Talagang unique ang wheat namin
dahil sa environment kung saan tumutubo ito.
Sa kabundukan sa lugar namin,
sobrang hirap ng dinadanas ng mga wheat habang tumutubo.
Kapag winter,
nababalot ng puting layer ng frost ang mga seedling ng wheat.
Namamatay 'yong ibang halaman kapag nababalot ng snow,
pero ang wheat, hindi.
Habang mas umiinit at natutunaw ang snow, mas gumaganda at lumalago ang wheat.
Malasa ang wheat.
Mas rich ang aroma ng wheat noodles.
Pagbukas mo pa lang ng takip ng kawali,
mababalot na sa aroma ng noodles ang kuwarto.
Kahit walang nakalagay sa noodles,
maa-appreciate mo ang espesyal na bango nito.
Ilang libong taon na ang tradisyon ng flour-food culture.
'Yon ang isang bagay na hindi ko pwedeng bitawan.
Para sa akin, sobrang precious ng wheat.
Sa London, isa ang Chinese food sa mga pinakapaboritong foreign cuisine.
Pero hindi rin no'n nare-represent ang variety ng Chinese cuisine.
Pag nilibot mo ang mga probinsiya sa China,
para kang nasa iba't ibang mundo pagdating sa pagkain.
Kaya para kay Guirong Wei,
hindi lang 'yon negosyo at pagluluto.
Cultural mission din 'yon.
Konti lang talaga ang mga babaeng chef sa China.
Para magtagumpay, dapat mas magaling sila kesa sa iba.
Gano'n si Guirong.
Dumating siya dito nang walang bitbit na kahit ano.
Walang alam sa English.
Pero ngayon, kabubukas lang ng fourth restaurant niya.
Sa London, inilagay niya ang Xi'an food sa mapa.
Isa ang Xi'an sa mga ancient capital sa mundo.
Cultural hub 'yon ng China saka napakahalaga pagdating sa gastronomy.
Naimpluwensiyahan ang cuisine sa Xi'an ng Silk Road at ng Muslim population doon,
gaya ng mga flavor profile at spices na ginagamit nila.
Kaya marami sa mga dish na makikita doon,
sobrang unique sa region na 'yon ng China.
Pag nagluluto si Guirong,
dinadala ka no'n sa Xi'an.
Ang isang foreign stereotype sa Chinese food, puro 'yon kanin.
Pero galing si Guirong Wei sa North China
kung saan puro sila wheat doon.
Mianshi ang tawag nila do'n, mga flour food.
May dumplings, tinapay, noodles.
Kilala ang Xi'an sa noodles nila.
Marami silang iba't ibang klase.
Minsan hiwa o hand-shaped o hand-stretched.
Sumisikat na sa London ang Xi'an noodles
dahil sa pagsisikap ni Guirong Wei.
Sa amin sa Shaanxi, may halos 100 klase ng noodles.
Biang Biang noodles ang pinakasikat.
Pinapaunawa sa 'yo ng noodles na 'yon ang kultura ng Xi'an.
BIlang tubong Shaanxi na lumaki sa Xi'an,
may obligasyon akong ipagpatuloy ang tradisyon no'ng cuisine.
Kaya ginagamit ko ang traditional handmade technique.
Hindi dapat mawala ang original na aroma ng harina.
Noong bata ako, tinuruan ako ng lola at nanay ko na gumawa ng noodles.
Kapag inihahampas sa board, nagtutunog biang-biang ang dough.
Nae-enjoy ko ang prosesong 'to.
Nilalagyan namin ng seasoning ang noodles
gaya ng lokal na suka, scallions, chili, saka bawang.
Kapag ibinuhos mo ang oil sa itaas ng seasoning,
nagsi-sizzle 'yon.
Sobrang ganda ng noodles.
Tumatalbog-talbog na parang sumasayaw.
Sa unang kagat,
alam kong hindi sapat ang isang bowl.
Malambot 'to, chewy, saka smooth.
Hindi yata ako magsasawa dito.
Gusto kong dalhin ang Shaanxi noodles sa mas marami pang tao sa mundo.
Umaasa ako na marami pang tao ang makakatikim ng Xi'an noodles.
Tungkulin ko 'yon at responsibilidad.
May kasabihan sa China, "Walang ipinanganak para lang sa saya."
Mas mahirap ang kabataan ko kesa sa mga kasabayan ko.
Ipinanganak ako sa south ng Shaanxi Province, China.
Walong daan ang tao sa baryo namin.
Sobrang hirap ng buhay sa buong baryo,
tapos isa sa pinakamahihirap ang pamilya namin.
Magsasaka kami.
Taon-taon, hindi sapat ang pagkain ng pamilya namin.
Panganay ako sa pamilya.
May dalawa akong kapatid na babae.
Noon, sinasabi ng mga Chinese, "Tapos ang lahi sa tatlong anak na babae."
Naisip ng parents ko, dahil walang lalaki, walang gagawa ng mabibigat na trabaho
o susuporta sa pagtanda nila.
Bilang panganay sa pamilya,
obligasyon kong mag-asawa para may lalaki sa bahay.
Tingin ko hindi dapat gano'n.
Dapat lumabas ako at matuto pa sa mundo.
Sabi ko sa sarili ko,
"Kahit wala silang anak na lalaki, ipapakita ko sa kanila
na kasinggaling din ako ng mga lalaki."
Una kong pangarap na makatawid sa Qin Mountains.
Pag-aaral lang ang paraan noon para makaalis kami sa bundok.
Pero hindi kaya ng pamilya namin na paaralin kaming tatlo.
Noong 11 o 12 ako, nagdesisyon ako.
Titigil na ako sa pag-aaral at kikita ako ng pera
para magkaroon ng magandang edukasyon ang mga kapatid ko.
Para gumanda ang buhay ng pamilya namin.
Sa Paomo restaurant ako unang nagtrabaho.
Naghuhugas ng pinggan at gumagawa ng kung ano-ano pa.
Habang naghuhugas ako ng plato, pinapanood ko sa stove ang master chef.
Ang cool ng tingin ko do'n.
May rhythm 'yon.
Kailan ilalagay ang seasoning,
kailan ito-toss 'yong wok,
kailan kakayurin at huhugasan 'yong wok.
Hindi ako nakapag-aral ng music noong bata ako,
pero parang music sa akin 'yong mga tunog sa kitchen.
'Yong tunog pag hinuhugasan ang wok,
'yong pagkiskis ng sandok pag naghahalo,
'yong kaluskos ng apoy.
Alam ko ang nangyayari sa kitchen kahit hindi ako nakatingin.
"Naglalagay ng seasoning ang master chef."
"A, luto na 'yong dish. Inihahain na."
Sabi ko sa sarili ko, "Mapupunta din ako sa posisyong 'yon."
Isang araw, bumalik ang pinsan ko galing Xi'an,
'yong malaking capital city ng probinsiya.
Sabi niya, "Sama ka sa 'kin sa Xi'an.
Maraming trabaho do'n.
Malamang mas malaki ang kikitain mo do'n.
Noong sinabi niya 'yon, nagdesisyon akong pumunta sa Xi'an.
Tutol ang pamilya ko.
Thirteen lang ako noon.
Mahigit sampung oras ang biyahe para makatawid sa Qin Mountains.
Napaisip sila kung babalik pa ako pag pumunta ako sa Xi'an.
Sinabi ko talaga sa kanila na babalik ako.
Di ko pababayaan ang mga magulang ko.
Noong aalis na ako, kinausap ko ang mga kapatid ko.
Itinuro ko 'yong pader sa likod ng kusina namin, tapos sabi ko,
"Kahit noon, magaling na akong estudyante.
Nagsabit ang mga certificate ko sa pader.
Pag hindi kayo nag-aral nang mabuti, problema n'yo 'yon.
'Yong pagbabayad ng tuition n'yo, problema ko."
Optimistic at tapang-tapangan ako sa harap ng pamilya ko.
Pero pag-andar ng bus, umiyak talaga ako.
Pagdating ko sa Xi'an, dinala ako ng pinsan ko sa bayan.
Makasaysayang capital ang Xi'an.
May libo-libong taon 'yon ng mayamang kasaysayan at kaunlaran.
Naramdaman kong sa lungsod na 'yon,
siguradong mahahanap ko ang lugar ko.
Maraming tindahan sa ilalim ng ancient wall ng lungsod.
Maraming iba't ibang pagkain.
Steamed buns,
iba't ibang Xi'an-style dumplings…
saka sobrang daming klase ng noodles.
Akala ko mahilig na sa noodles 'yong mga tao sa amin,
pero mas mahilig pa pala ang mga taga-Xi'an.
Habang naglalakad kami,
sabi ng pinsan ko, "Mag-aral ka ng pwedeng gawin."
Pwede raw akong mag-aral ng flower arrangement.
Sabi ko, "Hindi ko kaya 'yon. Para akong lalaki, o.
Hindi 'yon bagay sa 'kin."
Tapos sabi niya, "Mananahi kaya?"
Sabi ko, "Palaging nakaupo 'yon. Lalong ayaw ko no'n."
Sabi niya, "E, ano'ng gusto mo?"
Sagot ko,
"Gusto kong matutong maging chef."
Sobrang nag-alala ang pinsan ko.
Trabahong panlalaki kasi 'yon.
Sabi ko, "Wag kang mag-alala. Kaya ko rin 'yon gaya ng mga lalaki."
Isa sa pinakasikat na street food sa Xi'an ang Liangpi,
Cold Skin Noodles.
Kombinasyon 'yon ng madulas na white starch noodles
at ng mas chewy na yellow wheat gluten.
Para gawin 'yon, dine-deconstruct ang dough
para maging wheat starch at gluten,
na ilang centuries nang ginagawa ng mga Chinese.
Gagawa muna ako ng dough gamit ang flour
tapos ibababad ko sa tubig.
Huhugasan ko 'yon hanggang maghiwalay ang gluten at starch.
Tapos isi-steam ko ang gluten.
Ginagamit ko 'yong starch water para i-steam ang cold skin.
Pag lumamig na,
hinihiwa ko nang maninipis.
Komplikado 'yong proseso saka matrabaho.
Pero sulit naman.
Ginagawang salad ang Liangpi na may cucumber, bawang, at suka.
Refreshing dish 'yon na sobrang interesting ang texture.
Malambot at madulas tapos may konting lutong.
Kumpletong sensory experience 'yon.
Puno ng innovative techniques ang Chinese cuisine.
Tapos 'yong mga dish na nagagawa ng mga technique na 'yon,
talagang unique sa Chinese kitchen.
Wala kang ibang mahahanap na lugar sa mundo
na meron ng water-washed noodles namin.
Para sa 'kin, walang binatbat ang ibang klase ng cuisine.
Libo-libong taon na rin naman ang cuisine namin.
May dahilan siguro 'yon.
Pagka-graduate ko sa culinary school,
binaha ang lugar namin dahil sa landslide.
Sabi sa 'kin ng kapatid ko sa telepono,
dere-deretso sa bahay namin 'yong tubig.
Kung gumuho 'yong bahay,
baka namatay ang pamilya ko.
Nasa DNA ng mga Chinese na alagaan ang mga magulang nila.
Masama ang loob ko noon kasi ang baba ng sahod ko bilang intern.
Wala akong gaanong ipon para matulungan ang pamilya ko.
Hindi rin ako makabalik agad para makita sila.
Doon ako nagkaroon ng idea.
Dapat galingan ko pa at kumita nang mas malaki
para maipagpatayo ko ng bahay ang mga magulang ko.
Matagal kong pinagplanuhan.
Walang tigil akong nagtrabaho sa kitchen.
Tinutulungan ko rin 'yong iba.
Sa paggawa ng cold dish,
paghiwa ng ingredients,
paghahalo ng dish,
sa paggawa ng mga flour-based dish at iba pa.
Hindi ko 'yon tiningnan na pagsisilbi sa iba.
Para sa pamilya ko 'yon.
Matagal akong nagtrabaho sa hotel.
Ginawa ko ang lahat para mag-improve at matutunan ang craft.
Isang araw, nagpunta ang head chef namin sa Tokyo, Japan.
Kinausap ko 'yong manager tapos sabi ko,
"Tingin ko kaya kong maging head chef.
Pwedeng bigyan n'yo ako ng pagkakataon?"
Sabi niya, "Sige, pwede mong subukang maging head chef."
Nag-alala ako, lalo na sa isang bagay.
Babae ako, ako lang ang babae sa kitchen,
tapos in charge ako sa mga lalaking mas matanda kesa sa 'kin.
Mas marami silang karanasan kesa sa 'kin.
Pag nag-a-attendance ako, ako ang pinakabata at nag-iisang babae.
Nakatingin ako sa hilera ng mga lalaki habang nagro-roll call.
Sa China, konti lang ang babae
na in charge sa kitchen at in charge sa mga wok.
Hindi pambabae ang tingin do'n saka mahirap gawin.
'Yong mga babaeng head ng kitchen,
dapat determinado silang magpakitang-gilas
at daigin ang mga lalaki.
Naramdaman ko namang hindi 'yon magiging madali.
Pero kumbinsido pa rin ako na kaya ko.
Nagpatuloy lang ako sa kitchen,
ginagawa ang trabaho ko araw-araw.
Unti-unting nakapag-adjust ang team namin.
Hanggang sa naging maayos ang trabaho nila sa 'kin.
Natupad na ang pangarap kong mag-manage ng kitchen.
Walang cucumber shreds?
Hindi kailangan ng cucumber shreds dito, kaya wala.
Bilang head chef sa Xi'an,
talagang napabilib ni Guirong ang mga katrabaho niya.
Tapos noong 2008,
nagkaroon siya ng oportunidad na pumunta sa London
at magtrabaho sa Barshu, sikat na Sichuanese restaurant.
Sobrang excited ako kasi mataas ang sahod sa London.
Naisip ko, pag nagtrabaho ako nang isang taon sa abroad,
maipagpapatayo ko ng bahay ang mga magulang ko.
Saka matagal ko nang pangarap mag-abroad.
Pero hindi 'yon parang pupunta lang sa Xi'an galing sa amin.
Unang beses ko sa eroplano.
Pagtapak ko sa British soil,
gusto ko nang makita ang Britain.
Umaambon sa labas.
Mga 4:30 p.m. noon tapos madilim na.
Sobrang kipot ng mga daan.
Walang bago o matataas na building.
Developed daw ang London,
pero mga lumang bahay lang ang nakikita ko.
Na-anxious ako.
Maraming iba't ibang uri ng cuisine sa London.
Nakakain ako ng Malaysian food, Spanish food,
saka pizza.
Pero hindi pa well-developed ang Chinese food.
Konti lang ang mga taga-Xi'an dito
saka walang mga noodle shop.
Pagdating ni Guirong Wei sa London, nagtrabaho siya sa Barshu restaurant.
'Yon ang unang malaking Sichuanese resto sa London.
Successful 'yong restaurant.
Handa na pala talaga ang mga taga-London sa bagong lasa ng Chinese food.
Nasa hindi pamilyar na lugar si Guirong, di siya marunong no'ng lenggwahe.
Pero determinado at pursigido siya.
Ako lang ang chef sa team na hindi galing sa Sichuan.
Magkaiba ang traditional Shaanxi cuisine at Sichuan cuisine.
Mahilig akong magluto ng mga pagkain sa amin.
Kaya isang araw,
nagluto ako ng Biang Biang noodles para ipakain sa staff.
Sabi nila, "Masarap 'to."
Sobrang saya ko talaga no'n.
Kaya tuwing Linggo nang gabi,
gumagawa ako ng iba't ibang flour food.
Inaabangan ng mga katrabaho ko ang Linggo.
"Sa wakas, pahinga muna sa Sichuan food.
Shaanxi flour food naman."
Na-inspire talaga ako
na magtayo ng noodle shop ng mga pagkain sa lugar namin.
Kauuwi mo lang?
Mga 9:00 ako nakauwi.
Nasa'n si Little Lemon?
Nasa Hunan pa.
Okay.
Nag-eenjoy siya do'n
kaya do'n muna siya sa atin bago magpasukan.
Sa bagay.
Baka nga ayaw na niyang pumasok sa school, e.
Ang pilya, parang si Little Yue Yue no'ng bata siya.
Oo.
Magaling sumuyo sa lolo at lola niya.
Nasakay sa leeg ng lolo.
A…
Siya ang boss sa bahay ng lolo at lola niya.
Pitong taon akong nagtrabaho sa Barshu.
Noong mga panahong 'yon, maayos naman ang trabaho ko.
- Ibababa ko na, ha? - Okay.
Taon-taon, binibigyan ko ng extra na pera ang mga magulang ko
para makapagtuloy ng pag-aaral ang mga kapatid ko.
Hindi ako masyadong kontento.
Pwedeng tinuloy-tuloy ko na lang ang career ko sa Barshu.
Pero gusto ko pa rin talagang
ipakilala sa mga Westerner ang flour-food culture ng Shaanxi.
Kaya sabi ko sa boss ko,
"Gusto ko talagang magbukas ng restaurant."
Ayaw niyang mag-resign ako at umalis.
Sabi niya, "Maganda ang takbo ng restaurant natin.
Pwedeng ikaw ang head chef pag nag-expand tayo sa bagong puwesto.
Pwede rin kitang ipadala sa Michelin star restaurant para matuto.
Parehong maganda 'yon."
Sabi ko, "Gusto kong matuto,
pero hindi 'yon ang direksiyon ng pangarap ko."
Tinanggihan ko 'yong alok niya.
Tapos umalis na ako sa Barshu.
Nag-lease ako para sa una kong restaurant.
Sa simula, kailangan kong mag-draft ng menu.
Dapat kasama do'n 'yong mga core dish ng Shaanxi cuisine.
Pero nag-alala ako
na baka hindi maging receptive ang mga Westerner.
Mahilig kaming mga taga-North sa chewy noodles.
Para sa maraming restaurant owner, challenge 'yon.
Di nila ma-imagine na magbebenta sila ng glutinous noodles sa London.
HAND-ROLLED NOODLES
Hindi daw magugustuhan ng mga Western na customer.
Pag nagluluto kami ng Sichuan food sa Barshu,
mas konting Sichuan pepper ang gamit namin kasi mababa ang tolerance ng Westerners.
Sa hometown-style restaurant ko, ayokong baguhin ang food culture namin.
Nag-import ako ng mga sili na galing sa China.
Nagdikdik ako ng sariling chili powder.
Di ko alam ang mangyayari sa negosyo ko.
Medyo takot ako.
Noon lang nakakita ang staff ko ng Shaanxi noodles
kaya tinuruan ko sila mula sa simula.
Sa tapat ng Xi'an Impression resto ko,
may dalawang mataas na building na maraming nakatira.
Bumababa sila para i-try ang pagkain namin.
Unti-unti, bumabalik ang customers namin. Dalawa, tatlo, apat na araw, sunod-sunod.
Kahit di kami mag-advertise, sapat na ang word of mouth.
After three weeks,
tinawagan ako ng The Guardian.
MALINAMNAM NA PAGKA-STRETCHY AT CHEWY
Tumawag din ang Time Out
para i-feature kami.
NOODLES ANG BIDA RITO
Nagulat talaga ako.
Tapos ayun, nag-boom na 'yong negosyo.
Natuwa talaga ako do'n.
After two months,
nakaramdam ako ng hindi maganda sa buong katawan ko.
Akala ko pagod lang ako dahil sa restaurant.
Pumunta ako sa doktor tapos ang tanong niya,
"Di mo alam na tatlong buwan ka nang buntis?"
Sabi ko hindi ko alam.
Hindi ko alam ang gagawin ko noon.
Sobrang hirap magpalago ng career
habang buntis ka.
Naiisip ko na noon pa na mga restaurant ang calling ko.
Pwedeng mabago ng negosyong ito ang kapalaran ng pamilya ko.
Hindi ko 'yon pwedeng bitawan.
Hindi ko alam ang mangyayari,
pero sobrang determinado ako.
Nag-alala ang mga kaibigan ko.
"Bakit nasa kitchen ka kahit malaki na ang tiyan mo
tapos puro kutsilyo at wok?"
"Di ka ba natatakot?"
Sabi ko gagawa ako ng paraan para magawa ko ang gusto kong gawin.
'Yong magkaanak ako at magkaroon ng career.
Nagpahinga ako nang isang buwan pagkatapos kong manganak.
Tapos nag-hire ako ng yaya para alagaan siya,
para makapagtrabaho ulit ako.
Dahil okay ang negosyo,
nagbukas ako ng pangalawang restaurant, ang Master Wei.
Nagtatrabaho ako nang 7 a.m.
Minsan hatinggabi o 1:00 a.m. na ako nakakauwi.
Iinitin ko 'yong oil do'n. Wag mong lagyan ng tubig.
Ayos lang 'yon. Natuyo lang 'yong wok.
Madalas noong bata pa ang anak ko,
hindi ko siya masyadong nakakasama.
Hindi ko alam ang mararamdaman ko.
Di ko alam kung dapat bang mas bigyan ko ng oras ang anak ko
o kung dapat ibuhos ko ang panahon ko at sipagan ko pa sa mga restaurant ko.
Pinakamahirap noong nilagnat ang anak ko
tapos hindi ko siya mapuntahan.
Dinala siya ng kaibigan ko sa ospital.
Tanong nang tanong ang anak ko, "Mama, kailan ka magpapahinga kasama ko?"
Ayaw ng anak ko na masyado akong nagtatrabaho.
Hindi ako naging mabuting ina.
Di ko alam ang gagawin ko noon.
- Hawak ka sa kamay ko. - Okay.
- Naririnig mo 'yong mga bibe? - Oo.
Wow, gutom na siguro sila, 'no?
Oo.
Mama, dito tayo.
Saan?
Dito.
Tulungan kita.
Ilagay mo dito.
Ayan na sila!
Gusto kong bigyan ang anak ko ng mas magandang buhay
kesa sa naranasan ko.
Na magkaroon siya ng magandang edukasyon.
Wala akong choice kundi magsipag nang ganito.
Kailangan kong maniwala na worth it ang lahat.
Pa'no pag nahulog ka?
Ililigtas mo 'ko.
A, gano'n?
Di ako marunong lumangoy. Marunong ka ba?
- Marunong ka? - Konti.
Konti?
Masaya ba?
Oo.
Halika, Yue.
Kapag nagkakaroon ako ng bakanteng oras,
ipinapasyal ko siya para makita niya ang mundo at matuto siya.
Bihira akong magkaoras sa kanya,
pero kaya ko siyang bigyan ng oportunidad na makapag-aral.
'Yon ang responsibilidad ko sa buhay.
Wow, paano mo naiihagis nang malayo?
Ewan ko.
Basta paghagis ko,
malayo.
A, okay.
- Turuan mo ako, ha? - Okay.
Pinapasok ko ang anak ko sa magandang school.
Sobrang saya niya sa interview niya.
Magaling siyang sumagot sa mga tanong.
Sabi ng principal, "Welcome sa school namin."
Ang sarap sa pakiramdam.
Ano'ng sabi nila?
- Nag-uusap sila, di ba? - Oo.
- Nagdadaldalan. - Alam ko ang sabi.
"Hello, kumain ka din ng tinapay?"
"Ang sarap-sarap."
Dahil malayo 'yong school,
lumipat ako sa south.
Nagko-commute ako nang 3.5 hours araw-araw papasok sa trabaho at pauwi.
Kahit mahirap, tingin ko worth it naman.
Masaya ang anak ko sa school.
Gusto niya, mas madalas kaming magkasama.
Pero ngayon, naiintindihan na niya
kung bakit nagtatrabaho nang mabuti ang mama niya araw-araw.
Yue, ibabalot kita.
Halika. Ibabalot na kita.
Ayos ba?
Ibabalot kita dito?
Kasyang-kasya ka dito.
Pakiramdam ko, noon pa man, nasa tamang landas na ako.
Hindi lang natupad ng pagluluto ang sariling pangarap ko
na magawa ko ang gusto ko,
kundi nakatulong din para gumanda ang buhay ng pamilya ko.
May mga sariling buhay na ang dalawang kapatid ko.
Doktor 'yong bunso kong kapatid.
Tapos maayos din ang buhay no'ng isang kapatid ko sa Xi'an.
Sinusuportahan ko pa rin ang mga magulang ko.
Nagpatayo ako ng apat na bungalow para sa pamilya ko.
Ngayon, iniisip na ng mga magulang ko,
mas magaling ang anak nilang babae kesa sa mga anak na lalaki ng iba.
Sana paglaki ng anak ko, ma-realize niya ang potential niya.
Hindi ko siya pipilitin o pipigilan sa kahit ano.
Alam din ng anak ko 'yon.
Dahil sa pagsisikap ng mga restaurateur na kagaya ni Guirong,
nabasag 'yong lumang stereotype ng Chinese cuisine.
Nakabukas ang pinto
para makita ng mga Westerner ang variety ng Chinese cuisine.
Hindi 'yon tulad ng inakala mo.
Marami ka pang madi-discover.
At si Guirong Wei ang naging leading light ng Xi'an food sa London.
Hanggang ngayon, parang Shaanxi wheat ang buhay ko.
Pursigido at matatag ang wheat
sa unti-unting pagtubo nito.
Hindi madali ang landas ko,
pero hinubog ako ng mga pagsubok na kinaharap ko
para maging responsableng tao at magkaroon ng sariling isip.
Sana parang wheat din ang kinabukasan ko.
Unti-unting nalalampasan ang mga pagsubok.
Nagsalin ng Subtitle: Moonnette Maranan