UCZCIWY BIZNES
Co się stało?
Jeong-suk.
Mogę to wyjaśnić.
Kochanie, posłuchaj.
Nie dotykaj mnie.
Jeong-suk.
Jeong-suk!
Cholera jasna.
PARK IN-TAE
To już ostatni autobus. Wsiada pani?
O rety.
Ty gnojku!
Zabiję cię!
- Nie! - Pokaż się, draniu!
Seong-su pewnie chce się napić?
Nie może zejść sam?
Nic mu po jednej butelce, weź dwie.
I jeszcze to.
Ile to kosztuje?
Soju po 400 wonów za butelkę, ciastka po 300.
Razem 1100 wonów.
- Do widzenia. - Dobranoc.
Wszystko w porządku?
To pan. Ten detektyw.
- Dziękuję. - Proszę.
Upiła się pani.
Gdzie pani mieszka?
O tam.
Tylko że do sklepu idę.
Alkoholu mi zabrakło.
Chyba dość pani wypiła.
Gdzie tam.
Ponoć po paru drinkach zapomnę o problemach
i będzie mi lepiej.
Ale to świeże rany.
Bolą.
Do widzenia.
No nie.
Chwileczkę.
Gong-ji.
Gong-ji, słodziaczku
Co się stało?
Ponoć masz dużo pracy domowej.
Dokończę na przerwie.
Przykro mi.
Jak zarobię, kupię ci biurko.
Gdzie będziemy spać, jak wstawimy biurko?
No fakt, nie będzie miejsca.
O rety!
Co ty wyprawiasz?
A jak ktoś zobaczy?
Kusisz, nie mogłem się oprzeć.
Chrzanisz.
Po czwórce dzieci mam tyłek jak worek z piaskiem.
Nieprawda!
Starzejesz się jak wino.
Jak było tej piosenkarce?
Madonna! Bijesz ją na głowę.
Madonna?
Może ma, może nie ma.
Dzieci usłyszą.
O co chodzi?
Mówiłeś, że szukasz pracy.
Skończyliśmy już sadzić na ten rok,
więc nie ma co robić.
Przed wyborami jest praca w drukarni,
popytam.
- Jasne. - No.
A ty coś sprzedałaś?
Jeszcze nie.
Nie?
Cierpliwości, rozkręcisz się.
Tylko nie trać nadziei.
Nie przeszkadza ci,
że sprzedaję takie rzeczy?
Inni mężowie są wściekli.
Robisz to dla naszej rodziny.
Co ma mi przeszkadzać?
Gdy się pobraliśmy,
moja mama pytała o nas wróżkę.
- Wróżkę? - Tak.
Usłyszała, że ja nie mam szczęścia do pieniędzy,
ale ty będziesz filarem tej rodziny.
Mama spytała: „Jest starsza,
ma charakter i będzie ich utrzymywać?”.
Wystraszyła się, ale ja się ucieszyłem.
Ten biznes to twój pierwszy krok.
Będę cię wspierać.
Jeszcze nigdy
nie słyszałam tak zniechęcających słów wsparcia.
Prawda?
Mam tyle na głowie,
że chyba umrę.
Nie mogę na to pozwolić.
Chodź.
- Przestań. - Chodź. Odłóż to.
- Przestań, gotuję. - Zaczekaj.
- O rety. - Wielkie nieba.
Czemu mi to dajesz?
Jak możesz się śmiać?
Na twoim miejscu bym płakał.
- Proszę? - Pani Heo coś nagadała.
Przestałem się liczyć w klubie.
Siedziałem obok przewodniczącego
i wyleciałem na sam koniec.
Żeby z nim porozmawiać,
muszę krzyczeć.
Mówiłam, że rozumiem.
Nadal ci nie ufam. Może przez tę trwałą.
No nic.
Nie waż się nawet spojrzeć na te dziwactwa.
Znajdź sobie jakieś hobby z klasą.
Układanie bukietów czy coś.
No nie mogę.
Gdzie to jest? Wyślij.
Ale jaja.
Co to za marynarka?
Styl detektywa Kima?
Co ty gadasz?
Leżała na dnie szafy.
No tak.
Trzeba ją było tam zostawić.
Nie kupuj rzeczy, za które cię wyśmieją.
Dokąd to?
Był napad na supermarket. Na razie.
Nie napad, zwykła kradzież.
Po co mu aparat?
Wiem, dziwak.
Byłem z nim na patrolu.
Nie był zbyt dokładny.
Robił tylko zdjęcia, żeby „lepiej poznać okolicę”.
Mam wrażenie…
Jakie?
Skończył szkołę po znajomości.
Facet nie wie, co robi.
Znalazł się mistrz fachu.
Ile razy pokazałeś, żeś amator?
- No weź. - A gadasz na innych.
Chwileczkę.
Sam dostałeś tę robotę po znajomości.
Gdybym miał znajomości,
dawno byś stąd wyleciał.
Co takiego?
Słucham. Mów, co chcesz powiedzieć.
Zamieniam się w słuch.
- Wcale… - Kiedy mnie zwolnią?
Żartowałem.
SUPERMARKET
Mam to sprzedać w takich warunkach?
O nadzieję wypada dbać.
Mówiła pani, że to ostatnia nadzieja.
Nie powinna pani tego pilnować?
Nie wiem…
czy można mieć nadzieję.
Ale odór.
Ile pani wczoraj wypiła?
Dwie butelki, a potem półtorej.
Skąd pan wie?
Po pijaku lepiej siedzieć w domu.
Mogło się pani coś stać.
Co?
Wszystko w porządku?
Ale to świeże rany.
Bolą.
Przepraszam pana.
Do widzenia.
A niech mnie, przystojniak.
Ja w sprawie napadu.
Detektyw Kim Do-hyeon.
Detektyw?
Tu mam różową.
Kobiecą, z domieszką spandexu.
Opięta, ale miękka.
A tutaj
mamy inne kolory tego modelu.
Wolałabym coś na moje obwisłe cycki.
Co to jest?
Noc poślubna już dawno za nami.
Za stare jesteśmy.
Tym bardziej się przydadzą.
Jesteście ponad 20 lat po ślubie.
Oczywiście.
Naprawdę?
No to mam pytanie.
Kto jest najpiękniejszy w oczach męża?
- Kto? - Na pewno nie ja.
Zgadza się!
Każda poza żoną.
Faceci lecą na każdą, która nie jest ich żoną.
Święte słowa.
Im dłużej po ślubie,
tym mniej widzą w was kobiety.
- No tak. - Fakt.
Zanim się obejrzycie,
wdadzą się w romans.
- Wszyscy są tacy sami. - Tak.
No!
A ja zrobię z was kobiety
zupełnie inne od waszych codziennych wcieleń.
Mam coś czerwonego na tę okazję.
Gwóźdź programu. Jeong-suk?
Jeong-suk?
Daj to czerwone.
No tak.
Proszę.
Coś się stało?
Jesteś smutna i wzdychasz.
To nic takiego.
Oglądajcie.
Wszystko gra.
Spójrzcie tylko.
Włożyłybyście to normalnie?
- Ja w tym? - No nie!
ŁAŹNIA
Wybacz, to moja wina.
Wcale nie.
Nic by nie kupiły.
Coś się stało?
Wydajesz się przybita.
Nic mi nie jest.
- Na pewno? - Tak.
No dobrze.
W tym tempie nic nie zdziałamy.
Ostatnio trochę sprzedałaś, bo trafiłaś na znajome.
Musimy coś wymyślić.
Jakiś magiczny sposób.
No nie wiem.
Dopiero zaczęłyśmy.
Pracujmy ciężko, a kiedyś się uda.
No dobrze. Cierpliwości.
Chodź.
Cześć, Min-ho.
Cześć, mamo.
- Dzionek udany? - Tak.
Pani pochwaliła mnie za ładne pismo.
Pokażę ci.
Jeong-suk, jesteś?
Szuka cię.
No cóż.
Pobawimy się z panią właścicielką w chowanego.
Teraz ona szuka, a my cię chowamy.
Słyszałam, jak wchodzi po schodach.
Wygraliśmy, teraz pani się chowa!
Czyli jesteś! Jeong-suk!
Dlaczego nie otwierałaś?
I dlaczego mam się chować?
Powiedziałaś mu, że się bawimy w chowanego?
No cóż…
Ucz go szczerości nawet w trudnych chwilach.
Nie kłam przy dziecku.
A teraz szczerze.
Kiedy zapłacisz czynsz?
Teraz.
Powinnam to oddać firmie.
Mamusia jest przy kasie.
Nie martw się.
Tak, Min-ho?
Weź to, mamo.
Co?
Zbierałem na robota,
ale już nie potrzebuję.
To dla ciebie. Otwórz.
Chodzę już do szkoły.
Wyrosłem z robotów.
Nie mogę tak się zachowywać.
Co ja sobie myślałam?
FARBA DO WŁOSÓW
Ju-ri.
Jeong-suk.
Co tam?
Czeszemy?
Przyszłam o coś spytać.
O co?
Usiądź.
Wiesz,
nie mam gdzie sprzedawać bielizny.
Może gdyby twoje klientki chciały,
to szepniesz o mnie słówko?
Chcesz kontaktów.
Jeśli to kłopot…
Co ty, żaden. Uwielbiam rozmawiać.
- Jesteśmy! - Ju-ri.
- Czołem. - Cześć.
Cześć!
Wspaniale się bawiłyśmy dzięki Jeong-suk, co?
Sama nie wiem.
Nie ma gdzie prezentować produktów.
Przecież wy macie domy.
Mowy nie ma.
Jak się wyda, mężowie dadzą nam popalić.
Właśnie.
A nas takie lubieżne zabawy nie interesują.
Właśnie.
Odniosłam inne wrażenie.
Jak przeglądacie u mnie gazetki,
szukacie tylko artykułów o seksie.
„Sto jeden pozycji, które zawstydzą Casanovę”,
„Dzikie łóżkowe sztuczki”.
O czym ona mówi?
Aż strony są całe wymięte.
Nie rozumiem.
Z kimś nas pomyliłaś.
Ja czytam tylko o gotowaniu. O czym jeszcze?
O edukacji! Właśnie.
Głupoty gadasz.
Odwołuję dzisiejszą wizytę.
- Do widzenia. - Żegnam.
- Zaczekaj. - Do widzenia.
Za stare są na takie udawanie.
Jeong-suk.
Nie przejmuj się. Rób swoje.
Ten biznes ma przyszłość.
Na pewno?
Tak! Aż ci zazdroszczę.
Muszę zarabiać więcej niż inni,
bo nie mam męża.
- Jak i ja. - Co?
W sensie…
Też chcę dużo zarabiać.
Jeśli chcesz, to śmiało.
Przedstawię cię w firmie.
Nie zdążę się przygotować.
Co?
Biznes to mnóstwo pracy.
Nawet dziś muszę jeszcze sprawdzić te wszystkie farby.
Wszystkie?
Tak.
Muszę wiedzieć, co sprzedaję.
Musiałabym wszystko przymierzyć
i wypróbować zabawki.
Nie znalazłabym na to czasu.
No tak.
W sumie racja.
Halo?
Jeong-suk.
Co? Nie przyjdziesz?
Spodziewałam się.
To nic.
Ułożyłam od lewej do prawej.
A teraz tak.
A łyszczec tutaj.
Nuda.
Zanudzę się na śmierć.
Jeong-suk pewnie dobrze idzie.
Ale luźna.
„Luźna”.
Koszule nocne sprawdzone!
Co teraz?
Teraz to.
SUTEK – PENIS – PENETRACJA – ŻOŁĄDŹ
Wszystko przetłumaczyłam.
Ojej.
To jest sutek.
A to penis.
Penis.
- To oznacza penetrację. - Penetracja.
I żołądź.
Co takiego?
Żołądź.
- Główka! - Tak.
- Żołądź. - Tak.
O rety.
Spójrz tylko. Dwie babki rozmawiają sobie o penisach.
Śmieszne.
Wszystko gotowe?
Już prawie.
Ale z tym zdaniem kiepsko mi idzie.
Pokaż.
Pojęcia nie mam, co to znaczy.
Chodziłaś do liceum. Jak ty nie wiesz, to ja tym bardziej.
Co teraz?
Kto zna angielski?
Już wiem.
Ostatnie zdanie.
„Powerful
magic stick female
vaginal stimulator
that can lead you to a fantastic world”.
„To potężne, magiczne urządzenie
do stymulacji…
tego miejsca zabierze cię do krainy rozkoszy”.
- Niesamowite. - O rety.
Rajuśku.
Jesteś wspaniała.
Kto by pomyślał, że tak spożytkuję tę wiedzę.
- Dziękujemy. - Tak.
- A nawiasem… - Tak?
Naprawdę tak działa?
Proszę?
Naprawdę zabiera do krainy rozkoszy?
No cóż…
Jutro się dowiem.
To ostatni etap
naszych badań produktu.
Sprawdzimy wszystko na sobie.
Na sobie?
No tak.
DAEJEON – OBCHODY EXPO 1993
Jakie piękne fajerwerki!
Jesteś okropna.
Szalotka wielkości kciuka?
Szalotka jest zdrowa i wspomaga układ odpornościowy.
Kto tak mówi?
Woman Donga ze stycznia.
Znowu czytasz gazety z salonu?
Halo?
Jestem zajęta, oddzwonię.
Kto to był?
Twój chłopak chce się spotkać?
Dziś spędzam wieczór z tobą.
No idź.
Nadopiekuńczość może prowadzić do powstania niezdrowej obsesji
wobec dziecka.
Kto tak mówi?
Woman Joongang, artykuł z lutowego numeru.
Przestań to czytać.
To nie dla dzieci.
Dlaczego?
Mówiłaś, że dobrze być rozwiniętym ponad wiek.
Musisz mieć ostatnie słowo?
Skosztujmy zupki.
Ależ dzisiaj pyszna.
- Co oni dodali? - Pychota.
A ty nie jesz zupy?
Zjadłeś tylko ryż.
Naprawdę?
Miałeś ochotę na gulasz.
Teraz nie mam.
Nie masz ochoty? Bzdura.
Co za…
Jak idzie nauka?
A czego tu się uczyć?
Wiadomo, kto w mieście rozrabia.
Kim Du-seok, Baek Seung-tak, Kwon Seong-su.
Jaki Seong-su?
Wiesz przecież.
Mąż Han Jeong-suk,
tej od zabawek erotycznych.
Już za dzieciaka
co chwilę wdawał się w bójki. W areszcie czuł się jak w domu.
Nawet po ślubie potrafił przyłożyć każdemu,
kto go wkurzył.
Ostatnio stłukł prezesa fabryki
na miazgę.
Jak on sobie ją przygruchał?
Nie dość, że piękna,
to jeszcze inteligentna.
Nie wiadomo.
Nie widziałeś jej wtedy?
Jak myślisz?
Może są tacy sami.
Nie mów tak.
Ona tylko sprząta po nim bałagan.
Musi bez przerwy dorabiać,
w tym jako gosposia.
Myślisz, że sprzedaje te zabawki,
dla przyjemności?
Pewnie nie ma z czego żyć.
I tak przesadziła.
To ty przesadzasz!
Nie zabieraj całego mięsa!
Wcale dużo nie zjadłem!
Właśnie że dużo!
NIERUCHOMOŚCI
Zapraszam.
Szukam domu.
Proszę usiąść.
HEO YEONG-JA
No dobrze.
Nie kojarzę pana.
Słyszałam, że w fabryce zatrudniają.
Pracuje pan tam?
- Nie, jestem policjantem. - Policjant?
Nie dostał pan wezwania w sprawie pewnych kobiet?
Co się z nimi stało?
Dlaczego dalej chodzą wolno?
Nie rozumiem.
Pani to zgłosiła?
Skądże! Słyszałam tylko plotki.
Po co bym miała je zgłaszać?
Takie coś w małym mieście…
To są jakieś domy?
Oczywiście.
Jaki ma pan budżet?
Do 500 000 wonów miesięcznie.
Rozumiem. Pięćset?
W cichej okolicy,
ze schowkiem albo piwnicą.
Sporo pan oczekuje.
Czy ta kwota to za mało?
Nie znam się.
Rozumiem.
Czyli woli pan czynsz miesięczny, nie za rok z góry?
Tak.
To tutaj.
- Okolica odpowiada? - Tak.
Wejdźmy.
Trawnik jest zadbany.
Wspaniały dom jak za tę kwotę.
Lepszego pan nie znajdzie.
Wysokie sufity.
Doskonałe oświetlenie, wszystko skąpane w słońcu.
No tak, piwnica.
Tędy.
Zapraszam. Widok z balkonu jest nieziemski.
Zapraszam.
Niesamowity balkon.
Ogród jest przepiękny.
To drzewo to hurma, a to kasztanowiec.
Coś niezwykłego.
I ten widok na rzekę. Pięknie.
Chociaż ja
za tę cenę szukałabym czegoś w centrum.
Blisko do pracy, więcej sklepów.
Nie przeraża pana to odludzie?
Nie, przeciwnie.
Chcę obserwować.
Obserwować?
Ale co?
Szybko pan zdecydował.
Co z meblami? Mogę polecić sklep.
I załatwię zniżkę.
Nie ma potrzeby.
Nie wiem, jak długo zostanę.
Co takiego?
Kto tak żyje?
Może zabawi tu pan kilka lat.
Co?
Nadal się nie ogarnęła.
Ludzie plotkują,
że pokłóciła się z mężem
przez te zbereźne produkty.
Mąż ją zostawił.
Nic dziwnego.
Który by to tolerował?
Ja tam go rozumiem.
Pan też, prawda?
No nie wiem.
Jak pan chce.
Niech mnie.
No dobrze.
Resztę omówimy później.
Próbowałaś?
Ja nie, bo nie mieszkam sama.
Jak było?
Trafiłaś do krainy rozkoszy?
No mów szybko!
Tak, na chwilkę.
Na chwilkę?
Bliżej.
Tak.
Pani Kim miała rację.
Niektóre tego nie próbowały,
ale jak się spróbuje, to nie ma odwrotu.
Już wiem, że ten biznes wypali.
Ja też. Wierzę w to.
Wczoraj dzieci poszły do sąsiadki,
więc przymierzyłam tę czerwoną koszulę, co wygląda jak siatka.
- Mąż mnie nakrył. - I co?
No cóż.
Czerwień zadziałała jak na byka.
Zdarł ze mnie ubrania.
Wszystkie.
O rety.
Napij się wody.
Wszyściutkie.
Szokujące te recenzje.
Skoro już rozmawiamy…
Wstydzę się prosić.
Udostępnisz nam znowu dom?
Byłoby super.
Byłoby cudnie.
Oczywiście.
Gratulacje!
Dziękuję.
Jeśli klientki będą szczere,
może się udać.
Też tak myślę.
Jesteś najlepsza.
- Naprawdę. - Dziękuję.
- Kochana. - Dziękuję.
- Pocałuj mnie. - Nie.
Zaraz będziemy na miejscu.
Nie zasmucaj mnie
Bo nie chcę
Być jak smętna pieśń
Zostań przy mnie
ZACHOWAJ PARAGON
Coś okropnego.
Przepraszam, za głośno?
Mówię o sobie.
Jestem beznadziejny.
- Co? - No cóż.
Jak się dziś miewa pani Heo?
- Moja mama? - Tak.
Chyba dobrze.
Nie sądzę.
Mówiła coś o mojej rodzinie?
No…
Wiedziałem! Mówiła.
Opowiedz ze szczegółami.
Nie wypada tak mówić.
Przeżyję.
Jak inaczej się dowiem, co czuje?
Dam radę.
Mów, słowo w słowo.
Powiedziała tak.
„Dałam się tym *** śmieciom przebłagać.
Nie wiedzą, gdzie ich miejsce.
Musiałabym ***, żeby wynająć im ten budynek!”
Dokładnie tak.
W porządku?
Dae-geun.
Mama jest w biurze?
To do później, mamo.
Czemu ona tak wydzwania po nocach?
Na pewno ma powód.
- Uważaj na auta. - Jasne.
- No to lecę. - Pa.
Co tu robisz?
Odkurzam.
Czegoś potrzeba?
Robię gulasz z doenjang i nie widzę sardeli.
Pod pojemnikiem z ryżem.
Ciekawe.
Ju-ri.
Dzień dobry.
Co tu robisz o tej porze?
Chciałam prosić o przysługę.
Czekaj, umyję ręce.
Dobrze.
Odstaw na 30 minut.
- W międzyczasie zagotuj wodę na herbatę. - Cześć.
Gdy ostygnie do 70–80 stopni, przelej wodę z czajnika
do dzbanka.
- Herbata… - Czego słuchasz?
Programu o ceremonii parzenia herbaty.
Gdy go słucham,
czuję się wytwornie,
mimo że piję gorącą czekoladę.
Najpierw nalej
około 20% herbaty.
Nalej herbaty do filiżanki.
Pijąc herbatę, trzymaj filiżankę prawą dłonią…
- Wejdźcie. - No dobra.
- Zapraszam. - Dzień dobry.
Proszę.
Zapraszam.
Mamy iść do salonu?
Nie, dziś w innym pokoju.
W innym?
Rozumiem.
O rety.
Proszę.
O co chodzi?
To nalewka z dziesięcioletniego żeń-szenia
mojego męża.
Świetna na skórę.
Dla najlepszych klientek.
- W razie czego doleję. - No cóż.
Dziesięcioletni żeń-szeń to wyższa półka.
- Faktycznie. - Tak.
Wykosztowała się.
To co, napijemy się?
- Pewnie. - Tak.
Tylko odrobinkę.
Dziękuję.
Pycha.
To w sumie lekarstwo.
Jak już mówiłyśmy,
nie musicie niczego kupić. Zrelaksujcie się.
Wystarczy, że popatrzymy?
Oczywiście.
Najpierw
ta koszula nocna.
Do spania.
Zapewnia kojący i przyjemny sen.
Łagodnie okalający skórę jedwab
przywodzi na myśl ciepły staw,
który delikatnie was obmywa.
Jakie to uczucie?
Wiecie?
Od wieków nie pływałam w stawie.
Nie wiem.
Dlatego pokażę wam,
jakie to uczucie.
- Co? - A to co?
- Co ona robi? - Coś jest z tyłu?
- O rety. - Wielkie nieba.
Co też one wyprawiają?
- Jejku. - Nie do wiary.
- Ale wstyd. - Oszalały.
To jest nawet ładne.
Mam podobną figurę.
Może sobie taką sprawię?
Podobną?
Chyba w tym, że też masz ręce i nogi.
Co ty gadasz?
Mam oponkę, bo jestem starsza.
Poza tym bez różnicy.
- Niech jej będzie. - Tak.
Ładniutkie.
Widzę w tym ciebie.
Nie, wolę tę.
Przymierzałam tamtą.
Oddychać nie idzie.
Ta jest idealna.
Przynajmniej nie zemdlejesz.
Bierz tę i już.
Myślisz?
Jaka gładziusieńka.
Aż się chce dotykać.
Właśnie!
Jak cię mąż zobaczy,
to do rana nie wypuści.
Dam sobie rękę uciąć.
Głupoty gadasz.
To ile kosztuje?
- Co? - Bierzesz?
Raz zaszaleję.
A to jest to słynne ustrojstwo?
Jak to zwą?
To wibrator.
Możecie sprawdzić, jakie to uczucie.
Uwaga.
Chwyćcie wibrator prawą dłonią.
No dobra, to chwytam.
- Jejku. - Jaki gładziutki.
- O rany! - Co się dzieje?
Właśnie tak robi.
- Ostatnio się wystraszyłam. - No nie.
- Tak robi. - Tak samo.
Dziwne.
Wiecie, kim była Kleopatra?
No pewnie. Tą egipską królową w fajnej fryzurze.
Zgadza się. Królową starożytnego Egiptu.
A co ona ma z tym wspólnego?
Ma jakiś związek z tym świństwem?
Owszem.
Brała papirus
i zwijała go w rolkę,
a do środka wpuszczała pszczoły, aby wibrował.
Wykorzystywała wibracje pszczół.
Skąd ta powaga?
Ale ta cała Patka
„wykorzystywała” je do…
Zgadza się.
Świat jest niesamowity.
My obejdziemy się bez pszczół.
- Ma rację. - Prawda.
- O rety. - Cóż.
Ja podziękuję.
Za 20 000 wonów to ja kupię dla męża tonę węgorza.
Wybacz,
ale twój mąż to takie chuchro,
że nawet rekin by mu nie pomógł,
a co dopiero węgorz.
Mylisz się.
Chudy może dłużej.
Naprawdę?
Gdy mój mąż żył, miewaliśmy naprawdę szalone noce.
Składał mnie wtedy jak origami.
I co?
Czułam się jak papierowy żuraw
wzbijający się w przestworza.
Jak poetycko.
Minęłaś się z powołaniem.
Też bym tak chciała.
Poskładana poszybować jak żuraw.
Twój cię nie poskłada.
Ja swojemu robię bulion wołowy.
Tak że mogłabym wydać i 200 000.
Nie rozpędzajcie się.
Może sobie kupię?
Lepsze to niż bulion.
- Kup. - Poważnie?
- To tańsze niż kości. - Fakt.
Kto chce kupić wibrator,
niech uniesie prawą dłoń.
Obsłużę was.
Sprzedałyśmy prawie wszystko.
Tak.
Spłacimy firmę i jeszcze zostanie.
Gratuluję.
Moje gratulacje.
Wszystko dzięki waszej pomocy.
Byłyście modelkami.
No i ta nalewka.
To twoja zasługa.
Wszystko wyjaśniłaś elegancko i z klasą.
Gdybym zamknęła oczy,
pomyślałabym, że kupuję zastawę.
Dobrze powiedziane.
Świetna robota, Jeong-suk.
Musimy to uczcić.
Skoczymy na drinka?
Pewnie. W mieście jest nowy pub.
Sprawdzimy go?
No i ekstra!
Stawiasz, prawda?
Proszę?
Oczywiście.
Tak.
Wcześniej nawijała jak katarynka,
a jak ma zapłacić, to się jąka.
- Ja stawiam. - Co?
Chcę.
Jesteś niezastąpiona.
Przestańcie mi już tak słodzić.
Bez przesady.
- Chodź. - O rety.
- Idziemy, słonko! - Dalej.
No nie.
Co się dzieje?
Halo?
Kochanie!
Ubierz się ładnie i przyjdź do restauracja Mokhwa.
Co tak nagle?
Przeprosisz żonę przewodniczącego.
Musisz ją udobruchać.
Niby dlaczego?
Nie chcę.
Żartujesz?
Nie chcieli przyjść, ale ich ubłagałem.
Nie ma czasu na kłótnie. Szykuj się!
Geum-hui chyba z nami nie pójdzie.
Pójdę.
Na zdrowie!
Pycha, co?
Podjęłam decyzję.
- Co? - Jaką?
Podejmę się tej pracy.
Naprawdę? O rety!
Odkąd wzięłam ślub
i przyjechałam tu z mężem,
nie bawiłam się tak dobrze.
Wiem,
że nie wrócę do dawnego życia.
Boję się tylko,
że jestem za stara.
Pozwolicie mi?
Nie.
Nie potrzebujesz mojej zgody.
Jeśli tego chcesz, to działaj.
To prawda.
Nie będę ci pozwalać ani zabraniać.
Mogę jedynie podziękować.
Bardzo nam pomogłaś.
To prawda.
Nikt nam tak nie pomógł.
Teraz wy pomożecie mnie.
No pewnie.
No to zdrowie nowej!
Toast!
Mogę się napić soju?
- Pewnie, zamów. - Soju!
Poprosimy trzy razy soju!
Szczerze mówiąc,
nie potrzebuję zabawek.
I bez nich
mąż nie daje mi spać.
Poprzestaliśmy na czwórce dzieci, bo nie mamy miejsca.
Inaczej dawno bym zaszła.
Chwalisz się, Yeong-bok?
No co ty.
Udane życie seksualne to dla ubogich przekleństwo.
Po co komu świetny seks,
jak się nie ma pieniędzy, układów ani domu?
Przynajmniej masz męża.
Ja mam tylko dziecko.
Miałam chłopaka,
ale zerwaliśmy.
O nie.
Co się stało?
Nudził mnie.
Nienawidzę nudy.
Tak że koszula nocna mi się nie przyda. Szkoda, bo ładna.
A jak twoja koszula nocna?
Nie było okazji włożyć.
Dlaczego?
Mój mąż jest tak konserwatywny,
że pewnie serce by mu stanęło.
Czyli żadnej z nas
nic po tej bieliźnie.
No tak.
Nieprawda!
Jeong-suk jest śliczna.
Jej mąż pewnie by się ucieszył.
Jej taka bielizna niepotrzebna.
- No tak. - Nadrabia urodą.
O rety.
Ja tak nie mam.
Jeong-suk! Kochanie, to ona.
Widzę.
To jakiś absurd.
Przepraszam.
To ty nas błagałeś o spotkanie.
Jakoś jej nie widzę.
Niedorzeczne.
Przepraszam, to nie w jej stylu.
Zwykle jest punktualna.
Może coś jej się stało?
Wystarczy.
Na pewno coś jej wypadło.
W tym mieście tylko tobie może coś wypaść.
No tak.
Już wiem.
Od samego początku
nie zamierzała mnie przeprosić.
To nieprawda.
Jeszcze chwilę cierpliwości.
Proszę usiąść.
Bardzo proszę.
Dzwoniłem do domu, ale nikt nie odbiera.
Na pewno już jedzie.
Może po prostu zamówmy coś do jedzenia.
Dziś ja stawiam.
Nie wiedziałam, czy przyjść, czy zadzwonić.
Ale nie mogłam spojrzeć ci w oczy.
Teraz możesz?
To był tylko jeden raz.
Przepraszam cię.
Od tamtej pory tak się boję,
że In-tae się dowie.
Zrozumiałam, jak bardzo go kocham.
No tak.
Musiałaś się przespać z moim mężem.
Mam ci pogratulować?
Powiesz In-tae?
Nie.
Dla jego dobra, nie twojego.
Jest moim przyjacielem.
Co?
Co tu się…
Pieprzona zdzira!
Znaczy…
Nie chciałam podsłuchiwać.
Ja też nie.
Słyszałam, że twój mąż odszedł.
Po tym, jak się z nią przespał?
Nie do wiary. Co za historia.
Nie wiedziałam.
Nie daruję jej.
Ja też nie.
- Ani ja. - Co?
Raz, dwa, trzy.
Czekajcie.
Raz, dwa, trzy.
Co to było?
Kto to?
Co to ma być?
Zimne!
- Chodź! - W nogi!
Twój but!
Szybko!
- Zmywamy się! - Biegiem!
- Żwawo, Geum-hui! - Szybko!
Biegiem!
- Geum-hui! - Szybko!
JEDWABNA KOSZULA NOCNA
Nadal nieźle wyglądam.
O nie!
Byłaś w domu?
Ot tak?
I co teraz?
Celowo nie przyszłaś?
Nawet tego ze mną nie ustaliłeś.
I przez to
musiałaś mnie tak upokorzyć?
Przykro mi.
Piłaś?
Tak, piłam.
Z kim?
Z tymi babami?
Tak.
Dołączę do ich firmy.
„Firmy”?
Tej od zabawek erotycznych?
Co w ciebie wstąpiło?
Ty taka nie jesteś!
A jaka jestem?
Co?
Powiedz mi, jaka jestem.
Mam siedzieć w domu cały dzień
i martwić się tylko tym, co zrobić na kolację?
A może mam rozumieć
każdy wybryk zapracowanego męża,
choć nastałam się przy garach, gdy on poszedł pić,
więc muszę się zadowolić rosołkiem na kaca?
- Kochanie. - To jak?
Może nie wiem nic o świecie
i daję się wykorzystać sprzedawczyniom wibratorów?
Bo jestem głupia?
- Nie… - Nie.
Nie jestem.
Wiem, czego wymaga ta praca.
I wiesz co?
Doskonale się bawię.
Moje życie było nudne jak mało które.
A ja nawet o tym nie wiedziałam.
Słuchasz mnie?
Zamknij chociaż usta, bo wyglądasz jak martwy karp.
Możesz sobie na mnie patrzeć z pogardą.
Nie zamierzam…
- Wiejemy! - Dalej!
- Szybko! - Biegiem!
Chodź zjeść.
To?
Tak.
Inne kobiety…
Wiesz, rano po seksie
szykują swoim mężom ucztę.
Tak pokazują,
że noc nie była upojna.
Co?
Karmią mężów,
żeby następnym razem było lepiej.
Czyli co?
Czyli dobrze ci poszło.
Więcej mogłabym nie znieść.
Wspaniale!
W takim razie z chęcią to zjem.
Jak narobisz za dużo, to nie dam ci spać.
No tak.
Naprawdę chcesz tym handlować?
Dobrze się z nimi bawisz?
To też,
ale wierzę w potencjał tej firmy.
- Naprawdę? - Tak.
Co było w nocy?
Choć przyznam, że masz talent.
Ale to przez tę koszulę nocną.
Ojej.
Nie wiem, co robić.
Po prostu mi nie zabraniaj.
A resztę zostaw mnie.
Proszę.
Stanę na wysokości zadania.
Min-ho, pora już iść.
Chodźmy.
- Uważaj na ulicy. - Dobrze.
Ucz się pilnie.
- Do zobaczenia. - Pa.
Pa.
Mamo, ktoś pomazał dom.
Pomazał?
Co takiego?
EPILOG
Trzeba jeszcze poszukać.
Ale to znajdę.
MAŁŻEŃSTWO
CHOI WON-BONG, OH GEUM-HUI
PARK OK-JA, KO HUI-SEON
SKLEP WIELOBRANŻOWY
SALON FRYZJERSKI
LEE BOK-SUN
MATKA I CÓRKA
HAN JEONG-SUK, KWON SEONG-SU
GEUMJE
UCZCIWY BIZNES
To przez te twoje świństwa.
- Nie przestanę. - Co?
Nie będę ci pomagać przy dziecku.
Ten napis.
Ktoś chowa do pani urazę.
Min-ha nie ma?
A czemu miałby być?
Min-ho!
Zaginięcie dziecka?
Min-ho!
Nic nie wiesz.
Nie masz pojęcia, co się dzieje pod twoim nosem.
Widziała pani ośmiolatka, tego wzrostu?
Gdzie on może być?
Napisy: Konrad Szabowicz