Downloaded from YTS.MX
[kompletna cisza, gdzieś daleko dzwony]
Official YIFY movies site: YTS.MX
Przejdźmy do rzeczy. Panie Jacku.
Tak, proszę księdza.
Dlaczego mielibyśmy unieważnić wasze małżeństwo?
Należy unieważnić nasz sakrament małżeński,
gdyż rozwiedliśmy się wiele lat temu.
[klikanie klawiatury]
[Jacek] I…
[klik]
Małgosia ma nowego męża.
A ja mam nową narzeczoną.
No i?
[Jacek] No i…
[organowy wstęp do Marsza weselnego Mendelssohna]
[melodia przechodzi w pogodny, dynamiczny utwór]
[utwór cichnie]
[dźwięk werbla]
[dołącza sekcja dęta]
[wyłania się motyw Jeziora łabędziego Czajkowskiego]
[fałszywa nuta fagotu]
- [stukot] - [fałszywa nuta trąbki]
[Gosia] On zalany krwią, szefowa się na mnie gapi.
Ty jesteś normalna w ogóle?
To on zaczął.
On zaczął, to musiałaś mu wybijać zęby?
[córka] Niechcący.
Andrzej, bawi cię to, naprawdę?
- [Andrzej wzdycha] - To co ja niby miałam zrobić?
Nie wiem, Ala. Nic może, wiesz?
- A już na pewno nie wybijać mu zębów. - Mamo, zęba. Jednego.
Naprawdę taka mądra jesteś?
To może zapłacisz za tego zęba z kieszonkowego, co?
No, tak myślałam.
[Gosia wzdycha]
- Przepraszam. - Pan Robert?
Tak. To jest moje auto?
[Andrzej] Tak.
- Na uczelnię? - Tak.
A, bo wyjątkowa sytuacja. Rodzinę odwożę do domu.
Nie będzie przeszkadzać, co?
[klakson auta obok]
Okej.
- Dobry. - Dobry.
A może ja chcę robić coś innego?
Co?
Nie wiem. Ping-ponga?
[Andrzej wzdycha]
Ping-ponga?
Naprawdę?
No świetny pomysł.
[dzwoni telefon]
[Andrzej] To Jacek?
- Cześć, Jacek. - Cześć.
Nie mogę się do Gośki dodzwonić.
[Gosia] Nie, mam wyłączony telefon.
Miałam koncert. Co jest? Mów.
Nie, nic takiego, tylko…
- No mów. Słyszę, że coś jest. - Ja…
Chciałem tylko powiedzieć, że moja mama umarła.
[Gosia] O rany… przykro mi bardzo.
[Andrzej] Kondolencje.
Pojutrze jest pogrzeb i pomyślałem, że…
Weź to.
[Gosia] Czekaj.
A Ilonka już wie?
To ja mogę do niej zadzwonić.
Dobra. No co ty.
Trzymaj się. Pa.
[dialog po angielsku] Cześć.
Co słychać?
- Dobrze was widzieć. - Pijemy polskie piwo.
- Bawcie się dobrze. - [po polsku] Coś się stało?
Tak, chcę ci coś powiedzieć. Idź do drugiego pokoju.
[w tle wesoła muzyka]
[Ilona] No co jest?
Słuchaj, no…
Babcia umarła.
No, przykro mi bardzo.
Czekaj, która?
No Kazia.
O Jezus! Dlaczego mnie straszysz? Myślałam, że nasza!
A gdzie nasza? Nasza to, wiesz, jest pancerna przecież, nie?
Mamo.
No co? Przecież wiesz.
Znaczy…
To straszne, że umarła. Biedny tata.
No wiem.
A ty masz jakąś chrypkę?
Mamo, tobie coś dymi.
O szlag.
Och!
[Gosia rozdmuchuje dym]
Nie przesadzaj. O, hej.
Cześć.
Bardzo dziękuję, że przyszłaś.
A ty jak się trzymasz?
Jakoś się trzymam.
Mama.
[Jacek] Kto by pomyślał, nie? Tak się zawinęła.
Czy ona się nigdy nie uśmiechała?
[Jacek] Przesadzasz.
To kiedy?
Jak się Ilonka urodziła.
To wiadomo, że się cieszyła, ale się nie uśmiechała, pamiętam.
Zawsze się zastanawiałam, o co jej chodzi.
Nie lubi mnie czy głowa ją boli, czy co?
Małgosiu.
No?
- Mam do ciebie prośbę. - No?
- Ogromną. - Mów.
Monika i ja…
zaręczyliśmy się.
To gratuluję.
Dzięki.
I taka prośba.
Możesz się ze mną rozwieść?
Jak? Znowu?
Znowu,
tylko trochę inaczej. Kościelnie.
- [Gosia wzdycha] - To prosty formularz.
Ja ci go wyślę, ty wypełnisz, podpiszesz.
To tyle.
Słuchaj, jest Roman z rodziną.
Zrobimy zdjęcie?
Słuchajcie, jest Romek z rodziną i my może…
- [kobieta] Właśnie mówię. - To co?
- Małgosia, zrobisz nam? - Tak, już idziemy.
- Tak. - Tak?
- Tak. - To co?
Chodź, Marian.
- Tak. - Tak?
Tak teraz, tak?
Gosiu, mogę na ciebie liczyć?
- Teraz, tak? Mhm. - To co?
- No tak. - Super.
[melodia W grocie Króla Gór]
No ale sąd kościelny?
Znaczy, oni to mają świetne tradycje. Inkwizycja, te rzeczy.
[Gosia parska]
Nie, to się chyba tylko tak nazywa. Nie ma procesu czy coś.
Ale po co ty się w ogóle zgadzałaś? Nie mamy swoich problemów?
Andrzej, na pogrzebie jego matki? Jak miałam się nie zgodzić? No weź.
Poza tym to jest jakaś pierdoła.
To ten se wymyślił drugi ślub kościelny. Pewnie ta młoda go ciśnie.
Czy to pierdoła, to zobaczymy.
Będziesz jeździć po kościołach i to załatwiać.
Nie, to nawet nie jest w kościele. To jest, w tym, w kurii.
- Mhm. - Czy coś takiego.
U biskupa diecezjalnego?
Tak, chyba tak.
- To przekichane. - Dlaczego?
Ja chciałam tylko papier, żeby zostać chrzestną,
to mnie prześwietlali gorzej niż przy kredycie.
- No ale się udało. - A gdzie tam.
Za dwie stówy lewe zaświadczenie w internecie kupiłam.
Ala?
Jesz z nami?
[Ala] Nie!
Nie wiedziałem, że to jest aż tyle papierów.
Więcej niż w moim wniosku o dotacje.
A właśnie, masz odpowiedź?
Sześć do 12 tygodni, cokolwiek to znaczy.
Może do tego czasu zdążysz się rozwieść.
[Gosia parska] Nawet nie żartuj.
„Jak by pani opisała pożycie małżeńskie?”
Pożycie?
„Układało się dobrze”.
„Jak regularnie spełniali państwo…”
No bez jaj! Co?
Ile razy się bzykaliśmy?
Żartujesz.
„Jak regularnie spełniali państwo obowiązki małżeńskie?”
Jeszcze będą cię pytać, czy miałaś orgazmy.
Co mam napisać? Ile razy w tygodniu czy co?
- Co? - Nic.
- Mieliśmy po 20 lat. - A czy ja coś mówię? Nie.
Pisz, co chcesz.
Napisać mniej? Żeby lepiej wyglądało?
No przestań! Nie mów, że tak nie miałeś.
Dobra. Może „rzadziej”.
[muzyka symfoniczna]
No, można? Ekstra.
Dobra, dziękuję na dzisiaj, a jutro trochę więcej entuzjazmu, co?
A może zagramy coś naszego?
O, no właśnie, pani obiecała.
[Gosia wzdycha]
No dobra.
To może ten, kawałek taki…
[dyrektorka] Proszę, już się cieszycie, a jeszcze nie powiedziałam, o co chodzi.
Załatwiłam nam nowy występ.
Otwarcie dworca w Soroczycach.
O!
[dyrektorka] Będzie sam pan minister.
Zależy mi na tym, żebyśmy wypadli jak najlepiej.
To dla nas wielka szansa.
- Szansa na co? - [Gosia] Ala.
[mruknięcie tuby]
Hej.
- Który to taki śmieszek? - [dzwoni telefon]
Przepraszam.
[dyrektorka] Pozwól na chwilę.
Przed ministrem też będziesz się tak wydurniał?
Halo?
- [głos męski] Pani Małgorzata Kubiak? - Tak?
Dzwonię z Warszawskiego Sądu Metropolitalnego.
Z sądu?
Tak. Kiedy może pani przyjść na przesłuchanie?
Ale jakie przesłuchanie?
Chodzi o kwestię stwierdzenia nieważności małżeństwa.
Ja wszystko napisałam w tym formularzu.
Mamy kilka pytań.
Zapraszam na 15.00. Jutro.
[tajemnicza muzyka]
[pukanie]
[chrobot zamka]
[zza drzwi] Zapraszam.
[Gosia] Dzień dobry.
Szczęść Boże.
Tak, szczęść Boże, przepraszam.
- Pani Kubiak? - Tak.
Wody? Kawy?
Może kawy.
[bzyk ekspresu]
[Gosia] Dziękuję.
Zadam pani kilka pytań,
a pani musi jedynie odpowiadać zgodnie z prawdą.
Jak na spowiedzi. Łatwizna.
Mhm.
To pani Aniela, nasza notariusz.
Przypilnuje, by wszystko przebiegało zgodnie z procedurami.
Kiedy wstąpiła pani w święty związek małżeński
z panem Jackiem Niedbalskim?
W 2000 roku, czyli 23 lata temu.
A teraz żyje pani z kimś innym?
Z mężem.
Z moim drugim mężem.
Mam z nim córkę.
A starszą córkę mam właśnie z pierwszego małżeństwa z Jackiem.
A proszę mi powiedzieć,
pani Małgorzato, czy…
czy rozważała pani naprawienie i odnowienie relacji małżeńskiej
z panem Jackiem?
[Gosia wesoło wzdycha]
No ale jakie odnowienie? Ja mam męża od 17 lat.
Nie dla nas.
Czasem zdarza się tak,
że małżonkowie z pomocą Ducha Świętego przemyślą sprawy, pogodzą się.
Ale co dokładnie przemyślą?
Niezbadane są wyroki boskie.
Przepraszam, mogę zadać osobiste pytanie?
Mhm.
Ile pan ma lat?
Ksiądz.
Tak, przepraszam.
Ile pan ksiądz ma lat?
Dwadzieścia osiem.
[Gosia wzdycha]
- [ksiądz] Możemy kontynuować? - Tak, oczywiście.
W ankiecie napisała pani, że małżeństwo trzeba unieważnić,
ponieważ zostało zawarte w związku z „zaskoczeniem niespodziewaną ciążą”.
Nieplanowaną.
Przed ślubem.
A ile lat ma córka, ta starsza?
Dwadzieścia trzy.
Ale ma już chłopaka, jakby co.
Chyba mam już wszystko.
Świadek.
Proszę jeszcze wskazać świadka i przekażemy sprawę do Trybunału.
Świadka ze ślubu?
Świadka, który potwierdzi prawdziwość pani zeznań.
To może być ktokolwiek, kto was wtedy dobrze znał.
Członek rodziny, przyjaciółka.
Ale ja już nie mam takiego kontaktu z tymi ludźmi.
A pan Jacek na przykład wskazał pana Waldemara…
Miszczyka.
- Miszczyka. - Miszczyka?
A to pani nic nie wiedziała? Bardzo ciekawe.
A kiedy pan Miszczyk będzie?
Niestety nie mogę powiedzieć. Świadek strony.
No, ja już jestem po,
więc jak jesteś w okolicy, to mógłbyś po mnie podjechać, co?
Dobra.
Nie no, co ty, to jest jakiś cyrk.
Nie. Poczekaj.
Słuchaj, zadzwonię do ciebie za chwilę, dobra? Poczekaj.
[tajemnicza muzyka]
[męski głos zza drzwi]
To był 2000 albo… 2001.
Niedługo po ich ślubie.
Taki kemping, namioty nad jeziorem, gitara, śpiewy przy ognisku.
Rozumie ksiądz.
Tak, jeździłem na oazy.
O! No ale wtedy to lało.
Lało jak z cebra, cały czas padało.
Pochowaliśmy się w namiotach.
Ja to od razu do spania. Taki typ.
A tu w nocy
słyszę, jak ktoś mi
otwiera namiot.
Ja doskonale nawet teraz pamiętam dźwięk
tego suwaka. Takie…
[naśladuje zgrzyt]
Małgosia.
- [łoskot drzwi] - [kroki na korytarzu]
[cicho] Żeż kurde…
[Jacek wesoło wzdycha]
- Co ty tu robisz? - Ja?
A ty? Co ty tu robisz?
Dlaczego Waldek zeznaje?
Waldek. Przysługa taka, interesy robimy razem.
Jakie interesy?
No takie… Poczekaj, chodź.
Zobacz. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
„Dwudziestego lipca o 13 w pokoju 203… w intencji księcia biskupa”.
Gośka, nieładnie jest przeszkadzać.
- Ale my nie przeszkadzamy. - No jak nie?
- Przestań. - Gośka, no chodź.
Przestań.
Ja sobie tu tak czekam.
- Proszę cię… - Cicho.
„Waldek, muszę ci coś powiedzieć”. Tak się nachyla, tak…
A ja wtedy
też miałem dziewczynę, rozumie ksiądz, prawda?
No i tak się nachyla, ja myślę, że chce mi coś powiedzieć,
a ona mnie tak… Hyc!
Za tył głowy, tu mnie złapała i tak dotyka potylicę, no.
Ja w szoku byłem.
No bo to, było nie było, ale żona kolegi, prawda?
Ty! Co on gada?
Przepraszam.
Co ty za bzdury opowiadasz?
- Małgosia… - Co pani tu robi?
Walduś, mam powiedzieć, jak było?
Jacek, chodź tu.
Pani Małgorzato.
Skandal.
[Gosia] No chodź tutaj!
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
Byliśmy pod namiotami.
Jacek tak chrapał, bo za dużo wypił,
że nie mogłam spać, musiałam wyjść na spacer.
Gosia…
Ale zaczęło lać, więc chciałam szybko się schować do namiotu
i trafiłam po prostu źle.
Do mojego trafiła.
Bo było ciemno. Przez przypadek trafiłam do twojego.
Ale jak tylko się zorientowałam,
wróciłam od razu do Jacka, nie tak było?
No mów.
To było ponad 20 lat temu…
No i co, nagle nie pamiętasz? A ty? Jacek, jak było?
Co tu się dzieje? Proszę księdza.
Proszę państwa… Proszę natychmiast opuścić teren diecezji.
Oczywiście.
- Chodź. - A wiecie co?
Ja to przemyślałam.
Ksiądz miał rację. Proszę anulować mój wniosek.
Uczucia nagle tak jakby ożyły.
Tak, chcę zawalczyć o to małżeństwo.
Jacek, ja cię chyba dalej kocham.
Przecież masz męża.
Jaki mąż? Po cywilnym?
Proszę księdza!
Proszę tego nie zapisywać, dobrze? Proszę tego nie zapisywać.
Proszę księdza.
[wesoła muzyka orkiestrowa]
[brawa i wiwaty]
[męski głos] Kierownik będzie zawsze z wami.
[dyrektorka] Siadać.
Prawdziwa muzyka pochodzi z dwóch miejsc.
Stąd… i stąd.
Ale wczoraj nie graliście sercem. Nic a nic. Dlaczego?
Niedługo zagramy dla samego ministra.
I jego też chcecie zanudzić?
Alu, zapraszam na środek.
Zagraj to.
[dźwięki klarnetu]
Stop.
Teraz to samo, tylko z uśmiechem.
[Ala] Jak z uśmiechem?
[dyrektorka] Grasz i się uśmiechasz.
[dźwięki klarnetu]
Stop. Źle.
Wdech. Głęboki.
Uśmiech… i grasz.
Przepraszam, pani Krystyno, może jednak ja się tym zajmę?
Popatrz.
[dyrektorka] Można?
Można. Trzeba tylko chcieć.
Proszę.
A moglibyśmy grać coś fajniejszego?
Właśnie. Nie te smęty.
Orkiestra to sport zespołowy. Nie zawsze robi się to, co chce.
Dla pana ministra możemy przecież zagrać coś bardziej klasycznego, co?
[dyrektorka] No to ćwiczcie. Zostało…
[pukanie do drzwi]
Pani Małgorzata Kubiak?
Tak, to ja.
Czy można na słowo?
Ksiądz Przemysław Niesporczak.
Z Trybunału.
Chcieliśmy panią osobiście poinformować.
Sąd nie uznał państwa wniosku za zasadny.
- Aha. - No niestety.
Ale pani sugerowała możliwość wycofania sprawy.
A nie, to był żart. To pan… ksiądz przy tym był.
A co to jest?
Taka formalność.
Jeden podpis i jest po sprawie.
- [chrobot wiatraka] - [szelest papierków]
Och!
Ale ja nie rozumiem.
Dlaczego my mamy wycofywać wniosek,
skoro i tak przegraliśmy sprawę?
No, tak jak mówi ksiądz Przemysław, to tylko formalność.
Przegraliście w pierwszej instancji.
[Gosia] Ale rozumiem, że gdyby
kolejna instancja pozytywnie rozpatrzyła nasz wniosek, to wtedy…
dostajemy rozwód.
- Stwierdzenie nieważności małżeństwa. - No, to, to.
Niekoniecznie.
Może się okazać, że wtedy
zajdzie potrzeba orzeczenia Roty Rzymskiej.
Może nawet Trybunału Sygnatury Apostolskiej w Watykanie.
[ks. Przemysław] To czasochłonne, pracochłonne.
Również dla nas.
A pani ma swoje życie, swoje sprawy.
No, prościej to chyba przerwać.
No właśnie chyba prościej to by było po prostu dać nam rozwód?
Stwierdzenie nieważności…
A tak, stwierdzenie nieważności, mhm.
Pani Małgorzato…
my jako instytucja zawarliśmy z państwem pewną umowę.
Udzieliliśmy wam ślubu na określonych warunkach.
A teraz państwo próbujecie udawać, że te warunki nie obowiązują.
I że nasza umowa nie miała miejsca.
I dlatego jest proces.
Dlatego jest spotkanie z obrońcą węzła małżeńskiego.
Przepraszam, kim?
Obrońca węzła małżeńskiego zapozna się z aktami
i będzie próbował argumentować bezzasadność waszego wniosku.
Po prostu będzie bronił waszego małżeństwa.
Ale jakiego małżeństwa? My nie jesteśmy razem od 20 lat.
No, nasze księgi mówią co innego.
No to ja nie wiem.
Sama pani widzi, że to nie jest takie proste.
[Gosia] No nie jest.
Wszystko wyjdzie na jaw.
Co wyjdzie na jaw?
No chociażby że córka spoza małżeńskiego związku
na religię przestała chodzić.
Słucham?
Co to ma w ogóle do rzeczy?
Wszystko ma coś do rzeczy.
Proszę bardzo.
Możemy jechać do Watykanu. Do samego papieża.
A córkę wypisałam sama z religii. Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
[Andrzej] Super. Fajnie. No i pięknie.
I mamy to.
Słuchaj, ja mam tego dosyć. Wchodzę do domu, kończę, pa.
Zobacz, kochanie, co dla ciebie przygotowaliśmy.
Dlaczego ja nie wiem, że ty nie chodzisz na religię?
Tata wie.
Co?
A jakie to ma znaczenie, co? Zresztą chciałabyś, żeby chodziła?
- Nie o to chodzi. - Coś się stało?
Nie, po prostu oni wiedzą, ja nie wiem.
Kto nie wie?
Księża byli dzisiaj u mnie w szkole.
Zachowywali się jak jakaś pieprzona mafia.
Grozili mi, że wszystko wyjdzie na jaw. To jest jakiś absurd.
- Wiesz, że Filip odszedł z orkiestry? - Nie.
Nie mamy trąbki.
No to dziękujemy ci bardzo, bo to chyba tobie zawdzięczamy.
- Nie przeze mnie. - A, nie przez ciebie?
On już gadał o tym jakieś pół roku temu.
I teraz mi o tym mówisz?
Ty serio nie widzisz, że nikomu się nie chce grać?
- No, no, no. - Te wszystkie występy są bez sensu.
Werdykt.
Co? Jemy?
I nie wdawajmy się już w szczegóły.
Nie wyszło nam.
To nie wyszło.
Słuchaj, jak zapyta, to nie będę cię wybielać.
Nie licz na to.
Skończyło się.
[kobiecy głos] Przepraszam, że państwo czekali.
Tylko pół godzinki.
Aniela Miłkowska. Państwo wiedzą, czym się zajmuję.
Tak, my już zdążyłyśmy się poznać.
Jest pani obrońcą, przepraszam, obrończynią węzła małżeńskiego.
Obrońcą.
Moim zadaniem jest próba naprawy państwa małżeństwa.
Ale widzę, że państwo tu tylko po pieczątkę, prawda?
Trochę tak.
Czytałam akta waszej sprawy.
Takie małżeństwa zawsze kończą się rozwodami.
No właśnie.
Czyli jakie, przepraszam?
Dysfunkcyjne i patologiczne.
Może nie byliśmy idealni, ale…
Dysfunkcyjne i patologiczne?
W momencie zawierania związku małżeńskiego była pani w ciąży, prawda?
Braliśmy ślub z miłości.
Oczywiście, Małgosiu.
[skrzypienie krzesła Jacka]
Dziękuję. Opinia zostanie wysłana do diecezji pocztą.
Przepraszam bardzo, pani Anielo.
[Jacek wzdycha] Bardzo panią prosimy,
czy nie możemy załatwić tego tak, żeby pieczątkę dostać na miejscu?
Nie ma żadnej pieczątki.
O, zobacz, co upolowałem.
No, niezły wypas.
Masz.
No, a tam wszystko okej?
Nie, tam nic nie jest okej. Dzisiaj była jakaś dziwna pani.
Jak pani? To co to za spotkanie? Myślałem, że tam są sami księża.
No, ale ona była świecka. Obrońca węzła małżeńskiego.
Naszego?
Nie, gdzie naszego? No, mojego i Jacka.
To było spotkanie po to, żebyś wróciła do byłego męża?
No, w zasadzie to tak.
Ale nazwała nas patologią.
Nas?
Nie nas. Mnie i Jacka.
Kochanie, my nie mamy kościelnego. Ty dla nich w ogóle nie istniejesz.
No, jak to poszło?
No… mogło pójść lepiej.
[Andrzej wzdycha]
Dla kogo?
[dzwoni telefon]
Przepraszam bardzo.
Poczekaj chwilę.
Sprawdziłam w internecie i jest kilka opcji.
Poza tym nie chcę nic sugerować, ale na forach piszą,
że jakbyś trochę posmarował, to można przyspieszyć całą akcję.
Gosiu, ja już wszystkiego próbowałem.
Dobra. Przede wszystkim to musimy ustalić wspólną wersję.
Dobra, no to wiadomo. No to jak?
No poczekaj.
Jesteś na głośnym.
I tak.
Moglibyśmy powiedzieć, że jesteś impotentem?
Impotentem.
Tak, a dziecko sobie kupiliśmy w internecie, tak?
No nie wiem. Ta wersja mi się spodobała najbardziej.
No to, że ukryłeś przede mną chorobę psychiczną?
I się nie leczę?
I dadzą mi nowy ślub?
Gośka, co ty mówisz?
No dobra.
No to, że…
A, okazało się, że jesteś alkoholikiem.
Dlaczego każda opcja zawsze to musi być moja wina?
Bo to tobie zależy.
Ale czekaj, czekaj.
Bo gdybyś był pijany podczas składania przysięgi,
to mógłbyś nie pamiętać całego ślubu.
I to nie jest takie głupie.
To może po prostu porozmawiajmy z nimi jak ludzie?
Mówisz poważnie?
Tak. Może po prostu siądźmy i porozmawiajmy jak dorośli ludzie, no.
No dobra.
[utwór symfoniczny W grocie Króla Gór]
[muzyka cichnie]
- [pstryknięcie wyjmowanego kubka] - [bulgot wody]
[ksiądz] Zapraszam.
[Jacek cicho] No kurde.
Niech będzie pochwalony.
Na wieki wieków, amen.
A, przepraszam. Yyy…
A gdzie jest ksiądz Przemysław?
Nie ma. Został przeniesiony.
Przejdźmy do sprawy, panie Jacku.
Tak, proszę księdza.
Dlaczego mielibyśmy stwierdzić nieważność sakramentu?
Należy unieważnić nasz sakrament małżeński,
gdyż rozwiedliśmy się wiele lat temu.
I…
Małgosia ma nowego męża.
A ja mam nową narzeczoną.
No i?
I…
Małgosia ma nowego męża.
No, nie takiego nowego, bo to już od 17 lat, więc…
Zapytam inaczej. Dlaczego chce pan ponownie wziąć ślub kościelny?
No, najszczerzej… Chyba dojrzałem.
Dorosłem, zmieniłem się.
To proszę się pobrać w urzędzie.
Po co zawracać głowę Kościołowi?
[Jacek] Oj, a dlaczego ksiądz taki niemiły?
Nawet nie chodzi o mnie. To chodzi…
Przepraszam, że teraz pojadę prywatą, ale babcia Moniki ma 94 lata.
Pelagia, opowiadałem ci. Taka niska.
I…
Marzy o tym, żeby zobaczyć wnuczkę przed ołtarzem.
W białym welonie. Jak każda babcia.
A niestety zdrowie troszkę jej
zaniemogło i…
nie wiadomo, czy w ogóle…
[ponura muzyka chóralna]
Co tydzień daje na mszę.
Żeby ślub był jak najszybciej.
„Zaskoczeni niespodziewaną
ciążą”.
Nie wiem, co to znaczy. Kto może być „zaskoczony niespodziewaną ciążą”?
Maria Dziewica?
[organowa ponura muzyka]
Ksiądz Marian wątpi w siłę waszej argumentacji.
[muzyka budująca napięcie]
Pijany byłem.
Nie chciałem tego mówić wcześniej, ale byłem zmasakrowany alkoholowo.
Przy ołtarzu. W sensie, podczas mszy. Nabożeństwa.
Szokujący zwrot akcji.
Wymyślił pan to teraz?
Nie. Gdzie, skąd, proszę księdza, bo…
głupio było mówić.
- Bo wstyd. - Jak bardzo pijany?
Bardzo. Znaczy, nie byłem…
- Dał pan radę stać? - Tak. Znaczy… dałem.
- To podchmielony pan był. - Nie. Trochę bardziej byłem…
O Jezu, pamiętam teraz ten…
Odór miałem.
Tak, ten zapach taki.
Ja myślałam, że to od księdza.
- Gośka, daj spokój… - Przepraszam, ale…
Obrączkę założył mi na zły palec.
Tak. Gdyby nie ksiądz, nie wiem, jak bym sobie poradził.
Ksiądz włożył za mnie.
Znaczy, pomógł mi.
- Poprawił po prostu… - Poprawił po mnie.
Ja myślałam, że to wszystko ze stresu.
- A to… - Gosiu.
Jacek, wiesz co, po prostu…
- Tylko spokojnie… - Nie, jesteś po prostu świnią.
Jesteś świnią.
- I pijakiem. - Gosia…
No to sprawdźmy.
Musiałaś w twarz?
Film z naszego ślubu? Skąd oni go mają?
Skąd mają film z naszego ślubu?
Dałem im.
No poprosili, żeby dać rzeczy związane ze sprawą, które mogą pomóc,
to im dałem.
Ty to ciągle trzymasz?
Pamiątka.
Nie wiedziałam o babci Pelagii.
[chrobot zamka]
HDMI.
Mamy przesrane.
Drodzy nowożeńcy, wysłucha…
[Gosia] O, ksiądz Czesław.
…przypomnieliście sobie znaczenie ludzkiej miłości i małżeństwa.
Dlatego w imieniu Kościoła pytam was, jakie są wasze postanowienia.
Małgorzato i Jacku, czy chcecie dobrowolnie i bez żadnego przymusu
zawrzeć związek małżeński?
Tu mnie gibło.
- [Gosia] No, wyraźnie. - Niby gdzie?
…i chorobie, w dobrej i złej doli, aż…
No tak zawiewa raz na lewo, raz na prawo.
Przecież to widać.
[ksiądz w TV] …przyjąć i po katolicku…
[Gosia] O, i ten głupkowaty uśmiech po wódce.
- [młodzi] Chcemy. - [ksiądz] Prośmy Ducha Świętego…
[Jacek] O, znowu.
[ksiądz] Niech ich miłość przez niego…
Przewiń do błogosławieństwa obrączek.
Dalej.
No jeszcze, jeszcze.
Stop.
Pogłośnij.
[wideo] Na znak zawartego małżeństwa nałóżcie sobie obrączki.
[Jacek] Małgorzato,
przyjmij tę obrączkę
jako znak mojej miłości
i wierności,
w imię Ojca…
[muzyka budująca napięcie]
…i Syna, i Ducha Świętego.
[w nerwach] Jezu!
[ksiądz ciężko wzdycha]
[Gosia] Jacku, przyjmij tę obrączkę jako znak mojej miłości i wierności
w imię Ojca i Syna…
Co jest dalej?
Dalej? Dalej, proszę księdza, jest wesele.
[ksiądz] Wyłącz.
[posępna, tajemnicza muzyka]
Proszę państwa.
Nie widzę tu żadnego dowodu, który potwierdziłby
waszą tezę.
Że jak?
Przepraszam bardzo, i co teraz?
Nic.
Z Bogiem.
Przepraszam.
Jeśli mogę coś podpowiedzieć.
Sami sobie chyba nie poradzicie.
Prawnik?
Ktoś, kto rozumie zawiłości naszego systemu.
Warto rozważyć.
Czyli to nie koniec?
Tylko koniecznie proszę powiedzieć, że od księdza Tomasza.
Czy życzą sobie państwo czegoś do picia?
A, chętnie.
Nie, dziękujemy bardzo.
Ma pan jamnika? Lubi pan jamniki?
To nie jest jamnik.
Czyli jesteście w procesie…
[Jacek] Rozwodu kościelnego.
Stwierdzenia nieważności małżeństwa.
- Tak. - Tak.
Życzą sobie państwo jednorazową konsultację
czy reprezentowanie podczas całego procesu?
Konsultację może na początek, a później zobaczymy.
Oczywiście.
Proszę nam pomóc.
Jak to zrobić, żeby się rozwieść.
Znaczy, unieważnić stosunek małżeński.
Sakrament małżeński.
Mieć rację.
Ale to właśnie my mamy rację.
- Tylko jakoś nie działa. - Dokładnie.
Ale pan na pewno zna kruczki, sztuczki,
które mogą pomóc, żeby zadziałało, było lepiej, prościej, sprawniej.
Wyjaśnijmy sobie jedno.
Jestem osobą wierzącą
i nie jestem tutaj po to, żeby pomóc państwu oszukać Kościół.
[Gosia] Ale jest pan prawnikiem?
- Prawnikiem prawa kanonicznego. - [Jacek] Czyli w sensie jak?
Czyli wszystko musi się odbyć zgodnie z prawem kanonicznym.
- [ponura muzyka] - [dźwięki młota i trzask ognia]
No tak, oczywiście.
Cała ta rozprawa ma sens, jeśli mówicie państwo prawdę.
Gdyby tak było, nie potrzebowalibyśmy prawnika.
Mm. No więc właśnie.
Po lekturze akt sprawy chciałbym dopytać kilka kwestii.
[Gosia] Tak.
Jest pan alkoholikiem?
- Nie. - Tak, byłeś.
Piję na pewno mniej niż kiedyś,
bo kiedyś piłem więcej.
Ale na ślubie był pan pijany.
A co to znaczy „pijany”, bo może od tego zaczniemy.
Bo to jest bardzo płynne określenie.
[Jacek chichocze]
Nie wiem, kiedy człowiek zaczyna być pijany, nie wiem.
To może inaczej.
Są jakieś dowody na to pijaństwo?
No… [mruczy pod nosem]
- A moje słowo nie wystarczy? - Zrozumcie państwo.
Teraz jest tyle tych rozwodów.
Gdyby każdy sakrament można byłoby tak po prostu unieważnić,
to co w ogóle warte byłyby te sakramenty?
Po co nam byłby w ogóle Kościół?
To jest dobre pytanie.
Dam wam radę, dobrze?
[Gosia] Po to tu jesteśmy.
Musicie znaleźć świadka, który potwierdzi waszą wersję.
Ale takiego, który mówi prawdę.
I co? To pomoże?
Przynajmniej uprawdopodobni waszą linię obrony,
bo do tej pory to ja bym tego
nie unieważnił.
Świadek.
Teraz tak…
Bardzo dziękuję, że pan nam doradził.
To będzie 950 złotych.
Ile?
[Jacek] Aaa, my od księdza Tomasza.
Aaa.
To proszę serdecznie pozdrowić.
A swoją drogą ksiądz Tomek to chyba dostał jakąś działeczkę od prawnika, co?
[Jacek] Na bank.
Czekaj.
Trzydziesta szósta minuta, widzisz?
Czekaj.
- [weselna muzyka] - [Gosia] No?
To nie jest jakiś twój kolega?
Mój? Nie.
A to nie jest twój?
Pierwszy raz gościa widzę. To nie twój kuzyn?
O, ten. To jest mój kuzyn, tak.
[wesoło wzdycha]
Ale mówiliśmy: rodziny w to nie wciągamy.
To nie. A ten obok?
[Gosia] Ten?
A to nie jest ten koleś, co rozbił głowę o krawężnik,
potem była ta afera z karetką?
Jezu, to on.
[wideo] Teraz nauczymy pana młodego, jak pije ślepiec.
Kładziesz na oczy. Na oczy. Tak.
I teraz uwaga, gotowi?
[Jacek] Tak, to Piotrek, kumpel ze studiów.
[aplauz gości]
Ty, to może on?
[Jacek] Nic nie będzie pamiętał, dawał w palnik jeszcze przed kościołem.
No właśnie!
Ty, masz rację. Powie prawdę, bo nic nie pamięta.
Piotruś…
Będzie idealny.
[Piotr] Kocham was! I nigdy was nie zapomnę!
No, to co? Mamy to. Gratuluję nam sukcesu.
[goście] Gorzko! Gorzko!
[spokojna muzyka biesiadna]
[muzyka przechodzi w nuty pełne zadumy]
No hej.
Wystraszyłeś mnie.
Chcecie coś jeść? Mogę coś zamówić?
Nie, już jedliśmy po treningu.
[Gosia się zapowietrza]
Szukamy świadka z wesela, żeby… Nieważne.
Odwieziesz jutro Alę o 11?
Mogę.
Czekaj, nie. Nie.
Mam spotkanie z Jackiem właśnie na…
[Andrzej wzdycha] Okej.
[tajemnicza muzyka]
Na fejsie wyglądało, jakby mieszkał w domu po dziadkach?
Ja tam chyba kiedyś byłem nawet na imprezie. Z tobą byłem!
Nie.
Jak nie?
No nieważne.
Tak czy siak, Piotruś będzie. Wszystko będzie good.
To się okaże.
[Jacek] Jest i on.
Misia, Kasia!
[Jacek] Kopę lat!
No, siema, Piotruś.
No co jest?
A ty schudłeś, bracie.
No hej.
Gosia.
Jacek.
Na naszym weselu byłeś, bracie. 2000 rok.
Aaa!
„Aaa”. Pamiętasz?
- Nie udawaj. - No, coś było.
Przyjeżdżaliśmy niedaleko.
Pomyślałem sobie: kurde, gdzieś tu mieszkał Piotrek. I dobrze pamiętałem.
- Żal by było cię nie odwiedzić, nie? - Ta.
No, hej. [Gosia się śmieje]
- Stara przyjaźń nie rdzewieje, nie? - No…
Ale trzeba przyznać, Piotruś, że się porobiło, nie?
No, ale ja już nie piję.
Oj tam, nie gadaj.
Dwanaście lat.
Malucha?
- Posłuchaj, Jacek i… - Gośka.
Gośka. Jak chcecie naprawić pralkę, to ja wam zejdę z ceny, ale…
My nie chcemy naprawiać pralki. My chcemy się rozwieść.
Dlatego przyjechałem i cię proszę o pomoc.
Ale jaką pomoc?
Żebyś zeznawał w sądzie.
- Jak w sądzie? - Ale ej, uspokój się.
Chodzi o to, żebyś powiedział prawdę.
Jaką prawdę?
- No, a co pamiętasz z naszego ślubu? - No? Dajesz.
Niewiele, ale…
Ale ja ci pomogę.
A pamiętasz, co pod kościołem polewałeś domowej roboty?
Aaa! Anyżówka!
Anyżówka!
- Myślałem, że aronia. - Nie.
Na samo „anyżówka” już mnie trzęsie.
[nucą wesoło]
Tak, tak.
Tak było.
Świętej pamięci tatko to pędził.
- Już zmarł? - No.
Strasznie mi przykro.
Ale tylko ja to piłem.
Kurczę.
- Nie! - Nie, nie.
- Jacek pił z tobą. - Ja piłem też. Wiadrami.
- Ja, ty i twój ojciec. - Dokładnie.
Oj tak…
Oj… To były czasy.
Ale co to ma do rzeczy?
To, że powtórzysz to wszystko. W sądzie.
Ale co powtórzę?
No, że był pijany, jak składał przysięgę.
Zaraz. A co to jest za sąd?
Kościelny, zwykły, taki jak każdy inny, wiesz, to…
Co?
Nie ma mowy.
Piotrek. „Kościelny”?
Piotrusiu!
Piotrek, mama mi umarła.
A co mnie to obchodzi? Chcecie, żebym skłamał Kościołowi?
Ja się, kurwa, nawróciłem. Sakramenty to są dla mnie święte rzeczy.
Ale nie, to nic w tym stylu.
- A co? - Chodzi o prawdę.
Musisz powiedzieć prawdę, Piotrek. Musisz. Nam to bardzo pomoże.
Do widzenia. Znajdźcie sobie innego frajera.
Ej.
Dwa tysiące?
[Piotrek] Błagam cię.
[kobiecy głos] Trzy!
- [Gosia] Nie no, ziemniaki? - [Jacek] Dobrze jest.
[Piotr] O was trzeba teleturniej zrobić.
Super, że nas odwiedziliście.
Na łączach?
- [Piotr] No pewnie! - [Jacek] A jak!
Ale no, ci powiem…
- Dziewczyny. - Stary, ale jary!
- A ile to ma na liczniku? - [Gosia] Trzymaj się.
- [żona] Ale piękny! - [Gosia] Piotruś.
Pa, pa.
[zapada błoga cisza]
Ktoś tu mówił, że się ludzie nie zmieniają.
Bo tak jest.
- Tak jest? - Mhm.
A Piotruś?
Aaa, wyjątek od reguły.
[pikanie kontrolki]
Spokojnie, co tydzień jest w warsztacie, więc to…
Czekaj.
- Luz. - [pikanie cichnie]
[łoskot]
- [Gosia] Zatrzymaj się. - Fuck.
[Jacek] Nie, będę jechał dalej.
[Gosia] Teraz to jest pewnie chłodnica.
[Jacek] Już, no.
Zadzwonię po Andrzeja, on pomoże.
Dam sobie radę.
„Andrzeja…”
[syk i krzyk]
Oż ty.
[syk gaśnicy]
Ała, kurw…
No.
To co? Radio?
Nie!
Akumulator rozładujesz.
- I nie ruszymy? - Nie, nigdzie.
- Nigdzie nie pojedziesz, nigdy. - Dobra, to nie włączam.
[Jacek chichocze]
- A pamiętam! - No?
Rozładował się nam kiedyś akumulator.
I bardzo go dobrze, sprawnie naładowaliśmy z powrotem.
Samochód chodził jak w teledyskach.
- Błagam! - [Jacek rechocze]
Byliśmy młodzi i głupi, ciągle i wszędzie nam się chciało.
Właśnie to jest to: ciągle i zawsze nam się chciało.
To jest piękne.
- Dobra, no wiadomo. - No co?
Ale człowiek z wiekiem potrzebuje odrobiny wygody.
Ja na przykład z Moniką
w samochodzie prawie non stop.
Serio?
No co ty.
Gośka, jaki ja mam powód, żeby cię okłamywać? Żaden.
Nie. Jaki ty masz powód, żeby w ogóle mi to mówić?
- Bo rozmawiamy o tym. - Dobra, ale co?
- No co? - No nie strzyka cię?
- Strzyka. - No właśnie.
[parska] Właśnie. To jest to.
- Co? - Nic.
Człowiek dopiero po latach rozumie wiele rzeczy.
Na przykład?
Na przykład, dlaczego się rozstaliśmy.
O!
- Serio? - No.
Ja nie potrzebowałam paru lat. Wiedziałam od początku,
że jesteś niedojrzały, nieodpowiedzialny, zajmujesz się tylko sobą.
- Ciągle znikasz. - Tak.
- No co? Tak było. - Właśnie, to jest to.
Pewnie, że tak.
To dlaczego się rozstaliśmy?
Gośka, kto normalny od 20-latka wymaga, żeby zrezygnował ze swojego życia? Kto?
Może jakaś 20-latka, która ma z nim dziecko.
- Ja nie chciałem mieć dzieci. - Ja też nie.
Ale mieliśmy. Mamy.
A jak się ma dziecko, to trzeba chociaż trochę wydorośleć.
Ale oczywiście nie mogłeś, nie? Więc ja musiałam. A też miałam 20 lat.
Nie mów, że było aż tak źle.
Jacek, było aż tak źle.
Co ty, nie pamiętasz tego?
Ja w sercu trzymam same najfajniejsze rzeczy.
I nie jestem już taki, jak byłem.
Właśnie, to jest taka rozmowa z tobą.
No co?
Nie o to mi chodzi. Nie, naprawdę.
Dobrze, że nareszcie wydoroślałeś. Ja ci naprawdę kibicuję.
Nie rozumiesz, że to jest najwyższa pora?
Na moje poszła uszczelka pod głowicą.
Tak myślałem. Najgorzej, nie?
To akurat łatwo wymienić, ale go zalałeś, to i tak nie ruszycie.
Odwiozę was i wrócisz z lawetą.
Taki był plan.
- Ilonka przyjeżdża w przyszłą sobotę. - O!
No. Chce wszystkim przedstawić swojego chłopaka Tomka.
Chyba coś poważnego.
No to będzie imprezka, nie?
[Gosia wzdycha]
[nie słychać]
[leniwa muzyka]
[Ala] Mamo, ja chciałabym zrezygnować.
Z czego?
Z orkiestry.
[Gosia] Siedem lat grania w piach, ale za to będziesz grała…
Mamo, ale na dworcu? Serio?
Nie na dworcu, tylko na otwarciu dworca. To jest zupełnie co innego.
[Ala] Nie wiesz, że on istnieje od 40 lat?
Dwa lata temu go zamknęli i teraz otwierają go ponownie
przez wybory czy coś.
[pogodna, lekko refleksyjna muzyka]
Ale swoją drogą to jest ciekawe, że tak zwykła rzecz jak nagość
w jednym europejskim kraju to norma, w innym to tabu.
Co nie?
No tak, ale to jest też kwestia religii.
Rzeczy nie do przeskoczenia.
[Ilona chrząka]
Właśnie, mama mówiła, że znowu się rozwodzicie.
- No! - I jak wam idzie tym razem?
- [Jacek] Yyy… Idzie. - No. Tak, idzie.
[Jacek] Idzie, jakoś idzie. [śmieje się]
Druga instancja.
Teraz złożyliśmy apelację
i czekamy na opinię, którą wyda ktoś w Watykanie.
[Ilona] W Watykanie?
Czyli teraz papież będzie decydował?
No. To by było ciekawe.
Coś w tym może być, no.
[śmiech]
- [Gosia] Zobaczymy. - Nie wiadomo, jak to będzie.
Taka jest prawda.
Jak to nie wiadomo, jak to będzie? Czyli jak będzie?
No czyli nie, że nie wiadomo.
Wiadomo, jak będzie, tylko nie wiadomo kiedy. O!
No ale jak „kiedy”?
Przecież tata wszystko zarezerwował na wrzesień, tak?
Ja też powiedziałam już rodzinie, żeby wtedy nie wyjeżdżali.
Tylko mówię o tym, że nie wiadomo kiedy…
Nie wiem, o czym mówisz.
Ale wiadomo…
Oczywiście robimy wszystko, co możemy.
- Tak. - Kwestia czasu.
To będzie do września trwało?
Co ty, nie.
No, muszę powiedzieć, że to jednak niezbyt polskie, żeby…
przy jednym stole siedziała taka patchworkowa rodzina.
- Ale ile do tego potrzeba alkoholu! - [śmiechy]
Córka, druga córka. Ojciec, matka.
Ten przypadkowy, odpowiedzialny gość,
który Ilonkę wychowywał od siódmego roku życia.
No, że co? Że ja nieodpowiedzialny czy co?
- Ty to powiedziałeś. - [śmiech Gosi]
- Ja ją na rowerze uczyłem jeździć. - Tak?
Prawda, nauczył. Do teraz mam bliznę.
[śmiechy]
- Ale przynajmniej umiesz jeździć. - Dobra, już.
Właśnie, bo piję sam.
Wznieśmy toast, żebyśmy byli szczęśliwi i niekoniecznie odpowiedzialni.
[Gosia] Słuchaj…
[Andrzej] Jedziemy do domu.
Dobrze, dobrze.
- Ja proszę. - Mówiłem już.
Poproszę na pół.
Nie, ja zapraszam.
Pani zaokrągli.
Dobra, ja idę do toalety.
Idę z tobą.
W ogóle to wielkie dzięki.
Za co?
No, za ten rozwód.
No wiesz, większość byłych żon wolałaby zrobić na złość.
- No, w sumie. - No tak.
Racja, ale wiesz, my jesteśmy z Jackiem nie dwa lata po rozwodzie,
tylko prawie dwadzieścia, więc to jednak robi różnicę.
Wiem, można się śmiać,
że dla kogoś to jest ważne: biała suknia i tak dalej, ale…
- Każdy ma jakieś marzenie, nie? - No wiadomo.
No i dzięki tobie uda mi się je spełnić.
Jakbym była dobrą koleżanką, to raczej kazałabym ci uciekać.
[śmieją się]
Jacek?
No Jacek.
On jeszcze nie wie, w co się pakuje.
O, podoba mi się.
Bardzo fajnie wyglądała.
To jest nasza.
[Andrzej] Na razie.
- [Gosia] Pa! - Pa!
- [Andrzej] A nasza gdzie?
- Proszę, nie myj się. - [Gosia] Nasza gdzie?
- [Jacek] Chcę dzisiaj na brudasa. - [śmiechy]
Słuchajcie, bo Monia ma dyżur, ale my nie mamy dyżuru, no nie?
To idziemy gdzieś dalej?
Dalej, bliżej, byleby smacznie. Musisz poznać teścia, nie?
- Hej! - Aj tam, idziemy.
Gosia?
A może zostanę?
Zostałabym jeszcze chwilę.
[Ala] To ja też chcę zostać.
Ty do taksówki.
Masz szkołę.
A ja nie mam szkoły.
- [Ala] Narka. - Pa.
- Pa.
Na razie.
No dobrze. To co?
- [Ilona] Hmm… - Tam, tam? Tam, tam?
[Ilona] Mówiłaś, że Portugalia.
[Gosia] Miała sześć lat, nie siedem.
- I to była Barcelona! - [Jacek] To tu.
[Tomek] Jak nie odróżniasz Portugalii od Włoch…
- Będzie dobrze. - Nie jestem pewna…
- Dobra, jest fajnie. - Tu jest dobre miejsce.
Tu?
Proszę bardzo.
- To gdzie? - Nie wiem, jak u was, ale u nas…
Do baru!
Wychodzący ma zawsze pierwszeństwo.
Tato, widzę, że dieta.
Monika się wkurza, jak jem czerwone mięso. A wiadomo!
A gdzie mój drink, przepraszam?
A, przyniesiemy.
- Chodź ze mną. - Poczekaj.
- Co robisz? - Ja muszę.
- Zostaw chociaż kawałek. - Muszę.
[Ilona] Ile im dajesz?
Tacie?
Monika go ogarnie. [śmieje się]
Gadałam z Alą. Powiedziała, że w domu kwas.
Nie, przesadza.
Życie, związki, to są trudne sprawy.
No, tylko że Ala jeszcze nam dodaje, nie?
Może by wam nie dokładała, gdybyś jej trochę odpuściła.
Ale ja jej odpuszczam.
Chce zrezygnować ze szkoły muzycznej? Proszę bardzo, jej życie.
Ale po tobie od razu widać, że jesteś wkurzona.
A to jest bardzo, bardzo trudny wiek.
Ale mnie to mówisz? Ja z nią mieszkam pod jednym dachem.
Ty taka nie byłaś.
Bo ja robiłam wszystko, co chciałaś.
No właśnie.
I z perspektywy czasu wydaje mi się, że nie było to najzdrowsze.
Przestań.
Żartuję.
- Trochę litości. - Jesteś wspaniałą matką.
- Proszę. - [Tomek] ♪ Tarari ♪
Co tak mało?
Pogadam z Andrzejkiem, raz na jakiś czas zjesz kotlecika.
To nie miały być drinki?
- To jest taki tam… - Nie ma. Czysta.
Tak, czysta.
- Zdrówko. - Naprawdę?
- Dobra. - Mamo.
[wymuszony śmiech Gosi]
[energiczna piosenka w tle]
[wszyscy] ♪ Mój jest ten kawałek podłogi ♪
♪ Nie mówcie mi więc, co mam robić ♪
Pamiętasz to?
♪ Mój jest ten kawałek podłogi ♪
♪ Nie mówcie mi więc, co mam robić ♪
Łuu!
♪ Mój jest ten kawałek podłogi ♪
♪ Nie mówcie mi więc, co mam robić ♪
[piosenka cichnie]
Po prostu ja…
ja dawno tak nie wychodziłam wieczorem.
Przestań się śmiać ze mnie.
No bo to jest wstyd. Gośka…
Ja mam rodzinę, dzieci, wszystko, wiesz.
Życie jest takie krótkie. Trzeba korzystać.
No wiem.
- No. - To jest jakaś propozycja?
„To jest jakaś propozycja”?
- Gdzie ty, co ty? - Co?
- Gdzie ty idziesz? - No?
Jeżeli wziąłbym panią
w ten zaułek teraz…
Co?
…to wiesz, że nie musielibyśmy się z tego spowiadać?
Bo co?
Bo z żoną to nie grzech.
[śmieją się]
Ty się nic nie zmieniłeś.
Dzień dobry.
Hej.
„Dziękuję”?
[Andrzej wzdycha]
[dźwięk powiadomienia]
Poczekaj. Co jest?
- Nic. - Nie chcesz pogadać?
Wiesz co, mam kurs.
Ale to chyba jest ważne, co?
Kurs też jest ważny.
Nie możesz poczekać pięć minut?
Później nie będziesz miała czasu? Jakieś sprawy z Jackiem?
Andrzej…
[refleksyjna muzyka]
[dziewczyna] Julka i Gabrysia chore, a Bruno ma chyba jakieś zatrucie.
[chłopak] Jacek chyba też gdzieś jest.
[chłopak 2] Marek jest u dziadków na tydzień.
- No dobra, stroimy się. - [dziewczyna] To gramy i tak?
No gramy i tak. Daj A.
[dyrektorka] Czekajcie.
Pozwól na chwilę.
Co to jest? Jak to wygląda?
No ale chorują, to nic na to nie poradzimy.
Cały rok nie chorowali, a teraz wszyscy?
Od twojej córki się zaczęło.
[groteskowa muzyka]
Dzwonili do mnie z tego otwarcia dworca.
Czy brać wojskową orkiestrę, bo nas tak mało.
A skąd wiedzą, że nas tak mało?
Nie o to chodzi.
Bo ten dworzec to podobno działa od lat.
Działa, nie działa, co za różnica? Na nasze otwarcie go zamkną.
Więc albo ty to ogarniesz, albo znajdę kogoś, kto to zrobi.
- Cześć. Nie wiedziałam, że jesteś w domu. - A co za różnica?
Ala, mogę ci coś powiedzieć?
Możesz robić, co chcesz.
Poczekaj, posłuchaj mnie chwilę.
Chcę po prostu, żebyś wiedziała, że uszanuję każdą twoją decyzję.
Tylko proszę cię, żebyś na spokojnie usiadła i to jeszcze raz przemyślała.
Nie rób nikomu na złość.
Nie myśl o mnie, nie myśl o tym występie beznadziejnym w fabryce,
tylko po prostu pomyśl o sobie.
Bo najbardziej na świecie nie chciałabym, żebyś za jakiś czas żałowała,
że zmarnowałaś siedem lat grania tylko dlatego, że…
był jakiś moment słaby między nami.
Okej?
Okej.
Dzięki.
Wiesz, że tata nie dostał tej dotacji?
Nie.
No, dostał list.
Chyba nie chciał, żebyś wiedziała.
- [Gosia wzdycha] - On cię chyba teraz bardzo potrzebuje.
[organowa wersja W grocie Króla Gór]
Szczęść Boże.
Bóg zapłać.
Zaraz będzie połączenie.
[Jacek] Jakie?
Mamy transmisję do ojca Giuseppe z Watykanu.
[upiorna delikatna muzyka]
[szeptem] Zobacz.
[ksiądz] Proszę wprowadzić świadka.
Świadka?
[upiorna delikatna muzyka]
[stukot]
Czesław.
[ksiądz] Dziękuję za przybycie z tak odległego zakątka naszego kraju.
Czy ksiądz rozpoznaje tych tu dwoje ludzi?
Szczęść Boże.
[Czesław] Oczywiście.
[ksiądz] Gdzie ich ksiądz poznał?
Trzydziestego pierwszego maja 2000 roku.
Udzielałem im sakramentu zaślubin w parafii św. Floriana.
[ksiądz] Czy coś wydawało się księdzu podejrzane tamtego dnia?
Coś, co mogłoby unieważnić sakrament?
[Czesław] Nie.
Czy nie miał ksiądz wrażenia, że jedno z małżonków w czasie ceremonii
było w wyraźnym stanie upojenia alkoholowego,
czy czuć było jakiś zapach?
Stan taki mógłby być podstawą podważenia małżeństwa.
Absolutnie nie.
Rozumiem. Ostatnie pytanie.
Ojcze Czesławie, oboje małżonkowie sugerują,
jakoby pan Jacek pierwotnie chciał włożyć obrączkę pani Małgorzacie
na niewłaściwy palec.
Jednak w tym momencie ksiądz wkroczył i wskazał panu młodemu właściwy.
Czy to prawda?
[Czesław] Nic takiego nie miało miejsca.
Pan młody od razu włożył obrączkę pannie młodej na właściwy palec.
Dziękuję.
Nie mam więcej pytań.
Ja mam pytanie.
Słucham?
Chciałam zadać pytanie księdzu Czesławowi.
Chyba mogę? Jestem stroną w postępowaniu.
Proszę.
Dwudziesty pierwszy września 2001 roku.
Pamięta ksiądz?
Proszę odświeżyć mi pamięć.
To data chrzcin naszej córki Ilonki.
Oczywiście.
I był ten moment właśnie,
że ja dałam księdzu Ilonkę na ręce i ona zaczęła płakać i…
Dziecko nie mogło się uspokoić, parę chwil po sakramencie to się zdarza.
[Gosia] Mhm.
Ale…
nie rozumiem, o co chodzi.
O to, że ochrzciliśmy Ilonkę w Bydgoszczy,
w parafii rodziny Jacka.
Więc ksiądz kłamie. Ksiądz kłamie i to w ordynarny sposób.
Podważam wiarygodność tego świadka.
I domagam się wycofania jego zeznań w całości.
[Gosia wzdycha z przekąsem]
Musimy prosić o chwilę czasu, żeby się naradzić
w celu podjęcia następnych kroków.
Proponuję przełożyć rozprawę.
Nie! Nic nie będziecie przekładać!
Przepraszam, ja już mam dość. Nic nie będziecie przekładać.
Już nie mogę czekać!
Prawda jest taka, że nie byłem pijany.
Ja miałem 20 lat. I byłem młody i głupi.
A wy wszyscy i moi rodzice kazaliście nam iść do ołtarza.
Brać ślub.
I przysięgać sobie coś do końca życia. Przecież to jest chore.
Bądźmy szczerzy.
Gdybym ja był pijany, to ja bym rano wytrzeźwiał.
A tak potrzebowałem siedem lat, żeby od niej odejść.
Siedem lat, żeby zrozumieć, że ta cudowna kobieta
potrzebuje kogoś innego niż ja.
Kogoś, kto o nią zadba, kto będzie dla niej dobry,
kto po prostu będzie!
Bo ja nie byłem.
I przepraszam cię za to bardzo.
My mieliśmy 20 lat.
Dwadzieścia lat!
Ja byłem niedojrzały.
Czy teraz jestem dojrzały? Nie wiem.
Ale wiem, że chcę wziąć ślub kościelny z kobietą, którą kocham.
A co wy robicie?
Chcecie nas co?
Powiesić?
Mam dość kłamania, żeby było na nasze. Rozumiecie to?
Przepraszam, że się uniosłem.
Myślę, że na dziś wystarczy. Wiemy wszystko, co chcieliśmy wiedzieć.
[ksiądz Tomek] Proszę czekać na werdykt. Przyjdzie pocztą.
Jasne.
Chyba że ojciec Giuseppe chce jeszcze zadać jakieś dodatkowe pytanie.
[mówi po włosku]
[tłumaczenie] „Przepraszam, transmisja się zawiesiła.
Czy coś mnie ominęło?”
Przecież to jest jakiś absurd.
- Pędzę, bo już jestem spóźniona. - Ja pierdzielę.
- Podwieźć cię gdzieś? - Nie, na piechotę będzie szybciej.
- Ale… - Dobra, nara.
- Poczekaj, nie. Gośka, ej, stop. - Co?
Dziękuję.
Naprawdę dziękuję.
Nie dziękuj, bo nie wiadomo, czy będzie za co.
Ja wiem, ale dziękuję, że byłaś ze mną tu. Że przeszliśmy to razem i…
Bardzo dziękuję za wszystko.
No to proszę.
Nie, ja też ci dziękuję.
Warto było przypomnieć sobie, dlaczego się w tobie zakochałam.
Powodzenia na koncercie!
Pani się nie śpieszy?
Przepraszam najmocniej, możemy już jechać.
[brawa]
Dziękuję bardzo. Co za powitanie. Jasne, zasłużyłam sobie.
[warkot silnika]
[energiczna muzyka]
To na pewno tędy?
Jadę za GPS-em.
A nie można by było asfaltem?
Tak mi tu pokazuje.
To daleko jeszcze?
- Mamy półtora kilometra. - A!
I 12 minut.
Dwanaście minut?
A nie mógłby pan troszeczkę dodać gazu?
Proszę pani, jeżeli ja tu dodam gazu…
[telepanie zawieszenia]
Co to było?
Zaraz zobaczymy.
[syk]
No i widzi pani, guma.
Co teraz?
Dzwonię po pomoc.
A ile to zajmie?
Na pewno więcej niż 12 minut.
Słuchajcie. Bierzemy instrumenty, idziemy na piechotę.
[minister] Wszyscy wiemy, jak ważna jest kolej.
Jestem pewien, że ta inwestycja,
zrealizowana ze środków ministerstwa,
przyczyni się do rozwoju gminy,
województwa i całego regionu.
Gdzie wy, do cholery, jesteście?
Ksiądz już kropi, za chwilę wasza kolej.
Odezwij się!
[muczenie krowy w oddali]
[chłopiec] Czy my dobrze idziemy?
Mam nadzieję.
Zejdźcie, traktor jedzie.
Zejdźcie na bok.
Dzień dobry.
A pan wie, gdzie tu jest otwarcie dworca?
- Otwarcie? To nie wiem. - No.
Ale dworzec to zawsze tam był.
Daleko?
No będzie ze dwa kilometry.
Dziękujemy, panie ministrze.
Poprosimy teraz księdza biskupa
o uroczyste pokropie… poświęcenie torów,
żeby dobrze służyły mieszkańcom
i gościom gminy Soroczyce.
Dzieciaki…
Słuchajcie.
Szanowni państwo, po części oficjalnej pora na występ.
- W takim razie zmiana planów. - [klakson w oddali]
Zapraszam na uroczyste przecięcie wstęgi.
[klakson]
[narastający warkot]
[odgłosy strojącej się orkiestry]
[wesoły utwór nieklasyczny]
[muzyka cichnie, robi się refleksyjnie]
[śmiech młodzieży]
[brawa gości]
[Gosia] Dziękuję.
Ala!
A może byś wróciła z orkiestrą?
Z tatą bym pogadała chwilę.
Dobra, dzięki.
Dzięki.
[Gosia] Cześć.
[Andrzej] Cześć.
[delikatne plaśnięcia]
[krzyk Gosi]
[Gosia wzdycha]
Dobrze, że ty masz taki refleks.
W ogóle dobrze, że…
że jesteś.
I że masz tyle cierpliwości dla mnie.
I że wszystko rozumiesz. Nie muszę ci nic tłumaczyć.
I że wszystko wydaje się takie proste przy tobie.
Świetnie gotuję.
No i świetnie gotujesz jeszcze do tego. [śmieje się]
I…
To wszystko po prostu…
No po prostu to wszystko na mnie bardzo działa.
I na przykład gdybyś miał…
Przestań gadać.
[śmieją się zalotnie]
[ponura, groteskowa muzyka]
[upiorna wersja W grocie Króla Gór]
[fanfary Marsza weselnego Mendelssohna]
[ksiądz Tomek] Kochani.
Zebraliśmy się tutaj, żeby połączyć tych dwoje,
Jacka i Monikę, węzłem małżeńskim.
Wiecznym
i nierozerwalnym.
- [dzwon] - [pogodna, dynamiczna muzyka]