dla podkręcenia atmosfery.
- Jeong-suk. - Tak?
O czym marzysz?
Mów.
Fantazje…
Nie mam żadnych.
No weź.
- Jeong-suk. - Co ty?
Mój były nie lubił
kobiet asertywnych w łóżku.
Przywykłam do spełniania jego zachcianek.
Od teraz
będę robić to, czego sama chcę.
Zastanów się.
Ja bym tak nie powiedziała.
Zapomnij o tym!
Pożycz fantazję od którejś z nas.
- Dalej. - Tak.
Musisz też coś wyznać.
Numer jeden, w aucie.
Dwa, z inteligentem.
Trzy, pikantnie.
Upiła się.
Co wybierasz?
No dobra.
Numer trzy.
Trzy.
Jeong-suk lubi na ostro.
- „Lubi”? - No nie.
Tak jest.
Zboczuch.
Chcesz się bawić mężczyznami.
- Ju-ri. - Ma sens.
Z takim ciałem i twarzą byłaby prawdziwą femme fatale.
- Racja. - Prawda.
To prawda.
Chcę być femme fatale i bawić się mężczyznami.
- Możesz to zrobić. - Tak jest.
- Możesz wszystko. - Tak.
- Wszystko! - Tak.
Femme fatale!
Mam dziś dobry humor.
Alkohol mi dziś smakuje.
MAŁA SYRENKA
Tak, trzy punkty!
Ale mam passę.
- Prawda? - Fakt.
Zazdroszczę.
Ale bez pianina.
Dzień dobry.
Co tu robisz?
No cóż… Chwilę.
Koniec.
Moja kolej.
Dajcie mi jeszcze jedną szansę.
Nie ma mowy.
Proszę je oddać.
- No już. - Nasza kolej.
Proszę. Miłego dnia.
Kochanie.
Wróciłaś.
Pani Oh.
- Wróciła pani. - Tak.
- Wezmę to. - Dziękuję.
Kolego.
Kolego!
Tak?
Co tak się cieszysz na jej powrót?
No bo wróciła z wyjazdu z koleżankami.
Ucieszyłem się.
Czego się szczerzysz?
Jeśli to nie kłopot,
mógłbym dziś wyjść wcześniej?
To kłopot,
więc nie gadaj głupot.
I tak zaraz kończy.
- Leć. - Co?
- Leć. - Dziękuję pani.
Ejże!
Gnojek jeden.
Zakochał się w kimś?
Co?
Wygląda na zakochanego.
Na zakochanego?
Wygląda, jakby nie miał piątej klepki.
SALON FRYZJERSKI UROK
Czołem.
Usiądź i zaczekaj.
Dobrze.
I jak?
O rety.
Mówiła pani, że przypominam Chow Yun-fata.
Teraz faktycznie wyglądam jak on!
Prawda?
Tak mówiłam.
A niech mnie.
Ile się należy?
- Poproszę 4000 wonów. - Już.
Yī, èr, sān, sì.
- Xièxie. - Xiè…
Czyli „dziękuję”?
Miałem iść do domu, ale chyba skoczę jeszcze na miasto.
- Dziękuję. - Do widzenia.
Tak jest.
Zapraszam.
Jak strzyżemy?
Cóż…
Mówiła pani, że wyglądam jak pewien celebryta.
Chcę jego fryzurę.
No tak.
A który celebryta?
Jak to?
Ponoć go przypominam.
Nie pamięta pani?
- Piosenkarz. - Piosenkarz?
- Nazwisko to Shim. - Shim.
Wiem!
Shim Soo-bong!
Nie, to kobieta.
Obawiam się,
że nie pamiętam.
Shim…
- Shim… - Nieważne.
A jemu co?
Jak poszły prezentacje?
Dobrze.
- Był pan Shim Shin. - Kto?
W aptece
powiedziałaś mu, że wygląda jak Shim Shin.
Zapamiętałem, bo to absurd.
No tak, Shim Shin.
No dobrze, mamo.
Porozmawiamy jutro.
Co u wujka?
Wraca do siebie.
Cieszę się.
Tak.
Przepraszam.
Zaprosiłam cię, bo chciałam pomóc, a postawiłam cię w takiej sytuacji.
Nie szkodzi.
To był mój pierwszy raz,
więc chłopakom nie było łatwo.
Pójdę już.
- Pożegnaj się. - Na razie.
Masz ochotę na małże?
Przywiozłam trochę z wyspy.
Świeżutkie.
Polecam do gulaszu i kalguksu.
Co?
Co takiego?
On nie umie gotować.
Ugotuj mu.
To może…
Ja przyrządzę kalguksu.
Zjesz z nami?
Kalguksu.
Niech pan zostanie.
- Wystarczy. - Dobrze.
- Dziękuję. - Do usług.
Mama dobrze gotuje, prawda?
Jest najlepsza.
Znam wiele lepszych kucharek.
Naprawdę?
Czy pana mama gotuje lepiej?
Nie.
Widzisz? Jesteś najlepsza.
No dobrze.
Jedz, bo ci ostygnie.
Jedz.
Jeszcze jeden.
Nie spiesz się.
Lepiej już wracaj.
Nie musisz mnie odprowadzać.
Muszę kupić Min-howi materiały na jutro do szkoły.
Pewnie nie zdążyłeś porozmawiać z moją mamą.
Pogadam z nią, gdy wróci.
Następnego dnia żałowałem.
Nie powinnaś była tego słuchać.
Choć wcale nie było mi niezręcznie,
mimo że się tak dobrze nie znamy.
Pewnie właśnie dlatego.
Też tak się czułam.
„Martwi się o mnie?
Będzie próbował mnie pocieszyć”.
Mogłam się bardziej otworzyć, bo nie miałam takich zmartwień.
Jak to ująć?
Jesteś obcy, a lepiej mi z tobą niż z koleżankami.
Obcy, z którym jest lepiej niż z koleżankami?
Coś w tym jest.
Czy mogę spytać,
kogo szukasz w mieście?
Nie musisz odpowiadać.
Mojej matki.
Adoptowała mnie rodzina ze Stanów.
Nie wiem nic o biologicznych rodzicach.
Geumje to mój jedyny trop.
Dlatego przyjechałem.
A więc to tak.
Nie musisz mnie pocieszać.
Powiedziałem ci to,
bo choć jesteś obca, lepiej mi z tobą niż z kolegami.
Czy jestem przystojny?
Co?
Ten pan mówił, że jesteś ładna,
a ja mam urodę po tobie.
Czytał mi tę książkę.
Czytał ci?
Tak.
Powiedziałem mu, że czytasz mi przed snem,
więc mi poczytał.
To miłe z jego strony.
Mama pewnie mu nie czytała.
Powiedział, że mi zazdrości,
bo mogę zasypiać przy głosie mojej mamy.
To nie wystarczy.
Kapitanie, było coś takiego, gdy zaczynałeś.
Seryjny podpalacz.
To prawda, była taka sprawa.
Ale to nic ważnego.
KOMISARIAT W GEUMJE
Wszystko mnie boli.
Kapitan stracił formę.
Czemu on tak lubi wędrówki?
I nie może chodzić sam?
Po co mnie ze sobą ciągnie?
O czym mówiłeś, że tak przerwałeś?
O wczorajszej wędrówce.
Co?
Poważnie.
Było super!
Powtórzmy to!
Tak?
Może następnym razem weźmiemy namiot?
O rety,
nie mogę się doczekać.
- Naprawdę? - Zarezerwuję datę.
Nieźle się wkręciłeś.
Wiedziałem, że ci się to spodoba.
Kapitanie.
Tak?
Chcesz iść z nami?
Nie.
Znajdzie pan chwilę wieczorem?
Znowu dokądś idziemy?
Chciałem o coś spytać.
Na osobności.
Tak?
U mnie w domu?
Porozmawiamy przy likierku.
Świetnie. Do zobaczenia.
Pewnie.
Jeśli chodzi o tę sprawę…
Tak?
Powiesz mu, że go obgadywałem?
Ufam ci.
No, świetna robota.
Podzielimy się po równo
z Geum-hui, Yeong-bok i Ju-ri.
Dziękuję wam.
Nie sądziłam, że wszystko sprzedacie.
Później powiem to przy wszystkich,
ale nie chciałabyś pokierować oddziałem?
Oddziałem?
Robiłabyś to, co ja.
Szkoliłabyś przedstawicielki,
opracowywała strategie, nadzorowała sprzedaż.
Oprócz prowizji ze sprzedaży dostawałabyś stałą pensję.
Stałą pensję?
Jeśli sprzedam w tym miesiącu towar za jeszcze 100 000 wonów,
będę miała szansę.
Przepraszam.
Han Jeong-suk.
To ja, Gyeong-sik.
Kim Gyeong-sik.
Dyżurny w 12. klasie.
Wybacz, kopę lat.
Wiem. Uprawiam kwiaty pod miastem,
rzadko tu bywam.
Akurat chciałem się z tobą zobaczyć.
Ze mną? Po co?
Słyszałem o twojej firmie.
Żona chciała cię poznać. Znasz ją.
Chodziła z nami do szkoły. Yoon Jeong-rim.
Co? Jeong-rim?
Dobrze się miewa?
Tak.
Uszkodziła sobie plecy w gospodarstwie.
- O rety. - Od kilku miesięcy nie wstaje.
O nie.
Mogłabyś do nas przyjechać
z prezentacją?
Oczywiście.
Jeong-rim się ucieszy.
Twoje koleżanki też przyjdą?
Co?
Jeong-rim choruje
i nie lubi, jak jest tłum.
Ale ciebie zna.
Mogłabyś przyjść sama?
Chyba rozumiesz?
Tak.
Postaram się.
Dziękuję.
Dasz radę dziś?
Od jutra mamy dużo pracy.
Może być.
- Podasz mi adres? - Tak.
Yeongcheon-myeon.
- San. - San.
- Numer 27-1. - Numer 27-1.
- Tak? - Tak.
- Dobrze. - Dziękuję.
Żaden kłopot.
- Do zobaczenia. - Cześć.
- Pozdrów żonę. - Jasne.
Yeong-bok.
Idę dziś do znajomego, Gyeong-sika,
z prezentacją.
Uprawia kwiaty pod miastem.
Pójdziesz ze mną?
Przykro mi.
Myślałam, że to od podróży, ale czymś się strułam.
Ledwo żyję.
Poproś panią Oh.
Ma dziś zebranie.
Dobrze. Kuruj się.
Pa.
Jestem stara.
Ja i choroba lokomocyjna?
To przez tę długą trasę.
To moja wina.
Przeze mnie namęczyłaś się za młodu.
Nie.
Przecież wiem.
Nie.
Nie tylko za młodu.
Teraz też mnie wykańczasz.
Czemu sądziłeś, że tylko za młodu?
Nie przeszkadzajcie mamie, jest chora.
Ty mi bardziej przeszkadzasz.
Mamo.
Co tym razem?
Ja też mogę ci pomóc. O co chodzi?
Wiesz, gdzie są podpaski?
Co?
Oczywiście, że nie.
Nie ma w łazience?
Jest jedna.
Dostajesz okres przede mną, nie wiesz?
Dostaję nieregularnie od narodzin Eun-ji.
Będzie niezręcznie,
ale mogę ci kupić. Jakie wziąć?
Mężczyźnie nie wypada.
Nieważne. I tak muszę się przewietrzyć.
Pójdę.
Nie. Ja pójdę.
Popilnujesz Eun-ji.
FARMA KWIATOWA GYEONGRIM
- Do widzenia. - Cześć.
Dobry wieczór.
- Yeong-bok! - Dobry wieczór.
Mam pytanko.
Słucham.
Seong-su i Jeong-suk się rozwiedli?
Rety.
Przecież to smutna sprawa.
Co wy takie wesołe?
Gdzie tam.
A jednak.
Pytam z troski.
Pokłócili się o tę firmę?
A teraz się rozwodzą.
- Pewnie zrezygnuje. - Tak.
Niby czemu?
- Ma mnóstwo pracy. - Co?
Dzisiaj ma nawet prezentację
na farmie kwiatowej jakiegoś kolegi.
Ma pełny grafik.
Farma kwiatowa?
Gyeong-sika?
A bo ja wiem?
Ma pełny grafik,
a poszła tam, bo jego żona ją błagała.
Żona?
Przecież on nikogo nie ma.
- Co? - Jego żona uciekła.
Niemożliwe.
Dopiero co kupował dla niej brzoskwinie.
- Naprawdę? - Tak.
Pomyliłam ich z kimś?
Nie do wiary.
Już zamknięte, pójdę gdzie indziej.
Otwarte, chodź.
Przestań.
- Co wy o tym rozwodzie? - Chodź.
- Czego potrzeba? - Nie wierzę.
Podpaski!
Jeong-suk.
Długo zgrywałaś niedostępną.
Nie zbliżaj się.
Czemu robisz ze mnie jakiegoś bandziora?
Nie jestem Seong-su.
Spójrzmy prawdzie w oczy.
- Puszczaj! - Chodź.
Puść!
Jeong-suk.
Jeong-suk!
UCZCIWY BIZNES
Wczorajsza sprawa…
Na pewno nikt się nie dowie, prawda?
Nie zrobiłbym czegoś takiego.
Ofiara potrzebuje wsparcia psychologicznego.
Przyjmę zeznania na piśmie.
Jeong-suk, odnieś sukces jak najszybciej i pokaż wszystkim!
Gyeong-sik czuje się oszukany.
Ucieczka nie jest najlepszym rozwiązaniem.
Dlaczego nie powiedziałaś?
Jak mogą tak się czepiać ofiary? To nieludzkie.
Rany na ciele czy umyśle,
musimy wygrać.
Idę z tobą.
To moja sprawa.
Napisy: Konrad Szabowicz