UCZCIWY BIZNES
- Co jemy? - Tteokbokki!
- Z sundae! - Wystarczy!
Co tak późno?
Nie chcę iść do pracy.
Nic nowego.
To jest to.
Tak jest.
Może być?
- Tak. - Jak płacimy?
- Na zeszyt. - Lecę.
- Cześć. - Cześć.
- Czołem. - Dzień dobry!
- Jak leci? - Dobrze.
- Jak tam? - Cześć.
Jak się panie mają?
- Piękne. - A jak!
MISS PAPRYCZKI CHILI
GEUMJE, 1992
Zapisać Mi-suk?
Na co?
Na wybory?
Nie, na konkurs piękności!
Prędzej się dostanie do rządu.
A co jest nie tak z moją Mi-suk?
Może Miss Korei nie zostanie,
ale to tylko lokalny konkurs.
Nowa jesteś, to ci powiem.
Geumje słynie z ostrych papryczek i pięknych kobiet.
Poprzednie zwyciężczynie to ideały.
No bez przesady.
To patrz.
- Dzień dobry. - Dobry.
Ojej.
Dzień dobry.
Czołem.
Poproszę jajeczko.
Widzisz?
Matka Min-ha była miss za młodu.
Taką ładną trzeba być.
To było dawno temu.
- Znalazłaś pracę? - Tak.
Dziękuję, do widzenia!
Wielka wyprzedaż!
Marnuje się.
Co ona robi z tymi lalkami?
Doszywa im oczy?
Tak sobie dorabia.
Z taką buźką powinna żyć jak królowa.
Trafiła kiepskiego męża.
Kiepskiego męża?
Ojej!
Wstałeś.
Więcej?
Na tym nie idzie zarobić.
Wiem, ale są urocze.
I już.
Dinozaur Dooly znów może się rozglądać.
Jestem taka dumna.
Spójrz.
Brawo.
Dzień dobry.
Wyspałeś się?
Idź umyć rączki, zaraz śniadanie.
Synuś.
Niespełniona rolniczka.
Chodź.
- Spójrz na mamę. - To już nie przedszkolak.
Pięknie.
To ten?
Plecak po kuzynie?
Tak, plecak Jin-hui.
Co? Dziewczęcy?
Jest czerwony, nada się dla chłopca.
Z księżniczką Minky Momo?
WŁASNOŚĆ JIN-HUI - MINKY
- Mogłaś kupić nowy. - Chciałam.
Ale nie mamy nawet na czynsz.
Dlatego pracuję.
Dla największego frajera z liceum.
Wiem, że się starasz.
Ale wydatków będzie coraz więcej.
Musimy go posłać
- na korepetycje… - Ścigamy się do skrzyżowania!
Gotów?
Do startu…
Tylko nie to!
Goń mnie!
Zaczekajcie.
PASTA GOCHUJANG
Wiedziałem. Mój syn to geniusz.
Miłego dzionka.
Pamiętasz, co mówiłem?
- Co zrobisz, jak ktoś się rzuci? - Złamię mu nos.
Przestańcie.
- Tak nie można. - No co?
Jeong-suk!
Pójdę już.
Pa.
- Miłego. - Chodź.
Jeong-suk nic się nie zmienia.
Jest jak kwiat kwitnący w zamieci.
Przepiękna, choć biedna jak mysz kościelna.
Co?
Przecież to prawda.
Co za…
SZKOŁA PODSTAWOWA
- Chodźmy. - Klasa trzecia!
ROZPOCZĘCIE ROKU SZKOLNEGO
Zbiórka.
- Klasa, do mnie. - Trzecia klasa!
Ten w szortach.
Jedynak, co?
Zgadza się.
Też się rozklejałam, jak pierwsze szło do szkoły.
Przy drugim nie miałam już czasu.
To moje trzecie, w drugiej klasie.
No i proszę.
Mam czwórkę.
Rozumiem.
Pomożesz?
Ale słodziak.
Dziękuję.
Pani Seo.
Dzień dobry.
Nie zapłaciła pani za mleko Min-ji.
Zapłacę jutro.
Proszę tego dopilnować.
Była wychowawczynią mojego drugiego.
Bolca jej brakuje.
- Proszę? - Stara panna, ot co.
Nie odpuszcza kobietom.
Mnie traktuje z góry,
a przy moim mężu jest potulna jak baranek.
- Ojej. - Poważnie.
No nie.
- Bobas napaskudził. - O nie.
Ale babka ma szczęście.
Korzysta z życia singielki.
- Do następnego. - Pewnie.
Śliczna jesteś.
Dziękuję. Pa.
Zaharujesz się. Miłego dnia.
Ciągle tylko pracuje.
SALON FRYZJERSKI UROK
- O rety! - Żyjesz?
- Nic ci nie jest? - Boli.
Ju-ri.
Zapraszam!
Za momencik przyjdę.
Wszystko gra?
- Pomóż mi wstać. - Dobrze.
- Co się stało? - No nie.
Obie na trwałą?
- Tak. - Zgadza się.
Dong-u w szkole?
Tak. Cieszył się na rozpoczęcie roku.
Rozpoczęcie.
Nie poszłaś?
Uznał, że nie jest dzieckiem,
więc powinnam w tym czasie zarobić na smakołyki.
Mądrala. Po kim to ma?
Ryż.
Sporo mi się wysypało, gdy upadłem.
To nic.
A pani co?
Myśli pani, że czyja to wina?
A czyja?
Pani.
Co?
Tak mnie pani strój rozproszył, że wjechałem w wózek.
Nie może się pani normalnie ubierać?
Jak chcesz, słonko.
Słonko?
Nie.
Jakie znowu słonko?
Znalazła się, jak im tam…
- Lambadziara? - Samotna matka.
Właśnie!
To prawda, nie mam męża.
Nie jestem twoją żoną.
To czemu chcesz mi rozkazywać?
Co?
Twoja żona ma rozdwojone końcówki,
a dla ciebie ich nie przycina.
Jednej już rozkazujesz. Ja też mam cię słuchać?
Nieważne. Pani zapłaci i znikam.
Dobrze.
No cóż.
Co nieco rozsypałeś,
więc trochę odejmę.
No tak, kawka.
Obie z cukrem, jedna z mlekiem?
Ale mu przygadała.
Od paru dni jem na mieście i mam wzdęcia.
Wiesz?
- Dziękuję. - Proszę.
Muszę przyznać,
że domowa kuchnia jest najlepsza.
O której dziś wrócisz?
Jak zwykle, a co?
W kinie puszczają Milczenie owiec.
Może obejrzymy?
Milczenie owiec?
Nie, dzięki.
Nie lubię zwierząt, a owiec to już w ogóle.
W tym filmie nie ma owiec.
A w kinie zawsze zasypiam.
Szkoda kasy.
A jak im owce milczą, to niech idą do weterynarza.
Ludzie oglądają owce dla rozrywki?
Żałosne.
Lecę.
Czasem straszna ze mnie gapa.
Pewnie jest przemęczony pracą w aptece.
Prawda?
Oczywiście.
Nie zostaniesz na herbatkę?
Dziś pierwszy dzień szkoły, muszę iść po zakupy.
W takim razie idź.
Dziękuję.
Czy mogę dostać tygodniówkę?
Tam położyłam.
Dziękuję pani.
CENA: 28 000 WONÓW
SKLEP MIĘSNY
Tylko ja mogę z nim wytrzymać.
Dzień dobry.
To mama Min-ha!
Dawno cię nie było.
Poproszę 60 deko szyneczki.
Robi się.
Na mnie już pora.
Daj no jeszcze kości wołowych.
Znowu?
Ciągle gotujesz mężowi ten rosół.
Na co mu tyle energii?
Gotuję mu to na potencję.
Za młodu wystarczył mu kawałeczek szynki,
żebym całą noc nie zmrużyła oka.
Gdzieś mu uleciała ta energia.
Racja.
Pewnie po to jej ta szynka.
W tym wieku można i bez szynki.
Niech mu swoją szyneczką zaświeci,
to będzie szarpał jak wilk.
Już gotowe?
Chwileczkę.
Masz przecież dziecko, przestań.
Takaś grzeczna?
Trzeba czasami poświntuszyć.
Proszę. Dziękuję.
Do widzenia.
Teraz mi wstyd.
Zawsze taka była.
To dobra, wesoła babka,
ale te tematy ją krępują.
Świntuchy.
„Pensja 500 000 wonów?”
SPRZEDAŻ BIELIZNY NOCNEJ
„Dowolne godziny?”
„Noc pełna pasji”…
„Bielizna”…
Cześć.
Min-ho zaczął szkołę,
więc uczcimy to bulgogi.
Jak myślisz?
Chwileczkę.
Co ci się stało?
Biłeś się z kimś?
- Tak. - Gdzie?
W fabryce.
Pobiłeś się z szefem?
Prowokował mnie. Nerwy mi puściły i go walnąłem.
Powiedział, że odejmie mi z wypłaty za leczenie.
Zrobił to celowo.
Czemu miałby…
Czyli co,
nie zapłaci ci?
- Znajdę inną pracę. - Niby gdzie cię wezmą?
Daruj, wiem!
Dlatego siedziałem cicho,
mimo że to kawał drania.
Przecież…
CV NAZWISKO: HAN JEONG-SUK
Nie zatrudniacie mężatek?
W ogłoszeniu nic o tym nie było.
Jak można było to pominąć?
To przez charakter tej pracy.
Przykro mi.
Dziękuję.
Pójdę już.
Bużkę ma ładną.
Ejże!
Wolałbym zatrudnić brzydką pannę
niż ładną mężatkę.
No mówię.
Ale…
Tak?
Tak się zastanawiam.
Co ma ślub do pracy księgowej na stacji benzynowej?
Mężatki też potrafią dodawać.
Nie rozumiem.
OFERTY PRACY
O rety.
Dzień dobry.
Miło cię widzieć,
ale wolałabym zobaczyć czynsz na czas.
Dziś zapłacę, chwileczkę.
Skarbie.
Czekałaś!
Wziąłeś nasze oszczędności?
Ano. I wydałem.
No, zainwestowałem.
Kochanie.
To były pieniądze na czynsz.
Wiem.
Ale jeśli mój plan wypali, zarobimy na rok z góry.
A jeśli nie?
Co powiemy właścicielce?
No…
Jak mogłeś?
- Wszystko zmarnowałeś. - Co?
Według ciebie wszystko robię źle.
- Wcale nie. - Nieważne.
Wszyscy patrzą na mnie z góry.
Nawet ty.
Kochanie.
NOC PEŁNA PASJI
FANTASY LINGERIE SPOTKANIE KANDYDATEK
Jak miło!
Dzień dobry.
Od razu mi lepiej, jak widzę znajomą twarz.
Chodźmy.
Tylko że…
Chyba już pójdę.
Nie, wejdźmy razem.
Nikt na świecie nie chodzi bez bielizny.
To nic takiego.
Nie.
To nie jest zwykła bielizna.
Ta odzież nie ma zasłaniać czy chronić.
Ona ma odsłaniać.
Takiej pikanterii się nie spodziewałam.
Panuje przekonanie, że kobiet nie interesuje seks.
Bzdura.
Nawet nam zależy
na pełnym namiętności życiu łóżkowym.
Mamy do niego pełne prawo.
Gdybym wiedziała, nie przyszłabym tu.
Idę stąd.
- Naprawdę? - Spodziewałam się.
Szkoda.
Nie chcesz dorobić?
Pomyliłam się.
Chcę. Muszę.
Ale nie podejmę się byle czego.
Kobiety to odrzuca.
Jak miałabym to sprzedawać?
A jeśli wiem, co mówię?
Taka bielizna może się wydawać obca, krępująca.
Ale ja wierzę w wasz sukces,
bo nie będziecie pierwsze.
Oto zebrane przeze mnie materiały.
Nasi poprzednicy.
Brytyjski lekarz Joseph,
który wymyślił wibrator na potrzeby leczenia histerii i lęków.
Po pewnym czasie znaleziono dla niego zastosowania erotyczne.
W latach 60. w USA
zaczęto sprzedawać zabawki erotyczne.
Ich popularność rosła, a w 1977 roku sklep Good Vibrations,
pierwszy sex shop,
otworzył podwoje w San Francisco.
Wtedy zabawki erotyczne dotarły do Korei.
Byłam kobietą w kwiecie wieku, która handlowała towarami od armii.
Zabawki erotyczne pokazał mi żołnierz.
O co chodzi?
Rety, co to jest?
O raju.
I co?
James.
Trochę to…
Pani Kim.
Zbije pani na tym fortunę.
Marzy pani o bogactwie.
To jak?
Fortunę?
Wtedy założyłam
Fantasy Lingerie.
Skoro zaczęła w latach 60.,
to robi to już ponad 30 lat.
Może i Korea to konserwatywny kraj,
ale ja wiedziałam, że to ma potencjał.
I co?
Oto mój sklep w Seulu.
Przed wejściem widziałyście zdjęcia.
Auto na zewnątrz też jest moje.
Co?
O rety.
Nie do wiary, ja i zabawki erotyczne.
Prawda?
Mało która matka marzy o takich zarobkach.
Nie muszę nawet dostać 500 000 wonów.
Wystarczy mi 300 000.
Nie martwiłabym się o czynsz.
Kupiłabym synowi nowy plecak.
Mamy przynieść gotówkę ze sprzedaży do biura,
żeby dostać pensję.
Nic nie musimy inwestować. Ale jeśli nie sprzedamy, nie zarobimy.
I nie dostaniemy więcej towaru.
Myślisz, że damy radę?
Cóż, zgodziłyśmy się.
Musi nam się udać.
A zgrywała taką cnotkę.
Zaczekaj.
A gdzie on miał dach?
Auto jak z filmu.
W Geumje takich nie ma.
Kto to mógł być?
Przepraszam.
Tak?
Znajdę tu jakąś kawiarnię?
Gdzie tam, nie u nas.
Ale kawałek dalej jest herbaciarnia.
Herbaciarnia?
Może pan wypić kawę z automatu.
Nie jest pan stąd. Może się pan przysiądzie? Pogawędzimy.
Poczęstujemy pana ciasteczkiem ryżowym.
Nie, dziękuję.
Rajuśku.
Niech pan się nie da prosić. Na chwilkę.
Nie ma potrzeby.
Naprawdę. Przepraszam.
Ja mogłam go chwycić.
Gdzie to sprzedawać?
W jakimś dużym domu.
Jeong-suk.
Wyprasujesz koszule?
Mąż ma w weekend spotkanie.
- Wyjeżdżacie? - Do Royal Clubu.
Mąż chce otworzyć kolejną aptekę.
Wspominał, obok kina.
Właściciel lokalu to prezes klubu.
- Mąż agentki nieruchomości. - Rozumiem.
Najpierw odmówili, ale chyba się przekonują.
Co za ulga.
Jeśli dobrze pójdzie, dostaniesz więcej godzin.
Rozumiem.
Proszę pani.
- Znalazłam dodatkową pracę. - Naprawdę?
Jako akwizytorka.
Sprzedajesz coś po domach?
Tak.
Ale…
Cóż, nie mam wielu znajomych.
A mój dom się nie nadaje do prezentacji.
Mogę skorzystać z waszego?
Oczywiście zapłacę.
I dam prezent.
Oczywiście, że ci pomogę.
A co sprzedajesz?
Kosmetyki, garnki?
No cóż…
Rozumiem pani zaskoczenie.
Ale to coś nowego. I jaka rozrywka.
Jeong-suk.
Wiesz, że jestem otwarta.
No pewnie.
Ale…
Ale nie aż tak.
Serio? Jest pan z policji w Seulu?
Tak.
Skończył pan szkołę w Stanach
i szkołę policyjną.
To za niskie progi.
Taka szycha w naszej mieścinie?
Co pan tu w ogóle robi?
Zna tu pan kogoś?
Nie. Miejsce wydało mi się przyjemne.
No tak.
I tu ma pan rację.
Rzadko miewamy tu przestępców.
Ale i ludzie są inni niż w Seulu.
Prości.
Tak?
Musi pan się pilnować.
Jeśli będzie pan szybko mówił,
uznają, że jest pan nieuprzejmy.
Proszę się ładnie witać. Zgadzać się na przysługi.
Właśnie.
Detektyw Na pana wprowadzi, ma tu najdłuższy staż.
Choć ciężko uczyć czegoś, o czym nie ma się pojęcia.
Nie zapędzaj się.
W życiu. Nie mamy tu nowicjuszy.
Będę go dobrze traktować.
Czemu pan tak nagle wstał?
A nie skończyliście?
Niby tak, ale mnie pan zaskoczył.
Może zjemy razem lunch?
Nasze gochujang znają w całej Korei.
Zapraszam na wieprzowinkę w gochujang.
Już jadłem obiad.
Nie ma jeszcze 11.
Jem wcześnie.
Jutro mój pierwszy dzień, pójdę już.
Do zobaczenia.
Niech to.
Okłamał nas, żeby się wykręcić.
Widać, że nie chce spędzać z nami czasu.
KOMISARIAT W GEUMJE
BEZPIECZNI OBYWATELE! GEUMJE - TU CHCE SIĘ MIESZKAĆ
MIASTO Z LOTU PTAKA
Coś nowego? Rozrywka?
Wyglądam na znudzoną?
Gotowe.
Oby wrócił, zanim ostygnie.
Dzyń!
- Siad! - Dobrze.
Czemu zgasiłaś światło, skoro jeszcze nie wróciłem?
Śpisz czy udajesz?
Ciepłe. Oparzyć się idzie.
Pobudka, słonko.
Otwórz oczy. Wiem, że nie śpisz.
Rozmawiałem z prezesem Eomem.
Mogłeś zadzwonić. Nastałam się przy garach.
To bez znaczenia.
Prawie dziś dobiliśmy targu.
Dae-geun to utrapienie, ale czasem się przydaje.
Wspaniale.
Co to za ton?
Źle mówię?
Ja się staram, a ty masz to gdzieś.
- Co? - Mogłabyś mnie wesprzeć.
Zbliżyć się do żony prezesa,
trochę ją pourabiać.
Ale ty trzymasz wszystkich na dystans.
Tylko ja błagam, płaszczę się i próbuję coś ugrać.
Kiedyś ci się podobało, że nie jestem jedną z tych plotkar.
Jeszcze pyskujesz?
Trzeba iść z duchem czasu.
Mogłabyś być jak te współczesne kobiety,
wyzwolone, które mają jakieś hobby.
Szkoda.
Idę się umyć.
Zrób mi herbatę z miodem.
Czysto tu jak w szpitalu.
Nie masz innych zajęć poza sprzątaniem?
Duch czasu?
Hobby?
Współczesna kobieta?
Seong-su rozłożył całą trójkę za dokuczanie Jeong-suk.
Była ich czwórka, oni i Chang-sik.
Racja.
A ty co?
Wspominasz tylko o czasach Muszkieterów.
Opowiedz o czymś, co wiem,
żeby reszta nie czuła się wykluczona.
No nie, Jeong-suk?
Jeong-suk!
Co?
Nie martw się.
Popytałem trochę o robotę dla Seong-su.
Nie martwię się.
Coś wymyśli.
- Odbiorę. - Jasne.
Do dna.
Halo?
To ja.
Przejdę do rzeczy.
W sprawie tej akwizycji.
Udostępnię ci dom.
Proszę?
Na pewno?
Jak wiesz, nie mam wielu koleżanek,
ale popytam.
Dziękuję.
To na pewno była trudna decyzja.
- Dlatego… - Kochanie!
Mydło się skończyło!
Już niosę.
SALON FRYZJERSKI UROK
Dzieńdoberek.
Nie kojarzę pani.
Zapraszam.
Oczywiście.
Jak czeszemy?
Sama nie wiem.
Nie zastanawiałam się.
Może mi coś pani poleci? Mam dziś spotkanie.
Rozumiem.
Co to za spotkanie? Coś dobierzemy.
Znajoma organizuje u mnie w domu sprzedaż seksownej bielizny.
To ci dopiero.
Mogę przyjść?
A chce pani?
Wszyscy są mile widziani.
Czyli mogę.
W takim razie polecam trwałą.
Poproszę.
No dobra.
Pani Lee.
- Dzień dobry. - Ano dobry.
O rety.
Wieki mnie tu nie było.
Kogo ja widzę, Geum-hui.
Znacie się?
Mój mąż jest przewodniczącym Royal Clubu.
A jej - jednym z niezliczonych członków.
Co robisz z włosami?
Trwałą.
Ty?
No kto by pomyślał?
Czemu?
Naśladujesz mnie?
Proszę?
Trwała wygląda dobrze
tylko na mojej głowie.
Nie naśladuj mnie,
bo będziesz wyglądać jak strach na wróble.
Skoro się znacie,
to też pani powinna do niej wpaść.
Organizuje pokaz bielizny.
- Ależ… - Bielizny?
Jaka szkoda.
Akurat córka wraca z Seulu i mam kupę roboty.
Nie wyrobię się.
A szkoda, szkoda.
Tu byśmy co nieco poprawiły.
- Jak było? - Opowiadaj.
Wreszcie coś sprzedam.
I jak? Mów!
Co z Hyeon-su?
Spotkam się z nim.
Będziecie parą? No nie!
- Fajnie być młodą. - Nie byłaś z Yeong-manem?
- Nie. - Yeong-man?
Chwileczkę.
Proszę pani.
Ale ciężkie.
Ostrożnie.
- Dziękuję. - Momencik!
Proszę usiąść.
- Wysiada pani czy nie? - Tak!
- Bo odjeżdżam. - Już!
- Dziękuję. - Żaden kłopot.
O nie!
Proszę się zatrzymać!
Panie kierowco!
Co ja teraz zrobię?
Proszę pana!
Przepraszam!
Proszę pana!
Zostawiłam coś w autobusie.
Coś bardzo ważnego.
Nie mam czasu, jak pani widzi…
Błagam!
Jest pan moją ostatnią nadzieją.
Co ja pocznę?
Proszę mi pomóc!
O rety.
- To ten? - Tak.
Rajuśku.
Panie kierowco!
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Przepraszam! Dziękuję!
Mam!
No nie.
Ale ja mam pecha.
Niech to.
Co to jest?
To pani ostatnia nadzieja?
Tak.
Nie zdążę wyjaśnić,
ale owszem, ostatnia.
Bardzo panu dziękuję.
Dziękuję.
Po stokroć dziękuję!
Dziękuję!
Prości ludzie?
Jeong-suk.
Przepraszam za spóźnienie.
Nie w tym rzecz.
Miało jej nie być, a przyszła. Żona przewodniczącego klubu.
- Co? - Ładnie.
Dom jest…
Jest mniejszy, niż sądziłam.
- Maleńki. - Spójrzcie.
To Seo-yeon. Chodziłyśmy razem do szkoły.
Znasz jej córkę?
No to mamy przekichane.
Zostańmy przy samej bieliźnie.
Albo idziemy na całość, albo wcale.
Ćwiczyłam całą noc.
Nie będą się czuć niekomfortowo.
Bez obaw.
Jeong-suk.
Ręce ci drżą.
Co się ze mną dzieje?
W mieście jest jeden sklep z bielizną.
- Ale amerykańska? O rety! - Fakt.
Kiedy zaczynamy?
Nie wiem.
Tylko marnujemy czas.
Zaraz przyjdą.
Zaczynamy?
Tak.
Pycha.
Przepraszam.
Jeong-suk, to ty?
Cześć.
Ty handlujesz tymi fatałaszkami?
Kto by pomyślał,
taka porządna dziewucha.
Tacy też mogą sprzedawać bieliznę.
Pewnie będzie równie nudna co ona.
No to zobaczmy tę nudną bieliznę.
- Tak jest. - Tak.
Pokaż, co tam masz!
Śmiało.
- Zobaczmy. - Tak.
Ciekawe.
Dobrze.
- Co? - Co to jest?
- Co to ma być? - Co?
Wielkie nieba.
Chciałam coś, czym zakryję oponkę.
A to jest przezroczyste.
- Na co to komu? - Co tu się…
Cicha woda brzegi rwie.
Poświntuszyć nie chce, a sprzedaje takie rzeczy?
Ładniutkie!
- Naszyjniki też sprzedaje? - Ładny.
- Naszyjnik. - Tak się go nosi?
Ładny.
To nie naszyjnik.
- Co? - Nie?
To bielizna.
- Wielkie nieba. - Rety!
To mają być majtki?
Gdzie jest przód?
Tutaj.
Jasny gwint.
Chwileczkę.
Tu coś się odpruło.
Dołu nie ma.
No nie ma.
I tak ma być.
Że bez kroku?
Ale po co?
Cóż…
Jak by to ująć…
Wiecie.
Jak w sklepach, które mają ciągle otwarte drzwi.
Wiecie, po co to robią?
Żeby ich co chwile nie otwierać.
Każdy wchodzi i wychodzi, kiedy chce.
Właśnie! Łatwy dostęp.
Do czego?
No wie pani. Tam.
Tam?
Poszaleli.
A niech mnie.
Czy ja śnię?
Co tu się dzieje?
Zaraz tu zejdę na serce.
Rozumiem pani zaskoczenie.
Sama byłam w szoku.
- Ale… - Geum-hul.
Wiedziałaś o tym?
Nie wiedziałaś.
Ta kobieta cię oszukała, prawda?
Przecież nie jesteś z tych,
co robią takie świństwa.
Studiowałam literaturę anglojęzyczną.
A ta co mi ze studiami wyjeżdża?
My też mamy dyplomy.
Nie studiowałaś, mamo.
Cicho bądź.
Nie w tym rzecz.
Pochłonęłam masę książek i filmów po angielsku.
To mnie nie szokuje.
Jestem otwarta.
Wiele filmów pokazuje, że erotyka to też forma sztuki.
Choćby Kochanek lady Chatterley.
No tak.
Ta lady, znam przecież.
- Oczywiście. - Tak.
Taka teraz moda.
Wy nie czytacie powieści i nie oglądacie filmów,
wiec to was szokuje.
- Nie pomyślałam. - Fakt.
CHILI
Co? Dałeś Seung-takowi pieniądze na inwestycję?
Czemu mu zaufałeś?
Jego ojciec rządzi miastem.
Miałby mnie oszukać?
A niech sobie i krajem rządzi.
Rodzina dawno się go wyrzekła.
Mogłeś mnie spytać.
I co z tego?
Nie wiadomo, co z tego wyjdzie.
Co za gość.
Fajne,
ale wybór jest mały.
Masz tego więcej?
Nie ma tu nic,
co by mnie urzekło.
Mam jeszcze trochę innych produktów.
Gwóźdź wieczoru.
Nic w moim rozmiarze.
- Właśnie. - Musi pasować.
- Tak. - Racja.
Za mała rozmiarówka.
Może źle uszyli?
Proszę bardzo.
Co to?
Mikrofon?
Nie ma kabla.
To tłuczek do czosnku.
- No tak. - Oczywiście.
Nie. To masażer.
Twarz się tym masuje? O tak?
- Są takie. - No przecież.
Nie twarz.
A co?
Ramiona.
- Tak. - Nie inaczej.
No mówże!
Nie mogą powiedzieć wprost?
- Co? - To co to jest?
- Co? - Zejdę tu na serce.
Co takiego?
Odłóż to natychmiast!
- O rety! - Ojej!
Ale dziwactwo.
To co to robi?
- O raju! - Wielkie nieba!
Po kiego mi to?
A niech mnie.
Jesteście zaskoczone.
Mówiłam, żeby odpuścić.
Muszę tu posprzątać.
Nic nie sprzedałyśmy. Co teraz?
Jeong-suk.
To ustrojstwo…
Poproszę.
Co?
Poważnie?
Tak.
Wspaniale!
Sama nie wiem.
Która lepsza?
Ta jest uroczo sexy,
a ta bardziej pikantnie.
W pani stylu…
A to kto? Mój mąż nie powinien jeszcze wrócić.
Kto tam?
Policja.
Policja?
Dobry wieczór.
Jestem Kim Do-hyeon, nowy detektyw.
To pani dom?
Tak.
- Cóż… - Dostaliśmy zgłoszenie,
że znajduje się tu burdel.
To niedorzeczne.
Pan jest policjantem?
Znacie się?
Nie, dziś tylko…
Jaki znowu burdel?
Właśnie.
Kto wymyślił tę bzdurę?
Pewnie moja mama.
Są tu same kobiety.
Zgłoszono nam, że korzystacie panie
z lubieżnych przyrządów.
Chcielibyśmy to sprawdzić.
Jeśli wszystko gra, nie będziemy przeszkadzać.
A ty co?
Zajrzę tylko.
Proszę pana.
- Zobaczmy. - Proszę pana.
Proszę otworzyć.
Zapraszam.
Tylko się rozejrzę.
Nic tu nie ma.
Zobaczmy.
Dość wymowna odzież.
Miałyśmy tylko prezentację bielizny.
To chyba żaden problem.
My to ocenimy.
Detektywie, rozejrzyj się tu.
Tak jest.
Nie ma tu nic złego.
Co się stało?
Chyba ktoś tam jest.
Nie ruszaj się!
A pan to kto?
Policjant!
Przepraszam panią!
To wszystko?
Tak.
No dobrze.
Niczego nie znalazłeś?
Nie.
Pójdziemy już.
- Dziękuję. - Proszę.
Bardzo panom dziękujemy.
Gdzie te wszystkie wibratory?
- Zniknęły? - Zniknęły.
Tu są.
O rety.
Spryciula ze mnie, co?
Lepiej, żeby policjanci tego nie widzieli.
Dziękuję!
Co to ma być?
Wynocha z mojego domu!
Co za wieczór. Co to było?
Tu mieszkają sami porządni ludzie.
Dziwne te babki.
- Zdrówko. - Zdrowie.
- Doleję ci. - Pewnie.
Jak tam inwestycja?
Nic nie bój. Zaufaj mi.
No pewnie. Wypijmy.
O rety.
Gosposia aptekarza sprzedawała wibratory?
Tak!
Żona mi opowiadała
o sprośnej bieliźnie
i jakichś mechanicznych dziwadłach.
Słyszałeś? Co za babka.
Ale bym ją poobracał.
Co?
Nie sprzedaje tylko wibratorów.
Daje jak nic.
Coś ty powiedział?
Co?
Dupek.
Mama już poszła?
Co z Min-hem?
Chcesz wiedzieć?
Myślałem, że tylko te sekszabawki ci w głowie.
Wiem,
czym się zajmujesz.
Wybacz, że nie mówiłam.
Wiem, że tego nie lubisz.
Zrozum.
To tylko działalność.
Ciężką pracą…
Działalność?
Co to za działalność?
Prostytucja?
Jak możesz tak mówić?
Zabroniłem ci…
to robić.
Nie szanujesz mnie?
Cholera.
Bo nie mam pracy?
No cóż, nie masz.
Gdy straciłeś pracę,
wkurzyłam się, bo wydałeś pieniądze na czynsz.
Musiałam coś zrobić.
Czyli te plotki to prawda.
Mówią, że zniszczyłem ci życie.
No dobrze.
Wyniosę się.
Lepiej późno niż wcale.
Hańba.
Jak mogłaś ją z tym wpuścić do mojego domu?
- Twojego? - A co, twojego?
Nie wygłupiaj się.
Ta fryzura, te bzdury…
Tylko narobisz nam kłopotów tym udawaniem.
Niech to.
Chciałeś współczesnej i wyzwolonej kobiety.
Nie zjesz więcej?
Nie jestem głodny.
Jeong-suk nie dzwoniła.
Pewnie wie, że tu jesteś.
Powinna cię błagać o przebaczenie.
Jak ona śmie?
Przestań.
- Idę spać. - Dobra.
Odpocznij.
Nawet nie ruszył jedzenia.
Jesteś po jego stronie?
Przecież ją znasz lepiej.
Dlatego się złoszczę.
Po co jej takie wulgarne głupoty?
Nie mieszaj się.
Niech sami rozwiążą swoje problemy.
Idę do pracy.
Dobrze.
- Uważaj na siebie. - Będę.
- Miłego dnia. - Dzięki.
Proszę.
Zostawiłaś to przez mojego męża.
Dziękuję i przepraszam.
I jeszcze to.
To za dużo.
Jest więcej, bo kupuję to.
- Poważnie? - Tak.
Nie mogę się oprzeć.
Chciałam być sobą.
Ale gdy mąż mi powiedział,
że mam nie udawać,
uznałam, że chyba zacznę.
Słodka jesteś, słonko.
Za stara jestem na „słonko”.
Niby czemu?
W tym nie możesz być taka spięta.
W USA wszyscy mówią sobie po imieniu. Prawda, Geum-hui?
Ojej.
In-tae?
Mi-hwa?
In-tae.
Mi-hwa.
O rety.
UCZCIWY BIZNES
SPECJALNE PODZIĘKOWANIA: RA MI-RAN
Kto jest najpiękniejszy w oczach męża?
Każda poza żoną.
Zanim się obejrzycie,
wdadzą się w romans.
Może są tacy sami.
Ludzie plotkują, że pokłóciła się z mężem
przez te zbereźne produkty.
Mąż ją zostawił.
Cześć!
Nie ma gdzie prezentować produktów.
Mowy nie ma.
nas takie lubieżne zabawy nie interesują.
Podjęłam decyzję.
Podejmę się tej pracy.
- Nie przeraża pana to odludzie? - Nie.
Chcę obserwować.
Napisy: Konrad Szabowicz