A VIRTUOUS BUSINESS
-Nakakahiya naman! -Naku.
-Nandito na siya. -Sinong loko-loko ang gumawa nito?
Oo nga!
Bakit may sumulat nito sa bahay ng ibang tao?
Pero ano bang nakasulat?
Bobo ka talaga.
Nakasulat dito S, E, X.
Ano ang ibig sabihin ng S, E, X?
Hay.
Hindi ko alam.
Jeong-suk, ano ito?
Ibig sabihin…
Alam ko kung ano'ng ibig sabihin niyan.
S…
-Ano? -Shirt?
-S… -Sabihin mo ng maayos.
Sex!
Malaswa 'yan. Tumigil ka na.
Sino bang gago ang sumulat nito?
Oo, ang vandalizer ang problema,
pero ang totoong problema ay si Jeong-suk.
Ano?
Narinig ko pa lang kahapon kung ano'ng pinagkakaabalahan mo.
Nangyari ito kasi nagbebenta ka ng mga kahiya-hiyang bagay.
Di ka na magpapatuloy, di ba?
Magpapatuloy ako.
Ano?
Sa gano'ng paraan, makakabayad ako ng upa.
Ang kapal na ng mukha mo, ano?
Di mahalaga ang pagbabayad ng upa.
Sa lahat ng trabahong pwede mong pasukin, bakit ito pa?
Totoo 'yan.
Alam ba ni Seong-su? Hinahayaan ka lang ba niya?
Di ko na siya nakikita rito.
Umalis ba siya?
Lilinisin ko ang sulat.
Para ano pa?
Kung patuloy kang magbebenta ng malaswang mga bagay na 'yon, mangyayari ulit ito.
Totoo 'yan.
Dahil hindi pa nahuhuli ang salarin.
-Ako… -Tama.
Mama.
Ano?
Ma'am.
Hello.
-Ma. -Ano?
Natatakot kang masira ko ang maruruming bagay na ito?
Alam ba ni Seong-su na lumalabas ka sa gabi para magbenta ng mga ito?
Kaya ba di na siya umuuwi ng bahay?
Hindi sa gano'n.
Gano'n 'yon!
Alam ko na may kakaiba.
Alam kong iresponsable siya,
pero hindi siya 'yong tipong aalis ng bahay.
Talagang nakakagulat ito kahit sa akin.
-Kaya naiisip ko ano'ng naramdaman niya. -Di sa gano'n!
Eh ano naman?
Si Seong-su…
niloko niya ako.
Nalaman ko. Kaya umalis siya.
Ano?
Wag kang mag-alala, Ma.
Kaya kong buhayin si Min-ho nang mag-isa.
Ano ba'ng sinasabi mo?
Sinasabi mo bang hihiwalayan mo si Seong-su?
Paano mo bubuhayin ang bata nang mag-isa?
Sa pamamagitan ng pagbebenta ng maruruming produkto?
Ano'ng ibig mong sabihing, marumi?
Di marumi ang mga produktong ito.
Nakakatulong ito sa mag-asawa.
Kung gano'n.
Di ko makita ang ebidensya sa inyo ni Seong-su
kung nakatulong ba ang mga bagay na ito sa pagsasama ninyo.
Paano mo nasabi 'yan, sa lahat ng tao?
Sinabi ko pa lang sa 'yo
na niloko ako ni Seong-su kasama ang ibang babae!
Nasaktan ako dahil sa kanya,
at tingin mo ang trabahong ito ang malaking problema?
Oo, dahil ito ang problema!
Di ko na babantayan si Min-ho kung patuloy mong gagawin 'to.
Sabi mo kaya mo siyang buhayin nang mag-isa.
Tingnan natin kung makakaya mo ba.
GEUMJE POLICE STATION
Saan siya pumunta?
O, hello?
Bandalismo?
May nagsulat sa dingding?
Ano ang isinulat?
Ano'ng sabi mo?
Nakuha ko. Salamat.
Hay.
Ano'ng nangyari?
Isa na namang problema kay Han Jeong-suk.
May sumulat ng
"sex" sa dingding ng bahay niya.
-Sex? -Oo.
Talagang gusto ng landlady na mahuli ang salarin.
Hay naku.
Akala ko na masama ang pagbebenta ng mga adult product.
Baka dahil sa pagbebenta ng malalaswang bagay
ay nadawit siya sa isang komplikadong sitwasyon?
Kakaiba 'yon.
Hindi nga.
Parang masaya ang manghuli ng vandalizer,
pero marami pa akong papeles na ihahanda.
Mamamatay ako sa trabahong 'to. Di ba, Detective Kim?
Pupunta ako at titingnan ito.
Ito ba ang mga case file mula sa presinto?
Pupunta ako roon.
Bago 'yon ah.
Karaniwang hindi siya pumapayag.
-Alam ko na kung bakit. -Alam mo?
Kasya na ba ang isang lata?
Oo. Magkano ito?
13,000 won.
Ano?
Nagbebenta ba kayo ng kalahating lata?
Sa 30 taon na pagtatrabaho rito, wala pang naghanap ng kalahating lata.
-Bibigyan kita ng libreng brush. -Ilagay mo.
Heto na.
-Salamat. -Walang problema. Mag-ingat ka.
Ingat.
Naaawa ako sa kanya.
Sana mahanap na nila agad ang vandalizer.
Oo nga.
Hello.
Kailan mo huling nakitang wala pang nakasulat sa dingding?
Umuwi ako ng bahay bandang 10 p.m.
Nakita ng anak ko ang nakasulat bandang 8:20 a.m. kinaumagahan.
Magdamag lang siguro nangyari.
May napansin ka bang taong pumasok?
Wala, wala talaga.
Mayroon bang may galit sa 'yo?
-May galit? -Oo.
Habang tinitingnan ang nakasulat,
parang ginawa ito ng taong may galit sa 'yo.
Sinumang kasali sa in-home sales mo?
O baka kapitbahay o kaibigan mo?
Hindi.
Walang tumanggap sa negosyo ko ng bukas-palad,
pero sigurado akong di nila 'to gagawin.
Ewan, sino'ng gumawa nito.
Pasensya na,
pero pwede ko na bang burahin ngayon?
Mas mabuting i-preserve ang crime scene.
Gano'n ba.
Nag-aalala ka ba na baka husgahan ka ng iba?
Sa totoo lang,
pauwi na kasi ang anak ko mula sa paaralan.
Sinabi ko sa kanya na wag itong pansinin, pero kung nandiyan pa rin ito,
tingin ko mag-aalala siya.
Nakunan ko na ng mga litrato.
Kaya pwede mo ng burahin ngayon.
Salamat, detective.
Walang anuman.
Di mo na kailangang tumulong.
Malapit nang umuwi ang anak mo.
Pinturahan ko lang ang nasa taas.
Mama.
Min-ho.
Mabuti na lang natapos na tayo bago pa siya dumating.
Maraming salamat.
Walang anuman.
Hi, Min-ho.
Sino ka, mister?
Isa siyang pulis.
Huhulihin niya ang nagsulat sa dingding natin.
Gano'n ba.
Kokontakin kita kung may mahanap pa ako.
Sige.
Nawala na ang nakasulat.
Oo. Sabi ko sa 'yo na wala lang 'yon.
Mas malinis na ngayon.
Excuse me, may bumili ba ng pulang pintura kamakailan?
Isipin ko pa.
Taga-plaster si Mr. Kim kaya palagi siyang bumibili.
Nababaliw si Mr. Park tungkol sa kampanya sa eleksyon
at bumili ng iba't ibang kulay para pinturahan ang mga poste.
Uminom ka nito.
Kape ito, na alam kong gusto mo.
Salamat.
Mainit ito.
Bumili rin ang nagbebenta ng bigas sa nakaraang gabi.
Naalala mo ba kung kailan 'yon?
Di ako sigurado.
Bumili siya no'ng ipinapalabas ang show na 'yon.
Ano nga 'yong pangalan niya?
Si Son Beom-su.
'Yan ka na naman.
Animal Quiz Show.
Mag-ingat ka nga? Natapon tuloy.
Luma na 'yan di mo ba nakikita.
Itapon mo nalang 'yan. Sawa na ako sa army boots na 'yan.
Ayos pa naman. Bakit ko itatapon?
-Di ka na makakahanap ng ganitong boots. -Sige na nga.
Detective, saan ka nagsilbi?
Nagsilbi ako sa 38th Infantry Division Assault Force.
Doon ako sa police academy.
Gano'n ba?
Isa ka palang elite.
Sabagay, ang dibisyon ko
ay mas passionate kumpara sa iba at kilala sa tawag na "ang dibisyon ng mandirigma."
Kahit na masyadong malamig sa Gangwon Province, nagmartsa ako gamit 'to.
Sawa na ako sa boots na 'yan at mga kwento mo.
Sagutin mo na lang ang mga tanong niya.
Sige.
Saan na ba ako?
Kailan bumili ng pintura'ng nagbebenta ng bigas?
No'ng ipinapalabas ang Animal Quiz Show.
Kaya bandang 7 p.m. hanggang 8 p.m.
Nagtataka ako kung bakit
bibili ng pintura ang nagbebenta ng bigas.
Nakakapanghinala.
Di nakakapanghinala, tangina!
PAG MAGKALAT KA, BASURA KA!
Nakikita mo na nagtatapon sila ng basura sa harap ng tindahan ko?
Nagalit ako, kaya ginawa ko ang sign na 'yan!
Bakit mo ako pinaghihinalaan?
Sabihin sa 'kin. Sino ang nagsabing ako ang may gawa?
Sa maliit na bayang ito.
Naiinis ako kapag pinagtsismisan ako.
Sino ba?
Sino ba ang nagtatapon dito?
Tangina.
-Mama. -O?
Mukhang masarap 'yan.
Oo.
Kailan pupunta rito si Lola?
Di siya makakapunta ngayon.
Di ako aalis ngayong gabi.
Di ka pupunta sa trabaho ngayon?
Oo.
Ilang piraso ang gusto mo, Min-ho?
Tatlo?
Tapusin mo muna ang homework mo.
Sige.
Hello?
Jeong-suk, ako ito!
Libre ka ba bukas ng hapon?
May trabaho ako para sa atin.
Trabaho?
Oo. Kilala ko ang may-ari ng knitting shop.
Sinabihan ko siya.
Sabi niya pwede nating gamitin ang tindahan matapos magsara.
May ilang mga customer siya.
Bakit di kayo pumunta ni Ms. Oh?
Ang totoo niyan…
di siguro ako makakapunta.
Ano? Bakit?
Sa katunayan…
walang magbabantay kay Min-ho.
Di na pwede ang mama ko.
Naku! Ano'ng gagawin mo?
Pwede ko sana siyang pabantayan sa asawa ko.
Pero may sanggol kami sa munting bahay namin ngayon.
May ideya ako!
Ba't di mo pakiusapan si Ju-ri na bantayan siya?
Di ako komportableng makiusap sa nagpapatakbo ng negosyo.
Maghahanap ako ng ibang solusyon.
Paalam.
Bakit ka ngumingiti ngayon?
Ano?
Ang ibang bata ay nakapares sa babae at lalaki ang upuan
pero tayo ay parehong lalaki.
Di tayo maswerte.
Kaya bakit ka ngumingiti?
Bakit naman tayo malas?
Masaya akong naipares sa 'yo, Dong-u.
Talaga?
Gusto yata ako ng mga tao kahit anong kasarian at edad nila.
Min-ho.
Mama!
Sinundo mo ba ako?
-Kaibigan mo ba siya? -Oo.
Hello. Ako si Jang Dong-u, number 11 sa Class 3 ng 1st grade.
Kaklase ako ni Min-ho.
Masaya akong makilala ka.
Pero nakita na ba kita dati?
-Nakita mo na ba ako sa TV? -Ano?
Palagi kong naririnig na mukha akong child actor.
Ah, gano'n ba.
Pero hindi sa gano'n.
Dong-u.
Jeong-suk!
Anak mo pala siya, Ju-ri.
Ito ang anak ko.
-Magkaklase sila. -Talaga?
Kape para kay Jeong-suk, mainit na tsokolate para sa mga bata.
Salamat.
Nakakamangha ito.
Di ko alam na magkaklase sila.
Ako rin.
Parang malapit kayong magkaibigan ah.
Oo, close kami.
Di ko masasabi 'yan.
Kinikilala pa namin ang isa't isa.
Ano?
Dumaan si Yeong-bok kanina.
Nakahanap siya ng lugar na pagbebentahan pero walang magbabantay sa anak mo.
Oo. Ah…
Kung walang magbabantay, iwan mo lang siya rito.
Di pwede 'yon. Nagtatrabaho ka.
Binabantayan ko ang anak ko at nagtatrabaho araw-araw.
Magkaklase pa nga sila.
Sigurado akong magkakasundo sila.
Wag mag-alala. Sige na.
Pero.
Iwan mo lang siya sa amin.
Give-and-take ang pag-aalaga ng bata,
kaya kung tinulungan ka, pwede ka ring tumulong sa kanya.
-Saan mo natutunan 'yan? -Sa March issue ng Lady Kyunghyang.
Umalis ka na. Mali-late ka na.
Oo.
Min-ho, magpakabait ka ha?
Susunduin kita mamaya pag tapos na ako.
-Okay. -Sige.
Maraming salamat.
-Dali, alis na! -Salamat.
Treasure Island.
Pwede bang magpakulot?
Syempre. Umupo ka rito.
-Uy. -O?
Sasabihin ko na sa 'yo ngayon kasi malalaman mo naman.
Single mom ang mama ko.
Gano'n ba.
Pero pinalaki niya ako ng may pagmamahal.
Kung kutyain mo siya dahil sa pagiging single mom,
tuturuan kita ng leksyon.
-Pero… -Ano?
Ano ang single mom?
-Magbasa ka na lang ng comic book. -Sige.
Isa lang ang nabenta mo, di ba?
Maswerte akong nakabenta ng isa.
Nakabenta rin ako ng isa, salamat sa inyong dalawa.
Nandito na tayo. Nakabenta ako ng dalawa,
libre ko kayo ng fish cake.
-Fish cake? -Oo.
Sa street food stall na nandoon?
Oo.
Di mo pa ba 'to nasubukan dati?
Lumaki ako sa marangyang pamilya.
Kaya di pa ko pa nasubukang kumain ng street food.
Ganyan nga ang vibe mo.
Parang anak ng mayaman.
Pwede mo bang subukan man lang?
Nagugutom na ang dukhang ito.
Tumigil ka na nga.
Tara na! Wag n'yo akong alalahanin.
Sige.
Parang nagustuhan ni madam ang fish cake.
Naiinis ako.
50 taon gulang na ako di ko man lang natikman 'to.
Na kay Ju-ri si Min-ho, di ba?
Oo.
Nag-aalala ako sa hinaharap.
Kahit na flexible ang oras ng pagtatrabaho kumpara sa ibang trabaho,
kailangan mong bantayan ang anak mo sa hapon at gabi.
May problema ba sa mama mo? Tinutulungan ka niya dati di ba.
Nalaman niya ang tungkol sa trabahong ito.
Talagang ayaw niya rito.
Naku.
Sumama siguro ang loob mo.
Jeong-suk!
Ang lalaking 'yon…
Ang asawa ng walanghiya, di ba?
-Sandali lang. -Sige.
In-tae.
Mabuti ito.
Gusto ko talagang makipagkita sa 'yo.
Bakit?
Ang in-home sales na ginagawa mo.
Gusto kong magbenta ka sa bahay.
Sa bahay mo?
Espesyal na event para sa kaarawan ni Mi-hwa.
Mabuti rin ito para sa 'yo.
At gusto kong pagandahin pa ang pagsasama namin.
Alam mo sinisikap naming makabuo.
Sinusubukan namin, pero palagi kaming nabibigo.
Parang hindi interesado si Mi-hwa sa ganyan.
'Yan ba ang sinabi niya?
Na hindi siya interesado sa sex?
Ano?
-Di ko magagawa. -Bakit?
Excuse me.
Pwede bang ako nalang ang mag-sales event sa bahay mo sa halip na si Jeong-suk?
Masyado ka bang busy?
Talagang busy siya. Puno ang iskedyul niya.
Pareho kami ng trabaho. Magaling din akong magbenta.
Mabuti naman kung gusto mo!
Heto ang card ko.
Kontakin mo ako.
Salamat.
Jeong-suk, magkita tayong muli.
Sige.
-Sige. -Paalam.
Paalam.
Di mo kailangang gawin 'yon.
Bakit naman hindi? Pagkakataon na 'yon para kumita ng pera.
Magaling akong mangumbinsi.
Ipapaubos ko sa kanila ang pera nila.
Oo, hayaan mo na si Yeong-bok. At wag kang mag-alala tungkol do'n.
Oo.
Nasiyahan ka ba talaga?
Oo, binasa ko ang Treasure Island at Youth JoongAng.
Kumain pa nga ako ng curry!
Sabi ng mama ni Dong-u na bumisita raw ako ulit.
-Talaga? -Oo.
Ano ito?
Galing kay Papa!
Regalo siguro 'to para sa akin!
NAGPADALA: KWON SEONG-SU PINADALHAN: KWON MIN-HO
Voltron ito.
May sulat din.
Basahin natin, Ma.
Sige.
Babasahin ko ng malakas.
Sige.
"Minamahal na Min-ho, si Papa ito."
"Binili ko ito kasi naalala ko na gusto mo ng Voltron."
"Naiinggit ako sa robot na ito."
"Makakalaro ng robot na ito
at makakatabi sa pagtulog si Min-ho."
"Naniniwala ako na darating ang araw na makakasama kitang muli."
"Alam kong mangyayari 'yon."
"Mahal kita, Min-ho."
"Pakisabi kay Mama na mahal ko siya."
Tao po?
Oo?
Hello.
Parang nagagalit ang aso mo.
Lagyan mo kaya siya ng tali?
Wag kang mag-alala. Di nangangagat ng tao si Ppoppi.
Siya ang pinakamalambing na aso.
Gano'n ba.
Tangina! Pinakamalambing na aso ba kamo!
Hay naku! Nasaktan ka ba ng husto?
Lumagapak ako ng husto sa puwet ko.
Di nga ako makagalaw.
Ano'ng gagawin ko sa sales event sa bahay ng kaibigan mo?
Ngayong gabi na 'yon, kaya di ko makansela.
Makikisuyo sana ako kay Ms. Oh,
kaso nagkataong may Royal Club gathering pala siya ngayon.
Ako na lang ang pupunta.
Talaga? Okay lang ba sa 'yo?
Oo.
Wag kang mag-alala. Magpahinga ka na.
Paalam.
Halika suportahan mo ako.
-Hawakan mo ako. -Tutulungan kita.
Bakit dito natin inilagay ang telepono?
-Naku. -Dahan-dahan.
Masakit!
Masyado bang masakit?
Bakit?
Umiiyak ka ba?
Pasensya na, honey.
Kung may maganda lang sana akong trabaho, di sana nangyari ito.
Ayos lang. Ano bang sinasabi mo?
Minalas lang ako.
Di, kasi masama akong asawa. Pasensya na.
-Magdahan-dahan. -Dahan-dahan.
Bibili ako ng gamot at pain relief patches para sa 'yo.
Bili ka ng pain relief patches.
May gusto ka bang kainin?
Dapat kumain ako, pero wala akong ganang kumain.
Bilhan ba kita ng saging? Gusto mo 'yon.
Pero mahal 'yon.
Wag mag-alala sa gastos.
Tama ka. May sakit ako. Sige bumili ka at bigyan din ang mga bata.
Sige. Lalabas ako at bibili.
The best talaga ang asawa ko.
Pero…
may pera ka ba?
Pera?
Tingnan mo riyan sa bulsa ng jacket ko.
-Kumuha ka lang ng 3,000 won. -Sapat na ito.
Ibabalik ko ang sukli.
Diyan ka lang muna, ha? Bibilisan ko gaya ng kidlat.
Pasensya na talaga, honey.
Mahal kita.
Dapat ko ba siyang pasalamatan
o murahin?
Palaging di ako sigurado pagdating sa kanya.
-Salamat. -Balik ka sa susunod!
Pwede bang magpagupit?
Pasensya na. Maraming tao ang nagpapakulot ngayon.
Gugupitan kita ng maganda sa susunod. Pasensya na!
Jeong-suk.
May emergency ang katrabaho ko.
Sinama ko si Min-ho kasi walang magbabantay.
Mabuti naman.
Min-ho, kumusta ka na.
Hello.
Honey, sino 'yan?
Si…
Jeong-suk. Bakit ka…
Inimbitahan ko siya para sa sorpresa sa kaarawan mo.
Sabi mo na gusto ng mga kaibigan mo ang in-home sales ni Jeong-suk.
Dapat na kinausap mo muna ako.
Sigurado akong ayaw ni Jeong-suk.
Kung di ka komportable, pwede ka ng umalis.
Okay lang sa akin.
Ayos lang din sa akin.
Kikita ako rito ng pera.
Tingnan mo? Ayos lang.
Min-ho.
Habang nagtatrabaho ang mama mo, manood tayo ng sine.
Ipinapalabas na ngayon ang Young-gu and Daeng Chil 4.
Wow.
Ma, pwede ba akong sumama?
Sige.
Tara na!
-Babalik kami mamaya. -Sige.
Pwede ba akong pumasok?
Syempre naman.
Ano'ng problema, Min-ho?
Gusto mo ba ng popcorn?
Kailan babalik si Papa?
Di ako sigurado.
Sabi ni Lola
na wala ng matatrabahoan si Papa sa Geumje.
Kaya siguro di na siya umuuwi sa bahay.
Kung kumain ka ng marami at maging malusog,
sigurado akong babalik ang Papa mo para makita ka.
Dahil diyan, sinong may gusto ng popcorn?
-Babalik ako agad. -Sige.
Makikiraan.
Nasa abroad siya. Hulaan kung saan.
-Saan? -Paris.
-Paris? -Paris?
-Wow. -Dadalhan niya ako ng regalo.
-Naiinggit ako. -Alam mo ba kung nasaan ang Paris?
-Alam ko. Pero di pa ako nakapunta. -Saan?
-Di mo alam 'no! -Tigilan n'yo na ako.
-Di niya talaga alam. -Wala siyang alam na ibang bansa.
-Gaano katagal ang biyahe? -Anim na araw.
-Naku. -Wow.
-Oo nga. -Talaga?
Magkaklase kayo ng high school ni Mi-hwa, di ba?
Magkaklase kami no'ng elementary at middle school.
Palagi kang kinukwento sa amin ni Mi-hwa.
Kaibigan mo rin ang asawa niya.
Oo, magkaibigan na kami simula no'ng mga bata pa kami.
-Gano'n ba. -Gano'n pala 'yon.
Biglaang inanunsyo ni Mi-hwa ang pagpapakasal niya, kaya nagulat ako.
Alam mo siguro
na di siya interesado sa mga lalaki.
Napaka-inosente niya, di ba?
Oo, alam ko.
Simula ngayon, pag-usapan na natin ang tungkol sa adultong usapan.
-Sige gawin natin! -Maging tapat ka sa akin.
Pagkatapos mong ikasal,
may nagustuhan ka bang ibang lalaki?
Ano?
Ginusto mo bang makasiping ang ibang lalaki?
Bakit ka nag-aalangan? Meron ba?
Tumigil na nga kayo.
Nainis ba siya?
Napaka-cute niya.
Di pa rin siya nagbabago. Gaya pa rin siya ng dati.
Jeong-suk.
Ipakita sa amin ang ilan sa mga produkto mo.
Sige. Magsimula na tayo?
Ang bahaging 'yon, diyan.
-Tingnan mo! -Ang isang 'yon!
Padaan.
Min-ho.
Kwon Min-ho?
-Min-ho. -Umupo ka na nga.
Pasensya na.
May nakita ka bang bata na may hawak na laruan dito?
Wala akong nakita.
Min-ho! Kwon Min-ho!
-Di kami makakita! -Pasensya na.
Alis!
Pakisuyong umupo. Baka nanigarilyo lang siya.
Walo pa lang ang edad niya.
Umalis ka muna sa daan.
Wala na siya rito. Umalis ka na.
-Hay. -Naku.
Marami akong biniling magaganda.
Maraming salamat.
Mi-hwa, nag-enjoy ako ngayong araw.
-Ako rin. -Ako rin.
Gusto ko ring imbitahan si Jeong-suk sa birthday party ko.
Sige, tawagan lang ako.
-Kita tayo. -Paalam.
-Kita tayo. -Kita tayo. Ingat.
-Salamat. -Paalam!
-Ingat. -Ikaw rin!
Jeong-suk, magaling ang ginawa mo ngayong gabi.
Tingin ko may angking galing ka riyan.
Di ko alam na magaling kang magsalita.
Matagal na tayong magkakilala.
Pero mayroon ka pa ring di alam tungkol sa akin.
Sa kabila ng lahat,
gano'n din sa 'yo.
Min-ho!
Min-ho? Min-ho.
-In-tae? -Wala rito si Min-ho?
Bakit siya mapupunta rito?
Nasaan si Min-ho?
May sinulat akong ilang bagay.
Humingi ng payo sa forensics team.
-Tapos makakaalis ka na. -Opo, sir.
Ako ng bahala rito at aalis na.
Sige.
Oo, si Detective Kim ito.
Nawawalang bata?
Sige magpatuloy.
Min-ho.
Pumunta ba rito si Min-ho?
Hindi naman.
Wala siya kahit saan.
Napuntahan ko na ang posibleng pupuntahan niya.
Ni-report ko na sa pulis, sigurado akong mahahanap nila siya.
-Jeong-suk. -Bakit mo siya iniwang mag-isa?
Lumabas lang ako saglit para bumili ng popcorn.
Di ko akalaing mawawala siya sa maikling oras na 'yon.
Wala kang alam kahit ano.
Di mo alam ang nangyayari
sa harapan mo.
Jeong-suk, kumalma ka.
Wag mo akong hawakan!
Min-ho ko.
Min-ho. Ano'ng gagawin ko?
Sabihin sa 'kin.
Paano nangyari 'yon?
Sabi ni Min-ho na gusto niya ng popcorn. Sinabihan ko siyang maghintay roon.
-Pinahintay mo siya? -Oo!
-Malinaw ba ang pagkasabi mo? -Oo.
-At? -Wala na siya pagbalik ko.
Nandito ka para sa nawawalang bata?
-Oo. -Saan siya nagpunta?
Nandoon ang ina niya.
-Hinanap mo ba do'n sa loob? -Oo.
Subukang isipin kong saan siya pumunta.
Nasaan kaya siya?
Nilibot mo ba ang buong lugar? Sinigurado mo?
Tiningnan mo na ang mga lugar na pinupuntahan niya?
Oo.
Pinuntahan ko na ang parati niyang tinatambayan.
Sige, libutin natin ulit ang loob ng sinehan,
kung saan siya nawala.
Baka naghihintay lang siya roon.
Di pa siya gumala ng mag-isa maliban sa paaralan at sa bahay.
Madilim na sa labas. Siguro natakot siya.
Siguro nilalamig na siya.
Tumira ako dati sa US.
May malaking amusement park na tinatawag na Disneyland.
Mas maliit ang bayan kaysa sa park.
Sinasabi ko lang na mahahanap natin siya.
Teka! Ang mama ko 'yon.
Ma!
Tinawagan ako ni In-tae.
Paano nangyari ito?
Hinahanap ko siya kasama ang detective ngayon.
Dapat ay tulog na si Min-ho ngayon.
Bakit mo sinasama ang anak mo sa malaswang trabaho mong 'yan?
Ano ang dapat kong gawin?
Di mo siya babantayan.
At kailangan kong maghanapbuhay.
Sabi kong wag mong gawin ito.
Sabi kong ayoko nito. Marumi 'to!
Di ko lubos maisip na ang sarili kong anak
ay magbebenta ng gano'ng malalaswang bagay!
Nanginginig ako.
Ma.
Siguro hibang ka sa pera, pero sumusobra ka na.
Ano namang nakukuha mo riyan para kumita ng pera?
Dapat kumilos ka bilang ina.
Wala ka bang natitirang hiya?
Ikaw naman?
Tingin mo kumikilos ka na parang ina?
-Ano? -Nababaliw na nga ako.
At sinasaktan mo pa ako sa masasakit mong salita.
Gawain ba 'yon ng isang ina?
Dapat na mahiya ka sa sarili mo!
Min-ho!
Kwon Min-ho!
Min-ho!
Ayos ka lang ba?
Oo. Tara na bago pa mahuli ang lahat.
Min-ho.
Min-ho!
Ms. Han, pumunta ka ro'n at pupunta ako ro'n.
Sige.
Min-ho.
Min-ho!
Min-ho.
-Pwede ba akong magtanong? -Sige.
May nakita ka bang batang ganito katangkad, walong taong gulang?
Min-ho!
Min-ho.
Sino ka ba?
Pasensya na.
Tingin mo sapat na ang pasensya? Bakit mo hinablot ang braso ng anak ko?
Pasensya na. Akala namin siya ang hinahanap namin.
Tara na.
Nasaan kaya si Min-ho?
May problema ba siya kamakailan?
O ibang inaalala?
Wala naman.
Dahil malayo siya sa papa niya
nami-miss niya siya.
Baka gusto niyang hanapin ang papa niya?
GEUMJE GOCHUJANG
Min-ho!
Mama.
Ano'ng ginagawa mo rito? Hinanap kita kahit saan.
Naku naman, ang lamig mo parang yelo!
Pasensya na.
Bakit mo ginawa ito?
Di na nagtatrabaho rito ang Papa mo. Di mo ba alam?
Alam ko. Kaya ako pumunta rito.
Gusto kong makita ang CEO.
Ano?
Pakikiusapan ko siya na pagtrabahuin ulit si Papa rito.
Para makasama na natin siya ulit.
Kaya mo ba ginawa ito?
Sige. Nilalamig ka na siguro.
Tara na.
Tumayo ka na.
Tara na.
Maraming salamat.
Nahanap natin siya at di pa huli.
Mabuti naman.
Nahanap natin siya dahil sa 'yo.
No'ng naisip kong mawawala siya sa akin,
di ako makapag-isip nang matino.
Nararamdaman 'yan ng magulang.
Ang masaktan sa pagkawala ng anak nila.
Oo naman.
Kahit sinong ina gano'n din ang madarama.
Siguro nataranta ka kanina. Magpahinga ka na.
Gamutin mo rin ang pisngi mo.
Mag-ingat ka.
Talagang…
Nagpapasalamat ako sa 'yo.
NANA BAND
Ngayon, isuot mo na ang backpack.
Heto.
'Yan.
Suklayan natin ang buhok mo.
-Mama. -O?
Ano'ng nangyari sa mukha mo? Nasaktan ka ba?
Ito ba?
Wala lang ito.
Min-ho.
Sunduin ba kita mamaya sa paaralan?
Wag na. Maglalakad ako kasama si Dong-u.
Tumingin sa akin.
Umuwi ka agad ng bahay ha?
Wag kang pumunta sa ibang lugar ng di nagsasabi sa akin.
Di ko gagawin 'yan.
Aalis na ako.
Heto, dalhin mo 'to.
Mag-ingat at umuwi agad sa bahay mamaya!
Maging magalang sa mga tao.
-Sige. -Alis na.
Muntik ko ng makalimutan! Ngayon ay…
Hay naku.
Matagal na mula no'ng nakakuha ako ng sweldo.
Mas malaki kaysa inaasahan ko.
Alam ko.
'Yon lang?
Kung may perang pumasok,
dapat malugod mo itong tanggapin para kumita ka pa ng mas marami.
Heto, hawakan mo.
Sige.
Pagbilang ko ng tatlo,
sumigaw ng malakas at tumakbo sa kanan mo.
Sumigaw? Sige.
Isa, dalawa, tatlo!
Hay.
Di ba masakit ang likod mo?
Iika-ika ka no'ng umakyat tayo sa hagdan kanina.
Tama ka.
Hay naku. Magiging tapat ako.
Sa tingin ko mahimalang gumaling ako no'ng nakita ko ang perang 'to.
Siyanga pala, ano'ng nangyari sa mukha mo?
Maliit na gasgas lang 'to. Wala 'to.
Siyanga pala…
nang makita ko ito
nakalimutan ko lahat ng problema ko.
Jeong-suk, ano bang gusto mong gawin kapag nagkapera ka?
Mag-shopping.
Mag-shopping?
Welcome.
Kukunin ko ang isang ito.
Ang bag na 'to?
-28,000 won 'to. -Sige.
-Salamat. -Paalam.
-Kukunin ko ito. -Sige.
Para ito sa pag-aaral ng anak kong babae.
Gano'n ba.
Bili tayo ng sapatos.
Mayroon bang size…
Isang pack nga ng chwinamul.
-Ano ang hitsura ko? -Maganda sa 'yo!
Bilhin ko ba?
Bibili ako ng tatlo niyan.
Salamat.
Ako ang magbabayad.
Binigyan kita ng pasobra, kaya bumalik ka! Mangako ka!
-Tumingin dito. -Sa susunod na lang.
-Punta ka rito sa susunod. -Oo.
Darling, talagang nagpapasalamat ako.
Papa?
Ano'ng ginagawa mo?
Di naman banda rito ang bahay mo.
-Bakit ka bumalik? -Nag-aalala ako na magiging ganito ka.
Si Papa ang dapat magtago, hindi ikaw.
Noon.
Naisip ko…
at napagtanto na kaedad kita no'ng nangyari 'yon.
32 taong gulang ako no'n.
Gusto ko pang makaramdam ng pagmamahal.
Gusto kong maging kaakit-akit.
Jeong-ho, ano ang gusto mong pasalubong ni Papa?
Rubber shoes na may logo ng tren. Ikaw?
Isang bag ng matigas na kendi.
Uuwi na ang papa n'yo matapos ang ilang buwan.
Regalo lang ba niya ang mahalaga?
Mama, wala ka bang gusto kahit ano?
Gusto ko lang na makauwi ng ligtas ang papa niyo.
Mahirap siguro sa kanya ang paghahanapbuhay sa lugar
na wala siyang kakilala.
Nandito na si Papa!
-Papa! -Papa!
Kumusta na kayo?
Mabuti.
Pasok ka.
Matapos magyabang na kumikita siya ng pera sa Seoul
at hindi umuuwi ng walang dala…
Di ko akalain na magdadala siya ng ibang babae.
Talagang nangyari ito sa maraming babae noong araw.
Sinubukan kong magpakatatag.
Ma, gusto kong umihi.
Iihi ka?
Si Papa 'yon.
Ano'ng nangyari? Bakit late ka na?
Sinabi ko na sa 'yo di ba.
Pasok na tayo sa loob. Na-miss mo ba ako?
Syempre naman.
Di ko mapigilan ang puso kong
mawasak sa isang milyong piraso.
Pwede mo rin bang labhan ito?
Ms. Lee?
Ang kapal ng mukha niya, sa bahay ko pa?
At sa ibabaw pa ng damit ng mga anak ko?
Di na ako nakapagtimpi.
Nababaliw ka na ba?
Hoy!
-Bitaw! -Sige!
Bumitaw ka muna, gaga ka!
Ano bang ginagawa mo?
Ayos ka lang ba?
Tingnan ko nga.
Yong-deok.
Wag kang umiyak. Pumasok muna tayo.
Wag kang umiyak ha?
Nandito 'yon!
Uy!
Mama!
Mama.
Tara na.
Ma, bakit papunta tayo roon?
Di tayo uuwi sa bahay?
Di na natin bahay 'yon.
Titira tayong tatlo na tayo lang.
Alam na alam mo kung paano ako nabuhay pagkatapos noon.
Pinili ko ang landas na 'yon.
Pero kapag nahihirapan ako, nakakaramdam ako ng galit
at pakiramdam ko na naagrabyado ako.
Ang kanilang bulag na pagnanasa
ang sumira sa buhay ko at sa pamilya ko.
Ma.
Kaya naman
di ko matiis
no'ng nalaman kong nagbebenta ang sarili kong anak na babae ng mga produkto
na sinusuot ng babaeng gaya niya.
Kilala kita.
Alam kong ginagawa mo ito para kumita ng pera.
Nakakaawa ang anak ko.
Kapag nagsasabi ako sa 'yo ng masasakit na salita,
nawawasak ang puso ko.
Pero…
di madaling tanggapin ito.
Tumila na ang ulan.
Hinihintay ka na siguro ni Min-ho. Umuwi ka na!
Heto.
Ano ito?
Sumahod ako ngayong araw.
Nais kong bilhan ka ng thermals pero 'yan na lang.
Masyado na akong matanda para rito.
Wala akong papakitaan nito.
Hindi 'yan para sa ibang tao!
Suotin para sa sarili mo.
Mama.
Saan ka nagpunta?
Diyan lang.
Bakit suot mo na ang bag mo?
Kasi gusto ko ito!
Gusto kong dumating na ang bukas!
Gusto kong ipakita kay Dong-u.
Gusto mo ba?
Ikaw ang kumain niyan.
Babalik ako matapos maghugas.
Sa loob ko, alam ko ang sakit na naramdaman ni Mama.
Masyadong lasing ang papa mo.
Tara na sa loob.
No'ng dumating ang babaeng 'yon,
palagi nalang mukhang pagod si Mama.
Ang kalungkutang dala-dala niya
ay mukhang napakabigat, kahit sa mata ng isang bata.
DAESUNG STEAMED BUNS
Jeong-suk.
Heto, kumain ka nito.
Ma, ba't di ka kumuha?
Para sa 'yo 'yan.
Mabigat ba 'yan?
Hindi naman mabigat.
Makakabili tayo ng bigas at tinapay na gusto mo dahil dito.
Di naman talaga mabigat.
Masarap ito.
Masarap ba talaga 'yan?
-Opo. -Hay naku. Magdahan-dahan lang.
WAG MANGAMBA UMAMIN AT HANAPIN ANG PAG-ASA
Naniwala ako no'ng sinabi niyang di mabigat.
Ngayon naisip ko ito,
tingin ko gusto ko siyang paniwalaan.
Bakit pa siya gumastos para rito gayong naghihirap na nga siya?
Habang naniwala ako na ayos lang siya kasi Mama ko siya,
maraming panahon na ang lumipas.
Napakalungkot siguro niya sa mga oras na 'yon.
Ngayon na isa na akong ina,
talagang masakit sa akin.
A VIRTUOUS BUSINESS
Tingin ko nahanap ko na ang salarin.
Sino ba?
Plano kong sumali sa inyo.
-Oo, mabuti 'yan! -Oo.
Sa tingin ko, makakamit naming apat ang tagumpay.
Astig nga.
-Pero ano'ng trabaho mo, Mama? -Ano?
"Fantasy Lingerie Survey."
Nagsu-survey kami tungkol sa in-home sales namin.
Akala ko magbabago na ang isip niya ngayon.
Dapat bang magpatawag ng meeting ang town ladies
para pilitin siyang itigil ang negosyong 'yan?
Ano'ng ginagawa niya?
"Isara ang negosyo ko?"
Hindi pwede!
Nagsalin ng subtitle: Jessa Ann