(ทีมขายท้าขนบ)
ผมทำเองครับ
ขอบคุณค่ะ
อ้อ ค่ะ
ฉันกลับมาแบบสบายเพราะคุณเลยค่ะ
ผมผ่านอยู่แล้วน่ะ
ขอบคุณค่ะ
วางไว้ตรงนี้นะคะ เถ้าแก่
ครับ ได้เลย
อย่าลืมกลับมากินเลี้ยงให้ได้ตามที่สัญญาไว้นะ
แน่นอนค่ะ
ขอบคุณนะคะ ลาก่อนค่ะ
- ได้ กลับดีๆ นะ - ค่ะ
(จินฮยาง โฮฟ)
โอ๊ย ใจหายหมด
ให้ตายสิ เกือบล้มเลยเนี่ย
- ไปกันเถอะ - ซ่อนอยู่ตรงไหนเนี่ย
อยู่ในซอยนี่แหละ
นายทำฉันตกใจนะ
- ตกใจหมด - เอาน่า
ยังไงบ้านเกิดก็ดีที่สุดแล้ว
แหงอยู่แล้วแหละ
ฉันลืมกุญแจน่ะ
- อะไรนะ - ทำไงดีล่ะ
กะไว้อยู่แล้ว
- ฉันเลยเอามาด้วยนี่ไง - อะไรน่ะ
รีบเปิดประตูเร็วๆ เลย
จองซุก
จองซุก คือว่า…
นี่มันอะไรกัน
เข้าไปข้างในก่อนเถอะ
ได้
อินแทบอกผมว่ามีงานว่างตำแหน่งนึง ผมเลยกลับมา
ผมจะอยูที่นี่ถึงแค่ตอนได้งาน
คุณรู้เหรอว่าจะได้งานเมื่อไหร่
คุณกับมีฮวาอยู่บ้านหลังเดียวกัน…
แบบนี้ได้เหรอ
นี่ ผมก็คิดหนักเหมือนกันนะ
แต่ทำยังไงได้ล่ะ
ผมไม่มีเงินไปพักโรงแรมหรอก
อินแทก็เอาแต่บอกให้ผมมาอยู่ด้วย
อินแทต้องทำแบบนั้นอยู่แล้ว เพราะเขาไม่รู้อะไรไง
ก็นั่นแหละ
หมอนั่นไม่รู้อะไร ถ้าเอาแต่บ่ายเบี่ยงมันจะแปลกๆ นะ
แล้วอีกอย่าง
คุณก็คงไม่ยอมรับผมทันทีหรอก
นั่นเหรอข้อแก้ตัว
คราวนี้ผมน่าจะได้งานดีๆ ทำแล้วจริงๆ นะ จองซุก
เดี๋ยวผมก็จะกลับมาอยู่กับคุณและมินโฮ ได้อย่างสง่าผ่าเผยแล้วแหละ
"กลับมา" เหรอ
"อย่างสง่าผ่าเผย" เหรอ
งั้นจะเอายังไง คุณอยากจะจบกับผมจริงๆ เหรอ
ผมรู้ว่าเป็นมันช่วงมรสุมชีวิตคู่…
แต่เรามาผ่านไปด้วยกันเถอะ
ไว้ผมจะติดต่อไปนะ
น่ากินจัง
แม่ครับ
หือ ทำไมเหรอ
อุ๊ยตาย ตายแล้ว
โทษทีนะ
กินซะ
แม่ครับ งานไปได้ไม่สวยเหรอ
หือ
ผมสงสัยว่างานขายของเล่นผู้ใหญ่นั่น
ไปได้ไม่สวยหรือเปล่า
เปล่านะ ไปได้สวยเลย
ลูกถึงได้กินปลาข้างลายอร่อยๆ แบบนี้ไง
เตรียมกระเป๋าเรียบร้อยแล้วใช่ไหม
จริงสิ
- ผมต้องซื้ออะไรบางอย่าง - ได้สิ
ขอเงินซื้อดินเหนียว 500 วอนนะครับ
ห้าร้อยวอนเหรอ
สองอันราคา 400 วอน
ส่วน 100 วอนเอาไปซื้ออพอลโลน่ะ
เข้าใจแล้ว
ไหนดูซิ
กระเป๋าตังค์ไปไหนน่ะ
หือ
นั่นอะไรน่ะ ดูเก่ามากเลยนะ
ไม่มีอะไรครับ
ให้ตายสิ หัวหน้าบอกให้ทุกคนไปรวมตัวกันแน่ะ ไม่ได้ยินเหรอครับ
ผมด้วยเหรอครับ
"ผมด้วยเหรอ" งั้นเหรอ
สายสืบคิมอยู่ทีมเดียวกับพวกเราไม่ใช่หรือไง
ฉันอยากคุยกับทุกคนเรื่องปัญหาที่สำคัญมากน่ะ
ตามมาให้หมดทุกคนเลยนะ
ทำไมแกดูโกรธขนาดนั้นล่ะครับ
ให้ตายสิ ถ้าลองหัวหน้าโกรธขึ้นมาละก็ น่ากลัวมากเลยนะ
สงสัยวันนี้จะเจอของร้อนซะละมั้ง
"ของร้อน" เหรอ
โอ๊ย ร้อน
ผมนึกว่ามีเรื่องจะคุยซะอีกนะครับ
รีบกินเร็วเข้าเถอะ
เห็นเมื่อกี้บอกว่ามีปัญหาสำคัญไม่ใช่เหรอครับ
อ๋อ ใช่
เรื่องนั้นน่ะ
มันเป็นปัญหาจริงๆ นะ
เราต้องมีทีมเวิร์กที่ดีกว่านี้ จะได้ทำงานมีประสิทธิภาพขึ้น
สายสืบคิมมาได้สักพักแล้ว
แต่ยังไม่สนิทกับคนอื่นๆ เลยนี่นา
เราต้องกินข้าวด้วยกันแบบนี้บ้าง จะได้ทำงานราบรื่นไง
พูดถูกครับ
ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ ขอสั่งเนื้อเพิ่มได้ไหมครับ
เรื่องนั้นทำไมมาถามฉันล่ะ
ต้องถามคนจ่ายสิ
จริงครับ
ขอสั่งเนื้อเพิ่มได้ไหม
สายสืบคิม
เอาที่สบายใจเลยครับ
- น้าครับ - โต๊ะนี้ขอเนื้อสี่ที่ครับ
อิ่มพุงจะแตกแล้ว
น่าจะออกมาแพงนะเนี่ย
ได้ของที่มีคุณค่ามาเยอะ เพราะหัวหน้าเลยนะครับเนี่่ย
มิตรภาพและความแน่นแฟ้น
นี่เป็นของที่เงินซื้อไม่ได้นะ
นั่นแหละ ในที่สุดก็รู้สึกเหมือน เราเป็นครอบครัวเดียวกันซะที
สายสืบคิมเลี้ยงข้าวแล้ว ฉันจะเลี้ยงของว่างแล้วกัน
กาแฟจากตู้อัตโนมัติที่ร้านสะดวกซื้อตรงโน้น
อร่อยสุดๆ อย่างเด็ดเลยแหละ
ผมไม่เป็นไรครับ พอดีมีที่ที่ต้องไปสืบข่าวน่ะ
งั้นเหรอ ถึงยังไง…
อะไรน่ะ ซองซูไม่ใช่เหรอนั่น
ใช่จริงด้วย
ไหมว่าไปจากกึมเจแล้ว กลับมาใหม่เหรอเนี่ย
คือ…
ผมรู้ว่าเป็นมันช่วงมรสุมชีวิตคู่…
แต่เรามาผ่านไปด้วยกันเถอะ
ไว้ผมจะติดต่อไปนะ
ทานข้าวแล้วหรือยังครับ
- อือ - ใช่
นี่ ซองซู นึกว่านายไปหางานทำซะอีก กลับมาแล้วเหรอ
ครับ มีงานที่ผมน่าจะทำได้น่ะ
คราวนี้ก็เลิกหัวร้อนซะที
หัดอดทนหน่อยเถอะนะ
ตอนนี้เลิกมาหาเราที่สถานีตำรวจได้แล้ว
ไม่ต้องห่วงหรอกครับ
เหมือนไม่เคยเห็นหน้าเขาเลยนะ
เขาเพิ่งมาใหม่ไม่นานน่ะ
เขาเป็นตัวตึงของแผนกเลยนะ สายสืบคิม
อ๋อ สวัสดีครับ
ขยะ
อะไรนะครับ ขยะเหรอ
ใช่
ขยะ
เมื่อกี้คุณทิ้งขยะเรี่ยราดนี่
แค่กระดาษห่อหมากฝรั่งอันเดียวเอง ทิ้งขยะเรี่ยราดที่ไหนกัน
เก็บขึ้นมาแล้วเอาไปทิ้งในถังขยะด้วยครับ
เดี๋ยวนะ…
เรื่องแค่นี้ทำไมต้องจ้องหน้าผมแบบนั้นด้วยล่ะ
ใครเห็นคงคิดว่าคุณเหม็นหน้าผมนะครับ
เก็บขึ้นมาครับ
อะไรน่ะ ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ
ฉันก็เคยเก็บเหมือนกันแหละ
เปล่าครับ ไม่มีอะไรหรอก
อย่าทำแบบนี้สิ
เก็บขึ้นมาซะ
เอาละ
เอ้านี่
มองไปข้างหน้าสิ ซองซู
มากินกาแฟที่ตู้ขายกาแฟอัตโนมัติกันดีกว่านะ
(แบบสอบถามชุดชั้นในแฟนตาซี)
(สินค้าที่ลูกค้าต้องการซื้อ)
สินค้าที่ลูกค้าต้องการซื้อ อันดับหนึ่งคือ
ชุดเดรสแนบเนื้อสุดเซ็กซี่
อันดับสองคือไวเบรเตอร์ค่ะ
ส่วนเหตุผลที่ไม่อยากซื้อ
อันดับหนึ่ง "กลัวสายตาชาวบ้าน"
อันดับสอง "สู้ราคาไม่ไหว" ค่ะ
นั่นน่ะสิ
ส่วนใหญ่เป็นแม่บ้านธรรมดา อาจจะสู้ราคาไม่ไหวน่ะ
ที่จริงในบรรดาคนที่ซื้อสินค้าไป
คนที่ไม่คิดจะกลับมาซื้อมีเยอะมากค่ะ
ใช่เลย
ไม่ใช่ว่าไวเบรเตอร์จะพังง่ายๆ
แล้วก็ไม่จำเป็นต้องซื้อใหม่ทุกฤดูกาล เหมือนเสื้อผ้า
ก็เข้าใจได้นะ
งั้นสรุปคือ
เราน่าจะต้องเจาะกลุ่มเป้าหมาย ที่ไม่เคยซื้อสินค้านะ
งั้นเราจะหาพวกผู้หญิงที่ไม่เคยซื้อ
แล้วก็กระเป๋าหนักๆ ได้ที่ไหนล่ะ
- ก็มีอยู่นะ - หือ
อะไรนะ
- ใครเหรอคะ - พวกคุณนายที่สโมสรอยัลไง
อ๋อ
จริงด้วยค่ะ
ทุกคนเป็นสายเปย์ทั้งนั้นเลยนี่คะ
คือว่า คุณนายคะ รู้จักสมาชิกสโมสรรอยัลใช่ไหมคะ
รู้จักอยู่หรอก
ถ้าอยากเข้าหาผู้หญิงในสโมสรพวกนั้น ก็ต้องแก้ปัญหาก่อนน่ะ
เรื่องอะไรเหรอคะ
เมียประธานสโมสรรอยัลน่ะ
- อ๋อ - คุณนายตัวแทนอสังหาฯ น่ะเหรอคะ
อ๋อ
สโมสรนั่นเหมือนค่ายทหารเลยก็ว่าได้
คนที่ใหญ่ที่สุดในที่นั้นก็เมียของประธานออมนี่แหละ
เฮ้อ คุณนายคนนั้น…
ตอนคุณจองซุกขายของตามบ้านครั้งแรก นางก็วางมาดใหญ่โต
น่าจะลำบากนะคะ
ฉันเจอนางตอนแจกแบบสอบถามด้วย
พอรู้ว่าฉันเริ่มทำธุรกิจนี้ นางก็บอกให้ฉันเลิกคบกับนางเลย
- ถึงขั้นเลิกคบเลยเหรอ - แม่เจ้า
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีค่ะ
ครับ สวัสดีครับ
ทำไมจู่ๆ มาไม่บอกไม่กล่าวล่ะ
ผมจะกลับมาบ้านผม ต้องบอกคุณด้วยเหรอ
ผมมากินมื้อเที่ยงน่ะ
ฉันซื้อซาลาเปามาอันนึง อยากทานไหมคะ
ไม่ละครับ คุณทานเถอะ
หนาวจัง เย็นชาชะมัดเลย
งั้นเราไปก่อนนะคะ
- ได้ - ลองคิดหาทางโน้มน้าวคุณนายฮอดูกันเถอะ
- ได้เลย เอาตามนั้นนะ - ได้เลย
- ฉันขอสองอันนะคะ - ได้เลยค่ะ
- ฉันช่วยนะ - ค่ะ
(แฟนตาซี)
จับกลุ่มทำอะไรกันอีกล่ะ
ไม่ใช่จับกลุ่มนะคะ ประชุมต่างหาก
เราวางแผนธุรกิจกัน
จากผลสำรวจคนในหมู่บ้านล่ะ
อ๋อ แผนที่จะเป็นศัตรูกับเมียประธานออมน่ะเหรอ
แผนที่จะทำให้ความฝันที่จะย้ายร้านขายยา ที่ผมฝันมานานกลายเป็นอากาศธาตุน่ะนะ
ทำไมคิดในแง่ร้ายแบบนั้นล่ะคะ
ใครจะไปรู้ล่ะคะ
สักวันฉันอาจทำให้คุณนายกลายเป็นลูกค้าฉันก็ได้
ลูกค้าเหรอ
พูดอะไรเหลวไหลไร้สาระ
นางดูถูกสินค้าของคุณจะตาย แล้วจะมาซื้อเหรอ
คุณไม่มีแผนที่มีทางเป็นจริงได้เลย เอาแต่ฝันลมๆ แล้งๆ เนี่ยนะ
พูดจบหรือยังคะ
ถ้าคุณนายซื้อสินค้าของฉันขึ้นมา คุณจะทำยังไง
ถ้าเป็นแบบนั้น ผมยอมทำทุกอย่างเลย
ผมจะเหมาสินค้านี่ให้หมด
ไม่สิ แค่นั้นไม่พอหรอก
มีอะไรบ้างน่ะ
- นี่อะไรน่ะ - โธ่เอ๊ย
ผมจะใส่ไอ้นี่แล้วเต้น
กลางหมู่บ้านไปเลย
โธ่เอ๊ย เลิกคิดอะไรเหลวไหลแบบนั้น
แล้วตั้งสติให้ดีๆ เถอะนะ
อีกอย่างรีบเตรียมข้าวกลางวันด้วย ผมหิวนะ
ให้ตายสิ
อีตาบ้านี่จริงๆ เลยนะ
อยากสั่งสอนซะให้เข็ด ทำยังไงดีนะ
(ดัลซิมปะทะชุนลี)
ยกที่หนึ่ง สู้ได้
อ้าว แม่มินโฮ
- อ้าว สวัสดีค่ะ - แหมๆ
มานี่เลย มานี่ มานั่งสักแป๊บเถอะนะ
ฉันมีเรื่องจะบอกน่ะ
นั่งสิ นั่งเลย
ค่ะ
เอาละ นี่น่ะ
(ร้านถ่ายรูปกึนอิล)
น้องฉันเปิดร้านถ่ายรูปในกิ่งอำเภอน่ะ
วันหลังลองแวะไปสิ
ถ้าอ้างชื่อฉัน เธอจะได้รับส่วนลดเยอะเลยนะ
ฉันก็ว่าจะอัดรูปครอบครัวสักหน่อยเหมือนกัน
แม่มินโฮล่ะ
อะไรนะคะ
โธ่เอ๊ย อย่าไปถามเธอแบบนั้นสิ
พ่อมินโฮออกจากบ้านไปสักพักแล้วนะ
หือ ทำไมล่ะ
ตอนที่เธอบอกว่าพ่อมินโฮไปหาเงิน ฉันก็เชื่อแบบนั้นแหละ
แต่เมื่อวานฉันเห็นเขาเที่ยวหางานในกึมเจ
แต่ไม่ยักโผล่หน้าไปที่บ้านเลย
สงสัยจะหย่ากันเร็วๆ นี้แหละ
ไม่รู้เรื่องอะไรก็อย่าเพิ่งพูดส่งเดชเลย
นั่นสิ บ้านมินโฮชอบมีข่าวลือไม่ค่อยดีอยู่แล้ว
อย่าไปลือเพิ่มเลย
เหมือนฉันได้ยินเสียงพวกเขาทะเลาะกัน เมื่อไม่นานมานี้
แล้วก็ไม่เห็นพ่อมินโฮเลย
ฉันเข้าใจผิดไปเองจริงๆ เหรอ
เอ่อ
คือว่า…
- ค่ะ เข้าใจผิดน่ะค่ะ - เข้าใจผิดเหรอ
ค่ะ เอ่อ
พ่อมินโฮกำลังช่วยงานเพื่อนที่ขับรถบรรทุกอยู่
เขาจะไปอยู่ที่บ้านของเพื่อน จนกว่าจะได้งานอย่างเป็นทางการน่ะค่ะ
- อ๋อ - แบบนี้เอง
แล้วไปมาหาสู่กับพ่อมินโฮบ้างไหม
แน่นอนค่ะ เมื่อวานก็เจอกัน
พวกเขาสองคนผัวเมียไม่มีปัญหากัน
คู่ของเธอก็ทะเลาะกันให้มันหน่อยๆ หน่อยเถอะ
ทำไมฉันถึงแก้ตัวไปแบบนั้นนะ
อ้าว คุณสายสืบ
- ไปไหนมาเหรอครับ - ค่ะ ฉันไปประชุมมาน่ะ
มาทำอะไรที่นี่คะ
ผมมาเจอคุณฮันจองซุกครับ
ฉันเหรอคะ
- โอ๊ะ - คุณลืมไอ้นี่ไว้ในรถน่ะ
อ๋อ หล่นอยู่ที่นั่นเอง
นึกว่าหายซะแล้ว เสียใจแทบแย่
ฉันนึกไม่ออกจริงๆ ค่ะ ว่าหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่
เมื่อวานยุ่งวุ่นวายไปหมดน่ะ
ประชุมผ่านไปด้วยดีไหมครับ
ค่ะ
แบบสอบถามช่วยได้เยอะเลยค่ะ
เป้าหมายก็ชัดเจนแล้ว
จากนี้ไปจะลงมือทำแล้วค่ะ
ดีจังเลยนะครับ
ตอนที่คุณว้าวุ่น
การจดจ่อกับงานและทำตัวให้ยุ่งเข้าไว้ ก็เป็นวิธีหนึ่งที่ช่วยได้นะ
ค่ะ
ทำไมถึง…
ก็แค่เหมือนคุณจะมีเรื่องวุ่นๆ เยอะน่ะ
อ๋อ
ค่ะ
ใช่แล้วค่ะ
ทำตัวให้ยุ่งๆ เข้าไว้อาจเป็นคำตอบก็ได้ค่ะ
ขอบคุณสำหรับเจ้านี่นะคะ
ครับ
ขอตัวก่อน
ค่ะ ขอบคุณนะคะ
(บัตรประจำตัวประชาชน)
เอาละ
ตั้งใจดีกว่า มีสมาธิเข้าไว้
ฉันเข้าใจสถานการณ์ดี แต่น่าจะยากนะ
เธอเองก็รู้
แม่ฉันเเกลียดงานที่เธอทำอยู่เข้าไส้เลย
ถึงยังไงฉันก็อยากลองสู้ดูสักตั้งนะ
ฉันคิดว่าถ้ารู้จักท่านประมาณนึง น่าจะเป็นประโยชน์
เธอว่าของขวัญอะไรทำนองนี้จะช่วยได้ไหม
อย่างเดียวที่แม่ฉันไม่มีคือสามีหล่อๆ น่ะ
- ฮะ - หมายถึงท่านมีทุกอย่างที่พึงมี
อ๋อ
งั้นท่านมีเรื่องที่สนใจบ้างไหม
เรื่องที่สนใจเหรอ
ใช่ เรื่องที่สนใจมากที่สุด แบบว่าด้านที่ใส่ใจเป็นพิเศษน่ะ
อือ
อ๋อ ที่จริงก็มีอยู่อย่างนึงนะ
- อือ - ไม่รู้ว่าใช้คำเรียกแบบนี้ถูกไหม
ความโชคร้ายของคนอื่น
ความโชคร้ายของคนอื่นนะ "ความโชคร้ายของ"…
อะไรนะ
ถ้าเรื่องโชคร้ายก็ต้องฉันนี่แหละ ตอนที่ฉันบอกว่าเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว
เก้าในสิบคนมองฉันด้วยสายตาสมเพชน่ะ
ให้ฉันเล่าเรื่องที่กลายมาเป็น แม่เลี้ยงเดี่ยวให้นางฟังดีไหมคะ
โธ่เอ๊ย แต่ก็นะ
คุณจูริยังสาว มีฝีมือในการทำมาหากิน
ฉันอยู่กับสามีที่หาเงิน ได้ไม่ถึง 50,000 วอนต่อเดือนในห้องรูหนู
มีลูกอีกเป็นแถว
ต้องแบบฉันนี่ ถึงเรียกได้ว่าโชคร้ายน่ะ
ที่จริงคนที่โชคร้ายที่สุดน่าจะเป็นฉันไม่ใช่เหรอคะ
สามีฉันนอกใจไปหาเพื่อนที่สนิทที่สุด
แถมยังไม่สำนึกผิดอีกต่างหาก
มาซื้อแตงกวา ฟักทอง ใบงากันจ้า
ต้นหอม ข้าวสาร…
แต่ว่านะ
ถึงแม้เราจะพยายามอย่างหนัก เพื่อให้ธุรกิจนี้ปังแค่ไหน
แต่ก็ไม่ควรต้องเอาความทรงจำที่เจ็บปวดแบบนั้น มาเปิดเผยหรอกนะ
ใช่แล้วค่ะ คุณจองซุก
ความทรงจำที่เจ็บปวดเกินไป ฝังมันไว้ดีกว่าค่ะ
ฉันเห็นด้วยค่ะ
แต่ความโชคร้ายที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว น่าจะใช้ได้นะ
ไม่ค่ะ ความโชคร้ายของฉันเหมาะที่สุด
คุณนายช่วยบอกหน่อยค่ะ
ว่าความโชคร้ายของใครเหมาะที่สุด
ไม่รู้สิ ฉันไม่รู้ว่าเรื่องของใครน่าสนใจกว่ากันน่ะ
คุณกึมฮี
คุณทำพลาดครั้งใหญ่แล้วละคะ
ฉันว่าฉันรู้แล้วละค่ะ
- ความโชคร้ายที่คุณนายฮอน่าจะสนใจมากที่สุด - หือ
- เข้ามาใกล้ๆ สิคะ - อะไรเหรอ
เลิศมากเลยค่ะ
แหม ฝีมือคุณพัฒนาเรื่อยๆ เลยนะ
คุณจูริ
อุ๊ยตาย
คุณนายก็อยู่ด้วย
มาทำผมเหรอคะ
นั่งรอสักครู่นะคะ
เปล่าหรอก
ฉันมีเรื่องเซ็งๆ เลยอยากระบายให้เธอฟังแป๊บนึงน่ะ
ไว้ฉันแวะมาคราวหน้านะ
อุ๊ยต๊ายตาย หรือว่า
ทะเลาะกับสามีอีกแล้วหรือเปล่าคะ
ฉันแวะมาคราวหน้าดีกว่า เดี๋ยวคุณนายจะอึดอัดเปล่าๆ น่ะ
ฉันเหรอ
- ฉันไม่อึดอัดหรอกนะ - อะไรนะคะ
ฉันไม่ได้ใช้ร้านเสริมสวยนี้ได้คนเดียวสักหน่อย
เราเองก็ไม่ใช่คนไม่รู้จักมักคุ้นกัน
ฉันไม่อึดอัดอะไรหรอก
ตายแล้ว เมื่อยคอจัง
นั่งสิๆ นั่งตรงนี้เลย นั่งเถอะ
ทำไมเหรอ ทำไมทะเลาะกันล่ะ
ท่าทางเขาจะไม่ชอบใจงานที่ฉันทำอยู่น่ะค่ะ
อ๋อ
เขาพูดจาทำร้ายจิตใจฉันเยอะเลย
พูดจาทำร้ายจิตใจเหรอ
พูดทำร้ายจิตใจยังไงน่ะ
พูดทำร้ายจิตใจยังไงกันแน่เหรอ
ไม่รู้สิคะ
ถ้าให้พูดออกมามันก็นะ
อะไรนะ ต๊ายตาย
เดี๋ยวนะ
"คุณมันเมียไม่มีสกุลรุนชาติ"
แบบนี้เหรอ
หรือไม่ก็ "เกิดมาเพิ่งเคยเจอ ผู้หญิงมารยาสาไถยแบบคุณนี่แหละ"
แบบนี้หรือเปล่า
หรือว่าเขาพูดคำหยาบผสมด้วย แบบนั้นไหม
ก็นะ เขาพูดแรงกว่านั้นอีกค่ะ
แรงกว่านั้นอีกเหรอ
ไม่น่าเชื่อ
อุ๊ยตาย
นี่มันสนุก…
คุณคงช้ำใจแย่เลย
ที่จริงคนอื่นจะว่ายังไงก็ช่าง แต่เขาไม่ควรทำแบบนั้นนะคะ
เขาคิดว่าพูดจาแรงๆ เป็นเรื่องสนุกน่ะ
"สนุก" เหรอ สนุกยังไงน่ะ
ตอนนัดรวมตัวซื้อขายของตามบ้าน ครั้งแรกที่คุณนายมา
ฉันซื้อชุดชั้นในมาสองสามตัวน่ะค่ะ
อือ
วันนึงฉันลองใส่มันเพราะความอยากรู้
แล้วเขาก็เห็นเข้าจนได้
แล้วไงต่อ
ตั้งแต่นั้นมา
เขาก็ไม่เหมือนคนเลยค่ะ
เหมือนสัตว์ป่าตัวนึงน่ะ
สัตว์ป่าเหรอ
เขาทำอะไรเหรอ
- คืนนั้นน่ะค่ะ… - คืนนั้น
- คุณจูริ - เรามาแล้วค่ะ
พี่ๆ คะ ไปออฟฟิศมาใช่ไหม
ใช่
เราไปรับชุดชั้นในมาขาย
มันมีไม่กี่ตัวเพราะเป็นสินค้ารุ่นลิมิเต็ดน่ะ
เพราะงั้นขายให้ลูกค้าเก่าน่าจะดีกว่านะคะ
นี่ค่ะ
สวยใช่ไหมคะ
โอเค ขอบใจนะ
คุณนายคะ
ฉันไปก่อนนะคะ
เดี๋ยวนะ คุณยังเล่าไม่จบเลย
ยังเหลือส่วนสำคัญอยู่
ไปคุยกันที่สำนักงานอสังหาฯ ของฉันเถอะ
- ตอนนี้เหรอคะ - ใช่แล้ว ฉันว่างอยู่น่ะ
ตายจริง
สู้ๆ นะ
สามเหรอ
สามรอบเลยเหรอ แม่เจ้า
ในคืนเดียวมันเป็นไปได้เหรอ
ใช่ค่ะ
แต่ตอนนี้เขากลับคัดค้านหัวชนฝาไม่ให้ฉันทำซะงั้น
ตอนเข้าก็คิดอย่างนึง ตอนออกดันคิดอีกอย่าง
อุ๊ยตาย ใช้คำว่าเข้ากับออกเนี่ย
สำนวนมันชวนคิดลึกไปหน่อยนะ
ยังไงก็เถอะ ฉันผิดหวังกับท่าทางของเขา เราเลยทะเลาะกันน่ะ
ขอโทษนะคะ แต่ฉันคงต้องขอตัวก่อน
ฉันต้องเตรียมขายของตามบ้านน่ะค่ะ
อุ๊ยตาย เหมาะกับคุณนะคะเนี่ย
รอเดี๋ยว
คือว่านะ
ฉันเหมาชุดพวกนี้ดีไหม ฉันช่วยซื้อไหมล่ะ
อะไรนะ
ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้…
ไม่เป็นไรค่ะ
คุณก็รู้ คนแบบฉันน่ะ
ไม่เคยสนใจของพรรค์นี้เลยสักนิดเดียว
แต่จะให้ฉันดูคนที่กำลังทุกข์ใจ
แล้วก็ตกที่นั่งลำบากเฉยๆ อีกได้ยังไง
ปกติแล้วฉันเป็นคนใจอ่อนน่ะ รู้ใช่ไหม
งั้นบอกฉันมาซิ
ของทั้งหมดนี้ราคาเท่าไรคะ
ฉันควรให้คุณเท่าไรดี
ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ คุณนาย
ไม่เอา บอกฉันมาได้เลย
หนึ่ง สอง…
เอ๊ะ
เป็นอะไรเนี่ย
สายสืบคิม มานี่แป๊บนึง
ฉันอยากเซฟเอกสารสำหรับประชุม
แต่ใส่ฟลอปปีดิสก์ไม่ได้น่ะ
อันนี้ต้องใส่เข้าไปในตรงนี้…
ฉันใส่แล้วนะ
ต้องดึงเจ้านี่ลง ตอนนี้เซฟได้แล้วครับ
แหม ฉันทำแล้ว…
หือ สายสืบคิมมีแผลเป็นที่แขนด้วย
เหมือนแผลไฟไหม้เลยนะ
ไม่มีอะไรครับ
มันใหญ่มากเลยนะนั่น
บาดเจ็บตอนสืบคดีเหรอครับ
ก็ประมาณนั้นครับ
ไม่เห็นมีอะไรเลย
ผมน่ะ
เคยจัดการแก๊งนักเลงในหมู่บ้านด้วยตัวคนเดียว เมื่อสองสามปีก่อน
ตรงสีข้างงี้เลือดออกบานเลย
ผมไม่ได้โชว์ให้ดูนานแล้วนะ
เห็นไหม เห็นหรือเปล่า
ว่าไง เย็บมากกว่าแปดเข็มเลยนะเนี่ย
จัดการแก๊งนักเลงด้วยตัวคนเดียวเลยเหรอครับ
โธ่เอ๊ย นั่นมันพวกเด็กป.หกน่ะ
ตอนกำลังชุลมุนหมอนี่ถอยหลังไป
จนชนเข้ากับกำแพงเองซะงั้น
วันนั้นเป็นพิธีจบการศึกษาชั้นป.หก ถ้าพูดให้ถูกคือพวกเขาอยู่ม.ต้นครับ
นั่นแหละ
ก็น่าโม้อยู่หรอกนะ
- ผมกลับก่อนนะครับ - ครับ
(ประชาชนปลอดภัย กึมเจ เมืองน่าอยู่)
ไฟไหม้เหรอครับ
เธอบอกแบบนั้นจริงเหรอครับ
ใช่
ฉันสงสังเรื่องรอยแผลเป็น บนตัวเด็กทารกก็เลยถามดูน่ะค่ะ
ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ ที่หมู่บ้านใกล้ๆ
เธอเลยพาเด็กที่ถูกทิ้งไว้คนเดียวออกมาน่ะ
เธอไม่ได้ตามหาพ่อแม่เหรอครับ
พวกเขาอาจจะตามหาลูกอยู่ก็ได้
เธอบอกว่าไม่มีใครเลยน่ะ
เธอห่วงเรื่องที่มีแผลเเป็น
แล้วก็ขอให้เราช่วยหาคนที่รับเลี้ยงดีๆ ให้น่ะ
คุณบอกว่าเป็นผู้หญิงอายุช่วง 20 ถึง 30 ใช่ไหมครับ
บางทีเธอคนนั้นอาจเป็นแม่แท้ๆ ของผมหรือเปล่าครับ
เธอหายตัวไปก่อนที่เราจะมีโอกาสลงบันทึกไว้
เรื่องมันก็นานมาแล้วน่ะค่ะ
ขอโทษด้วยนะคะ
ฉันรู้แค่ว่าเธอนับถือคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก
เธอสวมแหวนประคำไว้น่ะค่ะ
ทำด้วยไม้
ไม่ทราบว่ามีอะไรที่จำได้อีกไหมครับ
ไม่รู้สิคะ
ผู้หญิงคนนั้น
ซื้อตั๋วไปกึมเจน่ะค่ะ
เธอพูดสำเนียงถิ่นทางแถบนั้น
ฉันเลยคิดว่าบ้านเกิดเธออยู่ที่กึมเจน่ะค่ะ
กึมเจเหรอ
(แม่ผู้ให้กำเนิด: ไม่ทราบ)
(ตั้งนามสกุลของเด็กว่าคิม)
(มีแผลเป็นไฟไหม้ที่แขนขวา)
(ประชาชนปลอดภัย กึมเจ เมืองน่าอยู่)
ขายหมดเลยเหรอคะ
ไม่น่าเชื่อเลย
- คุณนายเนี่ย - พี่คะๆ ขอบคุณที่ทำงานหนักนะ
- ให้ตายสิ - ชนแก้ว
ทุกคนทำงานหนักมากเลยนะคะ
คุณจองซุกก็ทำงานหนักนะ
ที่จริงฉันคิดว่าชีวิตของคุณนาย ห่างไกลจากคำว่าโชคร้ายมาก
ฉันก็เลยนึกไม่ถึงน่ะ
ฉันคิดว่าใครเป็นคนโชคร้ายสำคัญมากกว่า
โชคร้ายมากแค่ไหนน่ะค่ะ
พอได้ฟังที่ซอยอนบอกเลยรู้ว่า
- เธอสนใจคุณนายมากเลยน่ะค่ะ - อุ๊ยต๊ายตาย
เดี๋ยวนะ ฟังฉันก่อน
ที่จริงมาลองคิดๆ ดูแล้ว เรื่องที่คุณนายเล่าน่ะ
มันไม่ใช่โชคร้ายสักหน่อย แต่เป็นความสุขไม่ใช่เหรอคะ
น้ำเสียงคุณอาจฟังดูเศร้าๆ
แต่เนื้อหาที่เล่าเป็นการอวดนะ
ฉันไม่นึกเลยว่านางจะหลงกลน่ะ
ให้ตายสิ
- ฉันมีเรื่องอยากรู้ค่ะ - อะไรเหรอ
เรื่องของพี่สมจริงมากเลย
พี่กุเรื่องทั้งหมดขึ้นมาหรือมาจากประสบการณ์คะ
ก็ไม่รู้สินะ
จะบอกว่ากุเรื่องขึ้นมาทั้งหมดก็คงไม่ใช่หรอก
- ว่าแล้วเชียว ช่วงไหนน่ะ - ช่วงไหนเหรอ
(จินฮยาง โฮฟ)
อิ่มจังเลย
ขอบคุณที่เลี้ยงนะคะ
ขอบคุณค่ะ
อะไรน่ะ ถึงเนื้อถึงตัวกันจัง
คุณนายฮอเองก็คงจะมีค่ำคืน ที่ถึงเนื้อถึงตัวแบบนั้นเหมือนกันแหละ
ฉันไม่อยากนึกภาพเลย แต่ก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะ
ชุดเดรสแนบเนื้อนั่นแซ่บมากเลย
อุ๊ยตาย มือปลาหมึกจังเลย
ทำไมล่ะ ก็แบบนี้แหละ
- ไม่มีใครสนหรอก - ถ้าจะขนาดนั้นก็รีบเข้าห้องเลยเถอะ
อุ๊ยตาย เข้าไปแล้วๆ
- เข้าโรงแรมแล้วแหละ - จริงเหรอ
ไปที่นี่กันเถอะ
ผู้ชายคนนั้น
หือ
ประธานออมใช่ไหมคะ
- สามีของคุณนายฮอน่ะ - ตายจริง
- จริงเหรอ - ถามจริง
ทำไมประธานนั่นมานัวเนีย กับผู้หญิงคนอื่นกลางถนนล่ะ
คุณนายไม่ได้ใส่ชุดเดรสแนบเนื้อนั่นเหรอ
ใส่แล้วค่ะ
แม่ลองใส่แล้วจริงๆ
นั่นอะไรน่ะ สารรูปแบบนั้น
แก่แล้วก็รู้จักแก่บ้างเถอะ
เกิดมาเพิ่งเคยเห็นสภาพดูไม่จืดแบบนี้ จริงๆ เลยนะ
นี่คุณ ให้ตายเถอะ บ้าไปแล้วสินะ
- ให้ตายสิ - บ่นทำไมคะ ฉันซื้อมันมานะ
ดูหน่อยสิคะ
ทำไมใจร้ายใจดำแบบนี้นะ
หมายความว่า
ถึงคุณพ่อของเธอเห็นแล้ว ก็ยังออกจากบ้านไปเหรอ
ค่ะ
เพราะงั้นเมื่อคืนเขาถึงอยู่กับผู้หญิงคนนั้น…
แม่รู้อยู่แล้วค่ะ ว่าช่วงนี้พ่อมีผู้หญิงคนอื่นน่ะ
ไม่ใช่เพิ่งเคยมีคนแรกหรอกค่ะ
ยังไงฉันว่ารู้สถานการณ์ไว้ก่อนก็ดีนะ
แหม ขอบใจมากนะ ซอยอน
ขอบคุณนะคะ
งั้นฉันไปก่อนนะคะ
- ไว้จะติดต่อไปนะ - ได้
มันใช้ไม่ได้ผล นางจะคืนสินค้าไหมเนี่ย
นั่นน่ะสิ
สามีของนางทำให้นางโกรธ
ไม่รู้ว่าจะมาลงที่พวกเราหรือเปล่า
ทำไงดีล่ะ
นั่นสำนักงานอสังหาฯ นี่
- เลี้ยวกลับกันเถอะค่ะ - ได้
คุณกึมฮี
ทำยังไงดี วิ่งเลยดีไหม
น่าจะช้าไปแล้วนะคะ
ให้ตายสิ
โธ่เอ๊ย ถ้าเห็นฉันก็เข้ามาหาหน่อยสิคะ
ทำไมให้ฉันวิ่งมาล่ะ
ขอโทษนะคะ คุณนาย
เปลี่ยนเรื่องคุยกันเถอะ
เรื่องของเมื่อวานน่ะ
คือว่า คุณนายคะ…
ผลลัพธ์ของมัน…
เลิศมากเลยแหละ
แหม
คือว่าสามีฉันน่ะ
แกล้งฉันทั้งคืนเลย
ฉันไม่ได้นอนเลยสักงีบนึง
ฉันกลัวมากเลยว่าลูกๆ จะตื่น
แหม เขินจัง
ยังไงก็เถอะ ฉันเห็นผลของมันอย่างแจ่มแจ้งเลย
อ๋อ
อ้อ
ดีจังเลยนะคะที่เห็นผลน่ะ
ใช่ ก็นั่นแหละ ตอนนี้ฉัน
กำลังคุยกับสาวๆ ที่เป็นสมาชิกสโมสรรอยัลอยู่
พอฉันเล่าให้ฟังคร่าวๆ ทางโทรศัพท์
พวกนางก็บอกว่าเรื่องแบบนี้ต้องเล่าให้ฟังต่อหน้า
ฉันเลยมาที่สำนักงานอสังหาฯ น่ะ
อ๋อ
สโมสรรอยัลเหรอคะ
ใช่
ถ้าจะให้เล่าถึงคืนเร่าร้อนที่แสนยาวนาน
ฉันอาจจะไม่ได้กินข้าวเย็นก็ได้นะเนี่ย
ยังไงก็เถอะ ฉันขอตัวก่อนนะ
ทำได้ดีมากนะ
กลับดีๆ นะคะ
นี่มันอะไรน่ะ
เมื่อวานประธานออมต่อว่าคุณนาย
แล้วก็ไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่นนี่
หรือว่าหลังจากนั้น…
หลังจากนั้นอะไรล่ะ
ดูก็รู้ว่าสร้างเรื่องขึ้นมาน่ะ
จะฝืนพูดแบบนั้นทำไมนะ
นั่นน่ะสิ
น่าสงสารจัง
ไม่ต้องเลี้ยวกลับแล้วแหละ ไปกันเถอะ
น่าสงสารจัง
(สำนักงานอสังหาฯ แจ็กพ็อต)
ถ้าโดนจับได้ ประธานออมงานเข้าแหง
แต่นางความรู้สึกไวอยู่นะ
ฉันสงสารนางเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย
มันมีสองชิ้นน่ะ
รู้ใช่ไหมว่าชุดเดรสสายเดี่ยวแนบเนื้อเป็นยังไง
มันมีเสื้อคลุมนุ่มๆ ด้วย
สวยมากเลยแหละ
- อุ๊ยตาย - เพราะงั้นเมื่อคืนฉันเลยไม่ได้นอนน่ะ
ดูนังบ้านนอกนั่นแต่งหน้าเข้าสิ
มาแล้วเหรอ
อย่ามาแซะฉันนะ
- นังงูพิษนั่น - ต๊ายตาย แต่งหน้าเสร่อมาก
ตัวเองทำครอบครัวคนอื่นแตกแยกแท้ๆ กล้าพูดแบบนี้ได้ยังไง
ดูหน้าวอกๆ ของตัวเองซะก่อนเถอะ
แม่คะ
ว่า
ทำไมแม่ไม่หย่าล่ะ
อะไรนะ
แม่ยังไม่ได้หย่าทางเอกสารนี่
ถึงแม่จะเห็นพ่อทำเรื่องแย่ๆ มาเยอะก็เถอะ
นั่นน่ะสิ
ตอนที่แม่ออกจากบ้านนั้นมา แม่ก็อยากตัดความสัมพันธ์ที่น่ารังเกียจไปให้หมด
แม่อยากจะใช้ชีวิตเหมือนไม่เคย เกิดเรื่องเฮงซวยพวกนั้นมาก่อน
แต่ว่า
แม่ก็เริ่มกลัวว่าจะถูกตราหน้า ว่าเป็นผู้หญิงที่ผ่านการหย่า
ถึงเราจะแยกกันอยู่ก็ตาม
แต่ข่าวลือทุกอย่างจะตามหลอกหลอนแม่ ไม่ใช่พ่อของแก
แม่สงสัยว่าถ้าจบการแต่งงานจริงๆ จะเกิดอะไรขึ้นนะ
แม่คิดว่า
มันน่าจะไม่ดีกับพวกแกหลายๆ อย่างน่ะ
ว่าแต่ ถามทำไมน่ะ
ฮะ
แบบว่า ก็แค่
หนูเห็นว่าแม่หัวร้อนกับละคร
ก็เลยสงสัยว่าในชีวิตจริงทนได้ยังไงน่ะ
มินโฮอยู่ในห้องใช่ไหม
โอ๊ะ ผมใช้สมุดสเก็ตช์หมดแล้ว
อาทิตย์นี้มีการบ้านวาดรูปน่ะ
วาดรูปเหรอ
ใช่ ให้วาดรูปครอบครัวน่ะครับ
แม่จะซื้อสมุดสเก็ตช์มาให้ใหม่นะ
แต่ดงอูบอกว่าไม่อยากวาดรูปครอบครัว
ถ้าวาดรูปเขากับแม่แค่สองคน
เด็กคนอื่นๆ ก็จะถามว่าทำไมไม่มีพ่อ เขาเลยรำคาญน่ะ
ถ้าเป็นผมก็คงรำคาญเหมือนกัน เนอะครับ
เอ้านี่ เอากล่องดินสอใส่กระเป๋าซะนะ
- แม่คะ - ว่า
หนูขอหมื่นวอนไปซื้อหนังสือ "กระบวนการทางคณิตศาตร์" กับสมุด
หมื่นวอนเหรอ
เดี๋ยวหนูมานะคะ
จ้า ไปดีมาดีนะ
แม่คะ หนูขอ 2,000 วอนไปซื้อ วงเวียนกับไม้โปรแทรคเตอร์
สองพันวอนเหรอ
- เดี๋ยวหนูมานะคะ - ไปดีมาดีนะ
แม่คะ หนูขอ 500 วอนไปซื้อดินเหนียว
ลูกด้วยเหรอ เอ้านี่
ขอบคุณนะคะ
จ้ะ จับมือกับพี่ไปกันดีๆ นะ
ค่ะ
ตายแล้ว
ปัดโธ่ ตกใจหมด
ที่รัก ผมขอ 200 วอนไปซื้อไอติมแท่งกินหน่อย
พูดว่า "พี่สาวครับ ขอ 200 วอนนะครับ" ก่อนสิ
อะไรนะ ผมทำไม่ได้หรอก
ทำไมล่ะ
ไม่ว่าเมื่อก่อนหรือตอนนี้
คุณไม่ใช่ "พี่สาว" สำหรับผม
แต่เป็นหญิงสาวน่ะ
บทพูดโรแมนติกนี่อะไรน่ะ
หน้าคุณออกจะไปทางหนังตลกแท้ๆ
อะไรนะ
ถ้าคุณยั่วผมบ่อยๆ เดี๋ยวจะกลายเป็นหนังอีโรติกนะ
ไม่ต้องเลย
ที่รัก วันนี้คุณจะออกไปทำงานไหม
อะไรเนี่ย
วันขายของตามบ้านกับสโมสรรอยัลถูกกำหนดแล้ว
ฉันต้องไปเอาของมาขายน่ะ
แต่คุณจองซุกตกลงว่า จะไปเอาของของฉันให้ตอนบ่ายน่ะ
ฉันจะได้ดูแลลูกที่บ้านได้
แหม ช่างเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ
นั่นน่ะสิ
คุณก็ควรจะคบเพื่อนที่ช่วยเหลือกันในชีวิตบ้างนะ
บอกตรงๆ นะ คุณน่ะ
อาจจะไม่มีความสามารถ
แต่ว่าบุคลิกภาพคุณใช้ได้อยู่นะ
แต่เพื่อนรอบตัวคุณไม่มีใคร เป็นผู้เป็นคนเลยสักคน…
จู่ๆ ทำอะไรเนี่ย
ก็ริมฝีปากคุณมันดึงดูดนี่
ให้ตายเถอะ
ดึงดูดกับผีน่ะสิ
คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่า คุณหาทางเลี่ยงไม่ให้โดนด่าน่ะ
ตอนแรกก็แบบนั้นแหละ
แต่ตอนนี้ผมไม่อยากหยุดแล้ว
แต่เช้าอีกแล้วนะ
ไม่ใช่ว่าไม่เคยสักหน่อย
ลูกๆ ก็ไปกันหมดแล้ว อึนจีก็หลับอยู่
ห้องเดี่ยวยามเช้าเร่าร้อนกว่า ยามค่ำคืนของคู่อื่นๆ อีกนะ
- มาเถอะ - โธ่เอ๊ย คุณนี่บ้าไปแล้วแน่ๆ
- เสียสติไปแล้วแหง - มานี่เร็ว
- เหลือเชื่อจริงๆ คุณบ้าไปแล้ว - มาน่า
- เร็วๆ มาเร็วเข้า - คุณเป็นสัตว์หรือไง
- ให้ตายสิ - มาเถอะ
- มาเร็วๆ - ให้ตายสิ
คุณบ้าไปแล้ว ให้ตายสิ บ้าจริง
ฉันว่าคุณดูเหมือนคนดังเลย
- คนดังเหรอ - ค่ะ
อย่าจากไปพร้อมความเสียดาย…
อย่าไปเลยนะ
ยังเหลือเวลาอีกเยอะเลย
- ถึงทุกอย่างจะหายไปจากชีวิตฉัน - ถึงทุกอย่างจะหายไปจากชีวิตฉัน
- ความรู้สึกนี้และสองเราจะเป็นนิรันดร์ - ความรู้สึกนี้และสองเราจะเป็นนิรันดร์
ไม่ได้มีเพลงนี้เพลงเดียวสักหน่อย
ทำไมเอาแต่ฟังอยู่ได้
ถึงฉันจะไม่อยากฟังก็เถอะ แต่เมื่อก่อนนายยังรู้จักร้องเพลงอื่นบ้าง
คือว่า
เมื่อไม่กี่วันก่อน
มีคนบอกว่าผมหน้าเหมือนชิมชินน่ะครับ
ผมคิดว่าเพลงนี้ก็เหมาะกับผมดี
อะไรนะ นายหน้าเหมือนใครนะ
- ชิมชินเหรอ - ครับ
ไม่ใช่บอกว่าดูเหมือนลูกชิ้นแล้วฟังผิดหรอกเหรอ
คุณไม่คิดว่าผมเหมือนเขาเหรอครับ
ถ้ามีคนเห็นนายแล้วบอกว่านายเหมือนชิมชิน
ก็มีอยู่สองอย่างเท่านั้นแหละ
อย่างแรก
สายตาแย่สุดๆ จนเกือบบอดเลยแหละ
แล้วอย่างที่สองล่ะครับ
เธอชอบนายไง
ว่ากันว่าความรักทำให้คนตาบอดน่ะ
ชอบผมเหรอครับ
โธ่เอ๊ย ไม่หรอกมั้งครับ
ครับ ร้านยาวอนบงครับ
อ้าว คุณเองเหรอ
ให้กลับไปกินข้าวเที่ยงเหรอ
ได้ งั้นให้พาแดกึนไปด้วยไหม
ไม่ต้องค่ะ
ฉันอยากให้คุณมาคนเดียว
ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณแค่สองคนน่ะ
แค่สองคนเหรอ เรื่องอะไรน่ะ
ต้องมาคนเดียวนะคะ ที่รัก
ที่รัก
ที่รัก ผมมาแล้ว
อยู่ไหนน่ะ ผมกลับมาแล้ว อยู่ไหน…
- มาแล้วเหรอคะ - ใช่
อะไรเนี่ย
คุณเรียกผมมากลางวันแสกๆ เพราะไอ้นี่น่ะเหรอ
อยากให้ใส่เร็วๆ แล้วค่ะ
รีบใส่เลย ผมจะรีบไปอาบน้ำนะ
เปล่าค่ะ
นี่สำหรับคุณน่ะ
ฮะ
หมายความว่าไงน่ะ
คุณสัญญาแล้วไงคะ
ลืมไปแล้วเหรอคะ
ผมไปสัญญาอะไร…
หรือว่า คุณนายฮอเหรอ…
ค่ะ ใช่แล้วค่ะ
คุณนายซื้อสินค้าของฉันค่ะ
แล้วก็ช่วยแนะนำให้สโมสรรอยัลด้วย
เป็นไปไม่ได้
นางโดนฟ้าผ่าหรือไง ทำไมจู่ๆ เปลี่ยนไปแบบนี้
ถ้าไม่เชื่อ โทรถามนางดูก็ได้นะ
ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวนะ แป๊บนึง
คุณอยากให้ผม…
ผมทำไม่ได้อะ
รีบใส่เร็วๆ เถอะค่ะ
คุณต้องใส่มันแล้วเต้น
ถ้าพระอาทิตย์ตกจะหนาวนะ
ที่รัก ได้โปรดเถอะ
เฮ้อ ให้ตายสิ คนยิ่งรีบๆ อยู่
ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างคะ
ขายขี้หน้าน่ะสิ
แล้วไงอีกคะ
เสียใจน่ะ
อย่าลืมความรู้สึกนั่นนะคะ
ถ้าคุณกลับคำพูดอีก ฉันจะให้คุณใส่มันจริงๆ นะ
งั้นผมไม่ต้องใส่ก็ได้ใช่ไหม
ไมต้องเต้นก็ได้ใช่ไหม
ก่อนฉันจะเปลี่ยนใจ รีบๆ ติดกระดุมเข้าเถอะ
เราจะไปกินข้าวข้างนอกกัน
ฉันหาเงินมาได้
วันนี้ฉันจะเลี้ยงเองค่ะ
ที่รัก รอเดี๋ยว ผมยังติดกระดุมอยู่… รอก่อนสิ ที่รัก
ข่าวต่อไปครับ
วันนี้ช่วงเช้ามืดได้เกิดเหตุลอบวางเพลิง
ที่บ้านหลังหนึ่งในอ๊กซาน จังหวัดชอลลาเหนือ ตามเวลาท้องถิ่นครับ
เพราะเหตุเพลิงไหม้นี้ คุณโอที่อยู่ในบ้าน
จึงได้รับบาดเจ็บอย่างหนักจนถึงขั้นโคม่า
คดีลอบวางเพลิงนี่นา
สายสืบที่รับผิดชอบคดีน่าจะปวดหัวน่าดู
คงไม่ได้หลับไม่ได้นอนแหง
รุ่นพี่ก็เคยทำคดีลอบวางเพลิงเหรอครับ
ใช่
ซะเมื่อไหร่
ถ้ามันเกิดขึ้นก็คงเคยทำแล้วแหละ
กึมเจขึ้นชื่อว่าเป็นหมู่บ้านที่ไม่มีคดีอะไรนะ
อ้อ จริงสิ
ดูเหมือนสมัยหัวหน้าเป็นตำรวจใหม่ๆ จะเคยมีคดีนึงนะ
คดีลอบวางเพลิงต่อเนื่องใช่ไหมครับ
ถ้าเป็นตอนที่หัวหน้าเข้ามาทำงานใหม่ๆ ก็น่าจะ 30 ปีได้แล้วไหมนะ
ใช่ ก็เคยมีคดีแบบนั้นอยู่แหละ
ไฟไหม้ไม่ใช่ประเด็นหรอก
หนวกหูจริง
เก็บนี่ด้วย
ยังกินไม่หมดเลย
ดูเหมือนหัวหน้าจะอ่อนไหวมากเลยนะ
แกคงจะลำบากใจมากเพราะคดีนั้นน่ะ
ยังไขคดีไม่ได้เลยด้วย
ยังจับคนร้ายลอบวางเพลิงไม่ได้เหรอครับ
จะเรียกว่าคนร้ายลอบวางเพลิง หรือคนร้ายลักพาตัวดีล่ะ
- คนร้ายลักพาตัวเหรอครับ - ใช่
มีใครบางคนวางเพลิงในหมู่บ้าน
แล้วก็ลักพาตัวเด็กไปในช่วงชุลมุนน่ะ
เลือกเฉพาะเด็กแรกเกิดอย่างเดียว
(รายงานการสืบสวน)
(เด็กแรกเกิดหายตัวไปท่ามกลางไฟไหม้)
(สันนิษฐานว่าเป็นการลอบวางเพลิง)
(คดีที่ยังไม่ปิด)
(ร้านขายเครื่องเขียนโชคดี)
รูปครอบครัวเหรอ
- ระวังหน่อยนะครับ - ให้ตายสิ
จองซุก
ไง ฮันจองซุก
ฉันเป็นพ่อคนแล้วนะ
- อะไรนะ - เธอตรวจสุขภาพวันนี้
หกสัปดาห์แล้วแหละ
เราซื้อของใช้เด็กมาสองสามชิ้นด้วย
หลังแต่งงานแล้วพยายามมาแปดปี
ในที่สุดลูกเราก็มาเกิดแล้ว
ที่จริงผลตรวจสุขภาพฉันออกมาไม่ค่อยดี
ฉันเลยเลิกหวังไปแล้วนะ
หมอยังบอกว่าเป็นปาฏิหาริย์เลย
ที่รัก
ทำไมต้องเล่าละเอียดขนาดนั้นด้วย
ทำไมล่ะ
จองซุกไม่ใช่คนอื่นคนไกลสักหน่อย
ผมจะรีบไปเอารถมานะ
อะไรนะ ได้
ยินดีด้วยนะ
พยายามมาแปดปีแต่ก็ไม่ท้อง
จู่ๆ ก็ท้องเหมือนปาฏิหาริย์ซะงั้น
ฉันรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่
แต่ฉันแน่ใจว่าเป็นลูกของคุณอินแท
เพราะฉะนั้นอย่าพูดอะไรไร้สาระนะ
ถ้าทำให้เรื่องวุ่นวายจะไม่ดีกับเราทั้งคู่
"ทั้งคู่" เหรอ
ที่รัก
อือ รอเดี๋ยวนะ
ใช่แล้ว
ฉันกับคุณอินแทรอเด็กคนนี้มาตั้งนานแล้ว
เธอต้องปกป้องครอบครัวของเธอ
ฉันก็ต้องปกป้องครอบครัวของฉัน
ไม่ใช่เหรอ
- อือ - ดีเลย คราวนี้
รวมร่างเพื่อปกป้องโลก
ผู้ปกป้องจักรวาล โวลทรอน รวมร่าง
ขาเสร็จแล้ว
อ้าว มาแล้วเหรอ
แม่ครับ พ่อไปรับผมที่โรงเรียนมาครับ
ลุยเลย
แม่คะ
แม่ทำขนมไว้แล้วกำลังรอมินโฮ
แล้วเขาดันจูงมือมินโฮเข้ามาซะงั้น
เห็นว่าไปรับมาจากโรงเรียนน่ะ
แม่อยากจะตบหน้าเขาสักฉาด
แต่ว่ามินโฮอยู่น่ะ
ว่าแต่อย่าแสดงอาการต่อหน้ามินโฮล่ะ
เดี๋ยวหนูจัดการเอง
พ่อมินโฮ
มาคุยกันหน่อย
ตอนนี้เหรอ
ใช่ ตอนนี้แหละ
เล่นไปก่อนนะลูก
ทำไมมาไม่บอกไม่กล่าว
แม่ฉันเองยังอึ้งเลย
หลังกลับจากสัมภาษณ์งาน
ผมคิดถึงมินโฮเลยไปรับแกมา
ทำไม ผมมาที่นี่ไม่ได้เหรอ
ผมาหาลูกที่บ้านผมนะ
ตั้งแต่คราวก่อนแล้วนะ ทำไมคุณไม่รู้จักละอายบ้างเลย
ไม่ละอายอะไรล่ะ
ถ้าผมเป็นแบบนั้น
ผมจะทิ้งบ้านออกไปลำบากลำบนข้างนอกเหรอ
คุณไม่รู้หรอก
ว่าหลังออกจากบ้านไปแล้ว
ผมเศร้าและเสียใจแค่ไหน
- อะไรนะ - คนรอบข้างตกใจเรื่องที่ผมเล่ากันหมด
พวกเขาบอกว่าไม่มีลูกผู้ชายคนไหน
ไม่เคยไม่นอกใจหรอก
นี่คุณพูดออกมาจากใจจริงเหรอ
ผมหมายถึง
มันไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่จริงจังอะไรหรอก
มันเกิดขึ้นครั้งเดียวเอง
มันจบแบบเป็นเรื่องผิดพลาด คุณจะขุดขึ้นมาไปถึงเมื่อไหร่
แล้วถ้ามันไม่จบล่ะ
พูดอะไรของคุณน่ะ
มีฮวา…
ท้องแล้วนะ
รู้สึกยังไงบ้างล่ะ
ผมรู้สึกยังไงเกี่ยวอะไรด้วย ลูกของอินแทนั่นแหละ
สมมติว่าไม่ใช่ ผมก็ไม่สนใจหรอก
- ไม่สนเหรอ - ไม่สนหรอก
ลูกของผมมีแค่มินโฮ
ส่วนผู้หญิงก็มีแค่คุณคนเดียว
นี่ฉันต้องซึ้งไหม
จองซุก
หยุดสักทีเถอะ
คนเราต้องรู้จักเก็บซ่อนสิ่งที่ผิดพลาด แล้วปล่อยมันไปบ้าง
มาหาเรื่องผมเพราะโกรธมันไม่ดีนะ
ขืนทำแบบนี้แล้วเราเกิดจบกันไปจริงๆ ชีวิตของมินโฮจะเป็นยังไงล่ะ
อะไรนะ
จำที่แม่ผมบอกว่าคุณดูเศร้าแปลกๆ
เพราะถูกเลี้ยงดูโดยแม่เลี้ยงเดี่ยวได้ไหม
ถ้าคุณทำให้มินโฮมีชะตากรรมแบบคุณ จะทำยังไงล่ะ
นี่คุณทำอะไร…
นี่ ฮันจองซุก
วันนี้ผมจะกลับก่อนนะ
คุณคิดให้ดีๆ ล่ะ
ว่าการทำร้ายจิตใจมินโฮที่มีความสุขที่สุด ตอนอยู่ข้างๆ พ่อมันถูกต้องไหม
แม่ครับ พ่อล่ะครับ
มินโฮจ๊ะ
จู่ๆ พ่อก็มีธุระด่วนเลยต้องรีบไปน่ะ
โดยที่ไม่ลาผมน่ะเหรอครับ
เดี๋ยวพ่อก็กลับมาหาหลานแล้วแหละ
พ่อบอกว่าจะไปหลังผมหลับแล้ว
พ่อสัญญาไว้แล้วแท้ๆ
มินโฮจ๊ะ อย่าร้องไห้เลยนะ
มินโฮ ลูกเตรียมตัวไปโรงเรียนพรุ่งนี้ เสร็จแล้วเหรอ
ยังครับ
ผมต้องระบายสีรูปที่วาดให้เสร็จก่อน
รีบไปทำเถอะ
ว่าแต่แม่ครับ
ต่อไปนี้เราอยู่กับพ่อได้ใช่ไหมครับ
อะไรนะ
พ่อบอกผมน่ะครับ
ว่าพ่อน่าจะหางานในกึมเจได้
ถ้าหางานได้แล้ว
เราก็จะได้อยู่ด้วยกัน ใช่ไหมครับ
รีบเข้าไปทำการบ้านเถอะ เด็กน้อย
ขืนเป็นแบบนี้ได้อยู่ทั้งคืนแน่
ครับ
แม่คะ
หนูขอไปสูดอากาศหน่อยได้ไหมคะ
ได้สิ
ไปเดินเล่นในหมู่บ้านสักรอบเถอะ
แกคงรู้สึกแย่มาก
เดี๋ยวหนูมานะ
อุ๊ย
- ขอโทษครับ - ไม่เป็นไร หนูเป็นอะไรไหม
ขอโทษนะครับ
เป็นอะไรไหม
พ่อบอกให้มองทางข้างหน้าดีๆ ไง
เป็นอะไรหรือเปล่าคะ
เหมือนคุณจะเมามากนะ
ผมตามหาอะไรบางอย่างมานานมากครับ
ผมเลยมาที่หมู่บ้านนี้
ผมเฝ้าตามหามันมากว่าสิบปี คิดว่านี่แหละคำตอบ
แต่กลายเป็นว่าผมได้รู้ความจริง ที่ต่างไปโดยสิ้นเชิง
ต่อไปนี้ผมต้องสืบสวนในเส้นทางใหม่
แต่ผมไม่รู้ว่ามันเป็นเส้นทางที่ถูกต้องไหม
ผมไปไม่เป็นเลยครับ
ฉันก็เหมือนกัน
ฉันใช้ชีวิตโดยนึกถึงแต่ครอบครัว และบ้านของฉันเท่านั้น
แต่มีเรื่องที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นค่ะ
ฉันคิดว่าตอนนี้ต้องตัดสินใจแล้วว่าจะไปทางไหนดี
แต่ฉันไม่รู้เลยค่ะ
ว่าทางไหน
จะเป็นทางที่ลูกของฉันมีความสุข
คุณได้ถามแกไหมครับ
เส้นทางที่ลูกคุณจะมีความสุขน่ะ
อย่าตัดสินใจโดยการคาดเดาเลย
ลองถามลูกคุณดูเถอะครับ
ถึงจะเจ็บปวดกว่าเดิม แต่ก็น่าจะเสียใจน้อยลง
อย่างน้อยคุณก็ได้ลองถามดูแล้วนี่ครับ
มินโฮ
ตอนเราไปปิกนิกที่ทะเลสาบโซยังสินะ
อือ
(ครอบครัวของฉัน)
มินโฮจ๊ะ
มินโฮมีความสุขที่สุดตอนไหนเหรอ
ตอนที่ครอบครัวเราอยู่ด้วยกันแบบนี้เหรอ
อือ
พออยู่ด้วยกันก็มีความสุขนี่นา
ตอนนั้นพอพ่อยิ้ม แม่ก็ยิ้ม
พอแม่ยิ้ม ผมก็ยิ้มครับ
ผมอ่านมาจากหนังสือนิทานน่ะ
ว่า "ความสุขคือสิ่งที่ทั้งสองฝ่าย สร้างให้กันและกัน" ครับ
ลองดูนะ
ดูนะ
จับมันไว้เหมือนจับตะขอนะ
ทำให้ขนานไปกับพื้นน้ำ
แล้วโยนไปแบบนี้ เข้าใจไหม
แม่ครับ เห็นไหมครับ
ถ้าลูกฝึกอีกนิด ต้องทำให้มันกระดอนสามครั้งได้แน่
ผมจะทำให้ได้วันนี้เลย
- เอาละ ฝึกต่อไปนะ - ครับ
ขอบใจนะ
ผมรู้ว่ามันไม่ง่ายเลย
มันไม่ง่ายหรอก
แต่ฉันคิดว่ามันถูกต้องแล้วแหละ
ตอนเรามาที่นี่คราวที่แล้วสนุกมากเลยนะ
จำได้ไหม
มินโฮบอกฉันน่ะ
ว่าพอคุณยิ้ม ฉันก็จะยิ้ม
พอฉันยิ้ม มินโฮก็ยิ้มด้วย
แกอ่านมาจากหนังสือนิทาน
ว่าความสุขคือสิ่งที่ทั้งสองฝ่ายสร้างให้กันและกัน
แต่ว่า
การไม่มีความสุขแทรกซึมเข้ามาได้ง่ายกว่า
หลังจากฉันเห็นคุณกับมีฮวาวันนั้น
ฉันไม่เคยยิ้มออกมาจากใจเลย
จากนี้ไปเราสร้างรอยยิ้มได้นี่
ตอนนี้ฉัน…
คิดว่ารอยยิ้มของคุณมันน่ารังเกียจน่ะ
อะไรนะ
ถ้าฉันไม่มีความสุข มินโฮก็คงจะรู้
ฉันยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้
นี่คุณกำลังทำอะไรน่ะ
ผมคิดว่าคุณเปลี่ยนใจแล้วซะอีก
นี่คุณเตรียมมาพูดอะไรงี่เง่าแบบนี้น่ะเหรอ
ยังสติดีอยู่หรือเปล่า
ฉันอยากให้คุณเจ็บปวดน่ะ
อะไรนะ
ฉันไม่อยากให้คุณลืม
ว่าคุณสูญเสียอะไรไปบ้างและเจ็บปวดไปนานๆ
นี่ ฮันจองซุก
ตั้งแต่นี้ไป…
ออกไปจากชีวิตฉันซะ
เราหย่ากันเถอะ
(ทีมขายท้าขนบ)
มีอะไรที่เราทำเพื่อเธอได้บ้างไหมนะ
แนะนำผู้ชายให้ดีไหม
ปกติบาดแผลที่เกิดจากความรัก ย่อมรักษาหายด้วยความรักไม่ใช่เหรอคะ
พรุ่งนี้มาบ้านฉันไหมคะ
อะไรนะครับ
คุณลุงตำรวจคนนั้นแอบน่ากลัวนิดนึงไหม
ไม่ค่อยพูดแถมหน้าตาไร้อารมณ์
แอบน่ากลัวอยู่นะ
พรุ่งนี้มีงานขายของตามบ้าน แต่ฉันติดธุระน่ะค่ะ
ไม่ทราบว่าไปแทนฉันได้ไหม
ไหนๆ ก็ไปทำงานแล้ว เดินรับลมเย็นๆ เหมือนไปเที่ยวซะเลย
น่าจะรู้สึกสดชื่นขึ้นนะ
เรามาจากชุดชั้นในแฟนตาซีค่ะ
- นี่ - ปล่อยฉันนะ
ไม่ได้นะคะ
คุณพระ
ขอถามหน่อยได้ไหมคะ
ว่าคุณตามหาใครที่หมู่บ้านนี้
ฉันคิดว่าน่าจะช่วยได้นะคะ
คำบรรยายโดย แก้วตา สมานจิตต์