WDOWIA ZATOKA
BURMISTRZ WITA
NASZA HISTORIA
Są przepiękne, Tom.
Boże.
- O nie. - Co?
Pominęła mój wiersz.
O nie.
Niewiarygodne.
Trzy razy omawiałam z nią rozplanowanie.
Takie rzeczy się zdarzają. Nie bądź wobec niej zbyt surowa.
Chyba masz rację.
Przeczytaj jeszcze raz.
„Najściślej strzeżona tajemnica Nowej Anglii”.
Już niedługo.
„Nie szukajcie tu Starbucksa”.
Przejdź do części o Martha's Vineyard.
„Widow’s Bay to następne Martha’s Vineyard”.
To wszystko.
- Wiem. - Żadna „część”.
Dobra, czytaj dalej.
HOMARY
I to…
To…
Tak powinno smakować Widow’s Bay.
Serio.
Trochę to potrwało, zanim nauczyłem się tego używać.
Było warto.
Po prostu… nikt tego nie zamawia.
Sporo mnie to kosztowało.
- Sam nie wiem… - Wiem.
Odkujesz się, a potem jeszcze zarobisz.
Turyści przyjadą w ten weekend, a potem wieści się rozniosą.
Staniesz przed ogromną szan…
Wyck, idź stąd.
Co do cholery?
Hej!
To moje źródło utrzymania, skurwysynu!
Nie jestem skurwysynem!
Zrobiłem remont i mamy komplet rezerwacji.
Dobra.
Napijmy się kawy.
Nie pozwólcie ludziom tu nocować.
Nie w gospodzie.
Gospoda się nie nadaje!
Wyck! Wyck, no weź!
- Byłem pierwszy! - Boże.
- Nie! - Wyck.
Uwaga!
Wszystko okej?
Dobra, Wyck. Czas odespać.
Nie! Nie, nie.
Gospoda jest nawiedzona.
A wasz burmistrz…
Wasz burmistrz to głupiec.
- Zostaw go, Loftis. - Tak, zostaw go.
- Jest nieszkodliwy. - Przez niego zginiemy.
Ma nas wszystkich gdzieś. Jest samolubny.
To samolubny głupiec!
Nie.
Dobra.
Dobra, ludziska. Wiecie co?
Pozwolimy mu trochę ochłonąć.
Jak otworzył okno?
- Nie ma kajdanek. - Sam nie odważyłby się…
- …wejść. - Wszedłbym tam.
Nie ufajcie mu.
Robi to dla kasy!
Jasne, że nie dla kasy!
- Troszczę się o was. - Nie jest jednym z nas.
To tchórz!
Pierdol się, tępy wsioku!
SZERYF
- Jestem wsiokiem. O tym mówiłem. - Ja nie…
- Nie chciałem… - Sami słyszeliście!
Słyszeliście, co powiedział!
- Ja… - Słyszeliście!
Nie jestem wsiokiem!
Dokąd jedziemy? Nie chcę jechać!
Musi tylko odespać.
Dziękuję wszystkim.
- Niewiarygodne. - Cyrk.
Hej, Ginny. Ja tylko po odbiór.
Ponoć miałeś dzień pełen wrażeń.
Tak słyszałeś?
Wiesz, jak trudno było załatwić ten artykuł?
Wiem, wiem.
Ani krzty wdzięczności.
A ten jebany typ…
Wiesz, że Wyckowi nie było w życiu łatwo.
Więc może robić, co mu się żywnie podoba,
a ludzie nadal go kochają?
Miejscowi boją się zmian.
A gdy Pan chce zgromadzić stado,
wzywa pasterza.
Więc teraz lecisz na odwal się.
- Jasne. - Na to wygląda. Za to List św. Jakuba…
Bla, bla, Biblia, Biblia. Sam wiesz.
No tak.
Chcesz wpaść na drinka?
- Odbieram jedzenie Evana. - Następnym razem.
Następnym razem.
Hej…
Zamykaj na noc drzwi na klucz.
- Słucham? - Dzwon.
Nie czarujmy się, to pewnie Evan. Pogadam z nim.
Ale obaj wiemy, że to nie pomoże.
- Dzwon… Kościelny dzwon? - Tak.
Obudził też Patricię i Rosemary.
Tom, to niemożliwe.
Nie poznałeś mojego syna.
Wszystko okej?
Tak.
Wracaj do syna.
Kathy to pakowała?
Nie, ja to pakowałam.
Dziękuję.
„Durny wsiok”.
Nie mówiłem poważnie.
Naprawdę.
Wiem, że…
…jesteście lojalni wobec Wycka,
ale to nie oznacza, że ma rację.
Otworzyliśmy nowy rozdział i z gospodą nie dzieje się nic złego.
Wydarzyło się tam wiele złych rzeczy.
Tak, to prawda.
Ale nie jest nawiedzona.
Nigdy bym nikogo nie narażał.
To może sam tam przenocuj?
Zapłacisz za mój pokój, Al?
- Zrzucimy się. - Tak.
Super. Nie mogę się doczekać.
Dziś.
Chłopaki, w domu czeka na mnie syn.
Dobra wymówka.
Okej, zrobię to.
Jeśli to konieczne, spędzę tam dziś noc.
Nocuj w Apartamencie Kapitańskim.
W czym?
Gość postradał zmysły.
Pozabijał bliskich siekierą.
A my nazwaliśmy apartament na jego cześć.
- Coś jeszcze? - „Niewdzięcznica Hortence Fitzgerald”.
To ta, która wypadła przez okno?
Brzydula uciekła sprzed ołtarza.
Cofała się, aż wypadła przez okno i zginęła.
Trzy razy powtórz „brzydka Hortence”, a zobaczysz jej niewdzięczne odbicie.
Chyba musimy zacząć kwestionować taką narrację.
W powietrzu unosi się całkiem silny odór mizoginii.
- Nie spisujesz tego. - Och, wybacz.
- Katastrofa z Sylwestra 1962 roku. - Tak.
Głowa Johna Reynolda w windzie kuchennej.
- Klaunowy Zabójca z 1951 roku. - To facet, który zabijał klaunów?
Nie, zabójca przebrany za klauna!
Och, wybaczcie.
Powinien spędzić trochę czasu w szybie technicznym.
Tak jest.
Dziękuję, Rosemary.
Przejdź do samego końca. Nie do połowy, jak jakiś cykor.
Żaden problem. Coś jeszcze?
Nie spędzi tam całej nocy.
Kurt może go zamknąć.
Dobra, zrobię to.
Ale wtedy kończymy z tą gadką, jasne?
Odpuszczacie.
Pozwalacie turystom nocować tam w spokoju.
Zgoda?
Chyba tak. W porządku.
Dobra. Dziękuję.
Nie rób tego.
ZAKAZ WSTĘPU
Doskonale. Dziewięć do siedmiu.
Boston liczy na utrzymanie straty dwóch punktów.
Słuchaj… Muszę dziś nocować w gospodzie,
żeby upewnić się, że wszystko jest gotowe na turystów.
Turyści naprawdę przyjadą?
Tak. Więc…
spędzisz noc u Ruth.
Nie.
Ni chuja.
Nie. No weź. Jest taka stara. Proszę.
Proszę. Nie chcę tam iść.
Przykro mi.
W sumie w porządku.
- Czekaj. Co wymyśliłeś? - Hę?
- No co? Idę się pakować. - Nie.
To nie ma być wymówka, żebyś szedł na miasto…
- Nie jedz mi kanapki! - …w środku nocy.
Przez całą noc będę dzwonił i sprawdzał, czy jesteś!
To miejsce mnie przeraża.
Dobra, powodzenia!
Pozdejmowałem te bardziej niepokojące, jak prosiłeś.
Ten nie jest niepokojący?
Co to jest?
Chcą, żebyś to filmował.
Tylko wtedy będą mieli pewność.
Dobra.
Cóż… Daj klucze do Apartamentu Kapitańskiego.
W salonie jest minibar.
Wpisujesz w formularzu nazwisko i to, co piłeś.
- Jasne. - Jest też monitoring,
będę wiedział, jeśli tego nie wpiszesz.
Niezbyt gościnny system.
Marie trochę tu dziś ogarnęła.
Nie ma klimatyzacji, ale na biurku masz wiatrak.
Są dwa fotele, masz wybór.
Lokalne rozmaitości i pościel, w łazience są mydełka.
Nie wnosisz gościom walizek?
Cholera.
- Będę w domu, gdybyś mnie potrzebował. - Czekaj, nie zostajesz tu?
A jeśli gość czegoś potrzebuje?
Może dzwonić do mnie do domu.
Dobranoc.
DO REKTORA KOŚCIOŁA. OBY NIE SPADŁO NA CIEBIE TO BRZEMIĘ,
ALE GDYBY ZABIŁ DZWON, MUSISZ PODJĄĆ PEWNE KROKI.
Chryste.
Czemu nie możemy wyjechać pod koniec lipca?
Dzięki…
Zawiniemy się stąd przed Świętem Pracy.
Loftis prosi o zbyt wiele.
No wiem, wiem.
Prześpij się.
Kocham cię.
Przeprowadzasz się?
Jak najszybciej.
Rozsądnie.
Witaj w Widow's Bay.
Jest tu tyle do zobaczenia.
Chodź ze mną, oprowadzę cię.
Co?
TATUŚ JEST W DOMU!
NIE POWINNA BYŁA TEGO MÓWIĆ
ZĘBY
UCIEKAJ
JESZCZE NIE
UCIEKAJ
Formularz.
Brzydka Hortence.
APARTAMENT KAPITAŃSKI
NIEWDZIĘCZNA HORTENCE POWTÓRZYĆ TRZY RAZY I ZOBACZYĆ ODBICIE
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Do kurwy nędzy!
SZAFA UMARLAKA
Nie ma opcji.
Halo?
Cześć, Ruth. Mówi Tom.
Chciałem sprawdzić, co u Evana.
Cześć, Tom.
Pójdę po niego.
Świetnie. Dzięki.
Evan?
Evan, dzwoni twój tata.
Evan, to twój tata.
APARTAMENT KAPITAŃSKI
Zapomniałam, że piekę ciasto.
Rety. Zanadto się nie przypaliło.
Okej.
Osiem, siedem, sześć, pięć,
cztery, trzy, dwa, jeden.
Szczęśliwego Nowego Roku!
Halo?
Przepraszam… Kim pan jest?
Co pan… Co pan tu robi?
A co pan tu robi?
Właściciel nie mówił mi, że będzie tu ktoś jeszcze.
A zwykle informuje gości o innych gościach?
O Boże.
Jestem William.
Tom.
Wszystko w porządku? Chyba dobrze zrobiłby ci drink.
- Na dole jest bar. - Nie, dziękuję.
Dziękuję, ale…
Dobranoc.
Chodź ze mną.
Kurwa!
Okej, sąsiedzie?
Do czego ta kamera?
Wiesz co? Nie mam siły się w to zagłębiać.
Bywałem już w Widow's Bay.
Kurwa, miło było wreszcie móc zamówić cappuccino.
Tak.
Dziękuję.
Boże.
Jak miło to słyszeć.
To… co cię tu sprowadza?
Pracuję dla firmy z branży inżynierii budowlanej.
- Miasto wynajęło nas do kontroli mola. - No tak.
Przygotowania do rozbudowy.
Spodziewacie się tu wzmożonego ruchu promów, co?
Mamy taką nadzieję.
To pewnie spora presja.
Mieszkańcy na pewno są podekscytowani.
Nie?
Nie ułatwiają mi życia.
Cóż… na pewno trochę cię doceniają.
Wybrali cię na burmistrza.
Nie było kontrkandydatów.
To krępujące, Tom.
Dobra. Spróbuję szczęścia.
WYBIERZ KARTĘ
- O nie. - Dobra.
„Oho. Młodszy szef tatusia dziś na niego nawrzeszczał”.
- Co? - Co?
Muszę cofnąć się o trzy pola.
- Dobra. Twoja kolej. - Okej.
„Rzuć kośćmi i sprawdź, czy sąsiad jest w domu”.
No dawaj, sąsiedzie.
Tak!
Uratowany przez sąsiada.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Dzięki, stary.
Dobra.
„Tatuś miał zły dzień.
- Cofnij się o sześć pól”. - Rany. Jestem w piwnicy.
Niszczysz mnie.
Tak, był stąd.
Moja mama pochodziła z kontynentu.
Poznali się, gdy odwiedziła wyspę na szkunerze.
Ale z nim nie wytrzymała.
Więc dorastałem w Massachusetts.
Ale lato spędzałem tutaj.
Panicznie bałem się każdego lata.
- Serio? - Tak.
Był bardzo zły?
Czy ja wiem…
Nie był najgorszy na świecie.
Ale było dużo… chodzenia na paluszkach.
O tak, znam to.
Kiedy byłem starszy, rzadko gadaliśmy.
Wróciłem tu, kiedy zachorował.
Poznałem moją żonę.
Reszta to historia.
Facet miał farta, że w ogóle wróciłeś.
Tak.
Często wracał do domu po paru drinkach
i opowiadał…
koszmarne historie o wyspie.
Cholera, byłem zdecydowanie…
za mały, żeby tego słuchać.
Gość nie powinien był mieć dziecka.
Nazywał mnie mięczakiem, gdy miałem sześć lat.
Zawsze mówiłem, że jedynym przekleństwem tej wyspy jest alkoholizm.
Trzeba uważać.
Jeśli się im pozwoli, pociągną człowieka na dno.
Pieprzone bezużyteczne, prymitywne, tępe wieśniaki.
Niech gniją w piekle i niech ich, kurwa, pochłoną płomienie.
Chyba za dużo wypiłem.
Słuchaj. Dwóch rzeczy jestem pewien.
Po pierwsze: jesteś świetnym burmistrzem.
Nie, nie.
Po prostu to wiem.
I druga sprawa:
nie ma czegoś takiego jak duchy. Jasne?
Nie ma… Jak ona się nazywała?
„Harriet Fitzgerald”?
- Hortence. - Okej.
Żadna Hortence nie ukaże ci się w oknie.
Morderczy kapitan,
przyjęcie sylwestrowe…
I „klaun-zabójca”.
Może to wszystko było kiedyś prawdziwe, ale już nie jest.
No nic…
No dobra. Czas się kłaść.
Mówię ci,
odhacz wszystkie punkty z ich listy i pokaż im, kto rządzi.
Zdrowie.
Tak chyba będzie najrozsądniej.
Okej. Na razie.
Miłego wieczoru.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Jest okej.
Jestem w szybie technicznym.
Halo?
William?
- Uszanowanko, sąsiedzie. - Czemu… Czemu mi nie odpowiedziałeś?
Potrzebujesz pomocy?
Co? Nie!
Nie… Nie wchodź tu.
Nie. Wychodzę!
Nie wchodź tu! Nie wchodź…
O nie!
Sam zamykałem drzwi.
Ktokolwiek to był, musiałby mieć klucz.
Co…
On…
Widziałeś coś?
Nie widziałeś nikogo w szybie technicznym?
A czy moje zachowanie wskazuje,
że spotkałem kogoś w szybie technicznym?
Chwila.
Ja… nie rozumiem. Słuchajcie… Może…
lunatykowałem?
Już wiem. O rany…
Miał na imię William.
Willy.
Klaun.
To on ci się trafił, co?
Widziałeś coś.
Widziałeś coś, a mimo to pozwolisz ludziom tu nocować.
- Nie zaczynaj tych bredni, Wyck. - Nie.
- Nie podnoś głosu. - Cholera. Każdy grosz
- zainwestowałem w tę gospodę! - To pułapka!
Nieprawda!
Nic się tu nie dzieje.
To wejdź do Apartamentu Kapitańskiego.
Kurt, po prostu…
wejdź do tego pokoju i udowodnij mu, że nie ma się czego bać.
I już. Widzicie?
Do środka.
- Co? - Wejdź do środka i zamknij drzwi.
A my… policzymy do dziesięciu.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć,
sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Kurwa, miało być dziesięć sekund.
No i było.
A myślisz, że ile tam spędziłeś?
- Dziesięć sekund. - To może wrócisz na trzydzieści?
Dostanę chociaż coś do jedzenia?
Na chuj ci jedzenie na 30 sekund?
Loftis, dobrze wiesz, że z tą wyspą jest coś nie tak.
Widziałeś to na własne oczy.
No dawaj, synu.
Jesteś tu razem ze mną.
Widzisz to, co widzę.
Możesz to w każdej chwili odwołać.
Nie mogę.
Możemy to zrobić.
Wiesz, że sprowadzanie tu kogokolwiek jest nie w porządku.
Wyspa się wybudziła.
To niebezpieczne.
Dobra.
Załatwione?
Co to jest, do cholery?
To czarna pleśń?
Pleśń.
Widocznie to od tego miałeś halucynacje.
Nie.
Myślisz, że to działa tak szybko? Nie.
Da się temu zaradzić w ciągu 72 godzin, Tom.
I na wszelki wypadek odetnę ten apartament.
Loftis.
Jak poszło?
W porządku.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK