UCZCIWY BIZNES
Pomogę ci.
Dziękuję.
No dobrze.
Dziękuję za podwózkę.
Miałem po drodze.
Dzięki.
Postawię tutaj.
Dobrze.
Tylko obiecaj, że przyjdziesz tu na spotkanie.
Oczywiście.
Do widzenia.
Do zobaczenia.
BAR JINHYANG
Ale mnie wystraszyłeś.
Prawie upadłam.
- Chodźmy. - Gdzie się schowałeś?
W alejce.
Wystraszyłeś mnie.
- Poważnie. - Chodź.
Nie ma to jak w swoim mieście.
To prawda.
Zapomniałam klucza.
- Co? - Co teraz?
Wiedziałem, że tak będzie.
- Dlatego mam to. - Serio?
Głupek. Już, otwieraj.
Jeong-suk.
Jeong-suk, to…
O co chodzi?
Wejdź.
No dobrze.
Wróciłem, bo In-tae mówił, że zwolni się jakiś wakat.
Wezmę tę pracę.
Nie wiesz, kiedy to się stanie.
Ty i Mi-hwa pod jednym dachem?
Gdzie tu sens?
Mnie też nie było łatwo.
Ale jaki mam wybór?
Na motel mnie nie stać,
a In-tae mnie zaprasza.
Bo o niczym nie wie.
Właśnie.
Dlatego nie mogłem odmówić.
No i myślałem,
że szybko mnie nie przyjmiesz z powrotem.
To twoja wymówka?
Tym razem znajdę porządną pracę.
Wrócę do was z podniesioną głową.
Wrócisz?
Z podniesioną głową?
A co? Naprawdę chcesz to skończyć?
To prawda, mieliśmy swoje problemy.
Ale możemy to przetrwać.
Odezwę się.
Wygląda pysznie.
Mamo.
Tak?
O rety.
Wybacz.
Śmiało, jedz.
Masz problemy w pracy, mamusiu?
Co takiego?
Sprzedawanie rzeczy dla dorosłych
nie idzie najlepiej?
Idzie dobrze.
Dlatego mamy na kolację pyszną rybkę.
Spakowałeś wszystko?
Bym zapomniał.
Muszę coś kupić.
Glinę. Dasz mi 500 wonów?
Aż 500?
Dwie paczki kosztują 400,
ale chcę 100 na przekąskę.
No dobrze.
Zobaczmy.
Gdzie moja portmonetka?
Co to? Jakiś staroć.
To nic takiego.
Kapitan zarządził zebranie, nie słyszałeś?
Ja też mam przyjść?
A nie?
Nie pracujesz tu?
Chciałbym poruszyć poważny problem.
Wychodzimy.
Co on taki wściekły?
Jak się wkurzy, to nie ma żartów.
Będzie gorąco.
Gorąco?
Ale gorące.
Myślałem, że masz jakąś sprawę.
Wcinaj, nie gadaj.
A ten problem?
No tak.
Tamten.
Fakt, jest problem.
Musimy lepiej współpracować, żeby działać wydajniej.
Tyle czasu z nami jesteś,
a z nikim się nie zakumplowałeś.
Musimy czasem razem coś zjeść, żeby lepiej nam się pracowało.
Pełna zgoda.
Przepraszam, mogę zamówić więcej mięska?
A czemu pytasz mnie?
Spytaj tego, co płaci.
Właśnie.
Detektywie, możemy jeszcze mięska?
Śmiało.
- Szefowa! - Mięcho razy cztery.
Ale się nażarłem.
Wykosztował się.
Kapitan dał nam cenną lekcję.
Liczą się przyjaźń i relacje.
Tego za pieniądze nie kupimy.
Tak. Wreszcie jesteśmy jak rodzina.
Zapłaciłeś za obiad, więc ja stawiam deser.
W tamtym sklepie
mają świetną kawę z automatu.
Ja dziękuję. Idę na przesłuchanie.
Tak? No nic.
To nie Seong-su?
To on.
Ponoć wyjechał. Po co wrócił?
To prawda, mieliśmy swoje problemy.
Ale możemy to przetrwać.
Odezwę się.
Jedliście lunch?
Tak.
Ponoć wyjechałeś za pracą. Wróciłeś?
Tak, jest szansa, że znajdę coś tutaj.
Tylko tym razem bez wygłupów. Pilnuj się.
Przestań nas odwiedzać.
Bez obaw.
Jego nie znam.
Jest nowy.
As wydziału. Detektyw Kim.
Oczywiście. Dzień dobry.
Śmieć.
Co takiego? Śmieć?
Tak.
Śmieć.
Ten, który upuściłeś na chodnik.
Przecież to tylko papierek po gumie.
Podnieś go i wyrzuć do śmietnika.
No…
Czemu się czepiasz o taką pierdołę?
Masz coś do mnie?
Podnieś to.
A wam co?
Ja swój podniosłem.
To nic takiego.
Nie bądź taki.
Podnieś.
No dobrze.
Proszę.
Idź już sobie.
Chodźmy na tę kawę.
FANTASY LINGERIE – ANKIETA
POŻĄDANE PRODUKTY
Najbardziej pożądanym przez klientki produktem
jest seksowna koszula nocna.
Numer dwa to wibrator.
A teraz powód braku zakupu.
Jeden. „Boję się, co powiedzą inni”.
Dwa. „Wysoka cena”.
Tak.
Większość to zwyczajne gospodynie, nie stać ich.
Spośród klientek, które coś kupiły,
większość nie kupi nic ponownie.
Zgadza się.
Wibratory się nie psują.
Nie trzeba co rusz kupować nowego.
Normalne.
Czyli tak.
Grupą docelową są osoby, które niczego u nas nie kupiły.
Gdzie znajdziemy kobiety z wypchanym portfelem,
które nic u nas nie kupiły?
- Znam takie. - Co?
Co?
- Kto to? - Żony członków Royal Clubu.
To prawda.
One mają co wydawać.
Znasz te kobiety, prawda?
Znam,
ale muszę coś z kimś załatwić, zanim do nich pójdę.
Z kim?
Z żoną przewodniczącego.
- Rozumiem. - Z tą od nieruchomości?
Tak.
Ten klub jest jak wojsko.
Rządzi tam żona przewodniczącego Eoma.
Co za baba.
Zrobiła awanturę na prezentacji Jeong-suk.
Ciężko będzie ją przekonać.
Spotkałam ją, gdy chodziłam z ankietą.
Gdy się dowiedziała, co robię, powiedziała, że już się nie znamy.
- Ostro. - O rety.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Nie mówiłeś, że będziesz.
A czemu miałbym? Mieszkam tu.
Przyszedłem na obiad.
Mam bułeczki na parze, chcesz?
Nie, dziękuję. Zjedz sama.
Co za chłód.
Pójdziemy już.
- Dobrze. - Pomyślcie, jak przekonać panią Heo.
- No pewnie. - Dobrze.
Wezmę to.
Pomogę ci.
Co knujesz tym razem?
Nic. To było zwykłe zebranie.
Stworzyłyśmy biznesplan na podstawie wyników ankiety.
Rozumiem. Obejmujący pójście na noże z żoną przewodniczącego?
Zrujnowanie moich marzeń o nowym lokalu pod aptekę?
Skąd ten pesymizm?
Nigdy nie wiadomo. A może zostanie moją klientką?
Klientką?
Proszę cię.
Ona się tym brzydzi. Dlaczego miałaby to kupować?
To już urojenia z braku sensownych rozwiązań.
Poważnie?
Co zrobisz, jeśli coś ode mnie kupi?
Wiesz co? Wszystko.
Wykupię cały twój towar.
Nie, to za mało.
Co tam masz?
- Co to jest? - Rety.
Włożę to i zatańczę
pośrodku miasta.
Przestań się wydurniać.
Opamiętaj się.
I zrób mi obiad, bo padam z głodu.
Niech mnie.
Nie wytrzymam z nim.
Jak dać mu nauczkę?
Jeong-suk!
- Dzień dobry. - No proszę.
Usiądź na chwilę.
Muszę ci coś powiedzieć.
Usiądź.
No dobra.
Proszę.
FOTOGRAF
Mój młodszy brat otworzył studio.
Wybierz się tam.
Powołaj się na mnie, dostaniesz zniżkę.
Ja sobie zrobię rodzinną sesję.
A ty?
Proszę?
Nie mów tak.
Przecież jej mąż dawno się wyniósł.
Co? Dlaczego?
Uwierzyłam jej, że wyjechał za chlebem,
ale widziałam, że szuka pracy w Geumje.
A rodziny nie odwiedza.
Pewnie się wkrótce rozwiodą.
Przestań pleść, skoro nie znasz prawdy.
Właśnie. Już wystarczająco o nich plotkują.
Nie dokładaj.
Jakiś czas temu widziałam, jak się kłócą,
a teraz Seong-su nie mieszka w domu
Mylę się?
No cóż,
rzecz w tym…
- Tak, to nieporozumienie. - Nieporozumienie?
Tak.
Mąż pomaga znajomemu kierowcy ciężarówki.
Mieszka u niego, dopóki nie dostanie tam pracy.
Widujecie się?
Oczywiście. Choćby wczoraj.
Wszystko między nimi gra.
Martw się o swojego mężulka.
Czemu tak powiedziałam?
Detektywie!
- Wracasz skądś? - Z zebrania.
Czego tu szukasz?
Ciebie.
Mnie?
- Co? - Zostawiłaś to w aucie.
Czyli tam się zapodziała.
Tak się zmartwiłam.
Nie wiedziałam, kiedy ją zgubiłam.
To był intensywny dzień.
Zebranie się udało?
Tak.
Ankiety nam pomogły.
Teraz mamy jasny cel,
więc muszę działać.
Cieszę się.
Masz sporo na głowie.
Skupienie się na pracy dobrze ci zrobi.
Racja.
A skąd…
Sprawiasz takie wrażenie.
No tak.
Racja.
To może być dobre rozwiązanie.
Dziękuję.
Jasne.
Do zobaczenia.
Dziękuję.
KARTA REZYDENTA
No dobrze.
Pora się skupić.
Wszystko rozumiem, ale będzie ciężko.
Wiesz,
że mama tym gardzi.
Chcę wyjść jej naprzeciw.
Powinnam ją poznać.
Może coś jej dam?
Jedyne, czego nie ma, to przystojny mąż.
- Co takiego? - Mama ma wszystko.
Czym się interesuje?
Pytasz o hobby?
Tak. Co lubi robić?
No cóż.
Jest jedna rzecz.
- Mów. - Nie wiem, jak to ująć.
Cudze nieszczęście.
Cudze nieszczęście…
Co?
Jestem chodzącą definicją nieszczęścia.
Samotnie wychowuję syna i wszyscy mi współczują.
Może jej opowiem, jak do tego doszło?
Przestań.
Jesteś młoda, masz pracę.
Ja mieszkam w norze z mężem, który ledwo co zarabia.
Urodziłam gromadkę dzieci.
Co ty wiesz o nieszczęściu?
Nie sądzicie, że ja mam najgorzej?
Mąż zdradził mnie z moją przyjaciółką
i niczego nie żałuje.
Ogórki, dynia i pachnotka.
Szalotka, ryż…
Posłuchajcie.
To prawda, że musimy się postarać,
ale nie odsłaniajmy się aż tak.
Święte słowa.
Nie ujawniajmy bolesnych wspomnień.
Racja.
Nieszczęście samodzielnej matki wystarczy.
Nie, moje jest lepsze.
Może ty nam powiesz?
Która ma najgorzej?
Nie wiem, co ją bardziej ucieszy.
Geum-hui.
Popełniasz błąd.
Chyba wiem.
- Wiem, co ją zadowoli. - No?
- Zbliżcie się. - Co?
Elegancko.
Coraz lepiej ci idzie.
Pani Lee.
O rety.
Nie spodziewałam się.
Na czesanie?
Usiądź i zaczekaj.
Nie.
Chciałam ci opowiedzieć, co mi się przydarzyło.
Innym razem.
Tylko nie gadaj,
że znowu się pokłóciłaś z mężem.
Opowiem kiedy indziej. Nie chcę jej przeszkadzać.
Mnie?
- Już skończyłam. - Proszę?
To nie jest mój prywatny salon.
No i w końcu się znamy.
Nie przeszkadzasz.
Ależ mnie szyja boli.
Siadaj.
O co się pożarliście?
Mężowi przeszkadza moja praca.
Padło wiele nieprzyjemnych słów.
Nieprzyjemnych?
To znaczy?
Co takiego powiedział?
Nie wiem.
Dość wulgarnych.
A niech mnie.
Zaczekaj.
„Jesteś niewychowana!”
Coś na tę kanwę?
„To już zakrawa o nierząd!”
Tak powiedział?
Przeklinał?
Nawet gorzej.
Gorzej?
Nie do wiary.
Jejku.
Coś wspaniałego.
Na pewno było ci przykro.
Nie ma prawa tak mówić o mojej pracy.
W końcu swoje się dzięki niej naużywał.
W jakim sensie?
Pamiętasz pierwszą prezentację?
Kupiłam parę sztuk bielizny.
Tak.
Raz ją przymierzałam.
Akurat mnie w niej zobaczył.
I co?
Od tamtej chwili
nie przypomina człowieka.
Raczej bestię.
Bestię?
A co zrobił?
- Tamtej nocy… - Mów.
- Ju-ri. - Jesteśmy.
Cześć. Jak droga?
Dobrze.
Mamy trochę nowych fatałaszków.
Kilka sztuk, bo to limitowana kolekcja.
Chyba nie pokażemy jej nowym klientkom.
No dobrze.
Ładne, co?
Dziękuję.
Pani Heo.
Na mnie już pora.
Nie dokończyłaś!
A najważniejsze?
Dokończymy rozmowę w moim biurze.
- Teraz? - Mam czas.
O rety.
Powodzenia.
Trzy razy?
Trzy? No nie wierzę.
W jedną noc? Ale jak to?
No właśnie.
A teraz się wścieka i każe mi sobie to darować.
Raz tryska entuzjazmem, a za chwilę taka zmiana.
Tryska?
Co za dobór słów.
Pokłóciliśmy się, bo bardzo mi się to nie spodobało.
Przepraszam, muszę już iść.
Pora szykować prezentację.
Pani kolor.
Chwileczkę.
Posłuchaj.
A jeśli to wszystko kupię?
Co?
Nie musi pani…
Przestań.
Jak wiesz,
mnie z takimi rzeczami nie po drodze.
Ale tyle już przeszłaś…
Nie pozwolę ci tak cierpieć.
Mam miękkie serce, wiesz przecież.
Mów.
Ile za komplet?
Ile szykować?
Naprawdę nie ma potrzeby.
Mów śmiało.
Jeden, dwa…
Co?
Co się dzieje?
Podejdź na chwilę.
Muszę zapisać te materiały,
ale dyskietka nie chce wejść.
Trzeba włożyć tutaj.
Wkładałem.
Trzeba to przestawić. I można zapisywać.
Czyli tak.
Co to za blizna?
Wygląda jak po oparzeniu.
To nic takiego.
Jest spora.
Pamiątka po dochodzeniu?
Powiedzmy.
To jeszcze nic.
Ja kiedyś sam załatwiłem całą bandę zbirów.
Też mnie nieźle poharatali.
Dawno się nie chwaliłem.
Widać?
Miałem osiem szwów.
Sam bandę zbirów?
Chodzili do podstawówki.
Wystraszył się i uciekł,
ale wpadł na ścianę.
To było zakończenie roku, czyli to gimnazjaliści.
Oczywiście.
Jest się czym chwalić.
- Pora na mnie. - Jasne.
CHRONIMY MIESZKAŃCÓW
Pożar?
Tak powiedziała?
Tak.
Spytałam, bo byłam ciekawa blizny po oparzeniu u dziecka.
Powiedziała, że w okolicy wybuchł wielki pożar.
Wzięła dziecko, bo było tam samo.
A rodzice?
Mogli go szukać.
Ponoć nikogo nie było.
Poprosiła,
żebyśmy znalazły mu porządną rodzinę.
Mówi siostra, że miała między 20 a 30 lat.
To mogła być moja biologiczna matka?
Zniknęła, zanim spisałyśmy dane.
To było tak dawno temu.
Przykro mi.
Wiem tylko, że była katoliczką.
Miała obrączkę z różańcem.
Drewnianą.
Pamięta siostra coś jeszcze?
Sama nie wiem.
Miała przy sobie
bilet do Geumje.
Charakterystycznie zaciągała.
Uznałam, że stamtąd pochodzi.
Geumje?
BIOLOGICZNA MATKA: NIEZNANA
NADANE NAZWISKO: KIM
BLIZNA PO OPARZENIU NA PRAWEJ RĘCE
CHRONIMY MIESZKAŃCÓW
Wzięła wszystko?
Nie do wiary.
- Pani Oh. - Nasze gratulacje.
- Poważnie. - Zdrowie.
Dziękuję za waszą ciężką pracę.
To też twoja zasługa.
Uważałam ją za szczęśliwą kobietę,
w życiu bym na to nie wpadła.
Skupiłam się na treści,
a nie powadze nieszczęścia.
- Słyszałam, że się tobą interesuje. - O rety.
Słuchajcie.
Jak się zastanowić,
to opowiedziałaś jej radosną historię.
Mówiłaś tak, jakbyś się żaliła,
ale to były przechwałki.
Nie sądziłam, że się nabierze.
Poważnie.
- Musisz mi coś powiedzieć. - Co?
To brzmiało wiarygodnie.
Zmyśliłaś tę historyjkę czy nie?
Sama nie wiem.
Nie wszystko było zmyślone.
- Wiedziałam. A co nie było? - Co nie było?
BAR JINHYANG
Ale się najadłam.
Było pycha.
Dziękuję.
No co? Zmysłowo.
Mam nadzieję, że panią Heo też czeka zmysłowa noc.
Choć wolę sobie nie wyobrażać.
Koszulę kupiła seksowną.
Nie trzyma rąk przy sobie.
Przestańcie. Tak już jest.
- Nikomu nie wadzą. - Tak przy ludziach?
O rety, a jednak się schowają.
- Wchodzą do motelu. - Tak?
Chodźmy.
To on!
Co?
To przewodniczący Eom.
- Mąż pani Heo. - Ojej.
- Tak? - Tak?
Czemu obmacuje inną kobietę?
Pani Heo nie włożyła tej koszuli?
Włożyła ją.
Na pewno.
Co to ma być?
Wstydu nie masz na starość?
Nie do wiary.
Postradałaś zmysły.
- Nie wierzę. - Czego narzekasz? Kupiłam to.
Spójrz chociaż.
Jak tak można?
Chcesz powiedzieć,
że ją w tym zobaczył i wyszedł?
Tak.
Pewnie poszedł do tej kobiety.
Mama wie, że kogoś ma.
To nie pierwszy raz.
Powinnaś o tym wiedzieć.
Dziękuję, Seo-yeon.
Dziękujemy.
Pójdę już.
- Na razie. - Cześć.
Pewnie zwróci towar, nie?
Tak sądzę.
Na pewno jest zła na męża.
Oby się na nas nie wyżyła.
To prawda.
Agencja nieruchomości.
- Chodźmy naokoło. - Dobra.
Geum-hui!
Co teraz? Wiejemy?
Już za późno.
No nie.
Czemuście tak przeszły bez słowa?
Mam za wami biegać?
Pani wybaczy.
Do rzeczy.
Chodzi o te rzeczy z wczoraj.
Pani Heo.
Skuteczność tych produktów jest…
niewiarygodna.
Poważnie.
Mój mąż
całą noc nie dał mi zasnąć.
Oka nie zmrużyłam.
Bałam się, że dzieci pobudzi.
Co za wstyd.
W każdym razie już wiem, co te łaszki potrafią.
Cieszę się, że się sprawdziły.
Właśnie.
Rozmawiałam z członkiniami klubu.
Wszystko pokrótce wyjaśniłam,
ale chcą o tym usłyszeć na żywo.
Są w moim biurze.
Oczywiście.
Z Royal Clubu?
Tak.
Skoro mam mówić o tej długiej, namiętnej nocy,
to chyba nie dam rady dziś zjeść kolacji.
Na mnie już pora.
Do zobaczenia.
Do widzenia.
Co to było?
Wiemy, że mąż ją odrzucił
i spotkał się z inną.
Może wrócił i…
To niemożliwe.
Okłamała nas.
Nie musiała.
O rety.
Współczuję jej.
Nie musimy iść naokoło. Chodźcie.
Współczuję jej.
AGENCJA NIERUCHOMOŚCI
Przewodniczący będzie miał kłopoty.
Ona pewnie coś podejrzewa.
Po raz pierwszy mi jej szkoda.
To komplet dwuczęściowy.
Wiecie, jak wygląda koszula nocna na ramiączkach?
Ta jest w komplecie ze szlafrokiem.
Luksusowy zestaw.
- Niech mnie. - To dlatego nie mogłam spać.
Spójrz, jak się wiedźma pomalowała na noc!
Cześć.
Odczep się.
- Co za jędza! - Zły makijaż?
Rozbiła rodzinę i jeszcze pyskuje?
Sama się wytapetowałaś!
Mamo.
Tak?
Dlaczego się nie rozwiodłaś?
Co?
Nie doszło do rozwodu,
choć tata zrobił tyle okropnych rzeczy.
To prawda.
Gdy odeszłam, chciałam się od niego odciąć.
Udawać, że oni nie istnieją.
Mimo to
bałam się łatki rozwódki.
Mieszkaliśmy osobno,
a ludzie plotkowali o mnie, nie o nim.
Bałam się, co będzie, jeśli naprawdę się rozwiodę.
Uznałam,
że wam tym nie pomogę.
A czemu pytasz?
Co?
Tak po prostu.
Wściekasz się na serial,
więc jak to zniosłaś naprawdę?
Min-ho jest w swoim pokoju?
Co? Blok mi się skończył.
Pani kazała nam coś narysować.
Narysować?
Tak, rodzinę.
Kupię ci nowy.
Dong-u powiedział, że tego nie zrobi.
Gdy rysuje siebie i mamę,
inne dzieci pytają go o tatę, a on tego nie lubi.
Chyba też bym tak się czuł.
Proszę, schowaj do piórnika.
- Mamo. - Tak?
Potrzebuję 10 000 wonów na książki.
Dziesięć tysięcy?
Pa, pa.
Miłego dnia!
Potrzebuję 2000 wonów na kompas i kątomierz.
Aż 2000?
- Pa, pa! - Pa!
Mamo, daj mi 500 wonów.
Ty też? Trzymaj.
Dziękuję.
Idź z siostrą za rękę.
Dobrze.
O rety!
Wystraszyłeś mnie.
Daj mi 200 wonów na loda, skarbie.
„Proszę pani, proszę o 200 wonów”.
Co? Nie powiem tak.
Czemu nie?
Dla mnie
nie jesteś żadną panią.
Jesteś kobietą.
Po co te romantyzmy?
Masz minę jak z komedii.
Co?
Prowokuj mnie dalej, a będzie z tego film erotyczny.
Daruj.
Nie idziesz dziś do pracy?
Przestań.
Przed nami prezentacja w Royal Clubie.
Muszę jechać po towar.
Jeong-suk odbierze dziś moją część,
a ja zajmę się dziećmi.
Miło z jej strony.
To prawda.
Też powinieneś sobie znaleźć przyjaciela.
Szczerze mówiąc,
masz tylko jedną wadę. Karierę.
Masz świetny charakter.
Jakim cudem nie masz przyjaciół?
Co ty wyprawiasz?
Masz takie kuszące usta.
A niech cię!
Bredzisz.
Chcesz, żeby cię ochrzan ominął.
Chciałem.
Ale nie chcę już się hamować.
Za wcześnie na to.
To nic nowego.
Starsze wyszły, Eun-ji śpi.
U nas rankiem jest goręcej niż u innych w nocy.
- Chodź. - Oszalałeś.
- Zwariowałeś. - No chodź.
- Nie mogę z tobą. - Chodź.
- No dalej. - Zdziczałeś?
- Dość. - No weź.
- Chodź. - Rety.
Chłop mi oszalał.
Wyglądasz jak pewna gwiazda.
- Gwiazda? - Tak.
Odejdź i nie żałuj
Nie odchodź
Zostało tyle czasu
- Nawet gdy wszystko zniknie - Wszystko zniknie
To uczucie jest wieczne jak my
Innych piosenek nie masz?
Czemu tę tak wałkujesz?
Wcześniej chociaż miałeś szerszy repertuar.
Cóż.
Parę dni temu usłyszałem,
że wyglądam jak Shim Shin.
Ta piosenka mi pasuje.
Że wyglądasz jak kto?
- Shim Shin? - Tak.
Przesłyszałeś się?
A nie wyglądam jak on?
Zaszła jedna z dwóch sytuacji.
Tylko dwóch.
Numer jeden.
Ten, kto ci to powiedział, jest ślepy.
A numer dwa?
Podobasz się jej.
Mówią, że miłość jest ślepa.
Ja?
Gdzie tam.
Apteka.
Cześć, Geum-hui.
Wrócisz na obiad?
Dobrze. Zabrać Dae-geuna?
Nie.
Przyjdź sam.
Muszę ci coś powiedzieć na osobności.
Na osobności? Co takiego?
Bądź sam, słonko.
Kochanie!
Wróciłem!
Gdzie jesteś? Wróciłem!
- Jesteś. - Tak.
Co?
Po to mnie tu ściągnęłaś?
Nie mogłam się doczekać.
Wkładaj, a ja pójdę się umyć.
Nie.
To dla ciebie.
Co?
To znaczy?
Obiecałeś.
Zapomniałeś?
Co niby…
Nie. Pani Heo?
Tak jest.
Kupiła moje produkty.
I przedstawi mnie w klubie.
Nie wierzę.
Piorun ją trafił czy ki czort?
Nie wierzysz? Zadzwonię do niej.
Nie trzeba. Czekaj.
Chyba nie chcesz…
Nie mogę.
No już, wkładaj.
Będziesz tańczył tylko w tym.
Wieczorem zmarzniesz.
Proszę cię.
Nie mam czasu.
I co teraz czujesz?
Wstyd.
Co jeszcze?
Wyrzuty sumienia.
Nie zapomnij tego uczucia.
Jeszcze raz, a zmuszę cię, żebyś to włożył.
Czyli teraz nie muszę?
Tańczyć też nie?
Zapnij koszulę, zanim zmienię zdanie.
Zjemy na mieście.
Sporo zarobiłam.
Ja stawiam.
Zaczekaj, nie zapiąłem…
Już za chwilę.
W Oksan w Północnej Jeolli wybuchł pożar.
Służby twierdzą, że doszło do podpalenia.
Krewni pani Oh, którzy byli wtedy w domu,
są w stanie krytycznym…
Podpalenie.
Detektywi się nagłowią.
Nie będą mogli spać.
Mieliście kiedyś podpalacza?
Tak.
Nie.
Nie mieliśmy.
W Geumje nie ma takich rzeczy.
To prawda.
Kapitanie, było coś takiego, gdy zaczynałeś.
Seryjny podpalacz.
To by było z 30 lat temu.
To prawda, była taka sprawa.
Ale to nic ważnego.
Nie gderajcie już.
I posprzątajcie.
Nie zjadł.
Strasznie wrażliwy.
Sporo się namęczył z tą sprawą.
Nie rozwiązano jej.
Nie złapali podpalacza?
Podpalacza albo porywacza.
- Porywacza? - Tak.
Ktoś podpalał budynki
i porywał dzieci.
Tylko niemowlęta.
RAPORT ZE ŚLEDZTWA
DWUMIESIĘCZNE NIEMOWLĘ ZAGINĘŁO PODCZAS POŻARU
PODEJRZENIE PODPALENIA
SPRAWA NIEROZWIĄZANA
ARTYKUŁY BIUROWE
Narysować rodzinę?
- Uważaj na próg. - Głupek.
Jeong-suk.
Cześć.
Wreszcie zostanę ojcem.
- Co? - Dziś miała badanie.
Szósty tydzień.
Kupiliśmy wyprawkę.
Osiem lat starań
i nareszcie ciąża.
Miałem kiepskie wyniki,
więc nie oczekiwałem wiele.
Lekarz mówi, że to cud.
Kochanie.
Może bez szczegółów?
Co?
Przecież to Jeong-suk.
Skoczę po auto.
Co? No dobrze.
Gratuluję.
Osiem lat starań
i nagle cudowna ciąża.
Wiem, co myślisz,
ale to dziecko In-tae. Na pewno.
Nic mu nie mów.
Awantura nie pomoże żadnej z nas.
Że co?
Kochanie!
Chwileczkę.
Tak.
Latami marzyliśmy o dziecku.
Ty chronisz swoją rodzinę,
a ja swoją.
Prawda?
- Tak. - Super. A teraz wspólnie ochronią Ziemię!
Voltron, obrońca wszechświata! Połączenie!
Nogi połączone.
Cześć.
Tata mnie odebrał ze szkoły.
Chodźmy.
Mamo.
Czekałam na Min-ha z przekąskami,
ale wrócił z ojcem za rękę.
Seong-su go odebrał.
Chciałam mu przyłożyć,
ale Min-ho to widział.
Nie daj się przy nim ponieść.
Załatwię to.
Seong-su.
Musimy porozmawiać.
Teraz?
Tak.
Zaraz wrócę.
Czemu zjawiłeś się bez zapowiedzi?
Zaskoczyłeś mamę.
Wracałem z rozmowy, więc po niego zaszedłem. Stęskniłem się.
Nie wolno mi tu przychodzić?
To mój syn i mój dom.
Wstydu nie masz?
Przestań.
Gdybym nie miał,
nie mieszkałbym poza domem.
Nie masz pojęcia,
jak ciężko mi było odejść.
- Co? - Wszyscy są w szoku.
Mówią, że nie ma faceta,
który by nie zdradził żony.
Mówisz poważnie?
Mówię,
że brakowało nam namiętności.
To był jeden raz.
Popełniłem błąd. Kiedy mi odpuścisz?
A jeśli to nie koniec?
Co takiego?
Mi-hwa…
jest w ciąży.
Co ty na to?
A co mi do tego? To dziecko In-tae.
I tak mam je gdzieś.
- Poważnie? - Tak.
Min-ho to moje jedyne dziecko.
A ty – moja jedyna kobieta.
Mam się wzruszyć?
Jeong-suk.
Wystarczy tego.
Przecież potrafisz zapomnieć o potknięciu.
Niemądrze robisz, wściekając się na mnie.
Co będzie z Min-hem, jeśli się rozwiedziemy?
Co?
Moja mama mówiła, że miewasz jakieś dziwne doły
przez to, że wychowała cię tylko matka.
Chcesz, żeby Min-ha spotkał taki los?
Co ty…
Jeong-suk!
Pójdę już.
A ty się zastanów.
Na pewno chcesz zranić syna? Dobrze mu przy ojcu.
Gdzie tata?
Min-ho.
Tacie coś wyskoczyło i musiał iść.
Nie pożegnał się ze mną?
Niedługo wróci.
Obiecał, że położy mnie spać.
Obiecał mi.
Nie płacz.
Masz wszystko do szkoły?
Nie.
Muszę pokolorować rysunek.
Do roboty.
Mamo,
możemy znowu mieszkać z tatą?
Co?
Powiedział mi,
że znajdzie pracę w Geumje.
Jak mu się uda,
znowu zamieszkamy razem?
Idź odrobić lekcje.
Zaraz cię noc zastanie.
Dobrze.
Mamo.
Idę się przewietrzyć.
Dobrze.
Spacer dobrze ci zrobi.
Na pewno czujesz się okropnie.
Zaraz wrócę.
Jejku.
- Przepraszam. - Wszystko gra?
Przepraszam.
W porządku?
Patrz przed siebie.
Wszystko gra?
Upiłeś się.
Wiele lat czegoś szukałem.
Dlatego tu przyjechałem.
Kilkanaście lat byłem pewny odpowiedzi.
A prawda mnie zaskoczyła.
Pora zmienić założenia śledztwa.
Nie wiem, czy to dobrze.
Pogubiłem się.
Mam podobnie.
Całe życie tylko dbałam o rodzinę.
Ale stało się coś niewyobrażalnego.
Muszę podjąć decyzję.
Nie wiem tylko…
która droga
wiedzie do szczęścia mojego syna.
A pytałaś go?
O tę drogę.
Nie ma co zgadywać.
Spytaj go.
Przynajmniej nie będziesz żałować.
Tyle możesz zrobić.
Min-ho.
To z pikniku nad jeziorem Soyang.
Tak.
MOJA RODZINA
Min-ho.
Kiedy jesteś najszczęśliwszy?
Gdy jesteśmy razem?
Tak.
Wtedy jestem szczęśliwy.
Kiedy tata się uśmiechał, ty także.
A gdy ty, to i ja.
To z książki dla dzieci.
„Uśmiech jest zaraźliwy”.
Spróbuj.
Zobacz.
Jakbyś trzymał hak.
Równolegle do tafli.
Rzuć w ten sposób. Jasne?
Mamo, widziałaś?
Poćwicz, a dojdziesz do trzech odbić.
Dziś mi się uda.
- Ćwicz dalej. - Dobrze.
Dziękuję.
Wiem, że to nie było łatwe.
Nie było.
Ale tak trzeba.
Ostatnio świetnie się tu bawiliśmy.
Pamiętasz?
Min-ho mówił,
że przez ciebie się uśmiechałam,
a on przeze mnie.
Wyczytał gdzieś,
że uśmiech jest zaraźliwy.
Uważam jednak,
że smutek bardziej.
Odkąd zobaczyłam cię z Mi-hwą,
nie czuję radości.
Teraz już możesz się uśmiechać.
Teraz…
twój uśmiech mnie brzydzi.
Co?
Min-ho zobaczy, że jestem smutna.
Nie pozwolę na to.
Co robisz?
Myślałem, że zmieniłaś zdanie.
Zamierzałaś mi to powiedzieć?
Pogięło cię?
Chcę, żebyś cierpiał.
Co?
Chcę, żebyś zapamiętał,
co straciłeś. I wiedział, co cię czeka.
Jeong-suk.
A teraz…
wynoś się z mojego życia.
Rozwiedziemy się.
UCZCIWY BIZNES
Możemy jej jakoś pomóc?
Poznamy ją z kimś?
Mówią, że nowa miłość pomaga zapomnieć o poprzedniej.
Przyjdziesz do mnie jutro?
Co takiego?
Ten policjant jest straszny.
Przeraża mnie, bo mało mówi
i nie okazuje emocji.
Mam jutro prezentację, ale coś mi wypadło.
Zastąpicie mnie?
Połączymy przyjemne z pożytecznym.
Odpoczniemy trochę.
Jesteśmy z firmy Fantasy Lingerie.
- Ejże! - Puszczaj!
Nie!
O nie!
Czy mogę spytać,
kogo szukasz w mieście?
Może ci pomóc.
Napisy: Konrad Szabowicz