KRĄŻENIE KRWI KRĄŻENIE LIMFY
STAN CYWILNY: PANNA
16 MAJA 2025 TARCZYCA: 1,24 - WOW!
CIŚNIENIE ZA PÓŁ ROKU BADAĆ CHOLESTEROL
No dawaj. Rak, rak.
OKSYKODON NA BÓL 10 MG CO 6 GODZIN.
PACJENTKA MA ODSTAWIĆ DIAZEPAM. PRZYPOMNIEĆ, BY ICH NIE ŁĄCZYŁA!
WDOWIA ZATOKA
Tom?
Tom, słyszysz mnie?
Nie musisz tego robić.
Owszem, musisz!
Nie słuchaj go.
Patricia.
Tom.
Nie wypuszczaj ich ze schronu.
I pilnuj mojego syna.
Tom, zaczekaj.
WITAJ W MOIM DOMU
Ruth!
Ruth?
Ruth!
Ruth?
Tom.
- Wystraszyłeś mnie. - Przepraszam.
Próbowałem dzwonić i pukać.
Co ty tu robisz?
Przyjechałeś, żeby zabrać mnie do schronu.
Tom.
Myślałam, że o mnie zapomnieliście.
- Nigdy. - Pójdę się spakować.
Pospieszę się.
Drogi są mocno zalane,
więc może lepiej przeczekać sztorm tutaj.
No cóż.
Przetrwaliśmy już wspólnie niejeden sztorm, prawda?
Prawda.
Och! Przyniosę ci ręcznik.
Sobie zresztą też.
Przeszłam trzy kilometry.
RATUSZ
SCHRON 03
Dwieście puszek wody.
Sto gotowych posiłków.
Ile mamy tu osób?
W sumie 137.
Dobra.
Połowa racji dla dzieci. Ja też się obędę.
- Tak. - Moja poprzedniczka
mówiła, żeby nigdy nie wchodzić do tego schronu.
A niby dlaczego?
Nie wyjaśniła.
Rosemary, jak ta opowieść miałaby nam pomóc?
Nie jesteśmy w nastroju do rozmowy.
Najwyraźniej nie.
Okej.
Mamy wiele osób pod jednym dachem.
Pod presją sytuacja szybko wymyka się spod kontroli.
Musimy dbać o to, by byli spokojni. Okej?
Tak.
Słyszysz to?
Ich głosy.
Przybierają na sile.
PIERWSZA POMOC: UGRYZIENIA I UKĄSZENIA
OWAD - PAJĄK
WĄŻ - ZWIERZĘ - CZŁOWIEK
ODPOWIEDNIE BANDAŻOWANIE
JAK KOGOŚ OBEZWŁADNIĆ
Wszystko w porządku. To pewnie fałszywy alarm.
- Możemy porozmawiać na zewnątrz? - Dobrze.
Dziecko urodzi się dzisiaj.
Co? Nie.
Nie, nie. Nie może do tego dojść.
To niemożliwe.
Termin dopiero za siedem tygodni.
Wybacz. Nie wiedziałem, że kończyłeś medycynę.
Martwię się o mój ogródek ziołowy.
Myślisz, że to przetrwa?
Tak sądzę.
Napijesz się herbaty?
Poproszę.
Okej.
LIPIEC
Masz szczelnie wypełniony kalendarz.
O tak. Lubię mieć zajęcie.
Wciąż jesteś bardzo aktywna.
„Klub Opowiadaczy”?
Piszemy opowiadania, a potem się nimi dzielimy.
Tak powstał Frankenstein.
Żadna ze mnie Mary Shelley, ale świetnie się bawimy.
„Pomóc Deirdre zejść. Pomóc Deirdre wejść”.
Kim jest Deirdre?
Znasz Deirdre Kane.
Twarda z niej sztuka,
ale każdego ranka potrzebuje pomocy przy schodzeniu na ganek
i przy powrocie po obiedzie.
W przeciwnym razie tkwi tam cały dzień.
Robisz to codziennie?
Drobiazg. Robię to z przyjemnością.
Mogę skorzystać z toalety?
Co?
- Mogę skorzystać z toalety? - Pewnie.
Tu w prawo.
DOBRE RZECZY SPOTYKAJĄ TYCH, KTÓRZY CZEKAJĄ
Co ja, kurwa, robię?
Opieramy się na genealogii Rosemary?
Patricia, z Evanem w porządku?
OKSYKODON NA BÓL 10 MG CO 6 GODZIN.
PACJENTKA MA ODSTAWIĆ DIAZEPAM.
PRZYPOMNIEĆ, BY ICH NIE ŁĄCZYŁA!
To powinno cię rozgrzać.
Robię napary z własnych ziół.
Mam miętę, która rozbudza
i rumianek z lawendą, który przynosi spokój i ukojenie.
Wybieraj.
To może spokój i ukojenie.
Okej. Jak miło.
Musi się parzyć 27 minut.
Co? Nie, nie.
- A ile parzy się to drugie? - Trzy minuty.
To wypijmy to.
Ala nastawiłam już napar.
Wypijmy ten drugi.
Nie będę marnować ziół, Tom.
W końcu mnie odwiedziłeś.
Oprowadzę cię po domu.
No chodź.
Nie bądź takim smutasem. Chodź.
- Proszę. - Gdzie toaleta?
W tamtą stronę.
Hej, mały.
To dla ciebie.
Proszę. I…
JEŚLI TO CZYTASZ, TO JUŻ NIE ŻYJĘ
Patricia.
Szybkie pytanko.
Ile jeszcze będziemy tu siedzieć?
Nor'easter, który nadszedł w środę popielcową 1962 roku, trwał pięć dni.
Ale na tej wyspie miewaliśmy sztormy, które trwały dwa razy dłużej.
Mamy schron, zasilanie, mnóstwo jedzenia i wody.
Przeczekamy to. Okej?
Szukaj sposobów na zajęcie czymś ludzi.
Więcej gier, kart, czegokolwiek.
Gry. Karty.
Patty, widziałaś Toma? Muszę z nim pilnie porozmawiać.
Nie wiem. Przykro mi.
W nocy dźgnięto ratownika medycznego.
Co?
Hej.
- Znalazłem coś. - Co?
Wyjście.
- Okej… - Wyjście.
- Chodź. Mam jointa. Zapalmy. - Ja…
- Tak. Okej. - Też możesz iść. Jasne.
- Chodź. - Nie wydaje mi się…
Okej.
Trochę strasznie.
Nie spadnijcie.
Co to za miejsce?
Możemy tam zejść?
Evan? Chodź.
Dobra, zróbmy to.
ZDAĆ I RAPORTOWAĆ BROŃ
DLA NICH
A więc jesteście ofiarami.
Zostaliście starannie wybrani przez komisję mieszkańców
w bardzo uczciwym i starannym procesie selekcji.
Może popełniliście przestępstwo. Albo macie dług wobec społeczeństwa.
Może uznano was za niewystarczających z innych względów.
Choć nigdy się nie dowiecie,
pocieszcie się tym,
że istnieje niepodważalny powód, dla którego tu jesteście.
Przyjmijcie swój los i bądźcie z tego dumni.
Ta ofiara uratuje przed cierpieniem wielu członków naszej społeczności.
Jeszcze raz dziękuję za poświęcenie.
Widow’s Bay wam dziękuje.
Tutaj nocuje Evan.
Kupiłam to na wyprzedaży garażowej.
Chłopcy kochają samochody.
Co to?
Poprosił o drabinę awaryjną na wypadek pożaru.
Taki mądry.
No tak.
Mój Alfred.
Tak bardzo go kochałam.
Dawny chłopak?
Tak.
Ale ugryzło go zwierzę i zamienił się w zwierzę.
Och, to było ekscytujące.
Keith Martin.
Przystawiał się do mnie.
Mój pierwszy dzień na stanowisku sekretarki burmistrza, Howarda Tchórza.
Porządny był z niego człowiek.
Zdziwiłam się, kiedy ustąpił, ale ludzi oblatuje strach.
Przystawiał się do mnie.
Och. Pastor Roberts. Co za skarb.
Był dla mnie jak ojciec.
Nie mów, że się przystawiał.
Nie żartuj sobie. Jasne, że… nie.
Ale wiesz co?
Masz rację. Przystawiał się do mnie.
Ona też.
O, czy to… twoi rodzice?
O tak.
To jest ten dom?
Zgadza się.
Tak. Mój tatuś zbudował ten dom.
Naprawdę?
Wtedy robili wszystko, jak należy.
Wiele zniósł, ale wciąż stoi.
Ale…
coś dorwało tatusia w jeziorze.
Jezu, Ruth.
Naprawdę sporo przeszłaś.
Jedną z zalet dorastania w Widow’s Bay jest to,
że umiemy przetrwać każdy sztorm.
Nie powinno tak być.
Nie powinno, ale tak jest.
Nie da się tego zmienić.
A gdyby się dało?
Co masz na myśli?
Nie wiem.
A gdyby…
Gdybyś mogła zrobić coś, co by wszystko zmieniło?
Byłabyś gotowa to zrobić?
Słyszałaś kiedyś o…
dylemacie wagonika?
Masz na myśli 1942 rok, kiedy budowaliśmy kolejkę i wszyscy robotnicy poznikali?
Nie. Co? Nie.
A więc… Wyobraź sobie, że wagonik kolejki zrywa się
i pędzi po torach.
Lada chwila uderzy w grupę ludzi.
Ogromną grupę.
Możesz pociągnąć dźwignię
i przekierować wagonik na inny tor, gdzie uderzy tylko w jedną osobę.
Pociągnęłabyś dźwignię?
O, rozumiem. I wszyscy ci ludzie zostaliby uratowani?
Tak. Zgadza się.
Nie pociągnęłabym dźwigni.
- Ale musiałabyś. - Czyli nie mam wyboru?
- To jakie jest pytanie? - Nie, masz wybór.
Ale…
Ale nie jest prawdziwy. Nic nie robisz
i ci ludzie zginą.
- Nie pociągnęłabym dźwigni. - Dlaczego?
Pędzący wagonik to życie.
Ja jestem dźwignią.
Nie da się kontrolować złych rzeczy, które dzieją się w życiu, Tom.
Ale jeśli pociągnę dźwignię, to będzie wybór.
Zdecyduję, że zabiję tę osobę.
A tego nie mogłabym zrobić.
Jest taki cytat, który uwielbiam.
Jest tu wyhaftowany.
Przeczytam ci go.
„Świat jest gwałtowny i zmienny.
Nie będzie znał litości”.
Tego nie mogę odczytać. Ani tej części.
Nie mogę tego odczytać… O tutaj. Mam.
„Żyjemy w stale płonącym budynku.
I tym, co musimy bez przerwy ratować, jest miłość”.
Tennessee Williams.
Niech spędzi jedną noc w naszej gospodzie.
Zobaczy, jak przyjemnie jest w płonącym budynku.
Daj spokój, Ruth.
To miejsce jest rodem z koszmarów.
Życie jest rodem z koszmarów.
Sam się o tym przekonałeś, Tom.
Zawsze się o ciebie martwiłam.
Martwiłaś się o mnie?
Dlaczego?
Unikasz prawdy.
Chcesz zrobić z tego miejsca Martha’s Vineyard.
Nigdy nim nie będzie.
Za linią mety nie czeka cię wieczne szczęście.
A nawet gdyby tak było, zostałoby ci odebrane.
Bo takie jest życie.
W całej jego ohydzie, pięknie i upiorności.
Po prostu…
Musisz to zaakceptować.
Ruth?
Gdzie to znalazłaś?
Odziedziczyłam to. Rodzinna pamiątka.
Czyż nie jest śliczna?
Pięknie wyglądasz.
Dziękuję.
Przyniosę napar.
Kto następny?
Eve. Okej.
Proszę.
- Smacznego. - Dziękuję.
- Dziękuję. Jak ci na imię? Todd? - Tak.
Mamy tu Todda?
Czy on wnioskuje o pożyczkę? No dawaj. Już.
- Hej… - Tak, Tom.
- Poznaliśmy się wczoraj. Dzięki. - Tak, Tom.
Jezu. Ludzie są strasznie… niegrzeczni.
Chryste. To chyba jakieś jaja.
Jest pokryte pleśnią.
Okej. Zaraz to…
- Wymienimy to… - Moje też jest zepsute. I woda.
Dobrze. Zaraz to przejrzymy.
Moje jest w porządku.
Hę?
- Stary, dawaj… - Nie! Hej!
Hej!
Przepraszam. Hej.
Chcę te zapasy.
- Hej! Nie bij go! - Hej.
Skąd mamy, kurwa, wziąć jedzenie?
Hej! Spokojnie!
Wszystko ogarniemy.
Nie martwcie się. Zachowajcie spokój.
Ma rację.
Bez jedzenia możemy przetrwać wiele tygodni.
Ale nie bez wody.
Ja pierdolę.
O to nam chodzi. Potrzebujemy jebanej wody.
Co jest nie tak z tą wyspą?
Hej.
Wiesz, co myślę?
To zabawna historia, którą będziemy opowiadać dziecku.
Narodziny w schronie na jakiejś szalonej wyspie.
Wśród tych wszystkich świrów.
PIERWSZA POMOC
Potrzebuję wody.
Dla mojej żony.
Zachowałam je dla was.
Dzięki.
Co się tam, do cholery, dzieje?
I czemu nie ma tu Loftisa?
Kto wie?
Ale coś jest nie tak.
Co?
Kazał mi prześledzić całą genealogię Ruth.
Wiesz, ile czasu mi to zajęło?
A potem cała trójka zebrała się i zaczęła szeptać jak pensjonarki.
Mnie pominęli.
Widocznie mam się jebać.
Patricia.
Co się dzieje, do cholery?
Patricia.
Co knuje Loftis?
Zabarykaduj te drzwi. Nikogo nie wpuszczaj do mojego powrotu.
Kochanie? Co się dzieje?
Niedługo wrócę.
- Co? O czym ty mówisz? - Muszę coś załatwić.
Nie… Posłuchaj. Bechir.
Po śmierci Lauren nie wiedziałem…
Nie wiedziałem, co robić.
Wiesz, że próbowała o tym ze mną rozmawiać?
O wyspie. A ja…
Wyśmiałem to.
Kpiłem z niej.
Nie rozumiem, dlaczego po prostu jej nie wysłuchałem.
A kiedy po tym rejsie promem powiedzieli mi, że to udar…
Wiedziałem…
Wiedziałem, a mimo to ściągnąłem tu turystów.
Bo chciałem czegoś więcej dla niego…
I dla siebie.
A teraz naraziłem wszystkich tych ludzi.
W schronie są całe rodziny.
Są tam rodziny…
które tu ściągnąłem.
Przepraszam.
Ale musiałem to naprawić.
Na czym skończyłam?
To było tamto lato, kiedy ciocia Betty przestała mówić.
Myśleliśmy, że się obraziła.
Ale okazało się, że to coś innego.
PJ!
O cholera, obczajcie to.
Stary, zobacz. Ale jazda.
Dasz wiarę? Nikt nigdy nie mówił o…
Chodź.
Joł, są następne drzwi.
Chodźcie. Obczajcie to.
Kelly, siadaj.
Stary, nie dam rady.
Chyba musisz.
Stary.
O Boże. Ale dziwne.
To nie jest okej.
Czekajcie. Co to jest?
Na tym etapie wolałbym być na zewnątrz.
W naszym interesie jest przeczekanie tu sztormu.
- Ale czemu drzwi są zamknięte? - Nie powinny.
Nie macie prawa nas tu przetrzymywać.
Ciszej. Hej!
Przepraszam.
Nie ruszajcie się!
- Ciszej. - Już czas.
- Wszystko w porządku. - Już czas.
Już czas. Już czas.
Słuchajcie opiekuna.
Przesuwajcie się do przodu.
- Nie błagajcie. - Co?
Co do chuja?
Pewnie to miała na myśli.
Bądźcie silni. Wypełnijcie pakt.
I pamiętajcie. Ich ofiara jest naszym przetrwaniem.
DLA WAS
Trudne czasy nie skończą się, dopóki przymierze nie zostanie wypełnione.
Życie za życie.
Wyspa zakomunikuje swoje potrzeby.
Jedna dusza za każde uderzenie dzwonu.
Będzie was kusiło, by ich pocieszać.
Nie róbcie tego.
Ich strach jest konieczny.
Mówią, że lubi jego smak.
A teraz módlmy się o długi i spokojny sen.
Nie panikujcie! Nie ruszajcie się, wszystko jest w porządku.
Wszystko dobrze.
Jest okej.
- Nie ruszajcie się! - Stójcie!
Przepraszam. Wszystko dobrze.
Wszystko w porządku.
Nic nam nie grozi.
Po prostu…
- Wspólnie to przeczekamy. - Tak.
Wiem, że wszyscy się boimy.
Ale mamy siebie.
Prawda?
Tak? Siedzimy w tym razem.
Okej. Dobra.
Dale?
To miejsce jest…
Dale, straszysz ludzi.
To miejsce to śmiertelna pułapka!
Uciekajcie!
Ratujcie się!
Patricia.
Patricia, ona…
Ona nie odchodzi.
Możesz mi powiedzieć, czy z Evanem wszystko okej?
Patricia?
Co się dzieje?
Co… Co się dzieje?
Patricia, co się dzieje?
Jesteś dobrą osobą.
Nie zasługujesz na to.
Wiesz…
Miałam romans z żonatym mężczyzną.
Nie szkodzi.
Byłam młoda.
Nieprawda, miałam czterdzieści lat.
Chciałabym móc powiedzieć, że nie wiedziałam, ale wiedziałam.
Chciałam, żeby odszedł od żony, ale odmówił.
Zaszłam w ciążę.
Ukryłam to.
Byłam w kiepskim stanie.
Płakałam.
Och, jak ja płakałam.
Płakałam bez przerwy.
Więc mu ją oddałam.
Wychowywali ją z żoną jak własne dziecko.
Obserwowałam z daleka, jak moja córeczka dorasta.
Miała dobre dzieciństwo.
Kochali ją.
Kto?
Ona zmarła.
Ale widziałam jej pierwszy taniec.
Widziałam, jak po raz pierwszy prowadzi samochód.
Widziałam ją w pierwszej pracy, jak podawała lody włoskie.
I widziałam, jak się w tobie zakochuje, Tom.
Co?
Moja córeczka, Lauren.
Twoja żona.
Mówisz od rzeczy.
Strasznie się czułam po tej historii z promem.
Odwiedzałam ją w Starym Domu tak często, jak tylko mogłam.
Mówiłam jej, że jestem jej sekretną mamusią.
Nie. Nie, ja…
Nie wierzę.
Jak sądzisz, dlaczego nadal przychodzę do pracy?
Mam 84 lata, Tom.
Jestem zmęczona.
Przychodzę, żeby nadal być częścią życia mojego wnuka.
Jak dobrze móc wreszcie wypowiedzieć to na głos.
Nie. Nie, nie.
- Uwolnić się… - Nie. To niemożliwe.
- …po tylu latach. - Niemożliwe.
- Postradałaś zmysły. - Nie wiem, czemu zrobiłam to dzisiaj.
O mój Boże.
Stosunek przerywany po prostu nie działa.
- Nie! - Och.
Komu jeszcze mówiłaś, Ruth?
Nikomu, Tom! Nikomu!
Nikomu.
O Boże.
On nigdy nie opuści wyspy.
Ruth.
Muszę zabrać cię do lekarza.
Trzymaj się mocno. Gotowa?
Raz, dwa, trzy.
Nie!
Coś ty zrobił?
Nie obciążę swojego dziecka klątwą.
Nie. Nie, nie.
- Ruth? - Patricia mówiła, że to zakończysz…
- Ale wiedziałem… - Nie jest ostatnia.
- …że nie zdołasz. - Nie jest ostatnią potomkinią!
Co?
To kto jest ostatni?
Kto, Tom?
Kto?
Okej. Bechir, opuść broń.
Proszę, opuść ją.
Opuść broń.
Zaraz urodzi się moje dziecko i muszę wiedzieć, kto to jest.
Nie wiem.
Co to jest?
Nie pozwala ci zamknąć oczu…
Wiesz co? Sam tu usiądź.
- Przywiąż mnie. - Serio?
- Tak. - Okej.
PJ!
- Świr. - Hej!
PJ Glanville, zabieraj tyłek z tego… zajebiście dziwnego fotela.
- Już! - Okej. Próbuję.
Przepraszamy.
Wynoście się stąd.
- Otwórzcie! - Co jest?
- Zamknięte. - Otwórzcie!
- Biegiem! - Czekaj!
- Otwórzcie! - Czekajcie…
- Coś się dzieje. - Zamknięte!
- Otwórzcie! - Próbuję!
O Boże!
Wiecznie kłamiesz.
Sztorm ustał.
Dlaczego ustał?
Ruth.
Ruth?
O kurwa.
Tom?
Pomożesz mi, kurwa?
Musimy zawieźć ją do lekarza.
- Ruth. Odezwij się. - Dlaczego ustał?
Wszystko okej. Już dobrze. Zostań tu.
Musiał to zrobić.
PUNKT WIDOKOWY
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK