Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
CHEGADAS
EIVISA: ATRASADO
CULPA NOSA
BASEADA NA NOVELA DE MERCEDES RON
Si, precioso.
O HERDEIRO LEISTER CONQUISTA LONDRES
"FORON CATRO ANOS MOI DUROS."
Non o envolvas. É para tomar agora.
Perdoa.
Perdoa. Síntoo! De veras.
Non importa, non se nota.
Levo pantalóns cor café.
Cando monto en avión, póñoos.
Eu, saia de cor chocolate.
Simón.
Noah.
Lévote a algures? Podemos compartir taxi.
Xa me veñen buscar. Grazas.
Encantoume a charla.
Igualmente.
Botarei unha semana aquí.
Se me dás o teu número, podemos algún día…
Vale. Como queiras.
Pero se nos volvemos ver, débesme un café.
Feito.
EIVISA
Noah!
Xa estás aquí!
Estou aquí!
- Que vou casar! - Vas casar!
Vamos. Morro por ensinarcho todo.
As damas de honra probades os traxes á tarde.
Logo a festa prevoda e mañá os ensaios.
- Estou atacadísima. - Xa.
Estes son para as damas de honra.
- Que monada! Encántame. - Que bonito!
E estes antefaces?
Son push-ups adhesivos. Van así.
Para o cu non os hai?
Ese cu non hai quen o levante!
O teu vestido, Noah.
Este? Pero non é un vestido de dama de honra, non?
Esas flores non van aí, van na cociña.
Jenna, explícasme que pasa?
- Desentoabas coas curmás. - Xa.
A mesa do queixo debaixo da árbore.
- Ai, que desastre. - Vou ser a madriña?
Amy! Deixa os vestidos e ven poñer orde.
- Non me fagas isto. - Quen pediu manteis azuis?
Quen vai ser o padriño?
Sodes os nosos mellores amigos.
Non me fagas isto na túa voda.
Xa pasou tempo. Pasastes páxina. As copas de balón van alí.
Es unha cabrona. Isto non se fai.
Tranquila, todo vai saír xenial.
Que son experta en organizar festas.
Veña, vamos.
Señores pasaxeiros: Estamos chegando a Eivisa.
Abrochen os cintos.
CARA Ó FARO VIRGINIA WOOLF
FESTA EIVISENCA NOAH
Es tremenda, Jenna.
Noah! Coñeces a Baxwell?
É curmán ou tío meu, da miña familia de Miami.
- Chao. - Ola.
- Noah.
- Un pracer. - Igualmente.
Estudaches Medicina con Jenna?
Non, fixen un dobre grao en Filoloxía Hispánica e Inglesa.
Vaia, pois tes un inglés perfecto.
Grazas.
A miña nai era guía turística
e, como non tiña con quen deixarme,
levábame ao traballo e eu facíame pasar por turista.
Si, ás veces imitaba acentos,
aprendín a facer de neoiorquina
e de británica, darling.
E ata de escocesa.
- Un día de escocesa… - Nick!
Oe, logo falamos.
O da tecnolóxica do que che falei.
- Si. - Quere unha reunión.
- Un pracer falar contigo. - Igualmente.
Perdoa, é un amigo.
Non pasa nada.
Que me dicías?
Que ben vivían os hippies aquí.
Ti si que vives ben, cabrón.
Alédome moito por ti, irmán. Que grande!
Lion.
Jenna quere que fagas fotos coas primas dela.
Metéronme nun grupo de WhatsApp.
"As Push-ups."
Non me chamaches máis.
O que che pedín era para unha amiga.
Sabes de que falo.
Es o irmán de Lion.
Xa era daquela.
Xa.
Aí, estades divinos. Todos sorrindo.
Que bonito!
Moi guapos. Sorride todos.
Parecemos Jenna e as curmás.
Xa só nos vemos en vodas e funerais.
- Traballo as fins de semana. - Marabilloso.
- Will! - Eu tamén? Si?
Rafaella.
- Veña! - Fasnos unha foto?
Claro. Toma. A ver.
Que privilexio!
Vai!
Xa estamos todas.
O ensaio será no resort. Está a dez quilómetros.
Enviámosvos a localización.
Iso. Lion, levas a túa nai e o pai de Jenna.
- Nick, tes a cadeiriña? - Déronma no aeroporto.
Xenial. Jeremy, vas con el.
Listo para seres o copiloto?
E eu? Métome aquí?
Ti vas con Nick.
Con Nick? Non, por fa…
Vivan os noivos! Vivan!
Cheira moi forte.
É a miña loción.
Que tal con Nick e Noah?
Ben. É como ir con papá e mamá.
Avanzamos un pouquiño máis.
Así. Perfecto. Moi ben.
Agora, os padriños.
Cólleo do brazo.
Ao meu sinal, avanzamos todos cara ao altar, empezando co pé dereito.
Jeremy, sacas as mans dos petos?
E o coxín dos aneis?
Pois traédelle algo para ensaiar.
Que non corra o aire. Moi ben. Listos?
Padre, perdóeme, pero equivocouse de sitio.
Perdoa, fillo.
Nin sabía que había rosas azuis.
Neno do demo! Isto é para os maiores!
Se sabe a lambonada!
Ceas e para a cama!
- Ei, Luca. - Ei.
Que tal? Vinte antes e marchaches.
Non te vira desde que saíches. E o taller?
Ás mil marabillas, meu.
Sinto moito o do teu avó. Polo menos non sufriu.
Agradézocho.
Tes unha tatuaxe?
Teño.
Es meu
Tranquilo. Tamén cometín a mesma idiotez moitas veces. Mira.
Coiro! Parece que Lola levou o gordo.
É a miña nai. O meu único amor verdadeiro.
Que guapo.
Queridos irmáns…
Queridos irmáns: estamos hoxe aquí reunidos
para unir en sagrado matrimonio este home e esta muller.
Benvidos todos, sexades familiares ou amigos.
Recíbote como esposo, Jenna…
e prometo serche fiel
na saúde, na enfermidade,
na riqueza e na pobreza.
E así, amarte e respectarte
todos os días da miña vida ata que a morte ou a vida nos separe.
Así pois, eu declárovos ma…
Marido e muller.
Ámote.
E xa sabes onde vas de lúa de mel?
Coñeces as Seychelles?
Non estiven nunca.
É que teño unha fantasía sexual que quero…
Elixiches o destino para satisfacer unha fantasía?
Facelo baixo unha fervenza.
O que?
Imaxínao: unha fervenza paradisíaca,
e o chorro de auga caendo sobre o noso corpo…
Eh!
Coidado, que é a miña filla.
Señor Tavish.
Iso é imposible.
Por que?
Sabes a forza da auga?
Iso lle dixen eu.
Pero viuno nun anuncio e ninguén llo saca.
Hostia, deixádeme soñar, non?
É a miña lúa de mel.
Que bailen os noivos!
Veña, primiña!
Simplemente outro día máis planeando recuperarte.
A casa é coma un inferno, queiman os recordos.
E eu, en plan masoquista, deixei todo igual.
Pero agora que non estás aquí,
que me din de conta do que perdín,
poida que non sexa tan tarde para verte e dicirche
que sigo tolo de todo polo teu amor.
Quero dicirche que o sinto, que te boto en falta,
que de todo o que pasou, rula, eu arrepíntome.
Quérote aínda.
Non penses que xa te dei por perdida.
Quero dicirche que o sinto, que te boto en falta.
Que de todo o que pasou, rula, eu arrepíntome.
Quérote aínda.
Non penses que xa te dei por perdida.
Oxalá puidese reiniciar a miña mente e que non pense en ti.
Pero que queres que lle faga, rula?
Non che vou mentir.
Que me afundo a cada segundo…
Debe estar pasándoo mal.
Para xa.
Ti como estás?
Moi feliz por vós.
Perdoa, mestúranseme as emocións.
Veña, agora os padriños.
Quero dicirche que o sinto, que te boto en falta.
Que de todo o que pasou, rula, eu arrepíntome.
Quérote aínda.
Non penses que xa te dei por perdida…
A Operación Padriños é de pena.
Desde logo.
Están máis pendentes de nós ca da súa voda.
Non lles funcionará.
Ola.
Vin o que escribiches no cemiterio.
"Serei a túa luz na escuridade."
A chuvia xa o borraría.
Non. Hoxe vin que esa luz segue aí.
Vincho nos ollos.
Sabes o que vexo eu ao pechalos?
A ti con el.
Se marchas, apaga a luz.
Xa non dormes coa luz acesa?
Todo se acaba superando.
UNIVERSIDADE ELYSIUM
Aquí ten o título, Sra. licenciada.
Moitas grazas, María.
Botarémoste en falta.
Eu tamén.
Adeus.
BÚSCASE REPARTIDOR CON VEHÍCULO PROPIO
Buscades empregada con coche, non?
Síntoo.
Oe, estás ben?
Cambiei a quenda con Edu. Déixoche o cadro, vale?
- Que tal, Alicia? - Ben.
Bos días, Michael. Senta.
Ben…
Se o xefe te chama ao despacho, algo pasa, non?
A moto que che vendeu o meu amigo vai ben?
Si. Fenomenal. Grazas.
Canto levas en saúde mental?
Un ano.
Revisei o teu currículo
e non incluíches que traballaches na universidade.
Foi de orientador. Non o vin relevante.
Xa. Despedíronte por deitarte cunha alumna, non?
Ramón, non tivestes nin un só problema comigo.
Nin queremos telo.
Entenderás que temos a obriga
de iniciar o protocolo para estes casos.
- Non hai nada. - Isto non é a sanidade pública.
Non podemos arriscarnos a que iso
poida repetirse coas nosas clientas.
Quen vos informou?
Terémoste ao tanto da evolución do expediente.
Moitas grazas.
LEISTER LONDRES
De que falaba?
Da aseguradora, da nova auditoría.
Xa. Non é unha decisión fácil.
Hai tres anos,
cando o meu avó me deu a dirección da corporación,
a empresa xa estaba en declive.
O meu primeiro traballo foi na aseguradora.
Leváballe o café a teu avó.
Bastian, isto non se mantén con nostalxia, senón con beneficios.
E se non reaccionamos, arrastrará o bufete de avogados.
En España e Londres poderiamos aguantar,
pero teriamos que despedirnos de San Francisco e París.
Non é máis arriscado abrir empresas?
Que é o metaverso?
Por que debemos investir nas burbullas tecnolóxicas?
Porque é o futuro.
É máis cool.
Nicholas, isto non é Google,
e xa non estou para ir en patinete
ata máquina do café.
Tranquilo, Macías. Terás unha cadeira de rodas.
Ei, espera!
Alguén quere café?
Só, con avea, té matcha.
Café.
Xa podes pasar.
Pasa.
- Estou ben. Non me pasa nada. - Reiniciar.
Estou ben. Podo marchar?
Reiniciar proceso.
Real Madrid, 3, Barça, 0.
- Fasme cóxegas. - Si, pasa, senta.
- A onde vas? Non, para. - Estou perfectamente.
- Bonito. Para. - Un día dominaremos o mundo.
A miña secretaria revisou o teu CV e tes un perfil interesante.
Sabes a que nos dedicamos?
- Si, a… - Stop. Eh.
Stop miaño.
Á creación e posicionamento de contidos no metaverso.
Stop miaño.
Tráioche un café?
- Non quero un café agora. - Vou por el.
- Creo… - Stop.
Creo que axudaría máis na creación.
Cara ao outro lado. Sudo kill.
- Veño noutro momento? - Non xa está…
- Humanos estúpidos. - Xa está. Antes estaba peor.
Coñecémonos, non?
O do voo a Eivisa.
E o da moto.
Eras ti. Síntoo, non te recoñecín.
Boa mímica.
Dicho un profesional. De novo traballei de mimo.
Xa. Supoño que aquí remata a entrevista.
E se tes contactos no circo, viríanme ben,
porque xa ves que nacín para pallaso.
Levo todos os golpes. Grazas.
Hostia, como doe!
- Déixame ver se dou… - Non podo máis!
Arráncame as tetas.
Espera! Non me deixarás así?
Sigue ti, marcho ao fisio.
Desvelácheste?
Ultimamente non durmo ben.
Moitas cousas na cabeza.
E ti? Por que non dormes?
Non me afago a este colchón.
Ninguén máis se queixa?
Unha amiga túa deixou isto no baño.
Marchan ás carreiras.
Por certo,
merquei cortinas en New Bond Street para o piso de Marbella.
Teño ganas de velo. A que hora che sae o voo?
Pensaba en atrasalo un par de días.
Baxwell quere reunirse comigo.
Propúxome volver aquí, ás oficinas de Londres. Que opinas?
Non está ben que a miña avogada non pertenza ao noso bufete.
Acepta a nosa oferta.
Terte de xefe sería o último na miña lista.
Oe, non me dixeches se viches a Noah na voda.
Vin, non falamos moito. Baixo ao ximnasio.
PROHIBIDO USAR A IMPRESORA. TODO É VIRTUAL.
- Deixaches os mandalas de Martín. - Grazas.
- Segue nervioso no cole? - Si.
Como siga, terei que mercar unha impresora.
Podo?
Pasa. Revisaba as túas correccións.
A dependenta é máis amable agora.
E vende mellor, que é o que importa.
Bo traballo, pero era para mañá.
- Xa. - E o de Amazon Music?
No ordenador do teu avatar desde hai unha semana. Un Easter egg.
Intentas impresionarme?
Tíñao desde hai un mes.
Lembras cando nos coñecimos?
Viaxaba para reunirme con inversores.
Precisamos expandirnos. Presenteilles o plan estratéxico, pero…
non serviu. Quero que o mellores.
Pero non son consultora nin economista.
Non é polo contido. Fallan os argumentos.
PLAN AMPLIACIÓN
Non sei, estrutúrao doutro xeito.
Complícanselle as cousas ao herdeiro Leister.
Van dous días de protestas tras o comunicado do peche
dunha das empresas emblemáticas do holding en España.
Os empregados despedidos
non sabían que houbese problemas financeiros.
PARADE OS DESPEDIMENTOS INXUSTIFICADOS
William, por favor. Falou xa co seu fillo?
Es un chulo de merda!
Ladrón!
Destruíches a miña familia, malnacido!
Valo pagar, ladrón…
Hai que marchar, arranca.
NON SOMOS DESBOTABLES
Si, así te despiden en Leister.
Non lles chega con botarnos.
Tes catro fillos e unha hipoteca, non?
Advertincho.
Xa cansarán.
Espero, porque a este paso,
a accións acabarán vendéndose de saldo.
Hai que recuar.
Non podemos.
Recolocaremos a maioría cando abramos as novas sedes.
E ata entón?
Aquí estamos cómodos,
pero teu pai é quen apanda en España.
Sabedes que dirixe o holding o seu fillo desde Londres?
E no ten collóns a dar a cara.
Hai que distraer os accionistas disto.
Utiliza as revistas do corazón, unha ONG.
O que sexa, pero faino xa.
Quitamanchas para o seu marido.
Moitas grazas.
Tomoume pola túa muller.
Serías perfecta para calquera.
Iso pensan meus pais de ti.
Non deberiamos vernos menos para non amimalos?
Ao contrario.
Creo que deberiamos formalizar o noso.
Como dis?
Estou canso de recoller lenzaría barata pola casa.
E interésanos aos dous.
Interésanos?
Van ser as eleccións. O teu pai volve presentarse.
Precisará que teñas unha parella formal.
Queres filtrarlle á prensa que estamos xuntos.
Que somos noivos.
Vale, e ti que gañas con isto?
Talvez necesite un cambio de imaxe.
Tes razón. Non che viría mal parecer un pouquiño máis humano.
Non pensei que me ía gustar tanto o sitio.
- Xa, a min tampouco. Non o coñecía. - A cea estaba ben…
- Si, moi boa. - Os cubertos eran preciosos.
E a sobremesa. Estaba bastante boa.
Perdoa, púxenme a comer e non che deixei nada.
Tes manchado aí.
Debera poñer a blusa de cor chocolate.
Non sei, Simón…
Prefiro ir máis amodo.
E eu, pero non me atrevía a dicircho.
Xa.
- E de sobremesa: un carolo. - Non.
Outro día será.
Oe, gastouse o tóner da impresora non sei como.
- Ti sabes algo? - Non, nada.
E este cacto?
Dáme enerxía positiva.
Chupácheslla toda e quedoulle a negativa.
Mañá os inversores non poden ver isto. Xa volo dixen.
Os escritorios, impolutos.
Nin moi serios nin friquis.
Cando vén Mr. Scrooge?
- Ás 08:00. - Tan cedo?
Dará tempo a pór a alfombra vermella?
É un inversor ou varios?
Queres saber cantos cafés tes que preparar?
Eu, eh? Vale.
Pois nada, quen perda, lévalle o café.
- Vinte pavos a que gana Noah. - Veña.
A ver…
Cando queiras.
Que fas aquí?
Que fas ti aquí?
Merquei accións desta empresa.
Pois traballo aquí, así que vou dentro do paquete.
Deberías centrarte no posgrao.
Podo facer as dúas cousas.
Que pasa? De que vos coñecedes?
Investín millóns nunha empresa, non nunha cantina irlandesa.
- Síntoo. - Que fai a miña medio irmá?
- Auxiliar de sistemas. - Cafés e fotocopias.
Non facemos fotocopias.
O plan estratéxico que tanto che gustou redactouno ela.
É moi boa e ten moito potencial, sabes?
Non o dubido. Pero cafés facedes, non? Pode traerme un?
Ola, Sof.
Ola! Pensei que iamos cear fóra hoxe. Atrasóuseche o voo?
Non, pero algo me dicía que tiña que pasar pola nova empresa.
É un caos. Vou ter que quedar máis tempo do que pensaba.
Seguimos sendo trending topic.
E as accións seguen subindo. O noso plan foi un éxito.
Coma todo o que facemos xuntos.
Ben.
Por certo, chegou o colchón novo. Queres probalo?
- Seguro que está ben. - Ven.
Sara.
Grazas.
Oe, perdoa polo do alcume.
Era por chamarlle algo.
Non podía dicir o seu nome.
Tranquila, Mr. Scrooge vaille.
Imprímesme os exercicios?
Esta semana non podo ir ó ximnasio.
Café. Alguén quere café?
Só? Con avea? Té matcha.
Entón, vas saír con el?
Se cadra. Non sei, é divertido, amable, sereno…
Predicible.
Non sexas mala. É guapo.
E Nick?
- Esquecido. - Non.
- Teño que pasar páxina. - E cres que é doado?
É, tanto como facer isto.
EXCLUSIVA: O SOLTEIRO DE OURO SENTA CABEZA
A HISTORIA DE AMOR QUE CONMOVEU A TODOS
Mellor quedaba calada.
- Ti sabías isto? - Díxomo Lion onte.
Michael? Como vai todo? Xa hai que non te vexo.
Si. Moi ben.
Pasa algo?
Poderías deixarme en paz?
Perdoa, eu só…
Só me fodes a vida.
Só foi un puto foguete.
E non digas que me viches.
Non quero problemas.
Gravaron o acusado desde o edificio contiguo.
Sigue ti.
Señoría, as cámaras non enganan.
Ola, Sofía, píllote ben?
Si, estaba nun descanso.
Quería falar contigo sobre un tema
que prefiro non tratar con Nick,
e como agora es a súa… avogada…
Tranquila. De que se trata?
Lémbraste de Michael? O orientador.
Si.
Que relación tedes con el?
Nada serio. Quizais movín algúns fíos.
Aquilo non é cousa vosa, incúmbeme a min.
Era un cabrón. El e Briar…
Se alguén a cagou, fun eu.
Por favor, deixádeo tranquilo.
Vale.
- Bonita, eh? - Moito, Petra.
Grazas por vir.
Facíame ilusión ver a Maggie tras tanto tempo.
Como é a primeira vez que queda aquí a durmir e te adora…
Espero que se lembre de min.
Seguro que si.
A pobre non asimila que é filla de Will.
E, sinceramente, eu tampouco.
Cando penso no que pasou aquela noite…
Xa o esquecín.
Non é o mesmo esquecer que perdoar.
- Estou ben con isto? Si, non? - Estás moi guapo.
- Tranquilo. - Maggie non pode comer iso.
Que si, ten xarope de agave.
Tranquilo. Fágolla moito
ao meu home, que é diabético.
Ola.
Ola, filla. Que tal a viaxe? Ben?
Noah!
Maggie!
Ola, cariño. Pero que maior estás, e guapa. Encántame o teu vestido.
Vale, preparada? Unha, dous, tres. Tira! Alá vai!
Había fame, eh?
Tanta que collerei outro anaco.
Podo repetir tamén?
Si, claro. Xa cho traio.
- Queres? - Vou contigo.
Oe, xa de paso, tráesme un café?
"O tiburón das finanzas que devora o seu propio imperio."
Para que tes un consello se non te deixas aconsellar?
Chégache co que che ensinou o avó?
Cres que o moderno é actuar con man dura.
Toma. Lévaas ti.
Xa. Grazas.
Toma.
- Grazas. - De nada.
Encantaríame ir á festa. Onde é?
Prendemos a árbore? Mira. Xa verás.
Contrólase desde aquí. Desde o teléfono, ves?
Encántame o local. Os avatares vólvense tolos.
Instáloche a aplicación?
Nick, axúdasme ti?
- Que pena. - Agarda.
Non teño lentes de RV.
Aí apágala e préndela.
Vale, mellor. Xa falaremos.
O xefe chámate fóra do traballo. Non é moi profesional.
Iso che digo. Que fai o meu xefe supremo controlando a miña vida privada?
Aquí es a miña irmá.
Pois aquí non podes darme ordes.
Nick!
Agarda, cariño. Que che axude teu pai.
Estúpido.
Carafio co xarope.
Como di a circular que vos chegou,
as filiais do Grupo Leister deben rexerse polo mesmo regulamento.
É unha parvada, porque a moitos non vos afecta,
pero, a partir de agora, a fraternización entre empregados queda prohibida.
Para non ser inxustos, se hai algunha relación xa iniciada,
é o momento de dicilo.
Só iso. Moitas grazas.
Espero que isto non sexa por Noah,
pero debérasmo consultar antes.
Vin que eras mal negociador ó desfacerte de tantas accións.
Agora tamén que es mal estratega.
Porque te estás a delatar.
É o da outra vez. Non sei se che gustou.
Non sei se debería probalo de novo.
É un Olivia, o mellor viño francés.
Antes de que te arruínes comigo, deberiamos falar sobre Nick.
Ti xa non queres nada con el. Que o asuma.
É que non vai parar. Busca calquera escusa para botarte.
Da túa propia empresa, Simón.
Quizais deberiamos deixalo.
Impórtame un fento a empresa.
Non vou renunciar a ti.
Abrindo portas.
Ascensor pechando portas.
Ascensor abrindo portas.
Ascensor pechando portas.
Mandeinas instalar por toda a oficina.
Gravan 24/7.
Hai que velar por que se cumpran as normas.
Que si, síntoo. Decidino e vouno facer.
Xa está.
- Síntoo. - Pénsao.
- Non, Simón. - Pero pénsao.
É a única solución que hai.
Xa o decidín, vale? Síntoo.
A miña carta de renuncia.
Vas montar un número coma unha nena enfadada?
Tanto me ten.
Aí está.
Que aínda me ves coma aquela adolescente.
Xa non es a mesma?
Eu diría que si.
Os mesmos ollos.
Os mesmos labios.
O mesmo pelo.
A tatuaxe.
Coidado, que hai cámaras.
Igual de sarcástica.
Sáeche de pena intentar ser o mesmo de entón.
Por que queres marchar?
De elixir, prefiro renunciar.
Hai algo entre vós.
Estou con Simón.
Acéptao, coma eu que esteas con Sofía.
Quen dixo tal cousa?
Hostia, só vos falta anuncialo nas marquesiñas.
- Deitácheste con el? - E ti con ela?
Con cantas desde que o deixamos, incluída eu?
Fixéchelo.
Non podes rexeitarme e querer que ninguén me toque.
Non sentes nada por el. Seino.
Se non perdoas, aprende a encaixar.
Ás veces, o tiburón perde presas.
Morti, podo levala eu.
Señorita, é o meu deber.
Foron unhas vacacións xeniais.
Perdón. Se queremos chegar, hai que saír xa.
Si.
Ten que me levar Nick.
Debeu ter algún problema, pero podo acompañarte eu.
Mellor Noah. Podes?
Claro que si. Imos no meu coche? Veña.
Non sabía que viña a túa nai.
Por que non vés vernos un día? Podes vir soa.
- Perfecto. - Maggie!
- Non dei chegado antes. - Estás moi ocupado. Non pasa nada.
Ola, fillo.
Que fas ti aquí?
Nicholas, concédeme cinco minutos, por favor. É sobre Maggie.
Nin tolo.
Nick, fala con ela. Por favor.
Eu quero un Green Juice.
E a min non me sobe a cremalleira, pero un Bridget Jones.
- Vale. - Grazas.
Cinco minutos. Nin un máis.
Voulle dar a custodia de Maggie a seu pai.
A que pai?
Ao teu, a William.
- Vas abandonala coma a min? - Non vou abandonala.
E para que demo regalas a súa custodia?
Estou enferma.
Que queres dicir?
Teño leucemia.
Levo catro anos loitando con ela.
Cando montaches o número na gala, xa o sabías?
Só quería protexer a Maggie.
Que teu pai soubese que era filla súa. Que ti o soubeses.
Por que teño que fiarme despois do que fixeches?
Nick, non me queda moito tempo.
O teu pai e eu xa asinamos todo.
Maggie ía volver comigo, pero chamáronme urxente para operarme,
así que terás que levala de volta.
B.
Isto non é xusto para ela.
Sei que me odias, pero coida de Maggie.
Faino por ela.
- Como estás, meu amor? - Ben.
- Vas volver con Nick, si? - Vale.
Para a casa. Que teño cousas que facer.
Sabes que te quero moito?
Se Maggie necesita algo, xa sabes.
Non quero estar só esta noite.
Por favor.
Só empeorará as cousas.
Non poden estar peor.
Nick!
Marchou.
Veu darme un bico.
- Bos días. Como te sentes? - Moito mellor, grazas.
Tomas ferro?
Non.
A xinecóloga non che mandou complexos vitamínicos?
Non.
Fixeches a proba da toxoplasmose?
Tampouco. Por que tería que facela?
É aconsellable estando embarazada.
Embarazada?
Non o sabías.
Como?
Tes un hematoma intrauterino.
É o que pasa.
De aí os sangrados
que tomaches pola menstruación.
Pero é imposible.
Estás de 16 semanas.
Dezaseis semanas? Non, pero… É que agora mesmo…
- É imposible. - É un embarazo de risco,
teremos que facerche ecografías.
Tranquila, coidarémoste moitísimo.
NOAH MORÁN PRADA SEM. XESTACIÓN: XVI
DATOS DO PAI: SEN FACILITAR
Dezaseis semanas.
Catro meses.
Tes que dicirllo.
Nin tola.
Como que non? É o pai. Ten dereito a sabelo.
Sabes cantos xenes achega o cromosoma X?
Novecentos.
E sabes cantos achega o Y?
Cincuenta e cinco.
Por ese pouco,
paga a pena contarllo ao pai?
É moi profundo, nena.
- Grazas. - Pois non!
- É unha gaitada. - De verdade…
Oe, espera.
Dixeches "XY"?
Vai ser un neno?
Ai, Deus!
Pois haberá que prepararse.
Primeiro, necesitas repouso.
Deixas o teu apartamento de merda e vés para aquí.
E mentres pintas o teu cuarto e o do bebé,
quedas no de invitados.
Non me vas deixar nin asimilalo, non?
Vou ser tía. "A tía Jenna."
Soa a señora maior, pero con glamour.
Que cóxegas me veñen. Xa me fai ilusión.
Verás canta lle fai á avoa Rafaella.
Vaia día tiven, meu amor. Xa che contarei.
Adiviña quen está embarazada.
O que? Como?
Mi madriña, nena. Hostia!
Putas fervenzas das Seychelles. En serio? Merda…
Non son eu, aparvado. É Noah.
Hostia, vaia susto!
E de quen é?
Lembras a Operación Padriños?
Pois deu o seu froito. E nunca mellor dito.
Mírame. Non podes dicir nada.
Lion.
- Nick non o sabe? - Non.
E por que mo dis a min primeiro? Xa sabes como… Non… Mal.
- Moi mal! - Por que?
Porque son malísimo para gardar segredos. Cústame.
Non vou dar, Jenna. Lévoo aquí xa.
Cóntolle a Nick o ben que foi o da fervenza?
Pensaba.
Chantaxista.
- Quérote! - Chantaxista!
Os cirurxiáns teñen o menú especial
e os psicólogos e enfermeiros temos o normal.
Pero ademais diso, temos que sentar á parte.
Mira… Deixei a pel para chegar ata aquí.
Sinto o do expediente, pero non podemos facer nada.
Sabes quen é case dona
da mutua deste hospital?
A aseguradora Leister.
A aseguradora liquidouse.
Xa non temos autoridade para intervir.
Pídollo a Noah?
Igual Nick faille máis caso cá ti.
Xa non teñen moita relación.
De verdade? Tiña entendido que agora traballan xuntos.
Non o sabías?
E tiveron que verse antes,
porque, se non, non sei como sería posible isto.
Os dous publicaron historias na voda de Jenna.
Polas datas, coincide.
Que non o descubra a prensa.
Imaxina os titulares.
"Nicholas Leister, o modelo dos negocios, o noivo perfecto,
deixa embarazada a súa media irmá."
E non che falo só das accións das súas empresas.
Como afectaría á campaña do teu pai
un escándalo sobre o seu futuro xenro?
Xa verás que divertido.
Cando Nick o saiba, correrá aos brazos dela.
Creo que vou quedar no hospital unha tempada.
Se precisas axuda dun profesional,
non dubides en pedir cita.
Que tal o teu fillo?
Ben. Adaptándose ao novo instituto.
Ai, non falaba de Tony. Referíame a Aarón.
Aarón?
Tamén ben.
Está en márketing, non é? Nunha filial vosa.
Non. Pasou para outra empresa.
Do grupo?
Si, do grupo tamén.
A cal?
Á aseguradora.
Quedou fóra?
Quedou.
Por que non mo dixeches?
- A semana que vén chamo e… - Non se moleste.
É inútil. Entrou por méritos propios e xa o coñece.
É moi orgulloso. Non aceptará tratos de favor.
Xúroche que non o sabía, de verdade.
Non se preocupe.
Que fai aquí Noah?
Creo que sae con Simón.
Nick. Boas. Ven.
Simón!
Dádevos a man, pola fusión.
- Vexo que viñeches coa túa moza. - E ti coa túa.
Noah, que tal?
- Ben. - Estás moi elegante.
Ti máis, coma sempre.
Falei con Michael. Todo solucionado.
Grazas.
Non sabía como ía reaccionar Nick, así que preferín acudir a ti.
Fixeches ben.
Hai cousas que é mellor que Nick non saiba, non cres?
Estás bailando.
Non, aguanto a gana de ouriñar.
Vai ao baño se queres. Espérote aquí.
Non, tanto ten. Sempre están moi sucios.
Nunca te vira bailar.
Está ben. Agora volvo.
Camareiro. Ponme outra destas.
A coreografía é vosa?
Moi gracioso. Que queres?
Nada. Estás ben?
Xenial.
Oe, estiven pensando en todo o que pasou
na empresa co das cámaras e…
Paseime de rosca.
Espero que quedase gravado.
Cando queiras, podes volver.
Odio a túa loción de afeitar.
Por iso marchaches a outra mañá sen avisar?
Non me gusta que me deixen plantada dúas veces.
Tocábame a min.
- Non sabes o que ía dicir… - Pásalo ben, Leister?
Había moita cola no baño.
- Preséntoche a Sofía. - Carai!
Encantado. Pero que guapa es, por favor.
Parabéns. Teredes uns fillos preciosos.
Vou ao baño.
Oe, vin como bailas e tes estilo,
pero fáltache soltarte un pouco. Ven, que che ensino.
Só tes que soltarte un pouco.
Que cona fas?
Aínda non me dou controlado ao teu lado, Pencas.
Pásame desde sempre.
Vou un momento á barra.
- Un segundo. - Vale.
Estás ben?
Si.
Creo que comín algo que me sentou mal.
Quero ir para a casa. Chamas a Simón?
Simón non está para conducir. Vale? Veña, vamos.
Por que quedas na casa de Jenna e Lion?
O caseiro subiume o alugueiro. Lémbroche que estou no paro.
Neno, que che pasou? Comiches a N?
Volveuse exquisito.
Axúdoche. Agarda.
Podo quedar no sofá.
Por favor, non sigas con ese xogo.
Xa non somos os mesmos. Refixemos as nosas vidas.
Ti vas formar unha familia con Sofía, a persoa que amas.
O que sempre quixeron os vosos pais.
De veras, ela é xenial.
E teredes uns fillos bonitos.
Contigo puido ser igual ou mellor.
Poderías ser o pai dos meus fillos sen perdoarme?
Coido que este é o momento no que termina a nosa historia.
Non quero que acabe así.
Adeus, Nick.
Adeus, Pencas.
Respira. Tardaches moito en vir.
OS TEUS FILLOS: NICK E MAGGIE
Ola, irmán.
Síntoo.
Pobre Maggie.
É inxusto para ela.
Sempre tivo medo de quedar soa.
Señor.
- Grazas, Martín. Un momento. - Claro.
Maggie, mira o que atopei.
Era o meu xoguete favorito de neno.
É de colección, eh? A Nick encantáballe xogar con el.
O que pasa é que nunca llo regalei. Quérelo ti?
Non, grazas. Non fai falta.
Ala, que chulo. Podo?
Si, claro.
Para!
Tes mala cara.
É un funeral. Todo o mundo a ten.
Oi, tes febre.
Non sei. Estarei a incubar algo.
Coidado. É de colección, valo romper!
Que máis che ten se nin é teu?
É de William, e o que é del é meu, verdade, Will?
Claro que é teu, pero tamén podes compartilo.
Ei! Estás ben?
Ódioo.
Non digas iso. William quérete moito.
Entón non lle daría a razón a el.
É que querer a alguén non significa darlle todos os caprichos.
Ás veces hai que saber dicir que non. E William é teu pai…
Non é tal! Meu pai marchou por culpa del e nin sequera veu hoxe.
Case nunca a culpa é dun só.
E cando entendes iso, aprendes a perdoar.
Eu sei que William nos quere moito ás dúas. A que si?
Non podemos pasar a vida rexeitando a quen nos quere.
Veña, volve cos teus primos.
Toma.
Grazas.
Evita a cebola acaramelada. Leva xarope.
Oe, cando falei con Michael…
Sabías que traballa no hospital?
Que hospital?
Ten acceso ao teu historial.
Que sabe?
Abondo.
Non o darás ocultado moito tempo máis. Cal é o teu plan?
Mañá marcho a Santander cunha tía miña.
Iso está moi lonxe. Cando volves?
Non pretendo volver.
Calquera cousa, conta con nós.
- Boas noites. - Adeus.
Pois as irmás marchan a durmir.
Porque agora somos irmás, sabíalo?
É verdade.
Adeus.
Grazas, cariño.
Boas noites, papá.
Boas noites, Noah.
Adeus, papá.
Boas noites, filla.
Oes o mar?
Encántame pechar os ollos e oír as ondas.
É como sentir que alguén te arrola.
Sabes? Este cuarto é coma unha enorme bucina.
Óese o mar aínda que estea tranquilo.
Aquí nunca te sentes soa.
Gústache o cuarto?
Encántame.
A partir de hoxe, é teu.
E ti?
Eu… Fasme un oquiño cando volva.
A cama é moi grande.
Grazas.
A ti, cariño. Quérote.
Ola.
Pasa.
Vés do funeral?
Abrandouno a morte da súa nai ou segue a ser un cabrón?
Oe, quería dicirche que…
Boteite en falta.
Falamos todos os días.
Agarda. Teño que contarche algo.
O que?
Lembras a xornalista da MKO?
Houbo un axuste de persoal.
O meu pai precisaba darlle un impulso á súa campaña e mercou accións da canle.
Cando son as eleccións?
A semana que vén. Por?
Pensaba en vender o meu apartamento.
Non vas volver?
Intentas dicirme algo?
Creo que é mellor deixalo agora que estamos a tempo.
A tempo?
Claro. Fun unha imbécil.
Síntoo.
Non dás esquecido a Noah, non si?
O certo é que o xesto que tivo con Maggie foi incrible.
Debera facelo eu hai tempo.
Imposible. Es incapaz de abrazar a teu pai.
Impídecho o rancor.
O rancor?
É o único que move a túa vida.
Si, Nick, rancor.
Culpas a teu pai por deixar marchar a túa nai.
E que fas?
Castígalo desmontando o seu xeito de levar a empresa.
O estilo non é rendible.
Pero é máis humano.
Despois castigaches a túa nai sen querer escoitala.
Miña nai está morta.
E que fixeches? Que fixeches para que non marchase?
Nada.
Mira ao teu redor, Nick. Todos perdoaron menos ti.
Só che queda Noah. E sabes por que non a perdoas?
Porque se abres o corazón, poden rompercho.
Pero vivir é iso, Nick, é arriscarse a sufrir.
- Cres que non sufro? - En serio?
Sempre che fixeron outros o traballo sucio.
Primeiro, o teu avó. Si. Logo eu. Pero eu xa non podo máis.
Enfróntate ti ós teus problemas.
Para que ti esteas a salvo, todos os demais saímos fodidos.
- Nunca quixen mancarte. - Pois fixéchelo.
Mancáchesnos a todas.
Sobre todo a Noah.
Cando a perdoes, vaina ver.
Non te aferres a Maggie para darlle sentido á vida,
porque xa non te necesita.
A única que te necesita agora é Noah, creme.
Por que fas isto?
Nin eu mesma sei por que o fago.
Grazas, Sof. Eu tamén te quero.
- Déixame probar isto. - Non.
- A ver de que sabor é. - Xa comiches o teu. Non!
Dime.
Simón! Que tal vai a nova serie de LRB?
Decidín mudarme a Londres para estar máis enriba.
Marchas?
Non hai nada que me reteña.
Hai que pór en marcha a nova sede,
agora, con todo o persoal.
Con empregados?
Si, cos da aseguradora.
A forza de Vendas queda fóra,
reciclamos Márketing, Informática e Contabilidade.
Non podes usar a miña empresa para arranxar cagadas.
Está no acordo.
O de recolocalos era unha escusa.
Sempre o dixen en serio.
Agora impórtanche os demais? Xa.
Oe, Ramón,
as baterías da moto degrádanse rápido.
Tes que cargalas só ata o 80%.
Así non chego ao traballo.
Home, iso xa daría igual.
As conclusións do expediente.
Non. Paréceme que houbo un erro.
Tiveron que chamarte.
Por favor, asina e acabamos con isto canto antes.
De forma pacífica.
Cinco miligramos está ben. Vemos mañá.
Grazas.
Ola, Michael. Está estable. Controlámoslle a hemorraxia.
Seica tivo un episodio similar antes.
Non para de falarme do seu fillo, pero non me consta nada.
Non me atrevín a sedala. Quería que a examinases ti antes.
Toda túa.
Ola, Briar.
Michael! Que ben verte.
Non podo crer que marches.
Xa.
Adeus, bebé.
Grazas.
A ver onde metemos a este.
No maleteiro non, animal!
Quen o laretou?
Eu xuro que non.
- Lion? - Aínda por riba?
Teño unha úlcera no estómago por tragalo.
Noah!
Que fas aquí?
Vas a algures?
Non é asunto teu.
- Xa, só quero… - Cada un polo seu camiño.
E inténtoo, pero aquí estou. Todos os camiños me levan a ti.
Unha frase moi bonita, pero só iso.
Se non dis máis nada, marcho.
Escoita. Quita, meu.
Oe, non me dixeches nin ola.
- Como estás? Ben? - Ben.
- E o meu bico? Agarda. - Escoita!
Decateime de que es… Que si, quita.
Non quero interferir nunha situación tan embarazosa.
Queres parar? Que me mareas.
Quero que empecemos de cero.
Ti e eu sós.
Os dous sós?
Iso é imposible.
Por que?
É embarazosa a situación, si.
Querédesmo explicar?
Xa que insistes.
Que é iso?
Quedouche claro? Xenial, marcho.
- Estás…? - Si, está.
Vale, está ben, non pasa nada.
Non me importa.
Vale. Como non che importa, marcho.
Non, agarda. Impórtame, pero non o esperaba.
Agarda! Noah, por favor.
Non marches.
Noah, perdóame. Quérote.
É igual todo o demais, e refírome a todo.
É igual que sexa de Simón.
De Simón?
- Vouno querer coma se fose meu! - É teu, idiota!
O que? Noah!
Parabéns.
Que si, tío. Entra.
- As chaves. - Vale.
Que a gusto quedei.
Isto non tira, cona.
Que bonito.
Bonito? Se foi unha tortura.
Anda!
Noah!
Baixa a ventá!
Que pasa, Nick?
Con tanto chofer xa non sabes guiar?
De canto estás?
Vinte e catro semanas.
Canto é iso en meses?
- Seis meses. - Seis meses?
Seis meses?
Na voda?
Si, non botes máis contas, Nick, é teu.
Logo… vou ser pai!
Si.
Non. Eu vou ser nai.
Merda!
Non podes irte e deixarme á marxe.
Podes coller os teus 55 xenes e levalos.
Non se notará moito.
Merda!
Marchas da cidade?
Si.
Non podes.
Por que non?
National Geographic púxoa
entre os lugares con máis encanto.
Demasiados incendios.
Quérote.
Mira para diante, que nos tes que pasar a pensión alimentaria.
Si, por favor.
Espera, vas á mansión?
Estaría mal irme sen dicirlle á miña nai que vai ser avoa.
Nick?
Nick!
Ei, ti!
Nick! Por favor, estou aquí contigo, vale, meu amor?
Fun un estúpido. Merézoo.
Todo é culpa miña, Pencas.
Non, xa abonda de buscar culpables. Xa abonda.
Nick!
Estou aquí, mírame! Abre os ollos, vale?
Esteban!
- Vén a ambulancia. - Non!
Non te vou volver perder, Nick.
Por favor.
Non, por favor.
- Fillo! - Nick!
Nick. Meu amor. Estás ben?
Ola, Pencas.
Que pasou?
Botaches unha sesta moi longa.
Estiveches en coma.
Canto tempo pasou?
É incrible.
Non sabía que relaxasen tanto.
É perfecto.
É o bebé máis fermoso que vin xamais.
Non podo crer que esteas con nós.
Fixéchelo todo moi ben.
Mesmo a casa. A nosa casa.
É perfecta.
Fixéchesme o home máis feliz do mundo, Pencas.
Lembras cando nos bicamos por primeira vez?
Estaba tan nerviosa que me tremía todo o corpo.
E estabas guapísimo.
Era para min.
Vólvoche entregar o corazón.
Parécese ó que che entreguei, pero non o é.
Agora ten un detalliño no medio.
- Espera, axúdoche. - Tranquilo.
- Papá debería durmir un pouco. - Máis?
Máis. A que si, meu amor?
Descansa.
Adeus, mami. Adeus.
Tranquilo, que só é a tormenta.
Briar.
Tócame a min. Ti sigue durmindo.
Que fas aquí?
Só precisa que o arrolen.
Escoita. Solta o bebé, vale?
Xa, pequerrecho.
Estreliña, onde estás?
Ben no ceo ou ben no mar?
Un diamante que atopar.
Estreliña, onde estás?
Eu pregunto quen serás.
Ben no ceo ou ben no mar,
un diamante que atopar.
Estreliña, onde estás?
Ben no ceo ou ben no mar?
Mira, Nick. Aquí está mamá. Ten os teus ollos.
Non pasa nada.
Es guapo, eh? Pero o de listo…
Nick!
Non!
Noah!
Solta o meu fillo.
O teu fillo? Agora é meu.
Que dis?
Debédesmo. Un fillo por outro fillo.
Non che debemos nada, vale?
Non ides gozar do que eu non tiven. Non.
Por favor.
Veña. Baixa.
Non, Briar!
- Briar! - Tira!
- Briar! - Sóltaa!
Briar!
Sóltaa, fillo de puta!
Facedes que me boten da universidade.
Logo do hospital.
Non me contratarán cos meus antecedentes,
Así que me rendo. Gañastes vós.
Axiña marcharei deste puto país e non volverei.
Que pasa, Nick?
E o matón que levas dentro?
- Sóltame! - Quieta, hostia!
Briar!
Thor, veña, á casa.
Veña. Pasa.
Briar, por favor, non lle fagas mal.
Non nos fagas isto.
Tranquila.
Voulle dar moito amor.
Precisas axuda.
Seino. Por iso teño a Michael.
Sabes unha cousa? Non che quedaría mal unha cicatriz.
Tes unha cara demasiado bonita. Daríache carácter.
E ti sabes outra cousa?
O que?
Como Thor note que me ameazas, despézate vivo.
Sabes? Cáesme mal desde a universidade.
Nick!
- Estades ben? - Si.
Din que cando estás a piques de morrer,
pásache a vida por diante dos ollos coma nun filme.
Ou coma nun libro.
Diante dos meus ollos…
sempre tiven os teus.
Cando non queriamos…
Cando empezamos a xogar…
Cando non puidemos evitalo…
Candou outros intentaban evitalo…
Es meu
Esa mirada
sempre nos mantivo conectados.
Ata hoxe.
Así pois, eu declárovos marido e muller.
- Viva! - Vivan os noivos!
- Guapa! - O meu irmán!
Guapos!
Unha, dúas e tres!
Grazas.
No correo tes os billetes,
- os tíckets do barco… - Todo estará perfecto.
Vamos, Noah.
Nick! Envieiche a localización da fervenza.
Adeus, amor!
Ei, non corras tanto!
Cambio de plans.
Non.
Cacho máquina!
Debíache un.
Eh! Aínda non te recuperaches.
E botarei a vida traballando
para pagalo, así que guío eu.
Non o cres nin ti.
Aínda tes secuelas, ves?
Grazas a ti, culpable, por estar sempre aí.
Todo o que ocorra desde agora será culpa vosa…
Subtítulos: Estefanía Prol Lusquiños
Supervisora creativa: Luisa Lage Garea