WDOWIA ZATOKA
Halo?
Le… Ledwo cię słyszę.
Co?
Gdzie?
Spałem przez cały dzień?
We wpisie była mowa o pladze, którą Gerrie sytuuje w 1702 roku.
Na tej podstawie
wydedukowaliśmy, że dziennik należał do Sarah Westcott Warren.
No i…
Proszę.
Dziękuję.
Uznaliśmy, że przeklęty przedmiot może być pogrzebany z Richardem Warrenem.
Wyck zasugerował, żebyśmy go wykopali.
Zrobiliśmy to.
Co takiego zrobiliście?
Wykopaliśmy trumnę Richarda Warrena.
Wykopaliście ciało ojca-założyciela?
- Tak. Jest tam. - Jest tutaj.
Kompletnie wam odjebało?
Posłuchaj, co mówi.
- Boże. On tam jest? - Nie. Na górze.
Przenieśliśmy go.
Dlaczego…
Dlaczego go przenieśliście?
Bo wciąż żyje.
Co?
Byliśmy w stanie porozumiewać się na piśmie.
Co?
Richard Warren jest w tamtym pokoju.
Czeka na ciebie.
W jakim sensie…
Dlaczego miałby na mnie czekać?
Chce mówić z „Lordem Protektorem Wyspy”. Zakładamy, że to ty.
Spójrz. Widzisz to?
Hę?
Tak.
Idź tam
i skłoń go, żeby ci powiedział,
jak to, kurwa, otworzyć.
- Nie! - Nie, nie!
Nie…
Nie próbuj zrobić tego sam.
Niech on to zrobi.
Proszę.
Dam wam trochę prywatności.
WITAJ JESTEM PATRICIA
MASZ ŻAL O COŚ, CO POWIEDZIAŁAM?
JESTEM BURMISTRZ TOM LOFTIS PRZYWÓDCA
JAK SIĘ NAZYWASZ?
Zapomniałem o jednym.
Ty… ty możesz mówić?
Owszem.
Jak…
Jak to możliwe, że wciąż żyjesz?
Zostałem oszukany przez diabła i zdradzony przez maluczkich.
Zła moc podtrzymuje mnie przy życiu.
Co masz na myśli? To właśnie tym jest?
Tak?
Czy… Potrafisz to otworzyć?
Rozluźnij je.
Jasne. To znaczy…
Mogę je… odrobinę rozluźnić.
Tak. Zdejmijmy ci je.
Co to jest?
Myślałem, że to moje wybawienie.
Nie mogliśmy znaleźć choćby robaków, by zaspokoić głód.
Niektórzy jedli ciała,
inni pożerali ziemię.
Rozważałem, jak odebrać sobie życie, gdy to zobaczyłem.
Wezmę torebkę.
Co…
Co takiego zobaczyłeś?
Zwykły kęs pożywienia.
Grzyb.
Podziękowałem Bogu.
Ale przybyło do mnie coś innego.
Co to było?
Demon?
Sama wyspa?
Umierałem z głodu i to coś też umierało z głodu.
Zaoferowano mi pakt, który miał uratować moją osadę,
a ja podpisałem ten pakt
własną krwią, odchodami i nasieniem.
Co zaoferowałeś w zamian?
Gdybym odmówił,
nikogo z was by tu nie było.
Może tak byłoby lepiej.
Łatwo osądzać, gdy wyspa kwitnie wokół ciebie.
Kwitnie?
Mój syn tkwi uwięziony na jebanym kawałku skały.
To coś chyba do mnie przemówiło.
Podążyłeś za tym?
Nie.
Czego chciało?
Wie, że przerażeni ludzie są gotowi posuwać się do desperackich czynów.
Co to oznacza?
Chcę zobaczyć rzeczy moich dzieci.
PŁÓCIENNA LALKA - DREWNIANA FIGURKA
W każdej sekundzie spędzonej w trumnie
wyobrażałem sobie ich śmierć.
Sarah.
To takie smutne.
Dopóki żyją ludzie z moją krwią,
obowiązuje przymierze. Ale jestem ostatni w mojej linii.
Co przez to rozumiesz?
Wypłyń ze mną w morze,
za ten punkt, którego boją się marynarze.
Gdy go przekroczę
i klątwa zostanie ze mnie zdjęta,
powinienem zestarzeć się i umrzeć.
A kiedy zniknie mój ród,
moja śmierć uwolni wyspę spod klątwy.
Po pierwsze nie wiemy, że to go zabije.
Tylko tak możemy się przekonać.
Po drugie wyspa łatwo go nie wypuści.
Tam i tak jest niebezpiecznie.
Nocą, na morzu i to jeszcze na łodzi ze słabymi ludźmi.
I nie, nie mówię o nim.
Wszystko może się tam wydarzyć.
Fakt, że tego nie wiesz, dowodzi, jakie to niebezpieczne.
Zeszłej nocy…
Poczułem jakąś obecność.
Poczułem ją.
Nie wiem, co to jest ani czego chce.
Wiem, że musimy ją zniszczyć.
Wiem, że musimy spróbować.
Popłynie moją łodzią tylko w cholernej trumnie.
Wyck z nami popłynie.
Ale na nabrzeżu będą ludzie.
Dlatego muszę zapytać, czy zgodziłbyś się wejść z powrotem do trumny.
Tylko do czasu, aż znajdziemy się na łodzi.
- Aż znajdziemy się na łodzi. - Tak.
Tak. Dobrze.
Tom.
Cholera.
Co on tutaj robi?
Może ktoś mu zgłosił, że krzyczałam. Porozmawiam z nim.
Co? Czekaj. Zaczekaj.
Tom.
Poradzę sobie.
No cóż, Patricia znów atakuje.
Zgubiłam klucze, znalazłam je. Miło cię widzieć…
Dobrej nocy.
Dobra. Wzajemnie.
- Jasne. - Ty…
Wracaj do domu.
Patricia.
Chodź tu. Wysiadaj z mojego jeepa.
Co ty odwalasz?
Patricia.
Chodź tu. Wysiadaj…
- Przysięgam… - O Boże.
Patricia, co ty wyprawiasz?
Słuchaj, Patricia!
Przestań! Natychmiast przestań!
Chodź tu!
Chodźmy.
Rybacy przekonują się na własnej skórze, że ciężko oddalić się od wyspy.
To nasz trójkąt bermudzki.
Zatrzymamy się na dwie minuty przed dotarciem do tej granicy.
To strefa śmierci.
Po jej przekroczeniu włączy się światełko.
Po wypłynięciu za tę boję ludzie tacy jak ja już nie wracają.
Zatrzymam łódź dwie minuty od celu.
Tam umieścisz go w łódce i dalej zabierzesz go sam.
Dwie minuty nie są dla ciebie trochę zbyt ryzykowne?
Dalej nie zdołasz popłynąć.
Zabierzmy go za linię boi i wyślijmy do Piekła, żeby to zakończyć.
Diabeł unosi się nad tym miastem,
opanował je.
Mieszkańcy należą do niego.
Zło zatriumfowało tu nad dobrem.
Spójrz na mój kościół.
Nie mam parafii…
Mam… Mam zioło… jeśli chcesz.
Musielibyśmy tylko zapalić na zewnątrz.
Twój tata niedługo wraca?
Nie, jeszcze nie.
Dobry wieczór.
Jaki ma problem?
Sam nie wiem…
Dawniej myślałem, że boi się wszystkiego.
Ale teraz uważam go po prostu za kłamcę.
Chcesz sprawdzić?
Jego pokój jest na górze?
Kelly… Okej…
Opuść Whitewood dziś wieczorem. Zaklinam cię.
- Co to za moc? - Wyjedź, nim będzie za późno.
Kelly, nie wiem… Nie powinniśmy tam wchodzić.
Jeśli naprawdę cię okłamuje, nie może cię karać.
To się nazywa „moralna przewaga”.
SZERYF
Nie aresztujesz mnie?
Nie.
Nie dam rady tego słuchać przez całą noc.
Ale nie wiem, co robić, Patricia.
Odbieram teraz dziwne telefony.
Kurwa, wyciągam ludzi z oceanu.
Muszę wiedzieć, co tu się odwala.
Nie wiem, o co ci chodzi.
Myślę, że doskonale wiesz, o co mi chodzi.
Jesteś lojalna wobec Loftisa, ale ludzie plotkują,
formują jakieś komitety czy inne bzdury.
I trudno im się dziwić.
Nikt nie może się do niego dobić od 24 godzin.
Po prostu nie rozumieją, co robi.
To wytłumacz mi, co takiego robi.
Hę?
Bo inaczej zrobi się to niebezpieczne dla mnie, mojej żony
i każdego na tej wyspie.
Nie mogę. Mówili, żeby nie siać paniki.
Chryste. Czemu miałbym panikować?
No weź, Patricia.
Wiesz, że zawsze jestem po twojej stronie.
…jakieś półtora kilometra od wyspy. Niska widoczność.
Co? Co to jest?
Wyspa gra z nami w gierki.
Upewnij się…
Upewnij się, że trumna jest zabezpieczona.
Sprawdzę pod pokładem.
Kto idzie?
Witaj.
Wiem, że to ty.
Proszę.
Powiedz coś.
- Duszę się! - Wszystko dobrze.
Oddychaj głęboko.
Dzięki Bogu. Niech Bóg ma cię w opiece.
Wypuścisz mnie teraz?
Posłuchaj, nie mogę. Bardzo mi przykro.
- Obiecałeś mi to. - Wiem.
Zdaję sobie sprawę, ale… naprawdę mi przykro.
Pierdol się.
- Mam się pierdolić? - Powiedziałem: „Pierdol się”.
Sam się pierdol!
Ja? Ty się pierdol!
Spierdalaj.
Wciąż tu jesteś?
Domaga się, żeby go wypuścić.
Nigdy nie zrozumiem, jak dostałeś swoją pracę.
Czemu przychodzisz z tym do mnie?
- Nie prosi o wiele… - Tak.
Daj palec, a weźmie całą rękę. Nie uwolnię tego czegoś.
Nie można ufać człowiekowi, który wie, że czeka go śmierć.
Cóż, to trudne…
Jasne, że tak! Kurwa, jasne, że to trudne!
Spójrz.
Mój najlepszy przyjaciel, Mark Doyle. I jego siostra.
Moja dziewczyna, Gerrie.
Gerrie Doyle?
Zgadza się.
Gerrie z muzeum?
Tak jest.
Gerrie Doyle z Towarzystwa Historycznego?
- Mówiłem, to ta. - Wybacz.
Miałem szesnaście lat.
To był trudny okres na wyspie.
Trwał lockdown.
Mieliśmy godzinę policyjną, ludzie znikali.
Idealny moment na wyprawę na ryby.
Razem z czterema kumplami postanowiliśmy ukraść łódź,
wypłynąć na białe fale i się sprawdzić.
Tak.
Najpierw uderzyło w dno. Potężny huk.
To coś było ogromne.
Wiadomo było, że w kilka sekund rozerwie łódź.
I nagle Ricky mówi, że widział…
Widział mackę.
I nagle znów stajemy się małymi dziećmi, wołającymi za matkami,
a ja…
Uświadamiam sobie, że muszę się stamtąd wynosić.
Zanim zatoniemy. Zanim nas wszystkich pożre.
Więc zaczynam płynąć.
I nagle… czuję, że to coś chwyta mnie za stopę.
Tak strasznie się bałem.
Ciągnie mnie, a ja próbuję się uwolnić.
I wtedy orientuję się, że to Mark, który błaga, żebym mu pomógł.
Teraz…
obaj jesteśmy ściągani na dno…
I widzę pod nim to coś.
Ciągnie nas w swoją stronę, a ja…
Kopię i wyrywam się Markowi.
Wyrywam mu się.
Wyck, to nie była twoja wina.
Opowiedziałem ci to tylko po to, żebyś choć raz mnie posłuchał.
Nie wypuszczaj go!
Już go wypuściłem.
Ledwo stoi.
Niech cię piekło pochłonie.
Tak. Tak.
Tak.
Zamykają je, kiedy coś ukrywają.
To twoja mama?
Była taka ładna.
Mówiłeś, że zmarła podczas porodu.
Tak było.
Znałem ją.
To smutniejsze, niż myślałam.
Myślałam, że to będzie fajna tajemnica.
Moja teoria jest taka, że ta wyspa deprawuje.
Może i mnie by to spotkało.
Byłabym kolejnym strasznym wydarzeniem z naszej historii.
Kto to może wiedzieć?
Okej, wiem, jak to brzmi. Rozumiem.
Patricia oszalała. W porządku.
Tak. Odpadam.
Wierzysz mi?
Po prostu nie chcę się przekonać.
Nie podobało mi się tu wcześniej i wcale nie jest lepiej.
Powiedziałam ci tylko część…
I wiesz co?
To mi wystarczy.
Więcej nie potrzebuję.
Więcej nie trzeba. Nie chcę wiedzieć reszty.
Zrób coś dla mnie.
Przekaż mojemu kumplowi, burmistrzowi, moje wypowiedzenie.
To tyle.
- Hę? - Okej.
Nie krępuj się, możesz wysiąść.
- Okej. - To cholerstwo i tak jest zepsute.
Jutro może będzie w porządku.
No cóż…
To brzmi obiecująco.
Życzę wam wszystkim powodzenia.
Dziękuję.
Chodźcie, chłopcy
Zapracujmy na swoją dniówkę
Któż będzie ostatni?
Znasz to, Wyck?
Wsiądziemy na pokład i dziś wypłyniemy
Któż będzie ostatni?
Zbliżamy się.
Przygotuj łódkę.
Ciekawe, jakie będą moje ostatnie słowa.
Czy będę myślał o dzieciach?
O czymś trywialnym? O jakichś błahych urazach?
Czy będę myślał o matce?
A może powiem: „Proszę, Boże,
pozwól mi żyć”?
Gdybym dożył do sześćdziesiątki, byłbym całkiem zadowolony.
Nie, nie, nie…
Płyńmy dalej.
Kapitan wzywa
Kurs na sterburtę
Ale kto będzie ostatni?
Wiatr ze wschodu
Nie zatrzyma nas
Choć ryb niewiele
A woda czarna
Potrzebujemy innego planu.
Skurwysynu! Dawaj to!
- Chcę żyć! - Dawaj to!
Puszczaj mnie, wielki niedźwiedziu! Puszczaj, skurwysynu!
Wepchnę ci kutasa w gardło!
Cholera!
Bierz harpun! Już!
Nie chcę umierać! Nie chcę!
- Do trumny z nim! - Nie! Nie!
- Zostań tam. - Już!
Dajcie mi żyć!
Leżeć!
Nie chcę umierać!
Dzięku…
Dajcie mi żyć!
Cholera.
Wyck!
- Myślałem, że nie żyjesz! - Tak?
- To co robiłeś tam na dole? - Szukałem flar.
Żeby mogli cię znaleźć? Chrzanić to.
Co za gówno…
Dlaczego to przesunąłeś?
Dobrze się spisałeś.
Dziękuję.
Zajebiście się spisałem.
Czekaj, sprawdziłeś trumnę?
O tak.
Dużo żeberek i kiełbasek wiedeńskich.
Przynajmniej nie śpiewa.
No idealnie. Skopałeś moją walizkę ze schodów,
- kulawy debilu. - Po prostu spadła. Przepraszam.
Te kółka samonastawne to idiotyzm.
To najgorsze miejsce, w jakim nocowałem.
- Dobrze. To wychodź. - Śmierdzisz, jakby kapusta zesrała się…
- To… - …w dziecięcą pieluchę.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK