(ทีมขายท้าขนบ)
- น่าอายจัง อะไรเนี่ย - ต๊ายตาย
- มาแล้วสินะ - ไอ้โรคจิตที่ไหนทำแบบนี้นะ
ก็นั่นน่ะสิคะ
ทำไมมาเขียนอะไรแบบนี้ไว้ที่บ้านคนอื่นเนี่ย
ว่าแต่มันเขียนว่าไงน่ะ
โง่จริงนะเธอ
เอส อี เอกซ์ ไง
เอส อี เอกซ์แปลว่าอะไรน่ะ
โธ่เอ๊ย
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
แม่มินโฮ มันแปลว่าอะไรน่ะ
คือว่า…
ก็นั่นไงครับ
เซ…
- อะไรน่ะ - เชิ้ตเหรอ
- เซ… - พูดให้รู้เรื่องหน่อย
เซ็กซ์น่ะ
บัดสีจัง หยุดเถอะค่ะ
ไอ้บ้าที่ไหนมาเขียนไว้เนี่ย
ใครมาเขียนไว้เป็นปัญหาก็จริง
แต่ปัญหาจริงๆ คือแม่มินโฮไม่ใช่เหรอ
คะ
เมื่อวานฉันได้ยินแล้วว่าแม่มินโฮทำอะไรมา
เพราะว่าเธอขายของน่าอายพวกนี้ ถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นน่ะสิ
ไม่ได้คิดจะทำต่อใช่ไหม
ฉันจะทำต่อค่ะ
อะไรนะ
ฉันต้องทำถึงจะจ่ายค่าเช่าบ้านได้
หน้าด้านจังเลยนะ เธอเนี่ย
ค่าเช่ามันเป็นเรื่องใหญ่นักเหรอ
มีงานให้ทำตั้งเยอะ ทำไมทำงานแบบนี้
นั่นน่ะสิ
แล้วพ่อมินโฮล่ะ รู้แล้วยังทนเฉยได้อีกเหรอ
จะว่าไปช่วงนี้ไม่เห็นพ่อมินโฮเลยนะ
เขาไปไหนเหรอ
ฉันจะลบรอยเขียนให้สะอาดเลยค่ะ
ลบแล้วไงล่ะ
ถ้าเธอขายของลามกจกเปรตแบบนี้ต่อไป เดี๋ยวมันก็เกิดขึ้นอีกนั่นแหละ
ใช่ นั่นน่ะสิ
ยังจับคนร้ายไม่ได้เลยด้วย
- เรื่องนั้นฉันจะ… - นั่นน่ะสิ
แม่คะ
หือ
คุณแม่
สวัสดีค่ะ
- แม่คะ - ทำไม
แกกลัวว่าแม่จะทำลายของสกปรกพวกนี้หรือไง
สามีแกรู้ไหม ว่าแกไปเร่ขายของพวกนี้ทุกคืนน่ะ
หรือเพราะแบบนี้เขาถึงไม่กลับบ้านน่ะ
ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ
ไม่ใช่อะไรกัน
แม่กะแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้
ถึงเขาจะไร้ความรับผิดชอบ
แต่ก็ไม่ใช่ประเภทที่จะหนีออกจากบ้านไปไหน
แม่เองยังตกใจเลย
- แล้วเขาจะตกใจขนาดไหน - บอกว่าไม่ใช่แบบนั้นไงคะ
งั้นเพราะอะไรล่ะ
สามีหนู…
นอกใจหนูน่ะ
หนูรู้เรื่องนั้นเข้า เขาถึงได้ออกจากบ้านไป
อะไรนะ
ไม่ต้องห่วงนะแม่
ถึงหนูจะตัวคนเดียวก็เลี้ยงมินโฮได้
เลี้ยงคนเดียวเหรอ
หมายความว่าแกจะหย่ากับเขยควอนเหรอ
แล้วแกจะเลี้ยงลูกคนเดียวได้ยังไง
ด้วยการขายของต่ำๆ และน่ารังเกียจพวกนี้เหรอ
น่ารังเกียจเหรอ
แม่คะ ของพวกนี้ไม่ได้น่ารังเกียจนะ
มันช่วยกระชับความสัมพันธ์สามีภรรยา
อย่างว่าแหละ
แม่มองดูแกกับพ่อมินโฮแล้วไม่แน่ใจเลย
ว่ามันช่วยกระชับความสัมพันธ์สามีภรรยา ของพวกแกได้จริงไหม
ไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย แม่พูดแบบนั้นได้ยังไง
หนูบอกว่า
พ่อมินโฮนอกใจหนูไปหาผู้หญิงคนอื่นไง
ตอนนี้สภาพหนูแย่แค่ไหน
แต่แม่มาทำเหมือนงานหนูเป็นปัญหาใหญ่เนี่ยนะ
ก็มันเป็นปัญหาน่ะสิ
ถ้าแกขืนทำต่อไป แม่จะไม่ดูแลมินโฮให้หรอกนะ
แกบอกว่าแกเลี้ยงเองคนเดียวได้นี่
มาดูกันว่าแกจะเลี้ยงได้ดีแค่ไหนเชียว
(สถานีตำรวจกึมเจ)
ไปไหนของเขานะ
ครับ
ขีดเขียนเหรอ
หมายถึงมีคนขีดเขียนบนผนังใช่ไหมครับ
บนผนังเขียนว่าอะไรเหรอครับ
อะไรนะครับ
เข้าใจแล้วครับ ครับผม
ให้ตายเถอะ
เกิดอะไรขึ้นน่ะ
เห็นว่ามีปัญหาเกี่ยวกับคุณฮันจองซุกอีกแล้วครับ
มีใครบางคนเขียนคำว่า
"เซ็กซ์" บนผนังบ้านเธอน่ะครับ
- เซ็กซ์เหรอ - ใช่
เจ้าของบ้านวีนใหญ่เลย ว่าให้จับคนร้ายให้ได้
ให้ตายสิ
ผมคิดว่าการขายของเล่นผู้ใหญ่ตามบ้าน มันก็สุดโต่งเกินไป
แต่บางทีการขายของสุดสยิวนี่
อาจทำให้เธอไปพัวพันกับเรื่องชู้สาวก็ได้นะครับ
ไปไกลเลยนะ
ไม่มีทางหรอกน่า
จับคนร้ายเขียนทำลายทรัพย์สินก็น่าสนุกอยู่หรอก
แต่วันนี้มีเอกสารราชการต้องทำเพียบเลย
ถ้าผมทำงานหมดนี่ต้องตายแหง ว่าไหมสายสืบคิม
ครับ ผมไปดูเองครับ
นี่เป็นเอกสารคดีที่รับมา จากที่ทำการสายตรวจใช่ไหมครับ
ผมจะไปที่เกิดเหตุนะครับ
อะไรกันเนี่ย
ว่าง่ายดีจังแฮะ
- ผมว่าผมรู้เหตุผลนะ - หือ
ถังเดียวพอใช่ไหม
ค่ะ เท่าไรคะ
ราคา 13,000 วอน
คะ
ขายครึ่งถังได้ไหมคะ
ทำงานที่ร้านขายเครื่องเหล็กมา 30 ปี เพิ่งเคยเจอคนขอซื้อครึ่งถังนี่แหละ
- แถมแปรงทาสีให้ฟรีอันนึงนะ - เอามาเลย
นี่ค่ะ
- ขอบคุณค่ะ - จ้า ไปเถอะ
ขอบคุณนะคะ
น่าสงสารจัง
ถ้าจับไอ้ชั่วที่เขียนผนังได้เร็วๆ คงดี
ก็ว่างั้นแหละ
สวัสดีครับ
จำได้ไหมครับว่าเห็นผนังไม่มีรอยเขียนเมื่อไหร่
ฉันกลับมาบ้านตอนสี่ทุ่ม
ตอนเช้าลูกชายฉันเห็นรอยเขียน ช่วง 8:20 น.ค่ะ
ฉันว่าน่าจะเป็นช่วงระหว่างนั้นค่ะ
ไม่รู้สึกว่ามีใครเข้ามาเลยเหรอครับ
ไม่เลยค่ะ
มีใครโกรธแค้นคุณจองซุกหรือเปล่าครับ
- โกรธแค้นเหรอคะ - ครับ
ดูจากรอยเขียนนั่นแล้ว
มีความไปได้ว่ามีคนไม่พอใจคุณฮันจองซุกนะครับ
มีคนที่คุณเคยขายของตามบ้านให้
หรือว่าเพื่อนบ้านหรือไม่ก็เพื่อนๆ ของคุณ ที่น่าสงสัยบ้างไหมครับ
ไม่ค่ะ
ไม่มีใครยินดีต้อนรับธุรกิจของฉันก็จริง
แต่คนที่ทำกันถึงขนาดนี้
ฉันนึกไม่ออกเลยค่ะ
(เซ็กซ์)
ว่าแต่
ฉันขอลบรอยเขียนได้ไหมคะ
รักษาสภาพที่เกิดเหตุไว้ก่อนดีกว่านะครับ
อ๋อ
คุณกังวลว่าคนอื่นๆ จะเพ่งเล็งเหรอครับ
ที่จริงเป็นเพราะ
มันใกล้เวลาที่ลูกฉัน จะกลับมาจากโรงเรียนแล้วน่ะค่ะ
ฉันบอกลูกว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ถ้ารอยเขียนยังอยู่
แกอาจจะกังวลว่ามันเกิดอะไรขึ้นน่ะค่ะ
ผมถ่ายรูปที่เกิดเหตุไว้มากพอแล้วครับ
คุณลบเลยได้ครับ
ขอบคุณค่ะ คุณสายสืบ
ครับ
ไม่ต้องช่วยก็ได้ค่ะ
ลูกชายคุณจะกลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ
ผมจะทาด้านบนให้แล้วจะกลับครับ
แม่ครับ
มินโฮ
โชคดีจังที่เสร็จทันก่อนแกมาพอดี
ขอบคุณมากเลยนะคะ
ครับ
ไง มินโฮ
คุณลุงเป็นใครเหรอครับ
คุณลุงตำรวจน่ะ
เขาจะช่วยจับคนร้ายที่เขียนผนังบ้านเราให้
อ๋อ
งั้นผมจะไปสืบให้แล้วจะรีบติดต่อมานะครับ
ค่ะ
เอ๊ะ รอยเขียนหายไปแล้ว
ใช่ แม่บอกแล้วไงว่าไม่มีอะไร
สะอาดกว่าเดิมอีกใช่ไหมล่ะ
โทษนะครับ มีใครมาซื้อแลคเกอร์สีแดงช่วงนี้ไหม
ไม่รู้สิ
คุณคิมเป็นช่างปูนเลยซื้อไปเพียบเลย
คุณคิมบ้าเรื่องรณรงค์การเลือกตั้ง
เลยซื้อไปพ่นเสาหลายสีน่ะ
ดื่มสิคะ
กาแฟที่คุณสายสืบชอบไง
ขอบคุณครับ
ร้อนนะ
เออใช่ ร้านขายข้าวสาร ก็ซื้อไปเมื่อวานตอนเย็นนะ
จำได้ไหมครับว่าซื้อไปประมาณช่วงไหน
ไม่รู้สิ
วันที่รายการนั้นฉายไง
รายการอะไรนะ
ที่มีซนบอมซูน่ะ
เอาอีกแล้ว
เกมโชว์ตอบคำถามสัตว์โลกไง
โธ่เอ๊ย ระวังหน่อยสิ หกหมดเลย
มันเก่าจะตายอยู่แล้ว
ทิ้งไปได้ไหมเนี่ย ฉันเบื่อรองเท้าทหารนี่เต็มทีแล้ว
อะไรเล่า จะทิ้งทำไม ยังดีอยู่เลย
- เดี๋ยวนี้หาซื้อไม่ได้แล้วนะ - รู้แล้วน่า
คุณสายสืบสังกัดหน่วยไหนเหรอครับ
ผมอยู่กองพลทหารราบที่ 38 กองกำลังจู่โจมน่ะ
ผมจบจากโรงเรียนตำรวจครับ
งั้นเหรอครับ
คุณเป็นพวกหัวกะทิสินะเนี่ย
แต่ยังไงหน่วยของผมน่ะ
มีสำนึกรักชาติสุดๆ ไปเลย แล้วก็เป็นที่รู้จักในนาม "หน่วยทหารกล้า" น่ะ
แม้จะเจอคลื่นลมหนาวในจังหวัดคังวอน ผมก็ยังใส่เจ้านี่ไปรบอยู่เลย
เรื่องรองเท้าว่าน่าเบื่อแล้ว แต่เรื่องทหารยิ่งน่าเบื่อใหญ่เลย
เลิกพูดเรื่องที่เขาไม่ได้ถาม แล้วตอบเรื่องที่เขาถามเถอะน่า
ก็ได้
ผมพูดถึงไหนแล้วนะ
เจ้าของร้านขายข้าวสารซื้อสีไปเมื่อไหร่ไง
วันที่รายการเกมโชว์ตอบคำถามฉายน่ะ
ประมาณหนึ่งทุ่มถึงสองทุ่มได้
ฉันก็สงสัยอยู่นะ
ว่าร้านขายข้าวสารจะซื้อไปทำไม
น่าสงสัยจัง
น่าสงสัยบ้าอะไรล่ะ
(ถ้าทิ้งขยะเรี่ยราด แกนั่นแหละขยะ)
ดูสิ มีคนชอบมาทิ้งขยะไว้หน้าร้านผมอยู่เรื่อย
ผมเลยหัวร้อนแล้วเขียนคำเตือนไว้ไง
มาสงสัยผมได้ยังไง
ใครน่ะ ใครมันปากพล่อยบอกว่าผมทำ
มาใส่ร้ายคนหมู่บ้านเดียวกันซะงั้น
หัวร้อนเป็นบ้าเลย มานินทาลับหลังกันได้
ใครหน้าไหนวะ
ใครมาทิ้งขยะเรี่ยราดแบบนี้
พับผ่าสิ
- แม่ครับ - ว่าไง
น่าอร่อยจัง
เนอะ
คุณยายจะมาเมื่อไหร่ครับ
คุณยายมาไม่ได้น่ะ
วันนี้แม่จะอยู่กับลูกเองนะ
งั้นวันนี้แม่จะไม่ไปทำงานใช่ไหมครับ
ใช่
มินโฮ อยากกินกี่ชิ้นล่ะ
สามชิ้น
งั้นทำการบ้านให้เสร็จก่อนนะ
ครับ
ฮัลโหลค่ะ
คุณจองซุก ฉันเองนะ ซอยองบก
แบบว่าพรุ่งนี้บ่ายว่างใช่ไหม
ฉันได้งานมางานนึงแหละ
งานเหรอคะ
อือ ในบรรดาคนที่ฉันรู้จัก มีคนเปิดร้านขายไหมพรมด้วย
ฉันคุยกับนาง
นางบอกว่าเราใช้ร้านนางตอนใกล้ปิดได้แหละ
ที่นั่นลูกค้าเยอะเลยนะ
คุณกับคุณนายก็มาด้วยกันสิ
เรื่องนั้น…
ฉันไม่ค่อยสะดวกน่ะค่ะ
อะไรนะ ทำไมล่ะ
ที่จริง…
ฉันไม่มีคนให้ฝากดูแลมินโฮ
ตอนนี้แม่ฉันดูแลแกให้ไม่ได้แล้วน่ะค่ะ
ตายจริง แล้วจะทำยังไงล่ะ
ฉันก็อยากให้สามีของฉันช่วยดูแลให้อยู่หรอกนะ
แต่ตอนนี้บ้านรูหนูของเรามีเด็กอ่อนนี่สิ
จริงสิ
ยังไงลองฝากคุณจูริดูดีไหมคะ
ฝากคนที่ต้องเปิดร้าน ฉันเกรงใจน่ะค่ะ
ฉันจะลองหาทางอื่นดูนะคะ
ค่ะ
นี่ ยังยิ้มได้อีกเหรอ
หือ
เด็กคนอื่นๆ ได้นั่งเป็นคู่ชายกับหญิง
แต่นายกับฉันได้นั่งเป็นคู่ชายกับชายนี่
พวกเราโชคไม่ดีเอาซะเลย
นายยังยิ้มออกได้ไง
จะโชคไม่ดีได้ยังไง
ฉันดีใจที่ได้นั่งข้างนายนะ ดงอู
งั้นเหรอ
ที่จริงฉันก็ค่อนข้างจะมีเสน่ห์ สำหรับทุกเพศทุกวัยอยู่แล้วแหละ
มินโฮจ๊ะ
แม่ครับ
มารับผมเหรอ
- เพื่อนเหรอ - ใช่
สวัสดีครับ ผมชื่อจางดงอู อยู่ป.หนึ่ง ห้องสาม เลขที่ 11
เป็นเพื่อนห้องเดียวกับมินโฮครับ
จ้ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ
ว่าแต่เหมือนเคยเห็นหนูที่ไหนนะ
- เคยเห็นในทีวีหรือเปล่าครับ - หือ
ผมได้ยินว่าผมหน้าเหมือนนักแสดงเด็กบ่อยๆ
อ๋อ งี้นี่เอง
แต่ว่าไม่ใช่แบบนั้นหรอก
ดงอู
พี่คะ
ลูกชายของคุณจูรินี่เอง เคยเจอกันที่ร้านเสริมสวย
นี่ลูกชายฉันเอง
- เห็นว่าทั้งคู่อยู่ห้องเดียวกันน่ะค่ะ - จริงเหรอ
กาแฟของพี่ ส่วนของพวกหนูเป็นโกโก้นะ
ขอบคุณครับ
ไม่น่าเชื่อเลยนะ
ฉันไม่รู้เลยว่าเด็กสองคนนี้อยู่ห้องเดียวกัน
ฉันก็ด้วยค่ะ
ดูจากเมื่อกี้เหมือนจะสนิทกันมากเลยนะ
ใช่ เราสนิทกันครับ
ไม่รู้สิครับ ตอนนี้เรากำลังค่อยๆ ทำความรู้จักกัน
มากกว่าสนิทกันน่ะครับ
หือ
เมื่อกี้พี่ยองบกแวะมา
ได้ข่าวว่าได้ที่ขายของแล้ว แต่พี่หาคนดูแลลูกอยู่
อือ คือว่า…
ถ้าหาที่ฝากเลี้ยงไม่ได้ ฝากไว้ที่นี่ก็ได้ค่ะพี่
จะทำแบบนั้นได้ยังไงล่ะ คุณต้องทำงานนะ
เดิมทีฉันก็รับลูกค้าไปด้วยเลี้ยงลูกไปด้วยอยู่แล้ว
อีกอย่างพวกแกเป็นเพื่อนร่วมห้องกัน
น่าจะเข้ากันได้ดีนะ
ไม่ต้องห่วงหรอก ไปเถอะค่ะ
แต่ยังไงก็เถอะ
ฝากเขาไว้เถอะครับ
การเลี้ยงเด็กก็เหมือนการทำงานร่วมกันนั่นแหละ
ถ้าได้รับความช่วยเหลือ สักวันก็จะเป็นฝ่ายช่วยเหลือบ้างไม่ใช่เหรอครับ
- ไปได้ยินเรื่องนั้นมาจากไหนน่ะ - "เลดี้คยองฮยาง" ฉบับเดือนมีนาคมครับ
รีบไปเถอะค่ะพี่ เดี๋ยวจะสายนะ
โธ่เอ๊ย
มินโฮ เป็นเด็กดีนะ
เดี๋ยวแม่เลิกงานแล้วจะมารับ
- อือ - จ้ะ
ขอบคุณมากนะคะ
- รีบไปเถอะค่ะพี่ ให้ไวเลย - ขอบใจจ้ะ
"เกาะมหาสมบัติ" นี่
ดัดผมหน่อยได้ไหมคะ
ได้เลยค่ะ เชิญนั่งตรงนี้ค่ะ
- นี่ - หือ
ไหนๆ นายก็รู้แล้ว ฉันจะบอกไว้ก่อนนะ
แม่ของฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวน่ะ
อ๋อ
แต่แม่ก็เลี้ยงฉันด้วยความรักและทะนุถนอม
ถ้านายมาดูถูกและล้อเลียน ที่แม่ของฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวละก็
ฉันจะไม่ทนหรอกนะ
- แต่ว่า… - อะไร
แม่เลี้ยงเดี่ยวคืออะไรอะ
- อ่านหนังสือการ์ตูนไปเถอะ - ได้
คุณขายได้แค่อันเดียวใช่ไหม
โชคดีที่ขายได้อันนึงนะคะ
ฉันก็ขายได้อันนึงเหมือนกัน เพราะพวกคุณเลย
ถึงแล้ว งั้นฉันที่ขายได้ตั้งสองอัน
จะเลี้ยงโอเด้งเองนะคะ
- โอเด้งเหรอ - ใช่
ที่ร้านอาหารข้างทางตรงโน้นน่ะเหรอ
ใช่เลยค่ะ
ไม่เคยลองกินเลยเหรอคะ
ฉันโตมาในครอบครัวที่เข้มงวด
เลยไม่เคยยืนกินของข้างทางน่ะ
คุณก็ดูเป็นแบบนั้นแหละค่ะ
จะเรียกว่าไงดี เหมือนพวกลูกขุนนางเลย
ยังไงลองชิมดูหน่อยไหมล่ะคะ
สามัญชนคนนี้หิวเต็มทีแล้ว
สามัญชนอะไรกัน
ไปกันเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน กินตามสบายเลย
ได้เลยค่ะ
ท่าทางคุณหนูจะชอบโอเด้งเข้าแล้วนะเนี่ย
ฉันโมโหนะเนี่ย
ฉันอยู่มา 50 ปีโดยที่ไม่รู้จักรสชาตินี้มาก่อนเลย
จริงสิ ตอนนี้มินโฮอยู่กับคุณจูริใช่ไหม
ค่ะ
ฉันห่วงเรื่องอนาคตน่ะ
ถึงเวลาทำงานจะยืดหยุ่นเมื่อเทียบกับงานอื่น
แต่ยังไงตอนบ่ายกับตอนเย็น ก็ต้องหาที่ช่วยเลี้ยงแกนะ
เกิดอะไรขึ้นกับคุณแม่ของคุณเหรอ ท่านก็เคยช่วยเลี้ยงให้นี่นา
ท่านรู้เรื่องที่ฉันทำงานนี้
แล้วก็ไม่พอใจหนักมากค่ะ
โธ่ถัง
คุณจองซุกคงลำบากใจแย่เลย
จองซุก
ผู้ชายคนนั้นคือ…
สามีของนังแพศยานั่นใช่ไหม
- ขอตัวเดี๋ยวนะ - ได้
อินแท
โชคดีจัง
ว่าจะไปหาเธออยู่พอดีเลย
มาหาฉันทำไมเหรอ
งานขายของตามบ้านที่เธอทำอยู่
ฉันอยากให้จัดที่บ้านฉันน่ะ
บ้านนายเหรอ
เป็นกิจกรรมพิเศษสำหรับวันเกิดมีฮวาน่ะ
ฉันว่ามันเป็นผลดีกับเธอด้วย
แล้วเราสองคนผัวเมีย ก็ต้องการกระชับความสัมพันธ์เหมือนกัน
เธอก็รู้ว่าเรายังไม่มีลูกสักที
เราพยายามแล้ว แต่ก็ล้มเหลวตลอด
มีฮวาเองก็ดูไม่สนใจเรื่องอย่างว่าน่ะ
มีฮวาบอกเหรอ
ว่านางไม่สนใจเรื่องอย่างว่าน่ะ
หือ
- ฉันทำไม่ได้หรอก - ทำไมล่ะ
คือว่า
เรื่องงานนั้นน่ะค่ะ ให้ฉันไปทำแทนคุณจองซุกได้ไหมคะ
เธอยุ่งมากเลยเหรอ
ใช่แล้วค่ะ คุณจองซุกของเราตารางแน่นมาก
ฉันทำงานสายเดียวกับเธอ ฉันก็ขายเก่งนะคะ
ถ้างั้นรบกวนด้วยนะครับ
นี่นามบัตรของผมครับ
แล้วโทรมานะครับ
ขอบคุณค่ะ
จองซุก งั้นไว้เจอกันนะ
ได้เลย
- กลับดีๆ นะคะ - ครับ
ลาก่อน
ไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้ค่ะ
ทำไมล่ะ มันเป็นโอกาสหาเงินนะ
รู้ใช่ไหมว่าฉันพูดเก่งน่ะ
ฉันจะทำให้พวกนางซื้อให้หมดตัวเลย
ใช่แล้ว ฝากให้คุณยองบกทำเถอะ ส่วนคุณจองซุกไม่ต้องสนใจแล้วนะ
ใช่
สนุกขนาดนั้นเชียว
ครับ ผมอ่าน "เกาะมหาสมบัติ" และอ่าน "หนุ่มน้อยจุงอัง"
แล้วก็กินแกงกะหรี่ด้วย
แม่ของดงอูบอกให้ผมไปเที่ยวอีกครับ
- จริงเหรอ - ครับ
อะไรน่ะ
จากพ่อนี่
ของขวัญของผมแน่เลยครับ
(ผู้ส่ง: ควอนซองซู ผู้รับ: ควอนมินโฮ)
โวลทรอนนี่นา
มีจดหมายด้วยครับ
มาอ่านด้วยกันเถอะครับ แม่
ได้จ้ะ
ผมจะอ่านละนะ
อือ
"มินโฮ พ่อเองนะ"
"พ่อจำได้ว่าลูกอยากได้โวลทรอนก็เลยซื้อมาให้"
"พ่ออิจฉาหุ่นยนต์ตัวนี้มากเลย"
"หุ่นยนต์ตัวนี้เล่นกับมินโฮ
แล้วก็นอนกับมินโฮลูกพ่อได้ด้วย"
"พ่อเชื่อว่าวันที่พ่อจะได้กลับไป อยู่ข้างๆ มินโฮอีกครั้ง"
"จะต้องมาถึงแน่ๆ"
"รักนะ ลูกพ่อ"
"บอกแม่ด้วยนะว่าพ่อรักแม่"
คุณนายคะ
คุณนาย
ค่ะ
สวัสดีค่ะ คุณนาย
หมาของคุณที่อยู่ตรงโน้นท่าทางดุนะคะ
เอาสายจูงผูกมันไว้หน่อยดีไหมคะ
ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ โปปี้ไม่กัดคนหรอก
มันเชื่องมากเลย
ค่ะ
คุณพระ เชื่องกับผีน่ะสิ
ตายจริง บาดเจ็บเยอะไหมคะ
ฉันล้มก้นจ้ำเบ้าเต็มๆ เลย
ขยับไม่ได้เลยแหละ
เรื่องงานของเพื่อนคุณจะทำยังไงดีล่ะ
วันนี้เป็นวันงานแล้ว ยกเลิกไม่ได้ด้วย
ฉันว่าจะลองถามคุณนายดู
แต่เห็นคุณนายบอกว่าเป็นวันนัดรวมตัว ของสโมสรรอยัลน่ะ
ฉันจะไปเองค่ะ
คุณจองซุกน่ะเหรอ แล้วจะไม่เป็นไรเหรอ
ค่ะ
ไม่ต้องห่วง พักผ่อนให้เต็มที่นะคะ
ค่ะ
ช่วยพยุงฉันหน่อย
- ช่วยจับที - จับไว้แล้ว
ทำไมถึงติดโทรศัพท์ไว้ตรงนี้นะ
- ตายจริง - ค่อยๆ
เจ็บจัง
เจ็บมากเลยเหรอ
ทำไมคะ
ที่คลออยู่ในตานั่นน้ำตาเหรอ
ขอโทษนะที่รัก
ถ้าผมหาเงินได้เยอะ คุณคงไม่อยู่ในสภาพแบบนี้
พอเถอะ พูดอะไรก็ไม่รู้
ฉันแค่ดวงซวยน่ะ
ไม่หรอก เพราะผมเป็นสามีที่ไม่ได้เรื่องต่างหาก ขอโทษนะ
- ค่อยๆ หน่อย - ค่อยๆ นะ
ผมจะไปซื้อยากับแผ่นแปะแก้ปวดมาให้นะ
ซื้อแผ่นแปะแก้ปวดมาทีนะ
คุณมีอะไรที่อยากกินบ้างไหม
ฉันควรกินอะไรหน่อย แต่ไม่อยากอาหารเลย
ให้ผมซื้อกล้วยมาให้ไหม คุณชอบนี่นา
แต่มันแพงนะ
ไม่ต้องห่วงเรื่องเงินหรอก
นั่นสิ ฉันเจ็บอยู่ นานๆ ทีซื้อมาแบ่งให้ลูกๆ ด้วยแล้วกัน
เข้าใจละ ผมจะรีบไปซื้อมานะ
สามีฉันนี่แสนดีจริงๆ
ว่าแต่…
คุณมีเงินไหม
เงินเหรอ
ลองดูในกระเป๋าเสื้อคลุมฉันนะ
- เอาไปแค่ 3,000 วอนนะ - ดีละ
ผมจะเอาเงินทอนมาให้นะ
ทนแป๊บเดียวนะ ผมจะรีบแจ้นไปเลย
ขอโทษจริงๆ นะ ที่รัก
ผมรักคุณ
นี่ฉันควรจะขอบคุณ
หรือว่าด่าเขาดีนะ
อีตานั่นทำฉันสับสนทุกทีเลย
- ขอบคุณค่ะ - ค่ะ ไว้แวะมาใหม่นะคะ
ตัดผมได้ไหมคะ
ขอโทษนะคะ ตอนนี้ลูกค้ากำลังรอดัดผมอยู่หลายคน
คราวหน้าจะตัดให้สวยๆ เลยนะคะ ขอโทษด้วยค่ะ
จองซุก
เพื่อนร่วมงานของฉันมีเรื่องกะทันหันน่ะ
ฉันไม่มีที่ฝากเลี้ยงมินโฮเลยพามาด้วย
ดีแล้วแหละ
มินโฮ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ
สวัสดีครับ
ที่รัก ใครน่ะ
อ๋อ คือ…
จองซุก เธอมาทำอะไรที่นี่…
ฉันเชิญเธอมาเองแหละ มาเซอร์ไพรส์วันเกิดคุณไง
คุณบอกว่าเพื่อนๆ น่าจะชอบการขายของตามบ้าน ของจองซุกไม่ใช่เหรอ
คุณน่าจะปรึกษาฉันก่อนสิ
จองซุกน่าจะไม่อยากทำนะ
ถ้าเธอไม่สะดวก จะกลับก็ได้นะ จองซุก
ฉันไม่เป็นไร
ฉันก็ไม่เป็นไร
ดีออกที่ได้เงินน่ะ
เนอะ
มินโฮ
ตอนแม่ของหนูทำงาน ไปดูหนังกันเถอะ
"ยองกูกับแตงชิล ภาคสี่" ฉายแล้วนะ
โอ้โฮ
แม่ครับ ผมไปได้ไหม
ไปเถอะ
ไปกัน
- เดี๋ยวเจอกันนะ - ได้
ฉันเข้าไปได้ใช่ไหม
อือ ได้สิ
มินโฮ เป็นอะไรน่ะ
อยากกินป็อปคอร์นไหม
เมื่อไหร่พ่อจะกลับมาครับ
ไม่รู้สิ อาก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
คุณยายบอกผมมา
ว่าในกึมเจไม่มีที่ให้พ่อทำงานแล้วครับ
เพราะงั้นพ่อถึงกลับมาบ้านไม่ได้
ถ้าหนูกินข้าวเยอะๆ แล้วก็แข็งแรงดี
พ่อหนูต้องรีบกลับมาหาหนูแน่
งั้นใครอยากกินป็อปคอร์นบ้างเอ่ย
- เดี๋ยวอามานะ - ครับ
โทษนะครับ
เขาไปที่อื่นน่ะ คิดว่าไปไหน
- ไปไหนเหรอ - ปารีสน่ะ
- ปารีสเหรอ - ปารีสงั้นเหรอ
- โอ้โฮ - เขาจะซื้อของขวัญมาให้ฉันด้วย
- น่าอิจฉาจัง - เธอรู้เหรอว่าปารีสอยู่ไหนน่ะ
- รู้สิ แค่ไม่เคยไปน่ะ - อยู่ที่ไหนล่ะ
- บอกมาเร็ว ไม่รู้ละสิ - เลิกแกล้งฉันซะที
- นางไม่รู้แหง - นางไม่รู้จักประเทศอะไรเลย
- เขาไปกี่วันเหรอ - หกวันห้าคืนน่ะ
- แม่เจ้า - โอ้โฮ
- ใช่สิ - ถามจริง
คุณเรียนม.ปลายที่เดียวกับมีฮวาใช่ไหมคะ
เราเรียนที่เดียวกับนางตอนประถมกับม.ต้นน่ะ
เราได้ยินเรื่องคุณจากมีฮวาเยอะเลย
คุณเป็นเพื่อนกับสามีของมีฮวาด้วยสินะคะ
ค่ะ เราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กๆ น่ะค่ะ
- อ๋อ - แบบนี้นี่เอง
ตอนที่จู่ๆ มีฮวาก็ประกาศแต่งงาน ฉันงี้ตกใจหมดเลย
คุณคงรู้แล้ว
แต่เดิมทีนางไม่สนใจผู้ชายเลยค่ะ
นางเอ๋อๆ นิดนึง รู้ใช่ไหมคะ
ค่ะ ฉันรู้ดีค่ะ
นี่ๆ งั้นจากนี้ไปเรามาคุยกัน ตามประสาผู้ใหญ่หน่อยเป็นไง
- เอาเลยๆ - บอกมาตามตรงนะ
หลังจากแต่งงานแล้ว
เธอเคยสนใจคนอื่นนอกจากคุณอินแทบ้างไหม
อะไรนะ
เธอเคยอยากลองนอนกับผู้ชายคนอื่นดูบ้างไหม
ทำไมถึงลังเลล่ะ เธอเคยหรือไง
พอเถอะ พอได้แล้วนะพวกเธอ
โกรธเหรอเนี่ย
น่ารักจังเลยนะ
ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ เธอนี่ยังเหมือนเดิมเลย
จองซุก
ช่วยแนะนำสินค้าหน่อยสิ
ได้สิ งั้นเอาเลยนะ
ตอนนั้นไง นี่แหละ
- ดูสิ - นั่นไง
โทษนะครับ
มินโฮ
ควอนมินโฮ
- มินโฮ - น้่งลงหน่อยค่ะ
นี่คุณ
โทษนะครับ เห็นเด็กผู้ชายที่ถือของเล่นบ้างไหมครับ
ไม่เห็นเลยค่ะ
มินโฮ ควอนมินโฮ
- มันบังนะครับ - ขอโทษครับ
หลบหน่อย
นั่งลงเถอะครับ เขาคงไปสูบบุหรี่มั้ง
แกอายุแปดขวบนะครับ
ออกมาก่อนแล้วกัน
แกคงไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก ออกมาครับ เร็วๆ เลย
- โธ่เอ๊ย - ให้ตายสิ
ฉันซื้อของสวยๆ เพียบเลย
ขอบใจมากนะ
นี่ มีฮวา วันนี้สนุกมากเลย
- ใช่เลย - ฉันก็เหมือนกัน
ฉันว่าจะชวนคุณจองซุกมางานวันเกิดฉันด้วย
ค่ะ โทรมาได้เลยนะคะ
- ไว้เจอกันนะคะ - ลาก่อน
- ไว้เจอกันใหม่นะคะ - ไว้เจอกัน กลับดีๆ นะ
- ขอบใจนะจ๊ะ - ลาก่อนนะ มีฮวา
- กลับดีๆ นะ - จ้า
จองซุก วันนี้ทำได้ดีมากเลย
ฉันว่าเธอมีพรสวรรค์ด้านนี้นะ
ฉันไม่รู้เลยว่าเธอพูดเก่งมาก
เรารู้จักกันมานานแล้ว
แต่เหมือนฉันจะมีด้านที่เธอไม่รู้จักอยู่นะ
ที่จริง
เธอเองก็เหมือนกันแหละ
มินโฮ
มินโฮ มินโฮ
- ที่รัก - มินโฮไม่ได้มาที่นี่เหรอ
ทำไมมาตามหามินโฮที่นี่ล่ะ
มินโฮอยู่ไหน
มินโฮอยู่ไหนน่ะ
ผมจดรายการสองสามอย่างให้แล้ว
ช่วยขอคำแนะนำจากทีมพิสูจน์หลักฐานทีนะ
- เสร็จแล้วเลิกงานได้ครับ - ครับ เข้าใจแล้วครับ
งั้นผมจะจัดการนี่ให้เรียบร้อย แล้วกลับบ้านนะครับ
ครับ
ครับ สายสืบคิมโดฮยอนครับ
เด็กหายเหรอครับ
ครับ เชิญพูดได้เลยคับ
มินโฮ
มินโฮได้มาที่นี่ไหม
ไม่ได้มาน่ะ
แกไม่อยู่เลย
ฉันไปที่ที่แกน่าจะไปหมดแล้ว แต่แกไม่อยู่เลยสักที่นึง
ฉันแจ้งตำรวจไปแล้ว เดี๋ยวน่าจะหาเจอแล้วแหละ
- จองซุก - ทื้งแกไว้คนเดียวได้ยังไง
ฉันออกไปซื้อป็อปคอร์นแป๊บเดียว
ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าช่วงนั้นแกจะหายไปน่ะ
นายไม่เคยรู้อะไรเลย
นายไม่เคยรู้เลย
ว่าเกิดอะไรขึ้นตรงหน้านายบ้าง
จองซุก ใจเย็นๆ ก่อนนะ
ปล่อยฉันนะ
มินโฮลูกแม่
มินโฮ ทำยังไงดีล่ะ
บอกมาอีกรอบซิ
มันเกิดขึ้นได้ยังไงน่ะ
มินโฮบอกว่าอยากกินป็อปคอร์น ฉันบอกให้แกรอแป๊บนึง
- นายบอกแล้วแน่นะ - บอกแล้ว
- นายบอกชัดหรือเปล่า - ฉันพูดชัดแล้ว
- แล้วไงต่อ - แกหายไปตอนฉันไม่อยู่
มาเรื่องแจ้งความเด็กหายใช่ไหมคะ
- ครับ - แกจะไปไหนได้น่ะ
แม่เด็กอยู่ตรงนั้นค่ะ
- ลองหาแถวนั้นหรือยัง - หาแล้ว
ลองนึกดูดีๆ อีกทีซิ
แกไปไหนนะ
นายหาทั่วหรือยัง ดูจนแน่ใจแล้วนะ
คุณเช็กทุกที่ที่แกอาจจะไปแล้วใช่ไหมครับ
ค่ะ
ฉันไปที่ที่แกเคยไปบ่อยๆ มาหมดแล้วค่ะ
งั้นเริ่มจากแถวๆ โรงหนัง ที่แกหายไปตอนแรกก่อน
ลองไปเช็กดูอีกทีจะดีกว่าครับ
แกอาจจะรออยู่ที่นั่นก็ได้
นอกจากโรงเรียนกับบ้านแล้ว แกไม่เคยไปไหนคนเดียวเลยค่ะ
มืดขนาดนี้ แกจะกลัวแค่ไหนนะ
แกคงจะหนาวมาก
ที่อเมริกาที่ผมเคยอยู่
มีสวนสนุกใหญ่มากชื่อดิสนีย์แลนด์อยู่ครับ
หมู่บ้านนี้เล็กกว่าสวนสนุกนั่นอีก
ผมหมายถึงเดี๋ยวก็เจอครับ
รอเดี๋ยวค่ะ นั่นแม่ของฉันเอง
แม่คะ
อินแทโทรมาหาฉัน
มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ
ตอนนี้หนูกับคุณสายสืบกำลังตามหาแกอยู่
ตอนนี้หลานฉันควรจะนอนอยู่แท้ๆ
แกลากลูกออกไปทำงานพรรค์นั้นกับแกได้ยังไง
แล้วจะให้หนูทำยังไงล่ะ
แม่ไม่ยอมช่วยดูแลแกให้
อีกอย่างหนูต้องหาเงินนะ
แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้ทำ
แม่บอกว่าไม่ชอบ มันสกปรกไง
คนอื่นแม่ไม่สนหรอกนะ แต่ลูกสาวของแม่
ไปเร่ขายของต่ำๆ แบบนั้น แค่คิดแม่ก็รับไม่ได้แล้ว
แม่โมโหจนตัวสั่นเลย
แม่คะ
แกอาจจะหิวเงิน แต่แกล้ำเส้นเกินไปแล้ว
แกหาเงินงกๆ ขนาดนั้นแล้วได้อะไรล่ะ
ทำตัวให้สมกับเป็นแม่คนหน่อยสิ
รู้จักละอายซะบ้าง
แล้วแม่ล่ะ
แม่คิดว่าแม่ทำตัวสมกับเป็นแม่แล้วเหรอ
- อะไรนะ - แค่นี้หนูก็จะบ้าตายอยู่แล้ว
แต่แม่มาด่าหนูแรงๆ ฉอดๆ แบบนี้
มันสมกับเป็นแม่คนเหรอ
แม่นั่นแหละควรรู้จักละอายบ้าง
มินโฮ
ควอนมินโฮ
มินโฮ
ไม่เป็นไรนะครับ
ค่ะ เดี๋ยวจะช้าเกินไป รีบไปเถอะค่ะ
มินโฮ
คุณจองซุก คุณไปทางโน้นนะ ผมจะไปหาทางนี้เอง
ค่ะ
มินโฮ
- ขอถามหน่อยได้ไหมครับ - ค่ะ
เห็นเด็กผู้ชายอายุราวๆ แปดขวบ สูงประมาณนี้บ้างไหมครับ
มินโฮ
อะไรน่ะคุณ
ขอโทษค่ะ
ขอโทษอย่างเดียวพอเหรอ กล้ามาดึงแขนลูกชาวบ้านได้ยังไง
ขอโทษนะครับ จำคนผิดน่ะครับ ขอโทษครับ
ครับ ไปเถอะ
มินโฮจะไปอยู่ที่ไหนคะ
ช่วงนี้แกมีปัญหาที่ทำให้ทุกข์ใจบ้างไหมครับ
หรือไม่ก็เรื่องกลุ้มใจน่ะ
ไม่มีอะไรนะ
แต่ยังไงการที่แกต้องแยกจากพ่อ
ทำให้แกคิดถึงเขามากน่ะค่ะ
แกอาจจะไปหาพ่อก็ได้นะครับ
(กึมเจโคชูจัง)
มินโฮ
แม่ครับ
ลูกมาทำอะไรตรงนี้น่ะ แม่ตามหาซะทั่วเลย
ตายแล้ว ตัวเย็บเฉียบไปหมดเลย
ขอโทษครับ
ทำไมลูกทำแบบนี้
ที่นี่ไม่ใช่ที่ทำงานของพ่อแล้วนะ ไม่รู้เหรอ
ผมรู้ครับ ผมเลยมาที่นี่
ผมอยากมาเจอเถ้าแก่น่ะ
อะไรนะ
ผมอยากมาขอร้องเถ้าแก่ ให้รับพ่อเข้าทำงานอีกครั้งครับ
เราถึงจะได้อยู่กับพ่ออีกไง
งั้นเองเหรอ
งี้นี่เอง หนาวแย่เลย
ไปกันเถอะ
ไปกัน
ลุกขึ้นเร็ว
ไปกันเถอะ
ขอบคุณมากนะคะ
ถ้าเจอแกช้ากว่านี้ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง
โล่งอกไปทีนะครับ
เพราะคุณสายสืบเลยหาแกเจอ
ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจอลูกซะแล้ว
หัวฉันตื้อไปหมด คิดอะไรไม่ออกเลยค่ะ
คงเป็นหัวอกพ่อแม่นั่นแหละครับ
พอลูกหายไปก็ร้อนอกร้อนใจน่ะ
ใช่แล้วค่ะ
ไม่ใช่แค่ฉัน แต่แม่ทุกคนคงจะเหมือนกัน
คุณคงตกใจมาก เข้าไปพักผ่อนเถอะครับ
แล้วก็ทำแผลที่หน้าด้วยนะครับ
กลับดีๆ นะคะ
ขอบคุณ
ขอบคุณมากนะคะ
(พลาสเตอร์นานา)
สะพายกระเป๋าซะนะ
เอ้า
เอาละ
หวีผมหน่อย
- แม่ครับ - หือ
ทำไมหน้าแม่เป็นแบบนั้นล่ะ บาดเจ็บเหรอครับ
อ๋อ
ไม่มีอะไรหรอก
มินโฮ
ตอนเลิกเรียนให้แม่ไปรับไหม
ไม่ต้องครับ ผมจะกลับกับดงอู
มองหน้าแม่นะ
งั้นต้องตรงดิ่งกลับบ้านเลยนะ
อย่าไปที่อื่นโดยไม่บอกแม่อีกนะ
ผมจะไม่ไปครับ
เดี๋ยวมานะครับ
จ้ะ เอานี่ไปด้วยนะ
ไปเถอะ ตรงกลับบ้านเลยนะ
ทักทายผู้ใหญ่ด้วยนะ
- ครับ - ไปเถอะ
จริงสิ วันนี้…
อุ๊ยตาย
ไม่ได้รับเงินเดือนมานานแล้วนะเนี่ย
เยอะกว่าที่คิดอีกนะ
นั่นสิคะ
แค่นี้เองเหรอ
เวลาเงินเข้า
คุณต้องต้อนรับมันแบบคึกคัก จะได้หาเงินได้อีกเยอะๆ นะ
เอาละ จับมือ
ค่ะ
พอนับหนึ่ง สอง สามแล้ว
กรี๊ดดังๆ แล้วก็วิ่งไปทางขวานะ
กรี๊ดดังๆ เหรอ ได้ค่ะ
หนึ่ง สอง สาม
คุณพระ
จริงสิ ไม่เจ็บหลังเหรอคะ
เมื่อกี้ตอนขึ้นบันไดยังจับหลังอยู่เลย
จริงด้วยสิ
อุ๊ยตาย ฉันไม่ได้โกหกนะ
พอเห็นเงินนี่เท่านั้นแหละ หายเป็นปลิดทิ้งเลย
ว่าแต่ทำไมหน้าคุณจองซุกเป็นแบบนี้ล่ะ
แค่รอยข่วนนิดหน่อย ไม่มีอะไรหรอกค่ะ
ว่าแต่…
พอเห็นนี่แล้ว
ฉันก็ลืมความกังวลทุกอย่างไปหมดเลยค่ะ
ได้เงินเดือนแล้ว คุณจองซุกอยากทำอะไรก่อนคะ
ชอปปิงค่ะ
ชอปปิงเหรอ
ครับ ยินดีต้อนรับ
ค่ะ เอาอันนี้ค่ะ
กระเป๋าใบนี้เหรอครับ
- ราคา 28,000 ครับ - ค่ะ
- ขอบคุณค่ะ - ครับ ลาก่อนครับ
- ฉันขอตัวนี้ค่ะ - ค่ะ
จะเอาไปเป็นโต๊ะอ่านหนังสือให้ลูกสาวค่ะ
อ๋อ ค่ะ
ซื้อรองเท้ากันเถอะ
อันนี้มีไซซ์…
ขอชวีนามุลกำนึงค่ะ
- เป็นไงบ้าง - เหมาะมากเลยค่ะ
ซื้อดีไหม
ขอสามเลยค่ะ
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณนะคะ
ค่ะ ขอบคุณค่ะ
ฉันจ่ายเองค่ะ
ฉันแถมให้เป็นพิเศษ ไว้มาใหม่นะคะ มาให้ได้นะคะ
- ลองดูก่อนสิคะ - ค่ะ
- ไว้มาคราวหน้านะคะ - ได้ค่ะ
ที่รักก็ ขอบคุณนะ
พ่อเหรอ
มาทำอะไรอยู่ตรงนี้น่ะ
บ้านแม่ไม่ได้อยู่ทางนี้ซะหน่อย
- กลับมาทำไมอีกล่ะ - หนูกลัวว่าแม่จะเป็นแบบนี้ไง
พ่อต่างหากที่ควรหลบหน้า ไม่ใช่แม่
ตอนนั้นน่ะ
แม่ลองคิดดูแล้ว…
ก็นึกได้ว่าเป็นตอนแม่อายุเท่าแกนี่แหละ
ตอนอายุ 32
เป็นตอนที่แม่ยังอยากได้รับความรัก
แล้วก็ยังอยากเป็นหญิงสาวคนนึง
จองโฮ อยากให้พ่อซื้ออะไรมาฝากเหรอ
รองเท้ายางยี่ห้อรถไฟ พี่ล่ะ
ลูกกวาดถุงนึง
พ่อกลับบ้านในรอบหลายเดือนแท้ๆ
ของฝากสำคัญกว่าหรือไง
แม่ล่ะคะ ไม่มีอะไรอยากได้บ้างเหรอ
พ่อของลูกกลับมาอย่างปลอดภัย แค่นั้นก็พอแล้ว
ไปทำงานต่างถิ่นที่ไม่รู้จักใครเลย
คงลำบากน่าดู
พ่อกลับมาแล้ว
- พ่อคะ - พ่อครับ
สบายดีไหม
ค่ะ
ทำอะไรอยู่น่ะ ไม่เข้ามาเหรอ
หลังจากคุยโม้ว่าจะไปหาเงินที่โซล
และจะไม่กลับมามือเปล่า…
แม่ไม่นึกเลยว่า เขาจะจับมือผู้หญิงคนอื่นกลับมาด้วย
แต่ว่าสมัยนั้น ไม่ได้มีแค่แม่คนเดียวที่เจอเรื่องแบบนี้หรอก
แม่พยายามสงบสติอารมณ์และพยายามตั้งสติ
แม่คะ หนูปวดฉี่
ปวดฉี่เหรอ
พ่อนี่นา
อะไรเนี่ย ทำไมกลับดึกจัง
ผมบอกคุณแล้วไง
แหม รีบเข้าไปข้างในกันเถอะ คิดถึงผมไหม
แหงละ
แม่ห้ามหัวใจ
ไม่ให้แตกสลายเป็นชิ้นๆ ไม่ได้
ช่วยซักนี่ให้ด้วยนะคะ
คุณพี่
บ้านของแม่แท้ๆ นางกล้าดียังไง
กล้าโยนลงบนเสื้อผ้าของลูกแม่ได้ยังไง
แม่เหมือนเสียสติไปชั่วขณะ
บ้าไปแล้วเหรอยะ
นี่
- ปล่อยนะ - นี่
แกปล่อยก่อนสิ อีนังบ้า
ทำอะไรกันน่ะ
ไม่เป็นไรใช่ไหม
ไหนดูซิ
พ่อจองซุก
อย่าร้องเลยนะ เข้าไปข้างในเถอะ
ไม่ต้องร้องนะ ไม่ต้องร้อง
ตรงนี้น่ะ
นี่
แม่ครับ
แม่คะ
ไปกันเถอะ
แม่คะ ทำไมไปทางนี้ล่ะคะ
ไม่กลับบ้านเหรอ
ต่อไปนี้มันไม่ใช่บ้านเราแล้ว
อยู่กับแม่สามคนเถอะนะ
หลังจากนั้นแม่ใช้ชีวิตอยู่ยังไง แกคงรู้ดี
มันเป็นเส้นทางที่แม่เลือกเอง
แต่ทุกครั้งที่ลำบาก แม่ก็รู้สึกผิดแล้วก็โกรธ
มากกว่าเดิมหลายเท่า
เพราะคนที่หน้ามืดตามัวด้วยตัณหา
ครอบครัวและชีวิตของแม่ถึงได้พัง
แม่คะ
แต่ว่า
พอคิดว่าลูกสาวของแม่เอง
ขายชุดชั้นในแบบที่ผู้หญิงพรรค์นั้นใส่
แม่ก็ทนไม่ได้จริงๆ
ทำไมแม่จะไม่รู้จักแก
แม่รู้ว่าแกพยายามทำมาหากินเพื่ออยู่รอด
ลูกสาวที่น่าสงสารของแม่
ทุกครั้งที่แม่พูดแรงๆ ใส่แก
แม่ใจสลายยิ่งกว่าแกอีก
แต่ว่า…
มันไม่ง่ายที่จะยอมรับน่ะ
เหมือนฝนจะหยุดแล้วนะ
มินโฮคงรอแกอยู่ รีบกลับไปเถอะ
นี่ค่ะ
นี่อะไรน่ะ
วันนี้เงินเดือนหนูออก
หนูว่าจะซื้อลองจอนให้แม่ แต่ได้นี่มาแทน
แม่แก่จะตายอยู่แล้วนะ
ไม่มีคนที่จะใส่ให้ดูแล้ว
ต้องใส่ให้ใครดูด้วยเหรอ
แม่ใส่เพื่อตัวเองเถอะ
แม่ครับ
จู่ๆ ออกไปไหนมาเหรอครับ
ไปข้างนอกนิดหน่อยน่ะ
ทำไมสะพายกระเป๋าล่ะ
ผมชอบน่ะ
อยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆ จัง
ผมอยากให้ดงอูดู
แม่ไม่กินเหรอ
ลูกกินเถอะ
เดี๋ยวแม่ไปล้างจานก่อนนะ
ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้ความเจ็บปวดของแม่
พ่อเมามากน่ะ
เข้าไปข้างในกันเถอะ
ตั้งแต่ผู้หญิงคนนั้นมา
แม่ก็ดูเหนื่อยๆ ตลอด
ความเศร้าที่แม่ต้องแบกรับไว้
แม้แต่ในสายตาเด็กอย่างฉัน ก็ยังดูหนักหนามาก
(ซาลาเปาแดซอง)
จองซุก
รีบกินซะนะ
แม่ไม่กินเหรอ
ลูกกินเถอะ
หนักใช่ไหม
ของแบบนี้จะไปหนักอะไรล่ะ
เราซื้อข้าวสารกับขนมปังที่ลูกชอบได้ด้วยเจ้านี่นะ
มันไม่หนักเลยสักนิด
อร่อยจัง
อร่อยมากเลยเหรอ
- ค่ะ - แหม ค่อยๆ กินนะ
(ไม่ต้องวิตก ยอมมอบตัวและค้นหาความหวัง)
ฉันเชื่อคำพูดของแม่ที่ว่ามันไม่หนัก
ไม่สิ พอมาคิดดูตอนนี้
ฉันอาจจะแค่อยากเชื่อแบบนั้นก็ได้
ทำงานตัวเป็นเกลียวแท้ๆ เปลืองเงินเปลืองทองเปล่าๆ
ในขณะที่ฉันเชื่อว่าแม่ไม่เป็นไร เพราะแม่คือแม่
เวลาก็ล่วงเลยไปนานมากแล้ว
แม่คงรู้สึกโดดเดี่ยวมากมาตลอด
พอฉันกลายมาเป็นแม่คน
ถึงรู้ว่าเจ็บปวดสุดหัวใจ
(ทีมขายท้าขนบ)
ผมว่าผมเจอคนร้ายแล้วครับ
ใครเหรอคะ
ฉันว่าจะลองทำมันดูค่ะ
- เอาสิ เยี่ยมเลย - ใช่
ฉันว่าเราสี่คนทำอะไรก็สำเร็จนะ
เท่ดีนะครับ
- ว่าแต่แม่ทำงานอะไรเหรอครับ - อะไรนะ
"แบบสำรวจชุดชั้นในแฟนตาซี"
เรากำลังทำแบบสำรวจ เรื่องขายของตามบ้านน่ะค่ะ
ฉันว่าพี่เขาคงเปลี่ยนใจแล้วแหละ
พวกผู้หญิงในหมู่บ้านควรเรียกประชุม
เพื่อให้เธอเลิกขายของไม่ใช่เหรอคะ
เธอทำอะไรน่ะ
"เลิกขายของ" เหรอ
ไม่เลิกหรอก เลิกไม่ได้
คำบรรยายโดย แก้วตา สมานจิตต์