Szczęście to spotkanie gotowości z okazją.
Kombinuj, aż obrócisz idoli w rywali.
Ból to tylko słabość uchodząca z ciała.
Na huragan
O Boże. Kochanie, co tu robią PR-y Talluli?
Sprzątałem i pomyślałem, że w końcu zamontuję tę półkę,
ale chyba nie mamy podpórek.
Mamy podporę: ciebie z młotkiem.
To poziomica.
Kiedy Tallula zabierze ten szajs? To przegięcie.
Wiem, spędza cały weekend w Mar Vista z Tessą.
Kto mieszka na West Side?
Na początku mieszkałem w Santa Monica, jest całkiem fajnie.
Kultura chillu mnie wkurza. Nie wszyscy mogą być ratownikami.
Nie cierpię plaży. Piach to brud, tylko...
Udajemy, że nie.
Ale lubię baseny.
Może na święta pojechalibyśmy nad jakiś basen?
- Nie trzeba potem myć stóp. - Staliśmy się bogaci czy...?
Może, jeśli dziś dobrze pójdzie. Nie chcę zapeszać, ale...
Otworzysz?
Wieczór aktualny, tak? Kolacja?
Zrobię kurczaka z ziemniakami, bez kombinacji...
Doskonale.
- Dzięki. - Na razie.
- Tak dobrze? - Wygląda super.
- Próbuję robić klastry. - Wygląda francusko.
To obłęd, że Antoine tu wpadnie.
Do naszego gównianego biura? To syf.
Już się pocę, a mam męski dezodorant.
Z nerwów tyle robię francuskie Duolingo,
że mam sny erotyczne z sową. Czuję pióra w ustach.
Widziałaś galerię klientek? To ołtarzyk dla Camilii TK.
Zdjęcie Talluli z Ritza?
Jeśli Antoine zobaczy to jedno, nie ma szans na bankiet Formé.
- Świetnie, klastry. - Proszę, twinujecie.
Słodkie!
Boże, już tu jest.
Przystojniak, idź po niego. Wpuść go.
Pamiętajcie: szerokie uśmiechy. Ciepło, uprzejmie...
godnie. Wszyscy na miejsca!
- U mnie? - Nie, a ja? - Nie.
Alyssa!
Alyssa, Geoffrey. Geoffrey, Alyssa.
No proszę. Urocze!
- Twoje własne małe imperium. - Prawda? Alyssa dorosła.
Wszyscy mówią o bankiecie Formé.
Kiedy rozstałem się z "Harper's Bazaar", ludzie mówili:
"I co teraz? Jest taki toksyczny!".
Więc pomyślałem, że urządzę kolację dla garstki pięknych przyjaciół.
Z każdym rokiem była coraz większa i większa. A teraz...
- chyba ludziom zależy. - "Chyba" im zależy.
- Co słychać? - Nadal odkrywam perły dla projektantów.
Wiesz, kto byłby idealny na bankiet? Camilia TK.
- Ta wielka. Geoffrey, poznajesz? - Nie. - Nie?
Czekaj... ta z krakersem...
Skąd ją znam?
Kocha tego krakersa. Bardzo.
Camilia kocha krakersy.
- Podejść? - Tak!
Złodziejka torby! Pokazałeś mi filmik.
- Jak się nazywa, szybciutko. - To Tallulah Stiel.
Maia Simsbury, jej managerka.
Wyglądasz jak mini Alyssa!
Lalki matrioszki.
Gdybym ci zdjął główkę, miałabyś w środku mniejszą wersję?
Maia jest moją protegowaną.
Chciałam tylko powiedzieć, że Tallulah ma obsesję na punkcie Formé.
Ja też. Nie zapomnę, jak byłam w VIII klasie
i Cara Delevigne została sfotografowana z brwiami przed bankietem,
w pojedynkę przywróciła grube brwi.
Pomyślałam: ":Dzięki Bogu, kolej na wąsik".
Powiedziałem Carze:
"Zobaczą cię i na zawsze przestaną skubać".
- Miałeś rację. - Chyba dodałem:
"Kradnij od najlepszych, jak Balenciaga", co?
Geoffrey. Umów na dziś spotkanie z Maią Simsbury i złodziejką toreb.
Brawo ty!
Antoine, porozmawiamy u mnie? Opowiem ci o pozostałych klientkach.
- Oczywiście. - Zapraszam.
Jest może woda? Z ogórkiem, cytryną?
Tu Tallulah, nie mogę odebrać, napisz.
Laska, odbierz! Nasze życie się zmieni, na maksa!
A mój tata na to: to nie jest odbyt psa, to cipka.
Robimy selfie, mój tata umrze!
Jak on się miewa?
Są z mamą w Londynie w rocznicowej podróży.
Uzależnił się od kriolipolizy. Dzięki!
Przekaż, że doktor jest zachwycony podpisanym plakatem "Arkansas Noego".
Jasne.
- Przestań. - Charlie Cohen!
- Zamknij się. - W porządku? - Mówmy szeptem.
- Nie wstydź się... - Nie, ale...
Przeszczep włosów to higiena. Wstydzisz się mycia zębów?
Tak, dlatego robię to na osobności, w łazience,
nie na sali pełnej wiceprezesów Netflixa.
Byłeś w dołku,
wtedy trzeba przełożyć trochę włosów z tyłu na przód.
Właśnie.
I mam niespodziankę na poprawę nastroju. Sprawdź wiadomości.
Laska...
"Mimi rush daje dupy na scenie"?
Nie, upadła.
Nie oglądam, bo jestem empatyczna. Daj znać po.
Uważałam jazdę samochodem za niemoralną. Dziękuję za...
Nie mogę.
Boli, ale muszę się uśmiechać.
- Dziękuję. Kocham cię. - Kocham cię.
- Bluzę z kapturem i okulary? Za darmo. - Widzisz? Co za passa!
- Cześć. - Cześć!
Witaj w domu!
Tęskniłam.
Cześć, nareszcie!
Jak wasz weekendowy wypad?
- Świetnie. - Niezupełnie wypad,
byłyśmy u mnie w Mar Vista, a to LA.
Teoretycznie, jasne.
A więc... spotkanie z Antoine'em!
Szaleństwo, co?
Jeśli się spodobasz, a to pewne, widzisz to?
Ty, ja, Nowy Jork...
ciebie ubiera paryski, kurwa, stylista. Super!
Nie wiem, jestem zmęczona po weekendzie.
Zmęczona wakacjami?
To nie były do końca wakacje,
dużo jeździłyśmy... Nie czuję się na siłach.
- Zwariowałaś? - Co?
To niepowtarzalna okazja.
Wiem, ale musimy przemyśleć mój następny ruch.
Bo wiesz...
- Ritz był wtopą, to obciach! - Słucham?
- Co? - Nie był wtopą! - Był!
Wybacz, że zarobiłam ci sto koła.
Właśnie rozmawiałyśmy o moim kolejnym kroku
i uważam, że powinnam zwolnić.
- My? - Mówiłam Tally,
że w mojej branży trzeba się zatrzymać, zanim zrobi się poważny ruch.
Bo wjadą ci przepisy, grzyb na ścianie i jesteś w dupie.
Lepiej się nie spieszyć. Zmierz dwa razy, piłuj raz.
- Rzetelność. - Właśnie, bądźmy rzetelne.
Jestem, kurwa, rzetelna.
O Boże! Nie mogę ruszyć stopą!
- Jestem sparaliżowana! - Wyciągnąć?
Nie jesteś sparaliżowana, nóż wbił się w podłogę.
- To nie wyciągać? - Widziałam to kiedyś w kuchni.
- Więc nie jest źle. - Jest źle, wezwę karetkę, spoko.
- Nie będziemy czekać na karetkę! - Musimy.
- Tallulah, załatw ubrania na spotkanie. - Nie rób tego!
Odpalę pickupa.
KOCHAM LA
Cześć, mam nową głowę.
- Maja się dźgnęła. - Dlaczego?
- W serce? - Nie, w stopę.
Też jestem pocięty, jakby co.
Charlie, potrzebuję ubrania na spotkanie.
Coś znajdę.
Ubierałem malutką osóbkę na premierę "Glass Onion".
- Ufam ci. - Do którego szpitala jedziecie?
- UCLA. - Podobno UCLA jest najlepszy.
Dobry Samarytanin jest obok spotkania z Antoine'em,.
Olać spotkanie, jedziemy do UCLA...
Charlie, Dobry Samarytanin, przywieź ubranie tam.
Jedziemy do Samarytanina!
- O Boże. - Już prawie.
Pójdziemy prosto na oddział stopy, na pewno szybko pójdzie.
- Dzięki za podwózkę. - Co za obłęd.
- Dzięki, to przemiłe. - Twoi przyjaciele są moimi.
- Będę tęsknić. - Napiszesz?
Weekend był świetny.
I pomyślałam, że może kupię do ciebie deskę?
- Możesz ją trzymać na patio. - I zacznę ćwiczyć...
Boże, co ja robię?
Załatwimy to błyskiem, a potem...
- Nie rozmawiamy teraz o spotkaniu. - Odświeżymy się...
Powiemy jej, że mamy spotkanie.
- O Boże! - Przepraszam.
- Co się stało? - Przepraszam.
Miałam wypadek, bo ona się spóźniała...
- Co? - Nie dlatego miałaś wypadek.
I przyjechałam o ustalonym czasie.
- Ale gdybyś nie jechała z West Side... - Co za różnica?
Upuściłam na stopę nóż, bo otwierałam jej kartony.
Masz je przez swoją reklamę homokrakersów.
Ritz to amerykański klasyk!
Górna półka, każdy to powie.
Spieszy nam się, ile się czeka ze stopą?
Kilka godzin, mieliśmy wypadek autobusu. Czekajcie na wezwanie
- priorytetem są ofiary wypadku. - O Boże.
- Czy ktoś zginął? - Nie, ale są połamani i wystraszeni.
- Ja pierdolę. -"Wystraszeni?". Boję się codziennie.
Uspokójcie się.
Jezu!
- Cześć, Charlie. - Mimi.
Wyglądasz... dobrze.
Co tu robisz?
Chciałam odebrać swój zabytkowy gorset na skoliozę.
Teraz nie mogę, muszę wziąć ubrania dla przyjaciółki,
która się pocięła, więc...
Jesteś okropnym człowiekiem...
ale twoje dziewczyny mogą na ciebie liczyć.
- To wiele dla mnie znaczy. - Tak naprawdę
nie przyszłam po głupi gorset.
Ani nawet jako Mimi Rush.
Przychodzę jako Mimi.
Może widziałeś, że niedawno się wyłożyłam...
bo miałam...
Niesymetryczny tren, wszyscy widzieliśmy.
- Po chuj stylista ci to wcisnął? - Chce ze mnie zrobić syrenę.
Syrenę? Przecież jesteś kosmitką!
Z androgenicznej planety,
która nauczyła się kultury Ziemian z podniebnych transmisji staregoVH1.
A nasze Słońce przydaje jej coraz większego glamu!
- Kto by to spierdolił? - Jemu się udało.
Wyleciał, to jasne.
Jak prawie wszyscy, nikomu nie mogę ufać.
Mimi... tak mi przykro.
Mimi mnie zwolniła, bo jestem gejem i Żydem
Ktoś mi to przysłał.
- Kto? - Pewnie jakiś fan.
Zrobiłeś ją?
Zajebista.
A gdyby Mimi Rush zatrudniła cię,
bo jesteś gejem i Żydem?
Rozważyłbym.
Rozważyłem.
Pewnie.
Jebać to.
Udajmy, że byłyśmy w autobusie. Bo mogłyśmy być.
To prawda.
Dojeżdżamy do pracy, tak?
To autokar pełen chasydzkich dzieci.
- Leżymy. - Nie.
Wszyscy biorą mnie za Żydówkę.
Faceci pytają mnie na ulicy: "Przepraszam, jest pani Żydówką?".
Cały czas. Po prostu... udawajmy.
Nie! Może to nie najgorsze, co mogło się stać.
Nóż, autokar...
kosmos mówi ci, żebyś wyluzowała. Wolno odpuścić jedno spotkanie.
Nie jedno spotkanie, to Formé!
Pamiętasz, jak Addison nagrywała głupie TikToki,
czy Emma Chamberlain prowadziła vlogi? Ten bankiet je stworzył.
- Wystarczy jeden bankiet? - Na sto procent.
Pojechaną stylówką zmieniasz sposób, w jaki cię postrzegają.
I to już nie "laska od śmiesznych TikToków" tylko
"dajmy jej milion dolarów i kontrakt z Reformation".
To nie Ritz, tak?
- Więc przyznajesz, że Ritz to wtopa? - Tego nie powiedziałam.
Nie był wtopą.
To mniej prestiżowe zlecenie niż te bardziej prestiżowe.
Zwane wtopą.
Nie możesz przyznać się do błędu? Ludzie ciągle popełniają błędy.
Przykro mi, jeśli sposób, w jaki cię postrzegano,
sprawił, że załatwione przeze mnie zlecenie wywołało twój dyskomfort,
- choć zarobiłaś sto tysięcy. - Nie.
Dobra, to pierdolona wtopa. Wielka! Generał Wtopa! Do dupy.
Szkodziła LGBT i krakersom. Była katastrofą.
I przepraszam. Ale to coś innego.
Antoine może odmienić twoje życie. Nasze.
Znajdź Charliego i Alani, niech mi przyniosą ubranie.
Bądź Żydówką.
- Będę. - Ta stylówka pomoże. - Dzięki.
Dzień dobry!
Szalom. Byłam w autokarze, jestem nauczycielką.
Mamy nauczycielkę!
Cześć, dobrze was znów widzieć.
Współczuję wypadku. Musiało być strasznie.
Dzięki. Bałam się o uczniów.
Boże, to mnie, kurwa, zabije!
Ma pani szczęście, o włos od tętnicy.
- Czekamy pół godziny na znieczulenie. - Pół godziny?
Szyjmy teraz, wytrzymam.
Jestem gotowa.
Muszę odebrać.
Alyssa, cześć!
Jesteśmy z Tallulą w drodze, już prawie tam, mega podjarane.
Strasznie mi przykro, ale Antoine musi jutro z rana wracać do Paryża
- i odwołał spotkanie. - Co?
- Mogę do niego zadzwonić? - To tak nie działa.
Ale załatwimy coś na przyszły rok, jesteśmy w rozmowach.
Za rok?
O Boże! Ja pierdolę!
Te jebane korytarze są identyczne. W szpitalu to niebezpieczne.
Dlatego spotykam się z lekarzami w hotelach.
- Chwila. Słyszeliście? - O Boże!
- Maia. - Boże...
Cholera.
- Biedactwo... Krwawy aniołek. - Żyjesz?
Zgubiliśmy się, ale naprowadziły nas twoje "O Boże".
O Boże. Charlie, twoja głowa.
Fajnie? Wyglądam jak serbski elektryk. Jestem zadowolony z efektu.
- Twoja sukienka. - Dzięki, ale już jej nie potrzebuję.
- Co? - Alyssa zadzwoniła.
Antoine przełożył lot i odwołał spotkanie.
- Pierdolisz. - Nie.
Co robimy?
Nie wiem.
- Jak to? - Nie wiem.
W sensie, że nie wiesz?
Miałam operację na otwartym palcu,
a muszę myśleć stojąc, dlatego ciągle chodzę.
- Czekajcie... wstanę. - Jesteś pewna?
- Muszę chodzić. - Byle z gracją.
Puść ją.
Może zhakujmy jego kalendarz i odgadnijmy hasło?
- Wzrost jego taty? - Kalendarz ogarnia jego asystent.
Mimi jeszcze nie czuje, że chce kupę, a jej asystentka już wie.
Courtney.
Okazała się ukrytym skarbem...
Court? Mam pytanie.
Zdaje się, że polubiliście się z Geoffreyem.
- Tak. - Mam prośbę. Potrzebuję informacji.
Daje radę, chodźmy.
Proszę zaczekać.
Nie może pani chodzić z tym urazem.
Chwileczkę. Proszę pana... mam dość czekania.
Niech pani nie obciążać urazu, bo wda się zakażenie
i może pani stracić palec, rozumie pani?
Tak.
Ale... muszę dowieźć Tallulę do Nowego Jorku.
Jebać palec.
Wyczuj klimat, skarbie. Palce nikogo nie obchodzą.
- Pa. - Powodzenia.
Będzie dobrze.
Jest Antoine.
- I Alyssa! - O Boże, okłamała nas.
- Zajebała nasze spotkanie! - Pierdolona sucz.
Wchodzimy.
Alyssa?
O Boże! I Antoine!
- Niesamowite! Jak fajnie. - Twoja matrioszka!
O czym rozmawiacie?
Alyssa w kółko tylko Camilia, Camilia, Camilia.
- Cześć, Tallulah. - To moja klientka, Tallulah Stiel.
Złodziejka toreb.
Byłem tak rozczarowany, że musiałaś odwołać. To przeznaczenie!
Nastąpił błąd w grafiku.
- Skoro jesteśmy, dołączymy do was. - Proszę!
Alyssa, przesuń się. Weźcie krzesło.
Dzień dobry.
To nie jest stolik dla czterech osób.
Dziwne, bo siedzą przy nim cztery.
- Dziękujemy. - Amerykanie kochają przepisy.
Dwie osoby przy stoliku, zakaz palenia w muzeach,
jeśli sekretarka ładnie się ubiera, nie wolno całować jej w usta.
- Nie cierpię tego. - Dawniej moda była łamaniem zasad.
Totalnie się zgadzam.
Wiecie...
dziś upuściłam sobie na nogę nóż do steków.
Lekarz powiedział, że jeśli tu przyjdę, stracę palec. Ale mam to gdzieś.
Tak bardzo zależało mi, żebyś poznał Tallulę.
To prawda. Chciał jej dać proszki, ale odmówiła.
Straszliwie boli.
Przepraszam, dziś zjadłam tylko Ritza i to martini mi wchodzi.
- Lepiej już idź. - Co?
Nie, twoja matrioszka jest szalona i jestem zachwycony.
Wreszcie nienudni Amerykanie.
Maia, Tallulah, musicie przyjść na bankiet.
Będziecie w Nowym Jorku, tak? Poszalejemy, ubierzemy Tallulę.
Tak! Niesamowite. Będziemy.
Super. Dobra, muszę iść.
Do Kristen Stewart na domowe sushi.
Tallulah, dołączysz? Pogadamy o projektantach.
Brzmi świetnie.
- A Camilia TK? - Za rok.
Jesteśmy w rozmowach.
- Warto stracić palec. - Nawet go nie używam.
Ale nie jesteś w ciąży? Bo każe ci jeść to sushi.
Maia, przegięłaś.
Ja ci płacę, nie Tallulah.
Dobra, ale... Tallulah pasuje do bankietu, Antoine tak stwierdził.
Ten francuski alkoholik weźmie każdą, ktorą mu się wciśnie.
To kolej Camilii.
Miałam plan, a ty go rozjebałaś swoją zakrwawioną stopą!
Przejęłam inicjatywę! Skłamałaś, że odwołał spotkanie.
To nie harcerstwo, nie muszę mówić pracownikom wszystkiego, co myślę.
Stawiałam firmę na pierwszym miejscu. Ty też musisz, jeśli chcesz tu pracować.
Jesteś w stanie?
Nie.
Nie, zawsze będę dbać o klientkę.
To muszę cię zwolnić.
Dobrze.
Świetnie.
Jesteś tak niecierpliwa i... niewdzięczna.
Tak bardzo chcesz więcej, że nie widzisz, co masz.
Baw się dobrze z przyjaciółeczką.
Na pewno.
O Boże. Dyl?
Miałam zwariowany...
Boże, Dylan! Półka wygląda świetnie.
Tak, tata mi pomógł.
O Boże... Kurwa, Dyl. Twoi rodzice, zapomniałam.
Luz, skłamałem, że miałaś awaryjną sytuację.
- Bo miałam. - Tak? - Wbiłam sobie nóż, byłam na pogotowiu.
Dlaczego nie zadzwoniłaś?
Byłam z Charliem, Alani i Tallulą.
Co?
Spoko.
To pojebane. Trafiłaś do szpitala i zadzwoniłaś do wszystkich, prócz mnie?
Przez jakiś czas nie miałam telefonu.
Była wielka kolejka, musiałam udawać Żydówkę,
co... nie było trudne.
A potem musiałyśmy pędzić na drinka...
- Na, kurwa, drinka? - Służbowo.
A potem wyleciałam z pracy, kompletny obłęd, ale...
czuję, że tak miało być.
Spodziewałem się SMS-a z wymówką, czemu olałaś kolację, ale...
jestem w szoku, że nie przeszedłem ci przez myśl.
Przepraszam! Była nerwówka i...
Ale... mamy zaproszenie na Formé.
Jestem wściekły, że wiem, co to jest.
Nie mogę.
Masz świadomość, że od przyjazdu Talluli jesteś zupełnie inna?
Chodzi o Tallulę? Jest moją najlepszą przyjaciółką.
Nie o Tallulę. O, kurwa, wszystko.
Tamten wieczór gier? Twój teatrzyk był poza, kurwa, kontrolą.
Wydawało mi się, że potem było fajnie.
Nie pieprzyłaś się ze mną, byłaś myślami gdzieś indziej.
O czym ty mówisz?
Kiedy ostatnio zrobiliśmy coś, co ja chciałem?
Kiedy w sobotę pospaliśmy razem dłużej, a nie uciekłaś do swoich przyjaciół?
- Rano mam sprawy. - Obchodzi mnie wszystko, co robisz.
Bo mi, kurwa, zależy. Bo się interesuje, bo cię kocham.
A ja ciebie, zależy mi na tobie.
Wymień jedną osobę z mojej pracy poza Clare.
- Bert. - Bert.
Zaczekaj... Stój.
Przepraszam, że nie znam na pamięć twoich współpracowników.
Staram się zbudować przyszłość, dla nas.
Czuję, że mam jedną szansę i jeśli z niej nie skorzystam,
przegapię ją, więc muszę iść na całość.
A mogę to robić,
bo ty tak świetnie ogarniasz wszystko tutaj.
Chcę szeroko żyć, myślałem, że za to mnie kochasz.
Nie wiem...
Sam już nie wiem, bo...
mam wrażenie, że im szersze jest twoje życie, tym ja jestem mniejszy.
Jedź do Nowego Jorku, zabaw się, a ja potrzebuję przestrzeni.
- Beze mnie? - Po prostu...
musimy zrobić sobie przerwę.
Porozmawiamy, kiedy wrócisz ze swojego bankietu, ale...
potrzebuję przestrzeni, więc pomieszkam u Berthume'a.
U, kurwa, Berthume'a?
Tak powiedziałam!
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Michał Kwiatkowski