UCZCIWY BIZNES
CHRONIMY MIESZKAŃCÓW
Już po przesłuchaniu?
- Tak. - Powiększyłem zdjęcie.
Czeka na biurku.
Z uwagami od śledczych.
Dziękuję.
WYDZIAŁ SPRAW KRYMINALNYCH
RAPORT
Mówi detektyw Kim Do-hyeon.
Dzień dobry.
Chyba wiem, kto to zrobił.
Kto to taki?
Chodźmy.
ARTYKUŁY BUDOWLANE
I tyle?
Skąd wiesz, że to moje pismo?
Pismo innych też byś rozpoznał?
Jak kilka bazgrołów może stanowić dowód?
Mąż cały dzień był w sklepie. Nie był nawet w pobliżu jej domu.
Na pewno?
Oczywiście.
Czego miałbym tam szukać?
Ślady wskazują na to, że tam byłeś.
Liczne ślady obuwia.
Wojskowe buty, rozmiar 44.
Dokładnie takie jak twoje. A to rzadki widok.
Mam mówić dalej?
Powiedz coś.
No?
Ty to zrobiłeś?
Dlaczego?
Czemu pan to zrobił?
Brzydzę się tobą.
Sprzedajesz te świństwa
i masz zły wpływ na moją żonę.
Zasłużyłaś na chwilę wstydu.
Proszę pana.
Oszalałeś do reszty?
Odbiło ci?
Jak mogłeś to zrobić komuś,
kogo tak często widujemy?
Coś okropnego!
To Jeong-suk jest okropna!
Mimo tego, co się stało, nadal z nią pracujesz.
Masz sporo do powiedzenia.
Zapraszam na komisariat, chętnie posłuchamy.
Nie wytrzymam z tobą.
Jeong-suk.
Przepraszam. Przemówię mu do rozsądku.
Wybacz mu.
Błagam.
Najpierw musi mnie przeprosić.
Proszę mnie przeprosić.
Inaczej stąd nie wyjdę.
W porządku?
Tak. Musiałam go przycisnąć, ale przeprosił.
Tylko…
Szkoda, że tak się potoczyło.
Długo ich znam.
Pomogli nam po przeprowadzce.
Tae-sik był przemiły, dawał Min-howi cukierki.
Dlatego odpuściłaś?
Bez kary?
Nie.
Zaczął już
ponosić karę.
Co?
Ludzie i tak się o tym dowiedzą.
Wymowne spojrzenia sąsiadów,
potępienie,
upokorzenie.
Uważam,
że to jego prawdziwa kara.
Za ostro?
Wcale nie.
Właściwie.
Proszę?
Oby spotkała ich kara.
SALON FRYZJERSKI UROK
Kobieta powinna…
ZAMKNIĘTE WE WTORKI
- Co ty robisz? - Czekaj!
Zimna woda!
Masz swoją zimną wodę.
Ju-ri?
Nie rób tak, Seon-sil!
Rany, mam dziś wolne.
Co? Jeszcze 100 000 wonów?
Co cię tak dziwi?
Salon w centrum miasta
płaci 300 000 miesięcznie.
Bo ma nowszy i większy lokal.
A ten jest stary i ciasny?
Nie.
Widziałam, ile masz klientek.
A, szczerze mówiąc,
przeciętna z ciebie fryzjerka.
Sukces zawdzięczasz tylko lokalizacji.
Wiem.
Jestem za to pani wdzięczna.
Ale Dong-u poszedł do szkoły,
taka kwota to dla mnie zbyt wiele.
Czyżby?
W takim razie nie wypada
podnosić ci czynszu.
Dziękuję za wyrozumiałość.
Żaden kłopot.
Nie musimy podnosić czynszu.
Po prostu zamkniesz salon
i z głowy.
Co takiego?
Mam mnóstwo chętnych na ten lokal.
Nie przejmuj się, pusty nie będzie.
Pora na mnie.
Chwileczkę.
Pani Heo!
- Znalazłem takie coś. - Serio?
- Spotkajmy się później. - Jasne.
Mamo!
Dong-u!
- Dzień dobry. - Cześć.
Pierwszy raz się w to bawisz?
Tak.
Tak pęknie.
Patrz i się ucz.
Poliż tył.
Unieś pod słońce.
Znowu poliż.
Pękło.
I co z tego? Wygrałbyś kolejne.
Nie ma co liczyć na darmowe fanty.
Mamo, jesteś jakaś nie w sosie.
Coś się stało?
Nic.
Kłamiesz.
Chcę tylko dużo zarabiać.
Rozumiem.
Pan Kim Deuk-chul z Geumho-dongu w Seulu ma ledwo 30 lat.
Otworzył na boku sklepik z akcesoriami
i zbił fortunę.
Może też coś porób na boku?
Odstaw już te gazety.
Udało mi się!
Proszę pana, dostaniemy więcej?
Jeszcze!
Coś na boku.
Dobrze się dziś bawiłem.
Ja też. Jak zawsze z tobą.
Czołem!
Dzień dobry.
Idziecie do Jeong-suk?
Słyszałaś?
Nie do wiary.
Co się stało?
Co?
A niech to.
Spory był ten napis, skoro odmalowałaś ścianę.
Ano.
Skąd wiecie?
Usłyszałyśmy, wracając z towarem.
Następnym razem nam powiedz.
Może nie pomożemy, ale możemy razem poprzeklinać.
Właśnie.
Brzydziło go to i tyle?
To jego należy się brzydzić.
Wiem.
A ja tam kupiłam taśmę podłogową.
Wiem, co zrobię.
- Zakleję mu gębę! - Tak.
Albo napiszę mu s…
- To samo. Na czole. - Co?
To samo.
No tak.
Dobrze widzieć twój uśmiech.
Uśmiechaj się.
Tamten sklep zamkną.
- A my rozkwitniemy. - Co?
A dlaczego?
Dołączę do was.
Poważnie?
Mówiłaś, że masz salon na głowie.
I przez to mogę go stracić.
Pani Heo podniosła czynsz.
Będę polecać towar klientkom i organizować prezentacje.
- Wspaniale! - Tak.
W sensie to, że dołączasz, nie czynsz.
We czwórkę daleko zajdziemy.
Prawda, Jeong-suk?
Tak.
Dobry wybór.
Jak pięknie.
To bańki?
Śliczne.
- Chłopcy się bawią. - Tak.
Co za ulga.
Nie będzie sprawy karnej?
Nie. Poszkodowana, pani Han, nie chce karać sprawcy.
Naprawiła szkodę na własną rękę.
Szybko się dogadali.
- Tak. - Pewnie chciała uniknąć kłopotów.
To sąsiedzi,
a sklep jest pełen narzędzi zbrodni.
Bała się zemsty.
Nie.
Jest silną kobietą.
Mądrze to rozwiązałem.
Mądrze?
Tak.
Co jest?
Spojrzałeś na mnie z ukosa.
Wcale nie.
Detektyw Kim zawsze ma taką minę.
Szybko i bez komplikacji. Świetnie.
No dobrze.
Mam pomysł.
Powitalna kolacja dla detektywa.
Ale to on powinien zapłacić.
W takim razie odpuśćmy wieprzowinę
i zjedzmy wołowe żeberka.
W pobliżu otworzyli nową knajpę.
Dobry pomysł.
Uwielbiam żeberka.
Ja kiepsko się czuję, po pracy chciałem iść do domu.
Naprawdę?
Pójdziemy sami.
No dobra.
- Ale na żeberka? - A stawiasz?
Nie ma to jak niedroga wieprzowinka!
ARCHIWUM POLICYJNE
Ostrożnie.
Jak wrócisz, babcia będzie w domu. Ja mam pracę.
Wiem.
Teraz pracujemy we cztery.
Rety.
A czym się zajmujesz?
Co?
Sprzedaję różne rzeczy.
A jakie?
No…
No bo…
takie…
To rzeczy dla dorosłych.
Spóźnisz się, leć.
Nieprawda.
Muszę się szykować. Leć do szkoły z Dong-u.
No dalej.
Trzymam kciuki!
Dziękuję!
Wyglądam jak kobieta biznesu.
Nie lubię się martwić o strój.
Damy czadu.
Tak.
Gdy już mam produkty, czuję, że się rozkręcam.
Będzie już tylko lepiej.
Co teraz?
Co zrobimy?
Jeong-suk, jaki plan?
Omówmy to.
Możemy się spotykać, dzielić się pomysłami,
zaplanować system pracy.
- System. - Tak.
Dobry pomysł.
Pora na brainstorming.
A możemy po prostu rzucać pomysły
bez jakiegoś komplikowania?
O tym mówię.
Wiedziałaś?
No pewnie, każdy to wie.
To ten brain… coś.
No to rzucamy.
Do dzieła.
Nie będzie się lepiej myślało przy słodkim?
POMYSŁ
Mówią, że zacząć to pół sukcesu.
Nie mamy jeszcze planu,
ale w końcu coś wymyślimy.
Chwileczkę.
Kto tam?
Kosmetyki!
O rety, zapomniałam.
Kto to?
Skończyły mi się kosmetyki.
Zamówiłam sprzedawczynię i masażystkę.
Zapomniałam, że to dziś.
To nic.
Pomyślimy w domu
i jutro znów się spotkamy.
Chwileczkę.
Może wy też macie ochotę na masaż?
Co? My?
Pani Oh się wykosztowała.
Tak tu ciepło. I pięknie pachnie.
Spać mi się chce.
Często zasypiam na masażu.
To mi pomaga wypocząć.
Jej najbardziej przyda się sen.
Ma suchą skórę, pewnie z niewyspania.
Szkoda takiej ładnej buzi.
Chętnie ją pożyczę, jak się ma marnować.
Ma sporo na głowie,
więc pewnie źle sypia.
Zrozumiałe.
Zdrzemnij się.
Chciałabym,
ale mam lekki sen.
Poza domem nie zasnę.
W szkole też nie drzemałaś?
Nigdy.
Tak poprawnie mówi,
że na pewno była wzorową uczennicą.
Niesamowite.
Ja w szkole tyle spałam, że powinnam była płacić tam czynsz.
Nawet kiedy uczyłam, żaden uczeń mi nie zasnął.
Byłaś nauczycielką?
Przed ślubem.
Byłoby świetnie, gdyby Jeong-suk zasnęła.
Szkoda, Jeong-suk.
Niepotrzebnie.
Co?
Śpi jak niemowlę.
Ale mam napiętą skórę.
- Poważnie? - Jak zabita.
Co?
Dobrze się spało?
Chyba na chwilkę zasnęłam.
Nie na chwilkę.
Na dwie godziny!
Co?
Niemożliwe.
Dobrze ci to zrobi.
Proszę o wypełnienie ankiety.
Góra każe nam je rozdawać.
Dają za to podwójne próbki.
O rety.
ANKIETA ZADOWOLENIA KLIENTA
Po co to wypełniać?
Sprawdzamy, co podoba się klientkom
w naszych produktach i usługach.
Robimy to co roku. Sprzedaż ponoć od tego wzrasta.
Proszę ją wypełnić.
Oczywiście.
Dziękuję paniom.
Dziękuję.
Ten zapas wystarczy na pół roku.
Sporo używasz.
Weź moje.
Przestań, przyda ci się.
- Spróbuję tego. - Jasne.
Proszę.
Może też tak zrobimy?
Mamy sprzedawać kosmetyki?
Dopiero dostałam tamten towar.
Mówię o ankiecie.
Masażystka mówiła,
że dzięki ankiecie wie, co się podobało, a co nie.
Dzięki tej wiedzy sprzedamy więcej.
To pomoże interesom.
Słusznie.
Bałam się, że niezręcznie jest kupować te produkty.
Musimy to zrozumieć, żeby sprzedawać więcej.
Tak.
Ależ ona jest mądra!
Pewnie dzięki temu, że się wyspałaś.
Wzięłam jedną ankietę.
Dostosujmy ją do naszej firmy.
Lecę po maszynę do pisania.
- Dzięki. - Cześć.
PARK SO-YEONG
DRUKARNIA
To co, zbierzemy odpowiedzi i spotkamy się u Ju-ri?
Pewnie.
- Powodzenia! - Wam też!
Na razie!
Najpierw supermarket.
No dobra.
Pójdę do tego sklepu.
Dobrze.
Pani Oh!
W czym mogę dziś pani pomóc?
No cóż,
chciałam prosić o przysługę.
O przysługę?
Robię ankietę do nowej firmy.
Wypełniłabyś ją?
- Założyła pani firmę? - Tak.
A niech mnie.
Co takiego?
Pani Heo.
Co to za firma?
Jaką firmę założyłaś?
Ależ te wyższe sfery tajemnicze.
Pokaż.
Spójrzmy.
„Fantasy Lingerie”. Co?
Produkty dla dorosłych?
Też się dałaś w to wciągnąć?
Tak, też się tym zajmuję.
Nie wiedziałam.
Trzeba było mówić.
- Proszę? - Trzeba było.
Wiedziałabym,
żeby cię unikać.
Swoje powiedziałam.
Nie podoba mi się, że wrzucają nas do jednego worka.
Wspaniale.
A pani niech to wszystkim rozpowie.
Że ja i Geum-hui nie jesteśmy już koleżankami.
Proszę.
Takie świństwa w naszej okolicy.
Wulgarne bzdury.
- Wiecie… - Dzień dobry.
Cześć.
Czołem, Jeong-suk.
Przeprowadzamy w naszej firmie ankietę.
Jeśli macie chwilę…
Oczy mi łzawią.
- Pora na mnie. - Która godzina?
Nie wiem.
- Leć. - Pa.
- Też już pójdę. - Oczywiście.
- Na razie. - Cześć.
- Do później. - Pa.
Zapomniałam.
Muszę zrobić mężowi obiad.
WYPOŻYCZALNIA WIDEO
Dzień dobry.
Cześć, dzieciaki.
CHO SUN-AE
Weźcie tańszy, jak nie wiecie.
Ureme Six jest za 500 wonów.
Syupeo Hong Gil-dong to nowszy film, więc 1000 wonów.
Naprawdę?
To wezmę Ureme.
- Oddaj za dwa dni. - Dobrze.
Proszę.
Dziękujemy.
Pa!
Do widzenia.
Dzień dobry, jestem z policji.
Znam pana.
Ten przystojny detektyw.
Kim Do-hyeon.
Mam parę pytań
dotyczących sprawy.
Ma pani kilka minut?
Zazwyczaj nie.
Ale dzisiaj znajdę chwilę. Powiesiłam już plakaty.
Śmiało.
Ponoć mieszka tu pani od dawna.
Owszem.
Czy 30 lat temu doszło tu do wielkiego pożaru?
Pożar sprzed 30 lat?
Pamiętam coś takiego.
Mój najmłodszy brat
bawił się z kolegami i but mu się zapalił.
Cały but spłonął.
A chłopaki
dostali potem nieźle w tyłek.
A inne pożary?
Inne?
- Na przykład… - Dzień dobry.
Dzień dobry.
W czym mogę pomóc?
Przeprowadzamy ankietę do firmy.
Nie mam czasu.
Muszę wymienić plakaty.
Rozumiem.
A jak będę czytać pytania?
Nie pomogę.
Rozmawiam teraz z panem detektywem.
No dobrze.
To ja już pójdę.
Do widzenia.
Wystraszyłaś mnie.
O co chodzi?
Czekałaś na mnie?
Tak.
Robię ankietę do pracy.
Masz chwilę?
Mam pełen grafik.
Zajmę nie więcej niż kwadrans.
Przykro mi.
Dziesięć minut?
No dobra, pięć.
Dam radę w pięć.
Masz pięć minut.
No dobra.
Skoro jesteś zajęty.
Zadam najważniejsze pytania.
Zostało cztery i pół minuty.
No tak.
„Czy dildo wie, kim jesteś?”
Co?
Znaczy… Nieważne.
„Wiesz, czym jest dildo?”
Wiem.
Widziałem cały arsenał,
jak pomagałem ci zbierać towar.
No tak.
Dalej.
Następne pytanie.
Który z poniższych produktów
najbardziej cię interesuje?
A, wibrator. B, dildo.
C, stringi. D, prezerwatywy smakowe.
- Żadne z powyższych. - Dobrze.
Czyli „nie zamierzam kupić”.
Tak. Dalej.
Gdzie mają miejsce twoje fantazje seksualne?
A, sypialnia. B, łazienka.
C, praca.
D, w miejscu typu plaża lub las.
E, gdzie indziej.
Muszę odpowiadać?
Jeśli cię to martwi, zapewniam,
że gwarantujemy anonimowość.
Nikt się nie dowie.
Ty się dowiesz.
Co takiego?
Nic, kontynuuj.
No dobrze.
Kolejne pytanie.
Który produkt dla dorosłych…
C.
Nie, D.
B. C. Moment.
Odpowiedź A.
C.
LANDRYNKOWY SYGNALIZATOR
Bałam się, że nikt nie wypełni ankiety,
dlatego dziękuję.
Niestety mam tylko cukierki dla Min-ha.
Dziękuję.
Pójdę już. Dzięki.
Przepraszam!
Ma pani chwilkę?
Dzień dobry.
Przeprowadzam krótką ankietę. 15 minut.
Nie, dziesięć. Wyrobię się w pięć.
Nie jestem przekonująca.
Nie w tym rzecz.
Nawijam jak katarynka, a nikt mnie nie słucha.
Do zobaczonka!
Cześć!
Ju-ri.
Coś ty taka wesoła?
Pewnie masz stertę ankiet.
No cóż. Mam…
Mam jedną.
- Ty też? - I wy?
Wszyscy udają zapracowanych.
Wiem.
Nie spodziewałam się gorącego przyjęcia,
ale to już przesada.
A jeśli Jeong-suk nas ochrzani?
Może lepiej trzymajmy się razem.
- Tak. - Tak?
Mięsny był wcześniej zamknięty.
Chodźmy tam.
Zdobądźmy choć jedną.
Dobra myśl.
No to do mięsnego.
Dzień dobry.
Dobry.
Co wy tu wszystkie robicie?
Co podać?
Mamy prośbę.
Tylko pójdę odebrać.
- Jasne. - Zaczekamy.
Nie spiesz się.
- Tu zawsze jest świeże mięsko. - Tak.
Śmiało.
- Może coś kupię? - Możesz?
Szefowa wyszła?
Rozmawia przez telefon.
Rozumiem. Spójrz.
Może je też spytamy?
Świetny pomysł.
- Słyszałaś? - O czym?
O bazgrołach na domu Min-ha.
To pan Jang z żelaznego.
Słyszałam.
Plotki się rozeszły.
Tak.
Mój mąż im współczuje.
Pan Jang na pewno był wściekły.
To taki porządny człowiek.
Z pewnością się rozgniewał, skoro się do tego posunął.
Ponoć ta kobieta używa podstępnych sztuczek,
żeby sprzedawać te świństwa,
a pani Jang wydała na nie fortunę.
Każdy mąż by się wściekł.
Racja.
Gdyby mój mąż mnie na tym nakrył,
spaliłby dom i całą okolicę.
Święte słowa.
Może powinnyśmy się wszystkie zebrać
i zabronić jej handlu tym badziewiem?
Słusznie!
Wypraszam sobie!
- Ale się wystraszyłam. - Rety.
A wy co, chórek jakiś?
Uważaj sobie, paniusiu.
Pomyśl, kogo wspierasz.
To jasne, kto jest sprawcą, a kto ofiarą.
Żaden myślący człowiek
nie miałby wątpliwości.
Niewiarygodne!
Moment.
Że niby my nie jesteśmy myślące?
Tak?
Bezczelność!
Zaraz wam damy nauczkę.
O nie.
Po to mamy głos, żeby się dogadać.
Po co robić z tego jakieś zapasy?
Co to ma być za nauczka?
No słucham.
Ciekawa jestem.
Jak śmiesz.
Taka jesteś cwana?
Zaraz ci przyłoży.
Nie boimy się was.
Jest nas więcej.
A już się nie biłam.
Jest nas trzy.
To jakieś byłe sportsmenki?
O nie, krew ci leci z nosa!
- Krew! - Krwawisz!
- To krew! - Miała chwyt.
To potwór, nie kobieta.
Z pewnością.
Yeong-bok.
Jak mogłaś się za mną schować?
Ostatnio naciągnęłam sobie plecy.
Tak mi przykro.
Na pewno bolało.
Ich słowa bolały bardziej niż wyrywane włosy.
Wiem.
Jeszcze gorzej, że mają ogólne poparcie.
Dlatego nikt z nami nie rozmawia.
A co, jeśli Jeong-suk to usłyszy?
Nie może się dowiedzieć.
Jej też pewnie wszyscy odmawiali.
Na pewno.
Tak.
Nawet teraz ktoś jej odmawia.
- Jak się przyjrzeć… - Nie.
Co?
- Ogarnijcie się! - O nie.
Rety.
Co wam się stało?
Pobiłyście się z kimś?
No cóż…
Między sobą.
- Tak. - Tak.
Dlaczego?
O jakąś pierdołę.
- To był wypadek. - Tak.
Oczywiście.
Walka zbliża.
Właśnie.
Pogodziłyśmy się i już jest dobrze.
- Tak. - Właśnie.
Ważny jest rezultat.
- Tak. - I obrót!
Zostałyśmy przyjaciółkami.
Szczerze.
Coś się stało?
Będzie pycha.
Słodziutkie te truskawki.
- Ja je kupiłem. - Tak?
Żona je uwielbia.
Dlatego je kupił.
ARTYKUŁY BUDOWLANE
- Dziękuję! - Dobranoc.
Uroczy jest.
Nabroił i próbuje mnie udobruchać.
Jeong-suk robiła ankietę.
Wypełniłyście ją?
- W życiu. - Oszalałaś?
Powiedziałam, że nie mam czasu.
Ja tam ją podziwiam.
Po tym wszystkim nadal to sprzedaje.
Racja.
Nie wygląda, ale to twardzielka.
Może dlatego mąż ją zostawił.
- Co? - Zostawił ją?
Właścicielka jej mieszkania mówiła.
Już jakiś czas temu.
A niech to. I mimo tego zamieszania
dalej się nie ogarnęła?
To bez znaczenia.
W kółko tylko z nią kłopoty.
Nie powinna handlować w tym mieście.
- O rety. - Nie zbliżajmy się do niej.
Zwinie interes.
- Ale jej nie mówcie. - Fakt.
Sprytnie.
Trzeba z nim krótko.
Jeong-suk?
Co?
Twardzielka?
Dlatego mnie zostawił?
Co ona robi?
Kłopoty?
Dlaczego?
Czemu muszę tego słuchać?
Zwinę interes?
Nie. Nigdy!
O nie.
Niech to.
Do dzieła!
Interesująca kobieta.
Dlaczego zniknąłeś na cały ranek bez słowa?
Musiałem się zemścić.
Co takiego?
Jakie znowu „zemścić”?
Ze złości na mieszkańców miasta nie mogłaś spać.
Musiałem działać.
Niech wiedzą, jak się kończy patrzenie na innych z góry.
Musiałem im pokazać.
I co?
Co zrobiłeś?
Co?
Co zrobiłeś?
- Rzodkiew? - Tak.
Mówiłaś, że potrzebujesz do kimchi.
Nigdzie nie było, więc poszedłem do sąsiedniego miasta.
Szedłem 50 minut.
A mogli zarobić 3000 wonów.
No i stary młotek się złamał,
więc kupiłem tam nowy.
A pan Jang?
Stracił szansę
na zarobienie 2000 wonów.
Zobaczysz.
Zemszczę się na każdym po kolei.
Rozumiem.
Jestem dumna.
Moje ty wcielenie zemsty.
Na pewno wszyscy są przerażeni.
Odpocząłem, idę obierać rzodkiew.
Ożeż ty!
Gnojku jeden.
Ale mnie nastraszył.
Bałam się.
Halo?
To ja.
Cześć, Jeong-suk.
Co robisz?
Nic, siedzę w domu.
Co ty taka wesoła?
Nie zniechęciłaś się?
Trzymam się.
Nie sądzę.
Na pewno jest ci ciężko.
Dopiero zaczynasz.
Nie zrobiłaś niczego złego,
a zaraz zamkniesz firmę.
To, czy ją zamknę,
zależy tylko ode mnie.
Co?
Dopóki nie zamknę drzwi na amen,
to nie koniec.
Nawet jeśli nic nie sprzedam,
a sklep zarośnie pajęczynami,
nadal będzie działał.
To prawda.
To niesprawiedliwe,
dlatego nie zamknę interesu.
Pokażę im, że to nie koniec,
a pajęczyny pozamiatam.
FANTASY LINGERIE – ANKIETA
UPOMINKI
SALON FRYZJERSKI UROK
Prawie gotowe.
Pora na porządne otwarcie.
- Tak! - Tak.
Piękne miejsce!
- Przepyszne. - Fakt.
- Ja robię lepsze. - Tak?
- Spytam męża. - Ostatnio…
- Z makgeolli. - Tylko nie z makgeolli.
Dzień dobry.
A te co knują?
Coś tam jest napisane. Nie widzę.
„Wielkie wypełnianie ankiet Fantasy Lingerie”.
„Upominek za uczestnictwo”?
Jeszcze sobie nie odpuściły?
Zaczęłyśmy dopiero wczoraj.
Zapraszam, jeśli macie chwilę.
Rozdajemy figi w prezencie.
Tylko intratne biznesy rozdają prezenty.
Nie jesteśmy zainteresowane.
Myślałam, że to przemyśli.
Proszę?
No właśnie.
Co dokładnie powinnam przemyśleć?
- Co? - Wiecie.
Potrzebuję pieniędzy tak jak wy.
Nikomu nie robię krzywdy.
Nikogo nie nachodzę. Co mam przemyśleć?
Nie rozumiem.
A niech to, to Wangbangul?
Oryginalny.
Jakie mięciutkie. Czuć, że markowe.
Za darmo to i trucizna słodka, co?
Nikogo nie zmuszamy.
Możecie iść.
Ja nie mam czasu.
To tylko kilka pytań. To jak?
No dobra, znajdę chwilę.
Zapraszam.
No to ja też.
Dla mnie rozmiar L.
Ja noszę M.
Usiądźcie.
To ja już pójdę.
Idę do pani Joo z żelaznego.
To ja też idę.
Dostaniemy figi za darmo?
Co trzeba zrobić?
„Czy wiesz,
czym jest wibrator?”
Wiesz, czym jest wibrator?
Nie? To zaznacz.
- „Rozwiń swoją odpowiedź”. - Dzień dobry.
- „Dlaczego?” - Mamy upominki.
- Wystarczy wypełnić. - „Bez powodu”.
Do widzenia.
To zajmie kilka minut.
Zapraszamy.
Jaki rozmiar?
M?
Zapraszamy na kawę i po upominek.
To zajmie kilka minut.
Do widzenia.
- To syn prezesa. - Naprawdę?
- Dlaczego? - No…
Pytanie czwarte, C.
Odzew jest większy, niż myślałam.
W akwizycji
chodzi o upominki.
Ta bielizna swoje kosztowała.
Zarobimy coś na tym?
Dzięki pani Oh dostałyśmy zniżkę.
Odbijemy sobie przy następnej prezentacji.
To prawda. Pokazałyśmy im,
że się nie poddamy.
Pokazałaś swój charakter.
Udowodniłaś, że nie zmienisz zdania.
Aż ci oczy iskrzyły.
Oczy? Poważnie?
Iskrzyły?
Nie dosłownie.
Ale można się wystraszyć.
Mnie się podobało.
Kończymy.
- Oczywiście. - Tak.
- Zaniesiemy stoliki. - Dobra.
- Ja odniosę krzesła. - Dobrze.
Stolik.
APTEKA WONBONG
Jak było?
Już sprzątają.
Dlaczego?
Co?
Taki wstyd w centrum miasta.
Nie mogę się tam pokazać!
Będę musiał chować głowę.
Ale czemu?
Żona dobrze wypadła.
Gówno prawda.
- Naprawdę. - Co?
Pięknie wyglądała. Taka skupiona na pracy.
To co, kończymy?
Zaczekaj.
Umyj podłogę.
Już umyłem.
Jeszcze raz.
Skup się na pracy,
będziesz wyglądał pięknie.
Ile razy mam myć tę podłogę?
W końcu się poślizgnę.
No nie.
Dzień dobry.
Szefa już nie ma?
Właśnie wyszedł.
Skaleczyłam się w palec i chciałam kupić plaster.
Już podaję.
Gdzie te plastry?
Poproszę 500 wonów.
Dziękuję.
Przydałoby ci się strzyżenie.
Co?
Mnie? No tak.
Wiem.
Muszę się wybrać do fryzjera.
Do fryzjera?
Tak.
A kojarzysz salon Urok?
Potrafię świetnie dobrać styl.
A ty
wyglądasz jak pewna gwiazda.
Już mam dla ciebie fryzurę.
Gwiazda?
Tak. Ten…
No wiesz, ten…
Odejdź i nie żałuj
- Shim Shin! - Bingo!
Pasowałaby ci jego fryzura.
Tak pani myśli?
Tak. Zapraszam do salonu.
Wyglądam jak Shim Shin? Niemożliwe.
Naprawdę tak wyglądał?
Nie zauważyłem.
Ja też nie.
To czemu tak powiedziałaś?
No cóż.
Z tego samego powodu, dla którego zrobiłyśmy promocję.
Żeby zarobić?
Tak.
Nie powinnam była kłamać przy synu.
Nie szkodzi. Rodzice nie są idealni.
Po prostu się starają.
Też się starałaś.
Woman Sense z kwietnia?
- Bingo! - Bingo.
A Shim Shin to lekka przesada.
Przepraszam.
PRZESTRZEGAJ PRZEPISÓW RUCHU DROGOWEGO
Kapitanie, jestem!
Co to za zamieszanie?
O co chodzi?
Ta kobieta od świństw
rozdawała bieliznę za udział w ankiecie.
Też wziąłem.
W godzinach pracy?
Przecież to damska bielizna.
Dam mamie.
Pozazdrościć syna.
Wypełnia ankiety zamiast pracować.
Mama będzie dumna,
jak przyniesiesz dwie pary gaci.
Jedna jest dla twojej żony.
Co?
Nie trzeba było.
Myślałem, że interes na tym wygwizdowie się nie uda.
A one rozdają bieliznę?
Pewnie dobrze im idzie.
Znasz mnie, trochę pogrzebałem.
Po tym akcie wandalizmu
ludzie nie chcieli rozmawiać z Jeong-suk.
Mówili, że same z nią kłopoty.
- Naprawdę? - Tak.
„Ignorujcie mnie, będę robić swoje”.
I wzięła się za ankiety i rozdawanie gaci.
Uparta jest.
A ty co?
Wiesz coś?
A może
też wypełniłeś ankietę?
Przestań.
Niemożliwe.
Przecież nie zrobiłby tego w czasie pracy.
Prawda?
Na mnie już pora.
Trzymajcie się.
- Szkoda, że taki kolor. - Ano.
I ostatni.
Nazwa jest po angielsku.
Trio nazywane Seo Taiji and Boys.
To jeden z niewielu rapujących zespołów.
Wielkie brawa. Utwór „I Know”.
ZAKŁADY ELEKTRONICZNE
Posłuchaj, Seo Taiji.
Jedna osoba uważa, że melodia jest kiepska.
Posłuchajmy drugiego jurora.
Skupiliście się na tekście.
Gdy słucham muzyki,
zawsze skupiam się na tekście.
Tak.
A wtedy sprawdzam dwie kwestie.
Najpierw poprawność językową.
Innymi słowy to,
czy tekst ma sens.
Okropna ta recenzja.
Wyprzedzili swoje czasy.
To rzadkość.
Może w tym rzecz.
Ludzie odrzucają to, co nowe.
To, czego nie znają.
Tak się napracował.
Pewnie jest mu przykro.
To i tak będzie hit.
Co?
Ci, co zniosą ból, który mógłby ich zniszczyć,
często odnoszą wielki sukces.
Taki mi się wydaje.
Oby tak było.
Włożył w to wiele pracy.
Mam nadzieję, że się nie podda.
Że mu się uda.
Nie wątpię.
To silny człowiek. Wierzę w niego.
Proszę?
Ojej.
EPILOG
UCZCIWY BIZNES
Co to za blizna?
Wygląda jak po oparzeniu.
Kapitanie, było coś takiego, gdy zaczynałeś.
Seryjny podpalacz.
Jeong-suk, miejmy to za sobą.
Cześć.
Śmieć.
Co ty, masz coś do mnie?
Gdzie znajdziemy kobiety z wypchanym portfelem,
które nic nie kupiły?
- Znam takie. - Kto to?
Przyszedłem do ciebie.
Nie przypominał człowieka.
Raczej bestię.
Ty chronisz swoją rodzinę,
a ja swoją. Prawda?
Mi-hwa jest w ciąży.
Napisy: Konrad Szabowicz