UCZCIWY BIZNES
- Ale wstyd! - Rety.
- Już jest. - To na pewno był jakiś świr.
Wiem!
Jak można tak komuś napisać na domu?
Co to znaczy?
Głupia.
S, E, X.
I co to znaczy?
Rany.
Nie wiem.
Jeong-suk, co to znaczy?
To znaczy…
Wiem, co to znaczy.
S…
- Co? - Sens?
- S… - Mów wyraźnie.
Seks!
Nie bluźnij.
Co za dupek to nabazgrał?
Trzeba złapać wandala, fakt,
ale to Jeong-suk stanowi problem.
Proszę?
Wiem, co knujesz.
To dlatego, że sprzedajesz świństwa.
Chyba sobie darujesz, co?
Nie.
Co?
Tak zarabiam na czynsz.
Uparta jesteś.
Jaki to problem?
Mogłaś znaleźć każdą inną pracę.
To fakt.
Seong-su wie? Toleruje to?
Ostatnio go tu nie widuję.
Wyjechał?
Zmyję te bazgroły.
Po co?
Zaraz ci znowu ktoś coś takiego napisze.
Fakt.
Sprawcy nie złapano.
- No to… - To prawda.
Mamo.
Co?
Dzień dobry.
- Mamo. - Co?
Boisz się, że ci zepsuję te świństwa?
Seong-su wie, co sprzedajesz po nocach?
Dlatego nie wraca do domu?
Nie.
Na pewno!
Wiedziałam, że coś jest nie tak.
Bywa nieodpowiedzialny,
ale od żony by nie uciekł.
Nawet ja byłam w szoku.
- A jak on się czuł? - To nie tak.
A jak?
Seong-su…
mnie zdradził.
Dowiedziałam się. Dlatego odszedł.
Co?
Nie martw się.
Sama wychowam Min-ha.
Co też pleciesz?
Chcesz się rozwieść?
Jak chcesz sama utrzymać syna?
Z tych obrzydliwych produktów?
Dlaczego obrzydliwych?
Nie są obrzydliwe.
Pomagają w małżeństwie.
Jeszcze czego.
Jakoś tobie i Seong-su
nie pomogły.
Jak możesz tak mówić?
Właśnie ci powiedziałam,
że Seong-su zdradził mnie z inną!
Jestem w rozsypce,
a ty się moją pracą przejmujesz?
Tak, bo to hańba!
Nie pomogę ci z Min-hem, jeśli tego nie rzucisz.
Uważasz, że sama go wychowasz?
Zobaczymy.
POLICJA
Dokąd on polazł?
Tak?
Wandalizm?
Napis na ścianie?
A co napisali?
Co takiego?
Rozumiem, dziękuję.
Rety.
Co się stało?
Kolejna afera z Han Jeong-suk.
Ktoś nabazgrał
„sex” na elewacji jej domu.
- Seks? - Tak.
Właścicielka chce dorwać sprawcę.
A niech to.
A myślałem, że ten cały handel to już przesada.
Może oprócz sprzedawania tych ohydztw
wplątała się w jakiś romans?
Bez przesady.
Niemożliwe.
Wszystko fajnie,
ale ja mam tu masę papierów.
Zaharować się idzie. Prawda?
Pójdę to sprawdzić.
To akta sprawy?
Jadę na miejsce.
No proszę.
Zwykle się nie wychyla.
- Wiem czemu. - Tak?
Jedna puszka wystarczy?
Tak. Ile się należy?
13 000 wonów.
Ile?
Mogę kupić pół puszki?
Od 30 lat nie słyszałam, żeby ktoś poprosił o pół puszki.
- Dorzucę pędzel gratis. - Pewnie.
Proszę.
- Dziękuję. - Do usług.
Do widzenia.
Szkoda mi jej.
Oby znaleźli tego wandala.
O tak.
Dzień dobry.
Kiedy ostatni raz widziała pani czystą ścianę?
Wróciłam około 22.
Syn zauważył napis rano około 8.20.
Pewnie powstał w nocy.
Ktoś wchodził na teren budynku?
Nie widziałam.
Zaszła pani komuś za skórę?
- Za skórę? - Tak.
Sądząc po napisie,
ktoś pewnie był na panią wściekły.
Może ktoś związany z pani pracą?
Sąsiad albo znajomy?
Nie.
Firma raczej nie ma fanów,
ale kto by się do tego posunął?
Nie mam pojęcia.
Przepraszam,
mogę już zamalować ścianę?
Lepiej nie usuwać śladów.
Rozumiem.
Przejmuje się pani opinią innych?
Chodzi o to,
że mój syn zaraz wróci ze szkoły.
Powiedziałam mu, że to nic takiego.
Będzie się martwił.
Zrobiłem dość zdjęć.
Proszę malować.
Dziękuję.
Do usług.
Nie musi mi pan pomagać.
Pani syn zaraz wróci.
Pomaluję tylko górę.
Mamo.
Min-ho.
Całe szczęście, że zdążyliśmy.
Dziękuję panu.
Nie ma sprawy.
Cześć, Min-ho.
Kim pan jest?
Policjantem.
Złapie tego wandala.
Odezwę się, gdy się czegoś dowiem.
Oczywiście.
Napis zniknął.
Mówiłam, że to nic takiego.
Jest czyściutko.
Przepraszam, kupował ktoś ostatnio tę farbę?
Niech pomyślę.
Pan Kim, tynkarz, kupuje dużo farb.
Pan Park szaleje przed wyborami
i kupuje różne farby do plakatów.
Proszę.
Kawa. Wiem, że pan lubi.
Dziękuję.
Uwaga, gorąca.
Sprzedawca ryżu też kupił farbę.
Pamięta pan kiedy?
Nie wiem.
Wtedy leciał ten program.
Jak mu tam?
Son Beom-su go prowadzi.
Znowu to samo.
Ten quiz o zwierzętach.
Uważaj, rozlałem.
Tych starych wojskowych butów nie szkoda.
Wyrzuć je i kup wreszcie nowe.
Są dobre, po co je wyrzucać?
- Takich już nie robią. - No dobrze.
Gdzie pan służył?
Ja w desancie, w 38. dywizji piechoty.
Poszedłem do szkoły policyjnej.
Tak?
No to sama śmietanka.
Moja dywizja była
bardziej chętna do walki niż inne. Nazywali nas wojownikami.
Brnąłem w tych butach przez mrozy prowincji Gangwon.
Dość już o tych butach.
Odpowiedz na pytania.
Dobrze.
Na czym skończyłem?
Kiedy sprzedałeś tę farbę?
Kiedy puszczali ten quiz.
Między 19 a 20.
Ciekawe,
po co sprzedawcy ryżu farba.
Podejrzana sprawa.
To nic podejrzanego!
TYLKO ŚMIECIE ŚMIECĄ
Rzucają mi śmieci tuż przed sklepem.
Stąd ten szyld!
A pan mnie podejrzewa?
Kto na mnie nagadał?
I to w takiej małej mieścinie.
Nienawidzę, jak ktoś mnie obgaduje.
Kto to?
Kto tu śmieci?
Cholera jasna.
- Mamo. - Tak?
Wygląda pysznie.
Tak.
Kiedy przyjdzie babcia?
Dziś nie może.
Dziś ja z tobą zostanę.
Nie idziesz do pracy?
Nie.
Ile chcesz kawałków?
Trzy.
Najpierw odrób lekcje.
Dobrze.
Halo?
To ja.
Masz czas jutro po południu?
Załatwiłam fuchę.
Fuchę?
Znajoma ma pasmanterię.
Powiedziałam jej.
Mówi, że możemy wpaść przed zamknięciem.
Ma całkiem sporo klientów.
Też możesz iść z nami!
Cóż…
Chyba nie dam rady.
Dlaczego?
No bo…
nie mam z kim zostawić Min-ha.
Mama mi nie pomoże.
O rety, co teraz?
Chciałabym móc poprosić męża,
ale mamy na głowie noworodka.
Mam pomysł!
Niech Ju-ri się nim zajmie.
Nie chcę prosić kogoś, kto ma swoją firmę.
Poszukam rozwiązania.
Na razie.
Dlaczego się uśmiechasz?
Co?
Innych chłopców posadzili z dziewczynkami,
a ty siedzisz z chłopcem.
Mamy pecha.
To czemu się uśmiechasz?
Czemu to pech?
Lubię być z tobą w parze, Dong-u.
Naprawdę?
Czyli lubią mnie ludzie każdej płci i w każdym wieku.
Min-ho.
Mamusia!
Przyszłaś po mnie?
- To twój kolega? - Tak.
Dzień dobry, jestem Jang Dong-u, numer 11, klasa pierwsza C.
Chodzę do klasy z Min-hem.
Miło mi.
Ale skądś cię znam.
- Może z telewizji? - Co?
Często słyszę, że przypominam aktora.
Rozumiem.
Ale nie.
Dong-u.
Jeong-suk!
A więc to twój syn.
Ano mój.
- Chodzą razem do klasy. - Naprawdę?
Kawka dla Jeong-suk, a dla chłopców gorąca czekolada.
Dziękuję.
Niesamowite.
Nie wiedziałam, że są w jednej klasie.
Ja też nie.
Jesteście przyjaciółmi?
Tak, przyjaźnimy się.
No nie wiem.
Docieramy się.
Co takiego?
Yeong-bok u mnie była.
Ponoć macie miejscówkę, ale potrzebujesz opiekunki.
Tak, ale…
Niech zostanie u mnie.
No co ty, przecież pracujesz.
Codziennie godzę pracę z opieką.
Zresztą to koledzy.
Dogadają się.
Śmiało, leć.
No cóż.
Niech zostanie.
Opieka to przysługa.
Dziś pomogą tobie, innym razem pomożesz ty.
- Skąd to wiesz? - Lady Kyunghyang, numer z marca.
Leć, bo się spóźnisz.
O rety.
Bądź grzeczny.
Przyjadę po ciebie jak najszybciej.
- Dobrze. - Cóż.
Dziękuję.
- Pospiesz się. - Dzięki.
Wyspa skarbów.
Można na trwałą?
Jasne, zapraszam.
- Hej. - No?
Mówię ci teraz, bo i tak się dowiesz.
Mama jest singielką.
Ale otacza mnie miłością.
Jeśli nie będziesz jej szanował,
to ci pokażę.
- Ale… - Tak?
Co to znaczy?
- Wracaj do komiksu. - Dobrze.
Sprzedałaś tylko jeden?
I tak miałam szczęście.
Ja dzięki wam też sprzedałam jeden.
Jesteśmy. Ja sprzedałam dwa, więc stawiam kotleciki rybne.
- Kotleciki? - Tak.
Z tamtego stoiska?
Tak.
Nie jadłaś ich?
Urodziłam się w bogatej rodzinie.
Nigdy nie jadłam na ulicy.
Widać to po tobie.
Nasza szlachcianka.
Warto spróbować.
Plebs głoduje.
Przestań.
Chodźmy, nie przejmujcie się.
No dobrze.
Milady smakuje?
Nie wnerwiaj mnie.
Przeżyłam 50 lat, nie znając tego smaku.
Min-ho jest u Ju-ri?
Tak.
Nie wiem, co będzie.
Godziny są elastyczne,
ale będziesz potrzebowała opiekunki.
Coś się stało twojej mamie? Opiekowała się Min-hem.
Dowiedziała się, gdzie pracuję.
Wkurzyła się.
O nie.
Na pewno jest ci ciężko.
Jeong-suk!
Ten gość…
To mąż tej zdziry, nie?
- Wybaczcie. - Idź.
In-tae.
Co za przypadek.
Chciałem z tobą porozmawiać.
Dlaczego?
Ta twoja działalność…
Zrób prezentację u mnie.
U ciebie w domu?
Z okazji urodzin Mi-hwy.
Dobrze wam to zrobi.
A nam przyda się iskra do sypialni.
Wiesz, że staramy się o dziecko.
Bezskutecznie.
Mi-hwa nie wykazuje inicjatywy.
Tak powiedziała?
Że nie ma ochoty na seks?
Co?
- Nie mogę. - Dlaczego?
Wybacz.
A ja mogę zrobić u ciebie prezentację?
Nie masz czasu?
Co ty, ma pełny grafik.
Pracujemy razem. Też wiem, co robię.
No to zapraszam.
Oto moja wizytówka.
Zadzwoń.
Dziękuję.
Na razie.
- Do widzenia. - Cześć.
Do widzenia.
Nie musiałaś.
Dlaczego? Zawsze coś zarobię.
Wiesz, że mam gadane.
Oskubię ich do cna.
Nie martw się, poradzi sobie.
Tak jest.
Dobrze się bawiłeś?
Tak, czytałem Wyspę skarbów i JoongAng dla młodzieży.
Nawet jadłem curry!
Mama Dong-u mówi, że mam znowu wpaść.
- Naprawdę? - Tak.
A to co?
Od taty!
Prezent dla mnie!
NADAWCA: KWON SEONG-SU ADRESAT: KWON MIN-HO
To Voltron.
Jest też list.
Przeczytamy go razem?
Oczywiście.
Przeczytam na głos.
Dobrze.
„Drogi Min-ho, tu twój tata.
Kupiłem ci Voltrona, bo pamiętam, jak chciałeś go dostać.
Aż ci zazdroszczę.
Będzie się z tobą bawił
i zasypiał.
Wierzę, że pewnego dnia i ja znów będę przy tobie.
Na pewno tak będzie.
Kocham cię, Min-ho.
Przekaż mamie, że ją także”.
Przepraszam.
Proszę pani!
Tak?
Dzień dobry.
Pani pies wygląda groźnie.
Może go pani przywiązać?
Gdzie tam, Ppoppi nie gryzie.
To słodziak.
Koło słodziaka ten potwór nie stał!
Rety, nic ci nie jest?
Stłukłam sobie tyłek.
Nie mogę chodzić.
Co z tą prezentacją u twojego znajomego?
To dziś, nie mogę odwołać.
Miałam poprosić panią Oh,
ale ona ma akurat dziś zebranie w klubie.
Zastąpię cię.
Naprawdę? Dasz radę?
Tak.
Nie przejmuj się, wypoczywaj.
Pa.
Przytrzymaj mnie.
- Trzymaj. - Jestem.
Czemu ten telefon tu wisi?
- O nie. - Powoli.
Boli!
Bardzo cię boli?
A co?
Ty płaczesz?
Tak mi przykro.
Nie doszłoby do tego, gdybym miał dobrą pracę.
Co ty pleciesz?
Miałam pecha i tyle.
Nie. Jestem złym mężem. Przepraszam.
- Ostrożnie. - Powoli.
Przyniosę ci coś przeciwbólowego.
Plastry przeciwbólowe.
Masz na coś ochotę?
Nie mam apetytu.
Może kupić ci banany? Uwielbiasz je.
Są drogie.
Cena nie ma znaczenia.
Racja, jestem chora. Ale kup też dzieciom.
Tak jest. Już lecę.
Mam najlepszego męża.
Tylko że…
Masz jakieś pieniądze?
Pieniądze?
Sprawdź w kurtce.
- Weź 3000 wonów. - Wystarczy.
Przyniosę resztę.
Trzymaj się. Zaraz wracam.
Bardzo cię przepraszam.
Kocham cię.
Mam mu podziękować
czy go nawyzywać?
Zawsze się zastanawiam.
- Dziękuję. - Zapraszam ponownie!
Wciśnie mnie pani?
Niestety, dziś nie mam okienka.
Następnym razem.
Jeong-suk.
Koleżanka miała wypadek,
a nie znalazłam opiekunki.
No i świetnie.
Dawno cię nie widziałem.
Dzień dobry.
Kto to?
Przyszła…
Jeong-suk. Co tu…
To twoja niespodzianka.
Wspominałaś, że twoje koleżanki chciałyby coś kupić.
Trzeba było to ze mną ustalić.
Pewnie musiałeś ją namawiać.
Jeśli się krępujesz, możesz iść. Ja nie mam nic przeciwko.
Ja też nie.
Zawsze coś zarobię.
Widzisz?
Min-ho.
Mama niech popracuje, a my obejrzymy film.
W kinie grają Young-gu i Daeng Chil 4.
Mogę iść?
Pewnie.
No to w drogę!
- Pa. - No dobra.
Mogę wejść?
Oczywiście.
Co się stało?
Kupić ci popcorn?
Kiedy tata wróci?
Nie wiem.
Babcia mówiła,
że nigdzie już nie znajdzie pracy.
Pewnie dlatego nie wraca.
Jedz dużo i dbaj o siebie,
a na pewno wróci.
To co, popcornik?
- Zaraz wracam. - Dobrze.
Przepraszam.
Wiecie, dokąd poleciał?
- Dokąd? - Do Paryża.
Do Paryża?
- O rety. - Coś mi przywiezie.
- Zazdroszczę. - Wiesz, gdzie to jest?
- Wiem, ale tam nie byłam. - To gdzie?
- Nie wiesz! - Przestań.
- Nie wie i już. - Nie zna innych krajów.
- Na długo poleciał? - Na sześć dni.
- O rety. - No nie.
- Tak. - Serio?
Chodziłaś do liceum z Mi-hwą?
Do podstawówki i gimnazjum.
Dużo nam o tobie opowiadała.
Przyjaźnisz się też z jej mężem.
Tak, od dziecka.
- Rozumiem. - A więc to tak.
Mi-hwa tak nagle wyszła za mąż.
Zapewne wiesz,
że faceci jej nie interesują.
Bywa strasznie prosta.
Fakt.
Porozmawiajmy o sprawach dla dorosłych.
- Do dzieła! - Szczerze.
Czy po ślubie
podobał ci się jakiś inny mężczyzna?
Co?
Miałaś chrapkę na innego?
Co tak zamilkłaś? Zgadłam?
Przestańcie.
Zdenerwowała się?
Ale urocza.
Nic się nie zmieniła.
Jeong-suk.
Pokaż, co sprzedajesz.
Oczywiście. Gotowe?
Tutaj.
- Patrz! - Tam!
Przepraszam.
Min-ho.
Kwon Min-ho?
- Min-ho. - Niech pan siada.
Przepraszam.
Widziała pani chłopca z zabawką?
Nie.
Min-ho! Kwon Min-ho!
- Zasłaniasz pan! - Przepraszam.
Sio!
Niech pan siada. Pewnie wyszedł zapalić.
Ma osiem lat.
Proszę nie zasłaniać.
Tu go nie ma. No już.
- No nie. - Niech mnie.
Kupiłam tyle ładnych rzeczy.
Dziękuję.
Wspaniale się bawiłam.
- Ja także. - I ja.
Niech Jeong-suk przyjdzie i na moje urodziny.
Wystarczy zadzwonić.
- Do widzenia. - Pa.
- Na razie. - Do widzenia.
- Dzięki. - Pa!
- Trzymajcie się! - Ty też.
Nieźle sobie poradziłaś.
Masz smykałkę.
Nie wiedziałam, że tak potrafisz.
Długo się znamy,
a wciąż tyle o mnie nie wiesz.
No cóż.
Z tobą było podobnie.
Min-ho!
- In-tae? - Jest Min-ho?
A czemu miałby być?
Gdzie Min-ho?
Gdzie mój syn?
Spisałem kilka rzeczy.
Poproś śledczych o pomoc.
- To wszystko. - Oczywiście.
Zajmę się tym i idę do domu.
Dobrze.
Detektyw Kim.
Zaginięcie dziecka?
Słucham.
Min-ho.
Był tu Min-ho?
Nie.
Nigdzie go nie ma.
Szukałam wszędzie.
Zgłosiłam zaginięcie, policja go znajdzie.
- Jeong-suk. - Dlaczego został sam?
Poszedłem tylko po popcorn.
Nie sądziłem, że zniknie.
O niczym nie masz pojęcia.
Nie widzisz, co się dzieje tuż przed twoim nosem.
Uspokój się.
Nie dotykaj mnie!
Mój synek.
Co ja teraz zrobię?
Jeszcze raz.
Jak do tego doszło?
Miał ochotę na popcorn. Kazałem mu zaczekać.
- Zaczekać? - Tak!
- Na pewno? - Tak.
- Co dalej? - Nie było go.
Pan w sprawie zaginięcia?
- Tak. - Dokąd poszedł?
Matka jest tam.
- Rozejrzałeś się? - Tak.
Zastanów się jeszcze raz!
Gdzie on może być?
Na pewno dokładnie sprawdziłeś?
Szukała pani tam, gdzie mógł się udać?
Tak.
Wszędzie.
W takim razie poszukamy przy kinie.
Tam, gdzie zaginął.
Może na panią czeka.
Nie bywał nigdzie poza szkołą i domem.
Już ciemno. Pewnie jest przerażony.
Marznie.
Kiedyś mieszkałem w Stanach.
Mają tam Disneyland, wielki park rozrywki.
Większy niż to miasteczko.
Wkrótce go znajdziemy.
To moja mama!
Mamo!
In-tae mnie powiadomił.
Jak do tego doszło?
Pan detektyw pomaga mi go znaleźć.
Min-ho powinien już spać.
Jak możesz ciągać dziecko do tej swojej zbereźnej pracy?
A co miałam zrobić?
Ty go nie przypilnujesz.
A zarabiać muszę.
Mówiłam, daruj to sobie.
To okropne. I zboczone!
Nie chcę nawet myśleć o tym,
że moja córka sprzedaje takie świństwa!
Niedobrze mi się robi.
Mamo.
Jesteś łasa na kasę, ale przebrała się miarka.
Co ty w ogóle z tego masz?
Zachowuj się jak na matkę przystało.
Wstydu nie masz?
A ty?
Jaka z ciebie matka?
- Co? - Jestem przerażona,
a ty jeszcze mnie dobijasz.
Tak robi matka?
Wstydź się!
Min-ho!
Kwon Min-ho!
Min-ho!
W porządku?
Tak. Jedźmy, nim będzie za późno.
Min-ho.
Idź tędy. Ja pójdę tam.
Dobrze.
Min-ho.
- Mam pytanie. - Słucham.
Widziała pani ośmiolatka tego wzrostu?
Min-ho!
Czego pani chce?
Przepraszam.
Jakie przepraszam? Szarpie pani mojego syna!
Przepraszam, pomyliliśmy go z kimś.
Chodźmy.
Gdzie on może być?
Miał ostatnio jakieś zmartwienia?
Jakieś problemy?
Nie.
Ale odkąd jego ojciec się wyniósł,
bardzo za nim tęskni.
Może poszedł go szukać?
FABRYKA GOCHUJANG
Min-ho!
Mamo.
Co tu robisz? Wszędzie cię szukałam.
Rety, przemarzłeś.
Przepraszam.
Dlaczego to zrobiłeś?
Wiesz, że tata już tu nie pracuje.
Wiem, dlatego jestem.
Przyszedłem do pana prezesa.
Co?
Chciałem go poprosić, żeby zatrudnił tatę.
Żeby tata znów z nami zamieszkał.
O to chodzi?
Na pewno bardzo zmarzłeś.
Chodźmy.
Chodź.
Wstań.
Chodźmy.
Dziękuję.
Mogło się skończyć gorzej.
Udało się.
Znalazł się dzięki tobie.
Bałam się, że już go nie odzyskam.
Nie myślałam trzeźwo.
To normalne.
Strach po zniknięciu dziecka.
Oczywiście.
Każda matka by tak się czuła.
Jesteś wstrząśnięta. Wypocznij.
I opatrz policzek.
Uważaj na siebie.
Jestem…
Jestem ci bardzo wdzięczna.
PLASTRY
Załóż plecak.
No.
I już.
Uczeszmy cię.
- Mamo. - Tak?
Co ci się stało w buzię?
To?
To nic takiego.
Min-ho.
Przyjść po ciebie do szkoły?
Nie, wrócę z Dong-u.
Spójrz na mnie.
Wróć prosto do domu.
Nigdzie nie idź bez mojej wiedzy.
Nie pójdę.
Muszę już iść.
Weź to.
Miłego dnia. I prosto do domu!
Bądź miły.
- Dobrze. - Leć.
Bym zapomniała. Dzisiaj…
Ojej.
Dawno nie dostałam wypłaty.
To więcej, niż się spodziewałam.
Wiem.
I już?
Jak dostajesz wypłatę,
musisz ją gorąco powitać, żeby zachęcić kolejną.
Potrzymaj.
Dobrze.
Na trzy.
Krzycz i kręć się w prawo.
No dobrze.
Raz, dwa, trzy!
Rety.
Nic ci nie jest?
Na schodach trzymałaś się za plecy.
No tak.
O rety. Poważnie.
Te pieniądze cudownie mnie wyleczyły.
A co ci się stało w twarz?
Nic, to zadrapanie.
A właśnie.
Jak na to patrzę,
zapominam o kłopotach.
Co chciałaś zrobić po wypłacie?
Zakupy.
Zakupy?
Dzień dobry.
Wezmę tę.
Tę torebkę?
- Kosztuje 28 000 wonów. - Dobrze.
- Dziękuję. - Do widzenia.
- Poproszę to. - Robi się.
Dla córki do nauki.
Oczywiście.
Jeszcze buty.
Ma pani rozmiar…
Paczkę chwinamul.
- I jak? - Ślicznie.
Kupić je?
Wezmę trzy.
Dziękuję.
Ja zapłacę.
Dałam coś gratis. Zapraszam ponownie!
- Zapraszam. - Kiedy indziej.
- Śmiało. - Oczywiście.
Dziękuję, kochanie.
Tata?
Co robisz?
Nie mieszkasz tu.
- Po co wróciłaś? - Tego się bałam.
Tata powinien się ukrywać, nie ty.
Tamta sytuacja…
Myślałam o tym.
Byłam w twoim wieku, gdy to się stało.
Miałam 32 lata.
Chciałam być kochana.
Atrakcyjna.
Jeong-ho, jak myślisz, co przywiezie tata?
Buty ze znaczkiem pociągu. A ty na co liczysz?
Landrynki.
Twojego taty nie było kilka miesięcy.
Jego prezenty są ważniejsze?
A ty nic nie chcesz?
Chcę tylko, by wrócił cały i zdrowy.
Na pewno jest mu ciężko. Pracuje gdzieś, gdzie nikogo nie zna.
Wróciłem!
Tata!
Jak się macie?
Dobrze.
Wejdź.
Tyle mówił o zarabianiu w Seulu.
O tym, że nie wróci z pustymi rękami.
Nie sądziłam, że w tych rękach będzie trzymał kobietę.
Spotkało to wtedy wiele kobiet.
Próbowałam się pozbierać.
Mamo, muszę siusiu.
Siusiu?
To tata.
Czego tu szukasz o tej porze?
Już ci mówiłem.
Chodźmy. Tęskniłaś?
Oczywiście.
Nie mogłam nic poradzić.
Serce pękło mi na milion kawałków.
Upierzesz też to?
Siostrzyczko?
Jak ona śmie? W moim domu?
Z ubraniami moich dzieci?
Straciłam nad sobą panowanie.
Odbiło ci?
Ejże!
- Puszczaj! - No dawaj!
Puść mnie, wariatko!
Co wy wyprawiacie?
Nic ci nie jest?
Pokaż.
Yong-deok.
Nie płacz. Chodźmy.
Nie płacz już.
Tutaj!
Hej!
Mamo!
Mamo.
Chodźmy.
Dlaczego tędy idziesz?
Nie idziemy do domu?
To już nie jest nasz dom.
Będziemy mieszkać sami.
Ty wiesz najlepiej, jak żyłam.
Sama wybrałam tę drogę.
Gdy miałam pod górkę, czułam jeszcze większą złość.
Czułam się oszukana.
Ich ślepe pożądanie zniszczyło życie mnie i mojej rodzinie.
Mamo.
Dlatego
nie mogę znieść faktu,
że moja rodzona córka sprzedaje rzeczy,
jakie włożyłaby tamta.
Znam cię.
Wiem, że chcesz się utrzymać.
Moje biedactwo.
Raniłam cię słowami,
a moje serce pękało.
Ale…
nie było łatwo się z tym pogodzić.
Przestało padać.
Min-ho pewnie na ciebie czeka. Idź już.
Proszę.
Co to?
Dostałam wypłatę.
Chciałam kupić coś ocieplanego, ale kupiłam to.
Jestem na to za stara.
Komu ja się w tym pokażę?
Nikomu.
Włóż to dla siebie.
Mamo.
Gdzie tak zniknęłaś?
Nigdzie.
Czemu nie zdjąłeś plecaka?
Bo mi się podoba!
Jutro muszę wyjść wcześniej.
Pokażę go Dong-u.
Chcesz?
Zjedz.
Pozmywam i wrócę.
Wiedziałam, że mama cierpi.
Twój tata się upił.
Wejdźmy do środka.
Odkąd zjawiła się ta kobieta,
mama zawsze była wyczerpana.
Smutek w jej sercu
nawet dziecku wydawał się przytłaczający.
BUŁECZKI NA PARZE
Jeong-suk.
Częstuj się.
Ty nie jesz?
To dla ciebie.
Nie jest ci za ciężko?
Ani trochę.
Kupimy za to ryż i słodycze.
Nie ciąży mi to.
Pycha.
Aż takie dobre?
- Tak. - Jedz powoli.
NIE BÓJ SIĘ WYZNAJ PRAWDĘ I MIEJ NADZIEJĘ
Uwierzyłam, że to nie było ciężkie.
Jak teraz o tym myślę,
to chyba chciałam w to wierzyć.
Ledwo ma na opłaty, a tak się wykosztowała.
Myślałam, że sobie radzi, bo to przecież mama.
Minęło już tyle czasu.
Na pewno była straszliwie samotna.
Sama jestem matką
i nie mogę tego znieść.
UCZCIWY BIZNES
Chyba wiem, kto to zrobił.
Kto to taki?
Dołączę do was.
- Wspaniale! - Tak.
We czwórkę daleko zajdziemy.
Właściwie.
- Czym się zajmujesz? - Co?
„Fantasy Lingerie”.
Przeprowadzamy w naszej firmie ankietę.
Myślałam, że to przemyśli.
Może powinnyśmy się wszystkie zebrać
i zabronić jej handlu tym badziewiem?
Co ona robi?
Zwinę interes?
Nie. Nigdy!
Napisy: Konrad Szabowicz