Dziękuję.
No dobra.
Nie, nie. Ja stawiam.
Do zobaczenia.
- Nie mogę uwierzyć, że to koniec. - Zabiorę Evana na mecz Red Soxów.
Zostawiam cię z tym.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
RATUSZ W WIDOW’S BAY
Myślisz, że to rak skóry?
O tak. Tak.
Tom?
Telefon się urywa.
Dzwonił Mitch.
Dzwonił Ray Mellor. Dzwonił Kurt Warburton.
Szukają cię od dwóch dni.
Ruth,
nie martw się. Wszystko w porządku.
WDOWIA ZATOKA
Okej.
Evan?
Mam kanapki!
I chyba coś do ciebie przyszło!
Witaj w domu, Tom.
Hej. Rano jeszcze spałeś…
Byłeś w piwnicy?
Nie, przejrzałem twój kufer. Co jest w piwnicy, do cholery?
Driftwood Diner. Zostaw wiadomość.
Dobry wieczór. Mówi Patricia.
Zamawiałam kurczaka w parmezanie i kawałek ciasta kokosowego,
a dostałam kotlet z indyka bez bułki i pojedynczą kiełbaskę.
Nie chcę zwrotu pieniędzy.
Chcę tylko, by wiedziała o tym osoba, która za to odpowiada.
Nie chcę, żeby ta osoba miała kłopoty,
po prostu… niech wyciągnie wnioski.
Nie…
- Myślę… - Skrzynka jest pełna.
Nie można zapisać wiadomości. Do widzenia.
Świetnie.
Chętnie poznam historię tej wzruszającej fotki.
- Co do chuja? - Okej. Dobra.
Czemu powiedziałeś mi, że zmarła podczas porodu?
Bo tak się stało.
Potem nigdy już nie była sobą.
Okej.
Co to znaczy?
Miała udar w wyniku stanu przedrzucawkowego.
Od tego momentu było z nią źle.
To znaczy?
To jej uszkodziło mózg.
Umysł.
I wpłynęło na jej zachowanie.
Stanowiła zagrożenie.
Więc musiałem…
Musiałem oddać ją do Domu.
Jakiego „Domu”?
To był bardzo miły dom tu na wyspie.
Miejsce dla ludzi, którzy zmagali się z chorobami psychicznymi.
Coś w rodzaju… psychiatryka?
- Domu wariatów? - Nie.
Tak.
Zmarła dwa lata później z powodu tętniaka mózgu.
Bardzo cię kochała.
Tak, czytałem listy.
Mogę jeden przeczytać?
„Drogi Evanie,
twoje dziecięce rączki muszą zdobyć klucze.
Musisz też wsunąć paluszki do mojego nosa,
żeby wyciągnąć skorpiona z mojego mózgu.
Uważaj na żądło.
Kochająca matka”.
Miłe.
Bardzo miłe.
Kolejny?
„Drogi Evanie…”.
O Boże. To ty…
- Boże. Wystraszyłeś mnie. - Przepraszam.
O rety…
Możemy porozmawiać?
Tak. Oczywiście.
- O co chodzi, Wyck? - Tak. Jasne.
Cóż…
od bardzo dawna noszę coś w portfelu.
I…
Chyba czas, żebym ci to wyjaśnił.
- Pamiętasz… - Och, tak. Tak.
Kochanie.
Cześć, Wyck.
No proszę.
Kochanie… To twoja licealna miłość, Wyck.
- Tak. - Staruszku.
Tak.
Pójdę już.
Mam dziś sporo zdjęć do rozdania.
Okej.
No cóż…
Tak.
Uważaj na szkło. Nie wiem, czy wszystko zebrałem.
Co tu się stało?
MASKA MORDERCY
Pewnie dzieciaki turystów, które słyszały historie o Boogeymanie.
Te odpuszczam.
Żegnamy się. Obrzydliwe.
Okej.
Tak.
Okej. Tych mogę potrzebować…
Tak.
Otwórzcie!
Otwórzcie drzwi.
Otwierajcie.
Ja…
Nie! O Boże.
O Boże.
Patricia!
Pomocy! Wyck!
Boże. Pomocy!
Pomocy!
Pomo… Po…
Hej! Hej!
Pomocy! To ja, Patricia!
Hej! Pomocy!
„Przez całą wiosnę nosiła wisiorek z połówką serca, a Samuel nosił drugą”.
- Co? - Pamiętasz?
- Wisiorki? - Twoja ulubiona część?
- No co? Wiem… - To słodkie.
- …niby zimna, a mam serce. - Tandeta.
O Boże!
- Patricia? - Co?
Co ona tu robi?
Nie zapraszałam jej.
- Ja… - Co…
Mogę jakoś pomóc?
- Co ty robisz? - Co jest?
Serio?
- Co ty wyprawiasz? - Zamknij się.
- Patricia… - Zamknij się!
- O Boże. Patricia. - Co tu się odwala?
- Ja… - Patricia?
Dzwońcie na policję! On wrócił!
- Kto wrócił? - Wiecie kto.
Boogeyman! Wezwijcie policję!
- Co? - Wezwijcie policję.
Chyba żartujesz. Nadal to robisz?
- Telefon padł. - O Boże.
- Co? - Dziwne.
Masz tylne drzwi?
- Okej. - Czy masz tylne drzwi?
- Tak. - Upewnij się, że są zamknięte. Już!
- I zgaś wszystkie światła. - Nie!
Nie graj w jej grę.
Nie… Wszyscy wiedzą, że kłamała w sprawie telefonów.
Dobra. Kłamałam.
Wiedziałam!
- Boże. - A nie mówiłam?
- Mówiłaś! - Mówiłam.
Ja po prostu… czułam się pominięta,
powiedziałam jednej osobie, a ona wszystkim powtórzyła.
Potem musiałam w to brnąć.
Ale przysięgam,
tamtej nocy był w moim domu. I przysięgam, że teraz wrócił.
Okej. Dobrze wiedzieć.
- Na razie. - Kris, mówię ci,
- żebyś… - Odejdź!
Przestań skupiać się na sobie. Tu nie chodzi o ciebie!
Przykro mi, ale to nie przeze mnie nie masz przyjaciół.
To dlatego, że jesteś popierdolona. Twoje przyjęcie prawie wszystkich zabiło.
A teraz zepsułaś klub książki.
Jesteś taka irytująca.
Po prostu sobie idź, dobra?
No już. Pa, pa.
Pa, pa. Okej?
Pa, pa.
Pa…
O Boże. Kris!
Jest najgorsza! Kurwa, najgorsza.
Wybaczcie.
- Kris, okej? - Jesteś cała?
Halo?
Dokąd ona idzie?
Patricia. Co?
Dzwonię na policję, zgłoszę to.
Niech zejdzie z mojego trawnika.
Wciąż tam jest?
Jest w domu! Ucie…
Wynoście się stamtąd!
Ucie…
Och…
Pozabija was!
Uciekajcie stamtąd!
- Cholera! - Co to było?
Kurwa!
Nie! Nie!
Słyszysz?
Hej. Spokojnie.
Chyba uderzyłaś się w głowę.
Mam puls. Żyje.
Nie, nie.
Daj kluczyki. Rozjadę go.
- Co? - Dawaj kluczyki.
Muszę go przejechać.
Witaj z powrotem.
Uciekaj!
Po prostu uciekaj!
- O kurwa! - Po prostu…
Nie!
„Drogi Evanie,
każdy ma dwie matki. Matkę i sekretną matkę.
Którą z nich jestem?
Jestem twoją sekretną matką i mieszkam w sekretnym domu.
Nie wypuszczają mnie. Kiedy będziesz starszy,
możesz przychodzić i udawać tego okropnego listonosza.
W skrócie: jestem martwa, jestem martwa, jestem już martwa.
Już za późno. Przyjdź niedługo. Matka”.
Nieźle.
To była twoja matka.
I to.
To.
A ta osoba
nie chciałaby, żebyś pamiętał tę drugą.
Czemu je przede mną ukrywałeś?
Bo robię się przez nie jeszcze smutniejszy.
Tak mi przykro, Evan.
Dlaczego nigdy nie opuszczamy wyspy?
Możemy to zrobić.
Możemy opuścić wyspę.
- Bilety na Soxów? - Tak.
- Naprawdę? - Naprawdę.
- Tak… - My… Nie.
Spędzimy weekend w Bostonie.
- Ten… Ten weekend. - Poważnie?
Tak, poważnie.
Od teraz wszystko się zmieni.
- Jak tam? - Hej.
Kurwa.
Muszę to zjeść tutaj. Żona nie znosi tego zapachu…
- Dasz mi… - Spoko.
Trójka za dwadzieścia.
Nie wolno tego robić.
O Boże.
O Boże!
O nie, nie!
Ja pierdolę.
Nie rób tego! Wszystko zepsujesz!
O mój…
Postaw go!
Dobry Boże, chroń mnie.
Puszczaj go!
Jest stamtąd inne wyjście?
- Nie. - Okej, bardzo dziękuję.
Okej.
To, co wyglądało na silne wiatry,
- przybiera postać sztormu stulecia. - Okej.
ALARM KRYZYSOWY
Nic mi nie jest. Obiecuję. To tylko draśnięcie.
Chce, żebym odpoczął przez parę tygodni.
Teraz pewnie chętnie byłbyś w Vermont.
Kocham cię.
- Kocham cię. - Przyniosę ci przekąskę.
Hej.
Nie wiedziałam, że Chelle jest w ciąży.
A jest?
Przepraszam. To ta morfina. Dr Morgan się nie cacka.
Myślałam, że jest po czterdziestce.
Chcesz dziś zginąć drugi raz?
Loftis wie?
Nie.
Po tej historii z jego żoną…
No tak.
Patricia.
Co ja tam, do cholery, widziałem?
Posłuchaj. Musisz stąd wyjechać.
Nie musisz mnie namawiać.
- Ja… - Nie.
W tej chwili.
Wasze dziecko nie może się tu urodzić.
Dlaczego?
Cholera. Niczego się nie nauczę na tej podstawie.
Nie można pojechać do Bostonu i nie pokonać Szlaku Wolności.
Nie mogę się doczekać, aż go nie pokonam.
Wiesz, co powinniśmy zrobić?
Co?
Obejrzeć tamtejsze uczelnie.
- Naprawdę? - Tak.
Bardzo…
To nie koniec.
Nie.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK