Może kupmy pistolet?
Pistolet?
- Do domu, żebyś mógł mnie chronić. - Ciekawe.
Myślisz, że trzymałabyś w nim naboje, na wszelki?
Oczywiście, że z nabojami.
Strzelasz w podłogę, odstraszasz ich i uciekają.
I nie musisz więcej strzelać.
Nie jestem szczególnie pistoletowy.
Dobra, kupimy Byrnę.
A co to?
To nieśmiercionośny pistolet na naboje pieprzowe.
Super jest to, że wymaga licencji ochroniarza,
więc gdy go kupujesz, robisz na Zoomie darmowe szkolenie z ochrony.
- Fajnie. - Mega. Pokażę ci.
Gdzie ten telefon? Kurwa.
Właśnie dlatego nie powinniśmy mieć w domu broni.
Bo?
Gdyby to był pistolet, odstrzeliłby mi fiuta.
Nie trzymam go tak. Pistoletem nie robiłabym...
- Mam nadzieję. - Teraz to pistolet.
- Tak? - Tak. - O cholera.
Spróbuj mi go wyrwać. No spróbuj...
- O Boże. - Przepraszam.
- Przepraszamy! - Moja wina!
To przez mojego chłopaka.
Mogę po niego zejść?
Co on trzyma?
O cholera.
- Uciekaj! - O Boże!
Kurwa!
- Myślisz, że uda się odzyskać telefon? - Olej telefon!
KOCHAM LA
Ja też żałuję.
Tallulah ma ogromny sentyment do Kii. To był jej pierwszy samochód.
Kłamię, nie umie prowadzić.
Możemy odpuścić siatkę postów. 35 pięć koła?
Wiem, że to kiepski deal.
Dla Talluli. Scott, ruchacie nas.
W porządku, ale nie mów, że nie, kiedy nas ewidentnie ruchacie.
30 koła.
Możesz się zgodzić na 20. Grayson tyle wziął.
Nie. 30 i story, moje ostatnie słowo.
Super!
Super.
Dobra.
Zabaw się na bociankowym.
O mój Boże!
Dałaś radę!
- Tak jest! - Jestem uzależniona od biznesów!
Ćpaj ten biz, dziwko!
A kiedy drugi raz obejrzałam "Hannę Montanę",
ten moment, kiedy zdejmuje perukę i mówi:
"Dłużej tak nie mogę...". Co się śmiejesz?
Przepraszam.
- Mów dalej. - "Nie mogę dłużej być Hanną"...
Kiedy to mówię, mam ciary, rozwala mnie to.
- Widzę. - Serio!
- Ma obsesję na twoim punkcie. - Ty masz.
Cześć, królowo. Dzwoniłam, ale nie odbierasz.
Przekazuję tylko, że Kia chce ci zapłacić
30 koła za story, więc sztos.
I zjadłam za dużo błonnika, kupa mi skamieniała i mnie wzdęło.
- Ale 30 koła! Oddzwoń! - Robię kawę.
30 koła?
Za jeden dzień pracy? Czy to normalne?
Było, jak pieniądze z covida.
To samochody. Umiesz prowadzić?
Zdarzało mi się, ale nie, żebym umiała.
- Co to znaczy? - Co?
- Prowadziłaś, ale nie umiesz? - Nauczę się. Co?
- Cześć. - Dzień dobry.
- Dzień dobry, Garrett. - Dobry.
- Pouczysz mnie prowadzić? - Tak! Całe życie jeżdżę po LA.
To jedna rzecz, jaką mam opanowaną.
Garrett, kawy?
Nie, dzięki, będę leciał.
- Napisz. - Na razie.
To nic. Luźny układ, dobrze się bawimy,
a on mi nie przeszkadza.
- Sorki. - O Boże! - Klucz do zamka rowerowego.
- Głuptas. - Na razie. - Cześć!
Jest taki odpowiedzialny.
Przepyszne. Wielkie dzięki.
Daj spokój! Sprawdziłaś się, jestem pod wrażeniem.
Dzięki, z twoich ust to wiele znaczy.
Twoja etyka pracy przypomina mi mnie w twoim wieku.
Co... nie było aż tak dawno.
Dobra, super wiadomość.
Tylko między nami: Alyssa180 będzie w "Forbesie".
- Przyślą fotografa pod koniec miesiąca. - Niesamowite! Ale sztos!
Będą twoje zdjęcia
- czy twoje i całego biura...? - Pukuryku!
Cześć, Maia. Sushi z Sugarfish, fajnie!
Alyssa, dostałaś mój wniosek o urlop? Bo właśnie rezerwuję.
- Przypomnij, co to? - Rowery wzdłuż wybrzeża,
- z degustacją jabłek. - Fajnie!
Nie zauważymy, że cię nie ma. Pa, kocham cię.
Ja ciebie bardziej.
Biedna Court. Jezu, mam nadzieję, że kogoś pozna.
Szczęściary z nas, że mamy takich super partnerów.
To nienormalne, że jeszcze nie poznałam Jeremy'ego.
- Faktycznie! Bo on tyle o tobie wie! - Serio?
Jest moim partnerem i współpracownikiem, mówię mu wszystko.
To musi być świetne, móc ciągle mówić o pracy.
Jest producentem muzycznym
i zawsze się go radzę, chyba że pracuje nad piosenką.
Dylan jest taki sam. Robi muzykę
i kiedy myśli o piosence, jest gdzieś w swoim świecie.
- A ja: "Halo, mam tyci problem". - Dylan pisze piosenki?
No proszę, nie wiedziałam. Obie w gwiazdorskich związkach.
Dla Dylana to bardziej część jego nauczania.
Mam super pomysł: podwójna randka.
Nie mamy zaprzyjaźnionej pary. To przedziwne.
- Bardzo. - Jutro wieczorem?
- No jasne. - Zapraszamy.
Przyjdźcie głodni, Jeremy uwielbia gotować.
- Co przynieść? - Cokolwiek. Jesteśmy niewymagający.
- Kupię kwiaty... - Kwiaty nie, nie jesteśmy kwiatowi.
Bez kwiatów.
Ludzie mają tu wypadki co pół roku, więc jakby co, nie panikuj.
- Nie chcę mieć wypadku. - Nie, warto,
bo masz spokój na pół roku.
Jak kiedy twoją nianię trafi piorun albo widzisz dorosłe bliźnięta...
- To bez sensu. - Tu w lewo,
- bo na czerwonym możesz. - Teraz?
Cholera.
Przepraszam, jestem nowa! Przepraszam!
Co za chuj.
- To Garrett? - Nie. Nie zależy mi na nim.
Nieprawda, wiemy, że ci się podoba.
To zdecydowanie fuckboy.
Teraz fuckboy, ale musisz sprawić, żeby za tobą szalał.
Masz rację.
Muszę się ogarnąć i napisać, jak mi na nim zależy.
Nie! Zwariowałaś? Nie.
- To co mam zrobić? - Masz być wredna i go wrobić.
Wiemy, że nie umiem być wredna.
Dobra, weź telefon i...
Albo ja to zrobię. Ja to zrobię.
Dobra!
Nie chcę skręcać w lewo, chcę w prawo. Już nie chcę w lewo!
Dobra, ja to zrobię. Zamieńmy się.
Archiwalna Westwood, dziwko.
Żartujecie? Aż się krztuszę! W sensie...
Takie dziwki, w życiu...!
To znaczy, będzie epicko.
- Kwestia językowa. Ale podoba się? - Tak!
- Lukas, ale czad! - Kurczę, super!
Dzięki.
I co powiesz?
Ty, ja... chłopaki.
Vegas.
Wiem, że pewnie rozmawiasz z innymi, ale wymiatałbym.
Tak, ale musimy zważyć wiele opcji.
- Paranoja! - Co? - Zobaczyłbyś swoją minę!
A co zrobiła?
To ty! Od 20 minut! Jedziesz do Vegas!
Niedobry! Dzięki.
- Nabraliście mnie. - Odlecisz. Mamy dwa piętra w Luxorze.
- Z salą e-sportu! - A nasze pokoje są połączone,
więc gdy ktoś potrzebuje partnera sumienia, wystarczy zapukać.
A... co to za partner...?
- Sumienia. - Co to?
Wspieramy się duchowo i moralnie.
- Moralnie? - Chodzi o grzechy. - Ale głównie pornografię.
- Pornografię. - Mamy teraz taki wątek,
że kiedy nawet pomyślimy o złych stronach, to dajemy sobie znać.
Podsyłacie sobie linki czy piszecie, że myśleliście? Próbuję...
- Spoko, bracie. - Pomyślał.
- Kochamy cię. - Kochamy. Pomodlone.
- Masz jakieś akty w telefonie? - W albumie "Moje akty, prywatne".
O Boże.
Obłędne zdjęcie, jak ustawiłaś takie światło?
- To nie ja, były operator taty. - O Boże.
Carl był przemiły, to niefajne, jak wszyscy na niego naskoczyli.
Wysyłam zdjęcie Garrettowi.
I dopiszę:
"Ups, sorki, nie ten adres".
- "Mogę wpaść później?". - Serio? - Łatwizna.
- Odpisz: "Tak, powoli, skarbie...". - Nie!
Nic nie rozumiesz!
"Przepraszam, jestem zajęta".
Ale nie jestem.
Jestem wolna.
I co tu mamy?
"Jutro wino u mnie?". Bum, drugi etap! Dobra?
- Stresujesz mnie. - Muszę wyrobić kroki.
Strasznie dużo chodzenia. Dzięki.
Co to?
- Mój worek peruk. Nie widziałeś go? - Nie.
Idę na perukową imprę. Zapraszam.
Dylan, to by cię zabiło.
Musimy się oszczędzać na jutrzejszy wieczór.
Nie możemy dziś wyjść z powodu jutrzejszej kolacji.
- Kochanie, nie żartuj. - Nie żartuję.
Alyssa wreszcie traktuje mnie jak równą, a jeśli Jeremy cię polubi,
będziemy zaprzyjaźnioną parą i za chwilę zaczną się kolacyjki,
przesyłanie z Alyssą TikToków w pracy, śmiechy,
wspólne wyjazdy i bam,
ona i ja razem, kurwa, w "Forbesie"!
- Super. - I...? - Ta.
O mnie się nie martw.
Ojcowie uczniów mnie uwielbiają.
Mówię: "Widziałeś nowy sezon 'Reachera'",
gadka leci i jest super.
Ale Jeremy nie jest tatą ze szkoły.
Jest znanym producentem muzycznym, więc musisz rozmawiać z nim o tym.
Powiedziałam Alyssie, że piszesz piosenki.
- Nie... - Bo piszesz!
Napisałem jedną, dla II klasy pani Atwell.
"Śmieci, śmieci, zbieraj śmieci".
"Śmieci, śmieci". To hit.
I podziałała, sprzątają po sobie. Trzymaj się tego.
Zwolnij...
Przyspiesz...
Kurwa, przepraszam. Zarzuciłem emkę, to może potrwać.
- Jest 6:00. - Przepraszam...
Nie mogę dostać szczękościsku, mam sąd.
- Sąd? - Pracuję w prokuraturze.
Kurwa! Nowy szef chce,
- żebym poćwiczył z nim i jego kumplami. - Oczywiście odmów.
Gwiazdom się nie odmawia, obrażają się.
Jestem nagrzany.
Dam radę. Świetnie robisz laskę, pamiętaj.
Zadzwoń.
- Siema. - Charlie! - Bomba, że jesteś!
Już dawno nie śpię.
Załatwiam sprawy, sprzątam, typowy poraneczek.
- Jaki jest plan? - Pomagamy Domowi trenować
do pierwszego półmaratonu po operacji kolana!
Nie prowadź quada w ciemnych okularach w pochmurny dzień.
Półmaraton?
- Gotowi? - Interwały! - Interwały.
To nic, chyba za szybko wypiłem wodę...
Śmiało, mówcie.
Byłem nękany całe życie, przeżyję.
"Jest obrzydliwy", co?
"Obrzydliwy gej nie może podbiec pod górkę". Mówcie.
"Jebać Charliego. Jebać pedała". No już, mówcie!
Stary... każdy miewa gorsze dni, tak?
To nie wstyd.
Zróbcie okrążenie, ja zostanę, aż Charlie poczuje się lepiej.
Dobra.
Jak się czujesz?
Okropne doświadczenie. Straszny wstyd.
Założę się, że mnie zmasakrujecie na grupie.
Dlaczego? Jesteśmy przyjaciółmi.
Bo tak robią przyjaciele?
Kocham swoją ekipę, ale często po sobie jeździmy.
Dzięki czemu nie popełniamy żadnych błędów.
- Brzmi dość okrutnie. - Nie...
Chyba bardziej chodzi o sposób, w jaki to mówimy. Jesteśmy dowcipni.
Na przykład, założyłem sobie kolczyk w nosie.
I mnie nękali, aż się go pozbyłem.
Słabo. Spróbowałeś czegoś nowego i cię zgnoili.
Moi przyjaciele... dają mi poczucie przynależności i sensu.
Odpocznij. Zaprosiłbym cię na przejażdżkę quadami, ale...
jesteś zbyt cenny. Luźna myśl: rządzisz.
Dziękuję.
Lukas dodał cię do Brygady Sumienia
Przypomnij, czym zajmuje się Jeremy?
Żartuję!
Zafiksuj sobie: dziś twoje żarty mają być wyłącznie muzyczne.
- Muzyczne. - "Szkoda, że pianina nie są lżejsze".
Tego typu.
- Pysznie pachniesz. - Nowe perfumy.
- Skup się. - Już.
Czego?
Żartuję. Cześć!
Obyście byli głodni. Dylan, właź.
- Idę. - Umieramy z głodu, jak chciałaś.
Piękny dom.
Siedzę przy laptopie naprzeciwko tej pięknej kobiety
i zastanawiam się, co powiedzieć. I nie mam nic.
Ja robię to samo. W końcu wypalam:
"Może poprosimy, żeby ściszyli muzykę? Jest straszna".
Ja na to: "To Beck.
Prosiłem, żeby nie przeginał z wiolonczelą,
ale byłem tylko producentem:.
O Boże! A więc leciała twoja piosenka.
- Tak. - Obłęd.
Było mi tak głupio, że postawiłam mu lunch, a resztę znacie.
- Właśnie. - Dobre.
Świetna historia. Za was.
Wiem, że pracowałeś z mnóstwem świetnych ludzi,
ale muszę spytać: poznałeś Ricka Rubina?
Tak.
Co za postać. Czytałeś jego książkę?
Nie, jest następna w kolejce. Czytam "Powstanie Trzeciej Rzeszy".
Opisuje klimat polityczny po I wojnie,
który doprowadza do całego tego...
Nie rozmawiajmy o nazistowskiej książce.
To nie ta, którą napisał Hitler, dla jasności.
Jest o Hitlerze, że był zły
i o tym, jak nie powtórzyć... tamtego wszystkiego.
Alyssa mówiła mi, nad czym pracujesz z Tallulą.
Tak!
To świetne uczucie, wskoczyć w to i łapać, łapać, łapać.
Zlecenie, bam! Następne, bam!
Słyszę z mojego pokoju, jak dobija targu. Wymiata!
- W porządku? - Tak...
- Powiedz. - Nie, nie...
Zdawało mi się, że wyczuwam migrenę, ale...
- O nie. - Jest dobrze.
Przepraszam, jestem Włoszką. Głośno mówię, rękami też.
- Włoszką? - Tak.
Jeremy, co teraz produkujesz?
Nie mogę już produkować w studiu,
bo odsłuch wywołuje u mnie ból głowy, więc...
- O cholera. - To skomplikowane. - Szkoda.
Muszę wyłączać mikrofalę, zanim zadźwięczy.
Czy ktoś ma na sobie perfumy?
Tak, dziękuję. Ja, to Byredo.
Boże, przepraszam. Mam covida, nie wiedziałam.
- Nie szkodzi. - Maia, perfumy są triggerem migren.
- Boże, przepraszam. - Nie szkodzi, nie mogłaś wiedzieć.
Ale chyba będę musiał się... usunąć.
- Nie, położę się. - O nie.
- Kochanie... - Nie szkodzi, po prostu...
- Przepraszam was. - Kocham cię!
Gdzie jest Maia? Wychodzicie gdzieś?
Ma z Dylanem kolację u Alyssy, to dla niej wielka rzecz.
Ciągle zapierdala. Jest weekend!
- Tylko mówię. - Kariera jest dla niej ważna.
- To inspirujące. - Może masz rację.
- Dla Garretta? - Bosko.
- Serio? - Wyglądasz sexy. - Kocham cię.
I jeszcze pomyślałam, bo ma być chłodno...
Przepraszam...
Co myślisz?
Luźna myśl... rządzisz.
Kocham cię! Jesteś dziś taki słodki!
- Ty codziennie. - Przestań.
Boże...
Garrett jest niesamowity. I...
Odlecisz. Przysłał mi fotę.
Jest zajebisty.
Chyba nie chciałby, żebym to widział, to tylko dla twoich oczu.
Ale to słodkie, że mi pokazałaś.
Dzięki, jesteś taki dojrzały.
Kocham cię.
Zobaczę jeszcze coś.
BRYGADA SUMIENIA Myślę o zwaleniu gruszki. Kocham was!
Kilka lat temu Jer miał wypadek na nartach.
Świetnie mu szło...
i na ostatni zjazd zdjął kask, żeby wyglądać cool.
- Uderzył w drzewo. - O Boże. To straszne.
Czasem migrena przykuwa go do łóżka na kilka dni.
Mam pomysł. Mógłbym rozpalić grilla.
- Jeśli chcesz. - Przynajmniej coś, prawda?
- Byłoby super. - To przemiłe.
- Robi się. - Nie musisz. - Chętnie. Grill jest...?
- Znajdziesz go. - Znajdę, to grill. - Da radę.
Jest... sympatyczny.
Najlepszy i lubi to.
- Jeszcze wina? - Musi być ci z tym ciężko.
Kiedy poznałam Jeremy'ego, był jak rakieta.
Wiesz, ile razy mogłam przelecieć Johna Hamma na Speranzie?
- Pewnie mnóstwo. - Ale postawiłam na Jeremy'ego.
A teraz...
kiedy wychodzę, jest w piżamie, wracam, jest w piżamie.
To nie moja tablica marzeń.
Moja też nie, bo wiesz...
Piżama jest na noc, ubranie na dzień.
Ale szczerze... wymiatasz.
Serio!
Mało kto jest kozacką prezeską i niesamowitą żoną.
- Ja to podziwiam. - Dziękuję.
- Partnerką, nie żoną. - Jasne.
Mój wybór.
Wysikam się i wezmę się za sałatkę.
Łazienka jest na dole. I nie ma odświeżacza.
- Z powodu Jeremy'ego. - Jasne.
Ja pierdolę.
O Boże.
Co robimy?
Mogę pomóc mu dojść, wtedy tu wróci.
Maia? Ta sałatka przywraca mi życie.
Cieszę się. Czekaj, aż spróbujesz steka Dylana.
Jaka szkoda, że Jeremy śpi.
Chciałam, żeby wam opowiedział, jak Sia groziła mu bronią w studio.
O Boże. Innym razem, sen jest dla niego ważny.
Lekarze mówią, że nie można przeszkadzać mu w trakcie drzemki.
Jego ucho wewnętrzne jest tak czułe, że gdy podczas drzemki pada Wi-Fi,
on to wyczuwa. Budzi się i pisze do mnie: "Co się dzieje?".
Z drzemką.
Jakie krwiste!
Jakbyś tylko pokazał krowie zdjęcie ognia.
- Żartuję. - Są dość chude, więc nie należy...
- Ale fakt, są dość krwiste. - Trochę za bardzo.
- Wrzucę je na minutkę. - Nie ze względu na mnie.
- Ja też tak wolę. Wysmażone. - Tak?
- Bliźniaczki. - Bliźniaczki.
Żałuję, że to nie Jeremy smaży steki.
- Ale Dylan jest kochany, że się stara. - No wiesz...
nie każdy może być Jeremym.
Gdzieś tam jacyś są. Nie kupiliście razem domu,
oboje jesteście młodzi.
Zawsze można mierzyć wyżej, prawda?
- Tylko mówię. Widzę, jak jest. - Nie...
I doceniam,
że widzisz we mnie to, co najlepsze i życzysz mi jak najlepiej.
Owszem.
- Nie ma za co. - Dziękuję.
- Krótko, ale... - Dzięki.
Są gotowe.
Dyl... nie sądzisz, że twoja laska powinna być ze mną w "Forbesie"?
Z przyjemnością!
- Dogadane! - Dogadane.
Musimy się umówić, kiedy Jeremy'emu przejdzie.
- Tak! - Jak tylko będzie w formie. - Chcę z nim pobyć.
Szkoda, że go nie ma.
Kurwa, nie mogę! Kto wali gruszkę na stojąco?
Robisz to?
Bywało, ale nie kiedy mam gości na kolacji.
- Kolacji bez jedzenia. - Bez.
- "Przyjdźcie głodni". Ty gotowałeś! - Wiem.
A stek był pyszny, dzięki.
Przynajmniej nie był w lodówce, gdzie go zostawił Jeremy.
Żal mi Alyssy.
Opowiada o nim, że jest taki cool, same sukcesy...
udaje, że są gwiazdorską parą, a on jest loserem!
Nie znoszę określenia "gwiazdorska para".
- Nie są nią. - Nieważne,
ale my pracujemy, żeby żyć, oni żyją, żeby pracować.
To żałosne. Ambicja takich ludzi nie ma końca, nigdy nie mają dość.
Pragną sukcesu, pieniędzy, super domu, wszystkiego.
- Nie! - Dobrze jest chcieć niektórych rzeczy.
- Też chcę, ale... - Stawiać sobie cele, ale są granice.
Są nieszczęśliwi, bo ich ambicja jest nie do zaspokojenia.
- Pewnie rozmawiają tylko o pracy. - Totalnie.
Dobra, idę spać.
Zaraz przyjdę.
Lukas Landry zginął w wypadku na quadzie.
Nie!
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Michał Kwiatkowski