Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
W małej nadmorskiej wiosce mawia się:
„Kto prosi o to, co jego,
przekona świat, że mu się należy”.
Teraz już wiesz, gdzie są ryby.
Proszę.
Pewien mężczyzna skończył 40 lat
i pogrążył się w smutku, bo nie miał dziecka.
Wypełniała go bezkresna pustka
i niemalże nic sprawiało mu radości.
W duchu czuł, że spada w otchłań.
Był marzycielem,
więc wszelkie przeszkody traktował jak drobnostki,
a nie powody, by się poddać.
ROZDZIAŁ PIERWSZY
RZECZYWISTOŚĆ GONI WIELKIE MARZENIA
OJCIEC BEZ SYNA SZUKA SYNA BEZ OJCA
Nie znam nikogo dziwniejszego. Nigdy z nami nie rozmawia.
- To my nie rozmawiamy z nim. - Zawsze trzyma się na uboczu.
O wilku mowa.
Powodzenia.
Nie jesteś gadułą, co?
Dlaczego?
Niektórzy mówią o przeznaczeniu.
Inni o przypadku.
Fakty są takie, że dostałam to od świata.
Chłopiec jadł tylko tuńczyka z puszek, ale nigdy nie odszedł od starca.
Możesz go dotknąć. Możesz wszystko.
On zawsze się uśmiecha.
Jesteś głodny?
A co pan ma?
Ma pan dżem z żabotikaby?
Mam drzewo.
- Drzewo? - Żabotikaby.
Zbierz trochę.
Przyrządzę ci.
Czemu nie kupi pan gotowego?
Bo umiem go przyrządzić.
Jak ma pan na imię?
Crisóstomo.
Dziwnie.
Camilo.
Nie...
Lepsza niż z puszki.
Camilo.
Tak jest, dobra robota!
Tak jest.
Kiedy wrócę do szkoły?
Lodowata!
Codziennie będę tyle chodził?
Crisóstomo.
Wstawaj, idziemy do kościoła.
- Słyszałeś o drzwiach? - Owszem.
- Czemu pytasz? - Nieważne.
Chodźmy.
Poczekam tutaj.
Nie znałem swojej mamy.
Nic o niej nie wiem.
Dużo wiem o babci, ale tak naprawdę jej też nie znałem.
Chciałbym mieć mamę.
Mógłbyś kogoś znaleźć.
- Ja? - Tak.
Brak mi doświadczenia.
Z nikim się nie spotykałeś?
Nie jest nam dobrze we dwóch?
To za mało?
Jest dobrze, ale...
Mogłoby być lepiej.
Dwa razy lepiej.
Ma pani gerbery?
Mam takie. Świeże płatki, cienkie łodyżki.
Jeszcze nie straciły kwiatów.
Przepraszam.
Miała trochę ponad 80 centymetrów.
Ledwie wystawała nawet nad najniższe z płotów.
Tak ludzie postrzegali tę małą kobietę.
Dzień dobry.
Ludzie traktowali ją jak kwiat.
Dzień dobry.
Myśleli, że wymaga ciągłego podlewania i stałej opieki.
Kobieta nie prosiła o wiele.
Doceniała miłość, którą otrzymywała.
ROZDZIAŁ DRUGI
MIŁOŚĆ W NIESZCZĘŚCIU
- Gotowa? - Jeszcze nie.
- Poczekamy. - Bez pośpiechu.
Przyniosłam koszulki córki, powinny być dobre.
A ja koc. To wietrzna okolica.
Dziękuję, ale nie musicie się martwić.
Już to mówiłaś, ale naprawdę nie powinnaś wychodzić.
To prawda.
- Sporo padało i okropnie wieje. - Małe kości nie dadzą sobie rady.
- Oj nie. - Uważaj.
Tabletki od lekarza działają. Nic mi nie jest.
- Wspaniale. - Mnie też nie jest lekko.
Mąż dużo pracuje, ledwo go widuję.
Mój dużo podróżuje, ale gdy wraca, dobrze się nim opiekuję.
A on opiekuje się mną.
Odkąd straciłam męża, szukam mężczyzny dla córki.
Bezskutecznie.
Modlę się, by znalazła kogoś przyzwoitego. Świat jest pełen drani.
- To prawda. - Musimy się modlić.
Tobą nikt się nie opiekuje, pozwól nam sobie pomóc.
Nie musicie.
Wciąż szukam mężczyzny o wielkim sercu.
To niebezpieczne.
Mężczyzna przestawiłby ci wnętrzności.
Zwłaszcza...
taki...
z wielkim sercem.
Jeśli facet położy na niej łapy,
to płuca podejdą jej aż pod gardło.
Rozpłata ją na pół.
Jej ciało jest delikatne, ale mózg ma sprawny.
Wie, co robi.
Pani doktor, po co jej tak duże łóżko?
Jest ogromne.
Pani doktor, karlica, która marzy o mężczyźnie...
Ma na imię Francisca.
Miłość to rzadkość wśród normalnych ludzi.
Normalnych ludzi?
Przyjmuję wielu pacjentów, ale normalnego jeszcze nie miałam.
- Żaden nie jest w pełni... - Pani doktor, ona potrzebuje pomocy.
- Biedactwo ma mdłości. - To prawda.
To normalne na tym etapie ciąży.
Mogą panie już wyjść? Muszę wrócić do pracy.
Mam dla pań poradę medyczną:
proszę pilnować swoich spraw.
Dziecko podobno jest zdrowe.
Będzie rósł jak pozostałe dzieci.
Ostatnim razem nie zamknęłaś drzwi do sypialni i...
Widziałyśmy twoje nowe łóżko.
Duże, prawda?
To nie jest łóżko do spokojnego snu.
Tak, jestem w ciąży,
ale dziecko nie jest owocem miłości.
Mężczyźni od zawsze chcieli wejść do mojego łóżka.
Gdy tego nie chciałam, odmawiałam.
Gdy ciało chciało, zgadzałam się.
Szybko to załatwiałam.
To była namiastka uczucia.
Gdy mnie dotykali...
nawet jeśli myśleli wtedy o sobie...
albo o innej...
serce dawało się nabrać.
Serce ma potrzeby.
I cieszy się na każdy...
uścisk.
Każdy dotyk.
Każdy pocałunek.
Czyli...
jakiś mężczyzna...
O małym sercu.
W ciążę nie zachodzi się, spacerując.
Jestem mała, nie głupia.
- Zgwałcono panią? - Nikt mnie nie skrzywdził.
Proszę.
To lista mężczyzn, których zapamiętałam. Jeden z nich musi być ojcem.
Nie wiem, czy ich pan aresztuje. Może wystarczy jakieś badanie?
Oczekuję tylko drobnej pomocy finansowej.
Sama wychowam to dziecko.
To prawie cała wioska.
Mój tata tu jest.
„Obleczcie pełną zbroję Bożą,
byście mogli się ostać wobec podstępnych zakusów diabła”.
List do Efezjan 6:11.
Boża zbroja nas chroni i pomaga osiągnąć zwycięstwo.
To zwycięstwo znajdziemy tutaj,
z naszym ojcem w domu Bożym.
To też wasz dom.
To wasz dom.
To nasz dom.
Dzięki nieskończonej miłości Boga.
A jeśli moje dziecko nie jest jeszcze gotowe?
Wszystko będzie dobrze. Jestem przy tobie.
Jeśli coś pójdzie nie tak, chcę mu dać na imię Camilo.
- Pacjentka krwawi. - Camilo, dobrze.
Tniemy.
Nie oddycha.
Rozpoczynam reanimację.
Raz. Dwa. Trzy.
- Raz. Dwa. - Raz. Dwa. Trzy.
Puls?
Raz.
- Dwa. - Ciągle nic.
Raz. Dwa.
Raz. Dwa. Trzy.
Raz. Dwa.
- Raz. Dwa. Trzy. - Puls?
Brak.
W dzieciństwie kładł się na kolanach matki,
a ona głaskała go po głowie.
Wierzyła, że sensem życia jest wychowanie syna na mężczyznę
i oczekiwanie na wnuki
w poczuciu dobrze wykonanego obowiązku.
Ale chłopiec okazał się zbyt delikatny,
a ciepły dotyk matki oddalił się.
ROZDZIAŁ TRZECI
UWAŻANO, ŻE BYŁ DELIKATNY I ZBĘDNY, JAK KWIATY
Mamo, mogę iść do łazienki?
Twarz się zagoiła?
Sama coś złapiesz, jak będziesz dotykać jego brudów.
Jest delikatny i tyle.
Skoro tak twierdzisz. Tutejsi wybijają to ludziom z głów.
Kobietę, która lubiła kobiety, wbili na pal.
Ciało wystawili koło kościoła, żeby wszyscy widzieli.
Policja nic nie zrobiła. Nie pomogła ani jej, ani pozostałym.
Prawo prawem, ale ludzie wiedzą, co jest słuszne.
Może wyrzucę go z domu?
Niektóre dzieci są niegrzeczne i tyle.
Długo jeszcze będziesz spierać tę krew?
Bóg dał ci chłopca, ale może potem zmienił zdanie?
Weź nóż i skończ to.
Inaczej zrobi to ktoś z wioski.
Nigdy nie zrozumiesz serca matki.
A jeśli taka jest wola Boga?
Już nigdy cię nie rozczaruję.
Gorączka wróciła.
Weź tabletkę.
Męskie łzy wysychają.
Jest zimno. Nie chcesz kurtki?
Znasz może drogę na targ?
Jedź prosto.
Podrzucić cię?
Spieszysz się?
Spóźniłeś się.
W wiosce jest tyle dziewcząt.
Wybierz którąś.
Ożeń się, spłódź dzieci.
Potrzebuję wnuka.
Bo o to chodzi w życiu.
Czy bierzesz Antonina za męża
i ślubujesz mu miłość, wierność i uczciwość małżeńską?
Tak.
Antonino.
- Czy... - Tak.
Pocałuj pannę młodą.
Od kiedy obiecano ją sąsiadowi,
dziewczyna zrozumiała, że wolność znajdzie w małżeństwie
i pomiędzy jej nogami.
Myślała, że między nogami ma haczyk, który zaczepi się o penisa chłopca.
Ten wyimaginowany haczyk miał zapewnić wierność i towarzystwo.
ROZDZIAŁ CZWARTY
MĘŻCZYŹNI BYLI TACY SAMI,
RÓŻNIŁY SIĘ TYLKO KOBIETY
GWIAZDY LECIAŁY NICZYM ŚWIETLIKI
Miałaś nie marnować czasu na głupoty.
Może przed śmiercią spotka cię jeszcze trochę szczęścia.
- Trochę. Jeśli będziesz miała szczęście. - Wolę rozpuszczone włosy.
Ja w twoim wieku nie miałam takich możliwości.
Znacie się od urodzenia.
- Ale i tak musisz uważać. - Na co?
Młodzi ludzie się spieszą.
Dziewczynki rodzą się z raną między nogami.
Chłopcy polują na nią w okrutny sposób.
Nie chcesz stać się zdzirą.
Jeśli uda mu się zbyt szybko,
zestarzejesz się w samotności.
- Stresujesz się bardziej ode mnie. - Stresuję?
Spójrz w lustro.
Jesteśmy kobietami.
Ludzie gadają. Wiesz, co powiedzą, jak się pospieszysz?
Chcę tego, co dla ciebie najlepsze.
Pięknie wyglądasz.
Zakocha się.
Zostaniesz na kolację?
Mama mówiła, że powinienem dziś zjeść w domu.
- Ale dziękuję. - Szkoda.
Zrobiłam klopsiki.
Isaura też umie je przyrządzać.
Pani Mario, pani wybaczy, nie wiedziałem, że jest pani Francuską.
Bo nie jest. Zaczęła tak mówić, gdy się zaręczyliśmy.
Prawda?
Podobno to rzadka choroba.
Lekarz nazwał ją syndromem akcentu.
Pracuję nad tym.
Znalazłam wspaniałe gusła.
Są lepsze od leków doktora.
Wkrótce mi przejdzie.
Ja wracam do warsztatu.
Przepraszam.
Też już pójdę.
Będziecie mogli chwilę porozmawiać.
Mama by mnie zabiła,
a tata zabiłby i mnie, i ciebie.
Pocałunki zostawiają ślady, tata wszystko zauważy.
Przysięgam, że nie zauważy.
Tak bardzo cię pragnę. Nie mów, że mnie nie chcesz.
Masz rację, pragnę cię.
Ale nie spieszy mi się.
Lepiej już idź.
Otwieraj, tych drzwi masz nie zamykać.
Dlaczego nagle uciekł?
Spieszył się na kolację.
Miłość wszystko niszczy, Isauro.
- Tylko rozmawialiśmy... - Mówię poważnie.
Miłość wszystko niszczy.
Znowu piłaś perfumy?
Gusła nie działają, mamo.
Weź leki.
Miłość wszystko niszczy.
Gdy twój dziadek uczył mnie rzemiosła, nie miałem pojęcia, ile czasu to zajmie.
Czy miłość wszystko psuje?
Kto ci to powiedział? Mama?
Ja wolę wierzyć, że miłość to oczekiwanie.
Warto było czekać na mamę?
Kolacja gotowa!
Nie idziesz?
Za chwilę.
Ty nie jesz?
Oszalałeś?
Będę twoim mężem.
- Mama mnie zabije. - Twoja mama ledwo mówi.
Wszyscy mówią, że postradała zmysły.
Nie zadziałało?
Ojciec miał rację.
Jesteś posłuszna.
- Po całym moim wykładzie? - Wszystko gra?
Tak.
Włóż środkowy palec.
Musisz znaleźć...
coś w rodzaju ścianki.
Rób, co mówię, Isauro.
Włóż tam palec.
Uważaj, nie zrób tego, na czym idiota poległ.
Żyj w ciszy i czystości,
a znajdziesz innego chłopca,
bo z tym idiotą ślubu już nie weźmiesz.
Znajdziemy ci innego męża.
A potem
pozostanie ci codzienne gotowanie i podawanie do stołu,
a życie potoczy się samo.
Czujesz coś?
Isauro, nie zrobisz nawet tego?
Kwiaty lotosu, goździki... Próbowałam wszystkiego.
Ma pani gerbery?
Mam takie. Świeże płatki, cienkie łodyżki.
Nie straciły kwiatów.
Przepraszam.
Dziękuję.
Mówiłam już, że nie musisz tego robić.
Zwlekaj dalej, a nawet on sobie odpuści.
Ciota też nada się na męża. Lepszy taki niż żaden.
I nie będziecie musieli się dotykać.
Tym razem mnie posłuchasz?
Tak.
Antonino.
- Czy... - Tak.
Pocałuj pannę młodą.
Przygnieciona nieobecnością i ciszą
dziewczyna czuła się jak mały atom niewidzialności.
Wypełniała ją bezkresna pustka
i niemalże nic nie sprawiało jej radości.
W duchu czuła, że spada w otchłań.
Rybak mógł być kolejnym mężczyzną, który odbierze jej radość.
A radości przecież już niemal nie miała.
ROZDZIAŁ PIĄTY
CI PRAWIE SZCZĘŚLIWI
Miłość wszystko niszczy.
Wszystko.
Też czasem do siebie mówię.
Gdy czuję ból,
przychodzę tu i głośno krzyczę.
Jak najgłośniej.
Morze nie ocenia.
Pomogło?
Muszę wracać do domu.
Ja mieszkam tam.
Gdybyś chciała...
znowu pokrzyczeć jutro...
Ma imię?
Nie.
Dlatego jest taki szczęśliwy?
- Chcesz? - Nie.
- Nie jestem głodna. - Własnej roboty.
To jest...
To Camilo.
A to Isaura.
Zjedliście cały dżem?
Zrobię więcej.
Dla was obojga.
Spotykacie się?
Bo tak to wygląda.
Ma pani dzieci?
A chce pani mieć?
Nigdy o tym nie myślałam.
Jest pani kobietą.
A ty chłopcem.
Czas na prysznic.
- No już. - Dobra.
Jadła kolce róż i zwierzęce odchody.
Piła mętną wodę i kogucią krew.
Pocierała nawet gardło pokrzywą,
ale akcent nie zniknął.
Nic jej nie będzie?
Powinnaś ją zatrzymać.
Wolę ją oddać biednym.
By cofnąć to, do czego nigdy nie powinno dojść.
Powtarzaj to w kółko.
Potem go nakarmisz i wtedy zacznie słuchać.
- Jest głodny. - Najpierw uczymy, potem karmimy.
Chcesz zobaczyć? Łapa.
No łapa.
Teraz go nakarm.
Dał tylko jedną.
- Najedzeni lepiej się uczymy. - Ludzie, nie psy.
Czemu nie mogę go nakarmić?
Kup pierścionek.
I będzie twoja na zawsze.
Pierścionek pokaże, że ją kochasz.
- Pierścionek wie? - Co ma wiedzieć?
Jak bardzo kogoś kochamy.
Tak to działa.
Tu są jakieś zasady?
W ramach rekompensaty.
Dobry, ale tata robi lepszy.
Kochasz Isaurę?
W pewnym sensie.
Miło.
Wciąż ma pierścionek na palcu.
Ja nie mam.
To tylko pierścionek.
- Nie możesz umawiać się z mężatką. - Nie mówimy tak.
Nie kocha Isaury, miłość nie jest tak delikatna.
A wiesz, jaka ma być?
Nie, ale zrodzony z pupy kochać nie może.
- Kto cię tego nauczył? - Dziadek.
Dobrze, że go tu nie ma.
Muszę zająć się mamą.
Jesteś na mnie zły?
Nie.
Zamierzasz mnie ukarać?
Dlaczego?
Bo tak to działa.
Gdzie byłeś tamtej nocy?
Po śmierci żony
starzec dalej wychowywał chłopca.
Jego zdaniem dzięki dzieciom mścimy się
na nieuchronnej śmierci.
Wychowując dzieci, sami możemy żyć dłużej.
Wierzył, że adoptowany syn to jego spuścizna.
ROZDZIAŁ SZÓSTY
CIAŁO ZANIECZYSZCZONE PAMIĘCIĄ
Kogo my tu mamy?
Carminda przyszła się przywitać.
Posłuchaj, młody. Carminda zawsze będzie przy nas.
Dlatego ciągle puszczam tę płytę.
To była jej ulubiona piosenka.
Zawsze będzie przy nas.
To specjalny przepis twojej babci.
Ona używała świeżego tuńczyka,
ale ryba z puszki też się nada.
Kolacja prawie gotowa.
Jedz, żebyś miał siłę.
Kiedyś odejdę,
a ty będziesz opowiadał historię pary,
która bardzo się kochała.
Ta miłość będzie ludzi inspirować.
Zwłaszcza tych najbardziej potrzebujących.
Tym razem dodam dwie łyżki dżemu.
Tak, jak chciałeś.
Pyszne.
Proszę.
Posłuchaj.
Miłość to tron dla rodziny, dla kobiety i mężczyzny.
Musisz to zrozumieć.
Słuchaj dziadka i babci.
Przebierz się, jak zjesz. Już czas na mszę.
Cześć, babciu. Czytam nową książkę. Jest super.
Nie umrę w tydzień.
- Ile to było? - Nie nudzi cię ta historia?
- Nie. - Usiądź.
Twoja babcia zawsze pytała narzekających pacjentów,
czy aktualnie coś czytają.
Na hasło „Nie”, babcia odpowiadała:
„Pilnie trzeba panu książki,
bo umrze pan za góra dwa tygodnie”.
I pacjenci szli prosto do księgarni.
Jesteś do niej podobny.
Jaka była moja matka?
Nic mi nie powiesz?
Spadłeś z nieba, Camilo.
Spadłeś z nieba.
Dziękuję.
To była ulubiona książka twojej babci.
Nie umrę za dwa tygodnie.
Przyjemnie jest patrzeć, jak się uczysz.
- Dziadku, możemy? - Jasne.
Dziękuję.
- Poproszę dwa churro. - Jasne.
Proszę.
Masz.
Dziękuję.
Chodź.
- Nie możesz na to patrzeć. - Wydawał się miły.
- Siadaj. - Dobrze.
Tata opowiadał mi wiele historii.
Ja opowiem ci historię z wioski nad morzem.
To historia o safonce.
Tak mówiono na kobiety uganiające się za kobietami.
Nie lubiła tylko kobiet.
Miała dziecko z żonatym mężczyzną.
Zamieszkała z dzieckiem w jaskini.
Wieśniacy mówili, że już z nią lepiej,
ale ci ludzie się nie zmieniają.
Kilka lat później
ojciec znalazł safonkę w łóżku z najstarszą córką.
Chwycił ją za włosy i wytargał aż tu.
Czekała na nich cała wieś.
Dali jej nauczkę,
a ciało powiesili przy drzewie, żeby, każdy mógł się przyglądnąć.
Jej biedny syn w samotności dorastał w jaskini.
Posłuchaj mnie.
Pederaści i safonki do niczego się nie nadają.
Jak ćpuni, prostytutki, surferzy i śpiewacy.
Nie chcę, żebyś spędzał czas z takimi ludźmi.
Oni chcieliby, żeby ludzie rodzili się z pupy.
Żyję w upale.
Mamy tu mnóstwo komarów, a w kwiatach żyją motyle.
Co się stało?
Powiedz.
Dziadek opowiadał mi wiele historii.
Kiedyś opowiedział mi o chłopcu, który żył sam w jaskini.
Nic o tobie nie wiem.
Kto nauczył cię odróżniać dobro od zła?
ROZDZIAŁ SIÓDMY
JEGO NIEZWYKŁY ENTUZJAZM ZMIENIAŁ ŚWIAT
Znalazłem makijaż w pokoju twojej mamy.
Jest stary, ale i tak będziesz piękna.
Jakie chcesz mieć włosy?
Rozpuszczone.
Mogę?
Zamknij oczy.
Tak jest.
Spójrz w górę.
Przepraszam.
Nie przeszkadzam.
Miłość to oczekiwanie? A może miłość wszystko niszczy?
Nie wiem.
Ale chętnie przeczytam twoje zapiski.
Urocza dziewczynka, prawda?
Po twoim odejściu Matilde potrzebowała pomocy w domu.
Była silna jak byk, ale długo nie pociągnęła.
Teraz biedaczka jest na świecie sama.
- Matilde wychowała dość potworów i... - Nie jestem potworem.
Nie jesteś.
Crisóstomo.
Naprawdę spotykasz się z żoną cioty?
Rozumiem, po co jej drugi facet.
Taki mąż nie starcza do niczego.
Tylko pederasta pozwoliłby żonie się tak włóczyć.
Zostaw go w spokoju. Nikomu nie przeszkadza.
Mąż twojej dziewczyny
to dwugłowy wąż, który gra na dwie strony.
Uważaj na siebie, bo może cię zaskoczyć.
Leżycie sobie, a tu coś włazi ci do tyłka.
Nigdy nic nie mówi?
Wezmę obie.
Nie będziemy jeść ryby z dżemem?
Dziś nie jemy sami.
Chciałem zaprosić matkę Antonina i tę dziewczynkę.
Byle nie Antonina.
Nie tu.
- Czemu? - To menda.
- Poproszę dwa. - Jasne.
Ja nie chcę.
- To zjem oba. - Dobrze.
Proszę.
- Proszę. - Już zapłacone.
Jego dziadek zapłacił i odszedł.
Cieszę się, że panu się tak nie spieszy.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Chodźmy.
Jego nazywasz mendą?
Widzisz tych ludzi?
Każdy z nas jest dzieckiem różnych rodziców.
Mamy tak wielu przodków,
że wszyscy jesteśmy przyrodnim rodzeństwem.
Tyle marzeń przechodzi z człowieka na człowieka,
że nikt nigdy nie jest sam.
Kto cię tego nauczył?
Ty.
Masz.
Obu nie zmieszczę.
Nie trzeba było.
Proszę.
- Jak masz na imię? - Mininha.
- Jesteś bardzo ładna. - Dziękuję.
Matilde, cieszę się, że przyszłaś.
Ślicznie wyglądasz, Isauro.
To sprawka twojego syna. Jest artystą. Zrobił mi makijaż.
Robi pan makijaż?
Cześć, mamo.
Cześć.
To mój syn, Camilo.
Wykapany ojciec.
Co do joty.
No nie wiem.
Cieszy się, że cię widzi.
Jak ma na imię?
Ty go nazwij.
Zaopiekujesz się nim?
Nie, dziękuję.
Wznieśmy toast.
Miło jest dzielić z wami posiłek.
- Mogę się dziś napić? - Nie ma mowy.
Pachnie cudownie.
Zawsze tak gotujesz w domu, Isauro?
Tak nie potrafię.
Jedzenie przygotował Camilo, a Crisóstomo gości nas w swoim domu.
- Naszym domu. - Co?
To nasz dom.
Camilo, zapisuję Mininhę do szkoły.
- Świetnie. - Kupiłam już podręczniki.
Opowiedz, jak tam jest.
- Matematyczka jest bardzo miła. - Są zajęcia z literatury?
Chyba by mi się podobały, choć nie umiem jeszcze czytać.
Wie, jak ważne są nauka i poznawanie nowych ludzi.
- No tak. - Przedstawisz ją młodszym chłopcom?
Musi wiedzieć, jacy są przystojni.
Isauro, wyszłaś za Antonina.
Powinnaś wrócić do domu i do męża.
To twoja rodzina.
Pani Matilde, rodzina niejedno ma oblicze.
Antonino.
Nie pasujesz tu. Chodźmy.
Jestem tu szczęśliwy, mamo.
Chodźmy.
Mininho.
On zawsze będzie się do ciebie uśmiechał.
Cieszę się, że lubisz książki. Właśnie jedną piszę.
- Mogę ci ją kiedyś przeczytać. - Poproszę.
Opiekuj się moim synem.
Przepraszam.
Czuli się coraz bardziej nieskończeni i przestali spadać w otchłań.
Nie potrzebowali już słów.
Komunikowali się intensywnymi uczuciami.
SYN TYSIĄCA OJCÓW
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI SYN TYSIĄCA OJCÓW
AUTORSTWA HUGO MÃE
DLA HENRIQUE, IVETE I JAIRO
Napisy: Jędrzej Kogut