Dziesięć minut! Obrazek za dziesięć.
- Dobra, "Obrazku za dziesięć". - Dosłownie, obrazek za dziesięć.
Mogę sprawdzić mikroport?
- Chcesz sprawdzić mój... - Tu na ramieniu.
I w tym ujęciu nie zjadaj ciastek, po prostu je trzymaj.
- Poprzednio je zjadłam, głupia. - To wchodzi w mikrofon.
Mój crush z planu, ma obsesję!
- Szalony! - "Nie jedz krakersów".
- O Boże. - Widziałaś, jak przypinał? - Mógł wszędzie.
- A on go tu... - Obłęd.
Tessa!
Cześć! Jestem totalnie wolna.
Patrz, jak super.
- Hej. - Cześć!
Jak się masz? Jak tam Ritz?
Bardzo się cieszymy. Dobrze się bawi?
Bawi się doskonale.
- Rozmawia z chłopakiem? - Z dziewczyną, to słodkie.
Tallulah jest lesbijką?
Była z facetami, teraz jest z kobietą...
Jasne, queer. I jest wyoutowana?
Mam wrażenie, że ludzie się już nie outują,
- ale wszyscy wiedzą. - Niesamowite!
Świetnie, że mówisz. Nie martw się, to super, że jest lesbijką.
Firma odleci.
Uwielbiam firmę i lesbijki!
Żałuję, że nie jestem! I że firma nie napala się na mnie!
KOCHAM LA
- Ritz: jesteśmy łatwe - Podoba ci się? Sama nie wiem.
Super.
Czyni krakersy cool.
Mówiłam ci: Ritz to solidna marka, dla Talluli to totalny skok.
Tak.
- Glamour jest fajny, co? - Bardzo.
Czy przypominam Nancy Pelosi?
Tylko w tym, że obie rządzicie.
- Keith może już zaczynać. - Cześć, Sara.
To Maia.
Mogłaby siedzieć obok mnie.
Trochę za, ale blisko.
Stanowi ważną część przyszłości firmy, pomaga tworzyć nasz niesamowity katalog.
Dobrze jest mieć tyle silnych kobiet, co?
Czy kultura w Alyssa180 stanowi reakcję na twoje doświadczenia w IME?
- To było tak dawno. - Ale twój szef odszedł, tak?
Tak, a ja chcę się skupić nie na przeszłości, tylko na przyszłości.
Nieustająco...
pielęgnując wspólnotę, stworzoną na fundamencie...
wartości... tych kobiet.
Dodam tylko, że kiedy studiowałam,
posady w managemencie i brandingu tworzyły totalnie męski klub.
Co za ulga, że mamy to za sobą,
a ja mam przed sobą Alyssę.
- Obrót o 180. - 180.
Świetne. Dobrze.
- To ją rozruszało. - Wiem.
Kurier to przywiózł, podobno pilne.
Do Mai.
Cześć, Lewinsky, jestem w mieście. Spotkajmy się, Ben
Kurier czeka na odpowiedź, nieźle.
Tak.
Przepraszam, przyjadę.
- Jasne. - Dylan zabiera mnie na lunch.
- Jest taki staroświecki. - Oby ci przyrządził swój słynny stek.
- Dla wtajemniczonych. - Dlatego nie zrozumiałam.
Siądźmy z boku, na wypadek nudy.
- Jak się czujesz? - W porządku. - To strasznie smutne.
Jasne, to tragedia, ale w LA człowiek się znieczula.
- Ludzie giną tu codziennie. - Nie codziennie.
Przepraszam, mamy komplet, odsyłamy ludzi naprzeciwko.
Radziłbym się wstrzymać z oceną i zerknąć na listę. Charlie Cohen.
Moje kondolencje, ale fan Landry'ego zwołał czuwanie
i doszło do złamania przepisów p-poż.
- Proszę się odsunąć, to pogrzeb! - Jezu!
Co to właściwie za przybytek? Jesteście spoko z Bogiem?
Chodźmy do zastępczego, to obrzydliwe.
W drugim pomieszczeniu zastępczym? To obraza.
Byłem na grupie walenia gruszki. Kto z nas jeszcze był?
Charlie.
Andrew. Dzień dobry.
Trochę minęło.
Co za tragedia. Znałeś Lukasa?
Byłem jego stylistą, więc tak, blisko współpracowaliśmy.
Tak mi przykro. Wypadłem z obiegu.
- A ty skąd go znałeś? - Ja nie.
Ale Richie tak.
Baczki. Fajnie.
- Cześć, Alani. - Jak się masz? - Dobrze. - Tak się cieszę.
- Świetnie wyglądasz. - Piękna sukienka. - Dzięki.
- Tallulah. - To ty!
Fajna pora na pogaduszki. Co słychać?
Za tydzień przenoszę się do Nowego Jorku.
- Fajnie. Uwielbiam Nowy Jork. - Ja też.
- Świetne miasto. - Owszem.
Nowa przygoda.
Naciesz się.
Miło było cię spotkać.
- Powodzenia. - Dzięki.
Pa.
- Dobrze cię widzieć. - Nawzajem.
- To Andrew? Ciacho! - Co za chuj.
Nie tul moich przyjaciół, jestem na pogrzebie. Socjopata jebany.
Byliście megaserio?
Mega nieserio przez bardzo długi czas.
Skoro chciał, żebym był jego facetem, wystarczyło powiedzieć.
- Sam ustalał zasady. - Masz prawo pierwokupu.
Niesamowite, że mam z dupkiem sekstaśmę.
Przewiń.
Jedną z moich najlepszych, ale musicie mi coś obiecać:
kiedy umrę, spalcie moje mieszkanie, żeby nikt jej nigdy nie obejrzał.
- Całe... - Cały bloczek,
- cztery mieszkania, ze wszystkimi. - Rozumiem.
Skupmy się na pozytywach, oglądajmy pogrzeb.
...ale także w miłości.
Miłości dla Lukasa, którego życie poruszyło nas wszystkich.
Boże, trafił się nudny ksiądz. Mogę spadać.
Trochę się bałem, że moja dawna stażystka jest dla mnie zbyt cool.
Zmieniłaś się. Mocniej się malujesz.
- Za mocno? - Nie.
To do sesji fotograficznej Alyssa180.
W której byłam.
Jeszcze butelkę?
- Tak, jeszcze jedną, dzięki. - Z przyjemnością.
Uznałem, że powinniśmy pogadać,
bo możemy wpaść na siebie w Nowym Jorku...
- W Nowym Jorku? - Tallulah jest teraz fashionistką,
w każdym razie chyba na to stawiasz,
więc uznałem, że wcisnęłaś ją na bankiet Formé.
Taki jest długoterminowy cel.
Oficjalnie nie pracuje w tej chwili z żadną marką, ale...
z nimi flirtuje.
- To bardziej flirt. - Czy Alyssa już się ciebie boi?
Nie. To znaczy...
bardzo mnie szanuje. I dała mi niesamowitą platformę.
Jak krakersy Ritz.
Krakers Ritz to...
elegancka przekąska starych fortun.
Jasne. Posłuchaj...
Alyssa, jak by to ująć...
nie jest taka jak my.
Boi się, że ktoś mógłby ucierpieć.
"O nie, spadłam ze schodów, bo dawny szef złapał mnie za dupę".
- Dorośnij! - Tak było?
Nawet jeśli, właśnie tego potrzebowała, żeby się ocknąć i pójść dalej,
na swoje.
A żeby wywalczyć swoje, czasem ktoś musi oberwać.
Nie zawsze musi tak być, ale...
Są dwa rodzaje ludzi:
ci, którzy wkraczają w huragan i którzy przed nim uciekają.
Kim jesteś?
Totalnie chcę być w huraganie, tylko nie chcę zmoknąć.
Ale chcę...
jestem pewna, że w niego wchodzę.
- Jeszcze kieliszek? - Dziękuję.
Pyszne jest to wino.
- A pan? - Ja podziękuję.
Smacznego.
Wielka szkoda, że nie będzie cię w Nowym Jorku.
Przepraszam, mają strasznie słone frytki.
Tęsknię za Nowym Jorkiem.
A on za tobą.
Dyl?
Wyszłam wcześniej i pomyślałam, że mógłbyś mnie przelecieć jak...
A, wieczór gier!
Nie, to świetnie, że... mogę wreszcie przyjść.
Kościoły muszą poprawić nagłośnienie, świątynie mają to ogarnięte.
Andrew świrował. Podchodzić do mnie na pogrzebie?
- To nienormalne, prawda? - Nigdzie się podchodzi, mamy SMS-y.
Hej, lesbijko! Lesbijki kochają krakersy!
- Dzięki! - "Lesbijki kochają krakersy"? Serio?
- Może moja reklama Ritzów już lata. - Podobno widać cię przez 2 sekundy.
Może zapadam w pamięć.
Wyglądam homo? Nazwała mnie lesbijką.
- Masz dużo klamerek. - Pobrzękujesz jak duch.
Z dumą podajemy historie queer - Tallulah, to ty!
- O Boże! - Jest duży.
Rozumiem kursywę w "dumie", ale w "podajemy"?
Chyba chodzi o podawanie krakersów.
Zabiję Maię. Dlaczego mnie nie spytała?
- Pytała. - Nie!
Pokażę ci. "Tallulah, odpowiedz na grupie.
Pasuje ci mural Ritzów? Muszę potwierdzić".
Wysłałaś obrazek Spongeboba i "Tak, laska, $$$".
To upokorzenie.
Przenoszę się do Boulder.
- Nie jest taki zły. Podoba mi się styl... - Jest straszny.
- Beton daje fakturę krakersom. - Nie chcę być fakturą!
Muszę iść.
Nie jest taki zły! Bądź dumna!
- To upokarzające. Zrobię ci. - Dzięki.
Tęsknię za otwartą homofobią, no bo co to ma być?
Sam czuję się dziś trochę homofobem. Wobec Andrew.
- Nie cierpisz go, a trzymasz sekstaśmę? - Trzymam wszystko.
Gdybym wyrzucał bolesne rzeczy, mieszkałbym w pustym mieszkaniu.
Musisz zniszczyć tę taśmę. Mówiłeś, że mamy spalić wszystko,
kiedy utoniesz w fontannie w Americanie, ale nie powinniśmy tyle czekać.
Masz rację.
Chwila, twoja wróżka powiedziała, że utonę w Americanie?
Nie wolno mi mówić.
Muszę się urządzić w Głazowisku.
Niewiele zasobów, ale świetna pozycja do obrony.
- Kochanie! - Dyl!
- Strasznie się stęskniłam. - Ja za tobą też.
- Słuchajcie, to jest Maia. - Cześć, jestem Maia!
Słynna Maia.
Roberta i jej mąż Joe, uczy piątą klasę w sali obok mnie.
I Jay Berthume, dla nas Berthume.
- Berthume. - Ksywka.
Jak miło wreszcie cię poznać.
- Jestem Clare. - O Boże! Clare!
Dylan ciągle o tobie mówi.
Wyobrażałam sobie, że jesteś starsza.
Ale jesteś młoda, jak ja.
To super, że zdążyłaś. Wiemy, że masz tyle pracy...
Tak wam zazdroszczę, że macie mojego Dylana przez cały dzień.
- Niesamowity facet. - Zgoda.
Kochanie, usiądź. Wylosowaliśmy karty zasobów,
ale dołączysz w następnej rundzie.
- Poważna gra. - Przyniosłem krzesło.
Zasady na pewno znasz, bo w kółko mówię o Siedmiu Magicznych Królestwach.
Sto procent.
- Co? - Mam kartę pieczeni. - Nie!
Roberta to istna bestia.
Przy każdej, kurwa, rozgrywce.
Joe, jesteś w królestwie Lewanty, więc masz dwie opcje:
wyrównać albo wynająć posiłki.
- Wynajmę. - Wynajmiesz?
Jesteś w Bramble, to 17 jednostek.
- O ile zbierze dość głosów. - Dobrze, pani Kanclerz.
- Przepraszam. - Ja mam kartę pieczeni, więc...
- Nie wiem, co myślicie? - Jeden głos.
Daję dwa.
Ja dam trzy.
Tak!
- Jesteś za miła. - Chcę zachować Joe.
Dzięki, Clare.
Dyl? Muszę siku.
Pójdziesz ze mną do łazienki?
Zapomniałam, jak się podetrzeć.
- Musisz... - O Boże...
Kochanie...
Pierdol mnie do obłędu.
- Są trzy metry stąd... - Masz to gdzieś,
- jestem twoją laleczką... - Wyluzuj. Proszę...
A może zrobię ci laskę, na szybko? Będę cichutka...
Nie możesz, proszę cię...
Jest tam Clare, wszyscy...
Clare?
Kanclerz Clare?
Skoro jest dla ciebie taka ważna, powinnam ją poznać. Przepraszam.
Zapnij spodnie.
Cześć.
Gdzie byłaś?
Jean napisała, że zostawiłam notes. Wpadły Jazz i Lisa, i popływałyśmy.
Jasne. Znasz mnóstwo lesbijek
i pewnie macie dużo grup, gdzie wszyscy obśmiewają
głupią małą lesbę, która kocha krakersy! Temat dnia!
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
O Boże!
Coś takiego wisi na Hyperionie.
- To nie jest śmieszne! - Nie, jest słodkie.
Z tego się nie wychodzi! Będzie mnie nękać całe życie!
- Wcale nie. - Tak.
- Usiądź. - Dlaczego?
Siadaj.
Nie wierzę, że ci to pokażę.
A teraz
Chef Cardin pomoże nam przygotować hamiltonowy niedzielny brunch.
- Co? - Trudno nakarmić tłum, ale...
Jak kiełbaska, grzanka, szynka, naleśnik
rzucone na środek mojej patelni,
sprawią, że tuzin osób, może niecały,
naje się za maksymalnie trzydzieści dolarów?
- Uwielbiam "Hamiltona". - Zapłacili mi tylko 5000$.
Napisałaś to?
- Nazywam się Chef Teresa Cardin. - Nazywasz się Chef Teresa Cardin?
- Teresa? - Ritzuś...
Kto cię obgaduje, zazdrości ci pieniędzy.
Robisz swoje, płacisz rachunki, idziesz dalej.
Myślę, że...
powinnam obejrzeć to jeszcze raz.
- Spierdalaj. - Muszę.
- Nigdy tego nie zapomnę. - Pewnie żałujesz, że...
- nie było cię "w tamtym pokoju". - Co?
"W tamtym pokoju". Z "Hamiltona".
A co to "Hamilton"?
- Dasz radę. - Cześć. - Zapraszam.
- Świetny sklep. - Dzięki.
W zasadzie mam dwie nieopisane kasety.
Jedna z prywatnego karaoke u Kylie Minogue,
na którym byłem, a druga to...
coś innego. I muszę wiedzieć, która jest która.
Sprawdzę, czy mamy takie kable.
- Jak miło. - O rany...
- Co? - Premiera "Detroit Florida".
- Boże... - Wtedy się poznaliśmy.
Najgorszy czas w moim życiu.
Stylizowałem tylko starsze dyrektorki z wytwórni.
Tyle peleryn...
Nie ma kabli, więc mogę to najwyżej zdigitalizować na piechotę,
a potem przesłać link do chmury.
Albo mam stanowisko przeglądania na zapleczu.
- Prywatne? - Oczywiście.
Ludzie przychodzą oglądać stare sekstaśmy.
Jasne, to nie...
To nie nasz klimat. Nie przyszliśmy oglądać sekstaśm.
Tylko się upewnię, że to sekstaśma, a potem ją spalę z powodu traumy.
Która?
- Ta. - Dzięki.
Dość retro.
Dobra...
- Co robisz? - Co dziś robimy?
Kylie Mingoue ma telewizor na podłodze?
Nie. To moje pierwsze mieszkanie. W West Hollywood.
- To ta taśma, możemy... - Czekaj, przepraszam.
Możemy chwilę obejrzeć? A potem ją spalimy.
- Jasne. - No proszę...
Boże... Jak niemowlaki.
Wyglądacie bosko.
Fajnie było. Miałem tyle lat, co Lukas.
- Nie! - A co chcesz?
Połóż rękę tu...
- Zostawiłabyś mnie na sekundę? - Nic nie mów.
Przypilnuję harmonijkowych drzwi. Kocham cię.
Hej, Lukas, myślę o zwaleniu gruszki.
Pomyślałem, że może chciałbyś wiedzieć.
Niedostarczona
Twierdzę, że naprawa twojej zbroi była działaniem strategicznym.
- A nie jesteśmy w fazie statusu? - Nie.
Gramy z rozszerzeniem, a to trochę zmienia kolejność faz.
- Naprawdę? - A więc, Clare...
jakiego przedmiotu uczysz?
Uczę w IV klasie, więc wszystkich przedmiotów.
Uczniowie cię kochają?
Pamiętam, że w szkole zawsze kochaliśmy ładną, młodą panią,
bo była taka jak my.
Uczniowie Dylana go uwielbiają,
jest pewnie najpopularniejszym nauczycielem w szkole.
Pan Popularny!
Na pewno się o niego bijecie.
"Dylan, zjedz ze mną lunch w mojej sali".
- To ty? - Nie.
Zwykle jem w samochodzie i patrzę w telefon.
Smutne.
- Maia, może zagraj z nami tę rundę? - Zagrasz?
Nie, Clare i ja chcemy zagrać w coś fajnego.
Lubię Siedem Królestw.
O Boże! Wiecie, w co powinniśmy zagrać?
- W "Nie jesteśmy sobie obcy". - Nie. - Tak!
Nie graliście w to? Nigdy?
- Nie! - Słuchajcie...
Musicie zagrać! Jest super.
Zadaje się pytania typu: kogo z obecnych wybrałabyś do tuszowania morderstwa?
Ciebie!
Mnie?
- Albo: kto jest najgorszym kierowcą? - Winny!
Winny!
Dobra, ja zacznę.
- Clare... - Tak?
Kogo z obecnych najbardziej chcesz przelecieć?
Maia, to nie... Jest nas sześcioro, to niezręczne.
- Nie rób... - Ja wiem.
Ale to kolej Clare, będziesz następny.
Clare, z kim byś się tu przespała?
- Wybieraj, kogo chcesz. - Maia, nie...
- Może być Robert... - Ja jestem Roberta.
- Z nikim. - Gdyby ci przystawili pistolet ...
Wolę grać w Siedem Królestw.
Pistolet przy głowie, kogo ruchasz? Co?
Przeszliśmy połowę gry i ją dokończymy, jasne?
O nie,
sir Dylan zamknął był dziewkę swoją w wieży.
Podpadłam.
Pójdę po wodę.
O cholera.
- Nie gniewam się. - Dobra. - Żeby było jasne.
- O co? - O ciebie i Dylana.
Nie wiem, o czym mówisz.
- Wiesz. - Nie.
Wszystko gra?
Nie wiem.
- "Nie wiem". - Maia, do chuja... Wystarczy.
Bo co?
Ukarzesz mnie?
Boże, co za nudziarz.
Idę po wino.
- A jeśli nas złapią? - Nas? Nie znam cię.
- Ale załatwię ci prawnika. - Laska...
O Boże.
O Boże...
- Jestem podjarana! - Robisz to. Gotowa?
Raz... dwa... trzy!
Obłęd.
- Zadowolona? - Maia się wścieknie.
Co z tego? Dobrze ci, tak?
Niesamowite uczucie.
Mają nas!
Czy to tajniak? O Boże!
Zsikam się.
O Boże.
- Zagramy znów za tydzień, całą partię. - Super.
- Dzięki, że wpadliście. - Maia, miło było poznać!
- Dokąd idziecie? Akurat się przebrałam. - Lepiej już kończmy...
Dostałam alert, że w Silver Lake miało miejsce przestępstwo homofobiczne.
- Nie mów! - Musimy uprzedzić dzieci!
- Ktoś mógłby ukraść. - Na razie.
- Miło było poznać. - Dzięki, Dylan.
Następnym razem umówmy się u mnie.
Mam nowe patio, po remoncie...
Przetestujemy je.
Na huragan
Świetnie.
Czas na patio.
Maia... co to, kurwa, było?
Co?
To do Clare było chamskie i nieprawdziwe, co ty odpierdalasz?
Już dobrze.
Nie gniewam się. Ale możesz przyznać, że chcesz ją przelecieć.
- Nie chcę jej przelecieć. - Nie?
- Nie. - Nie chcesz przelecieć pani Kanclerz?
- Nie chcę przelecieć Clare. - Możesz powiedzieć, że ci się podoba.
- Przestań. - Podoba ci się? Nie zaprzeczasz.
- Wiedziałam! - Po chuj to robisz?
- Jakbyś chciała mnie wkurzyć. - Tak.
Bo wtedy mnie podniecasz.
Idź do sypialni.
Ja pierdolę!
O Boże.
O Boże, zaraz dojdę.
Podoba ci się, co?
Dojedziesz do Nowego Jorku, prawda?
Grzeczna dziewczynka.
O kurwa.
Było świetnie.
Muszę napisać do Talluli.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Michał Kwiatkowski