Musiałam jej powiedzieć, kim jestem.
Czemu tego ze mną nie omówiłaś?
Nie chciała z tobą rozmawiać, bo mnie kryła.
Wiesz, jakie są konsekwencje?
Jeśli wszystko pójdzie w diabły, to będzie twoja wina.
Wiesz o tym?
Nic ci nie jest?
Stracił już jednego agenta.
Chce cię chronić.
Kto to był?
Tylko Sara.
Czemu nie odbierasz?
Pokłóciłyście się?
Nie…
Nie mam siły skupić się na niczym poza Sofią.
Cześć.
To twoje prawdziwe mieszkanie?
Oczywiście, że nie. Gliny nie stać na coś takiego.
- Jak się nazywasz? - Tea.
Tea.
- Ash… - Nie mów mi Ash.
Tak mówią mi przyjaciele.
We wszystkim mnie okłamywałaś?
Tylko w kwestii mojego imienia i pracy.
Jubilerka? Żeby mnie całkowicie usidlić?
To był dobry pomysł.
Byłam taką idiotką.
Zwierzałam ci się, że chcę być taka jak ty.
A to były kłamstwa.
A to o twojej mamie?
O byłym, którego zostawiłaś?
To wszystko prawda.
- Nie wiedziałam… - Za kogo się masz?
Masz się za lepszą ode mnie?
Masz mnie za idiotkę, która gówno wie!
Myślisz, że możesz mnie wykorzystywać?
A Sofię…
która wciąż o ciebie pyta?
Wiesz, jakie to chore?
Pewnie jesteś taka zepsuta, że nic nie czujesz.
Co chcesz wiedzieć?
Wszystko, co wiesz.
Dobra.
Ale chcę porozmawiać z twoim szefem.
Już ci nie ufam.
Oczywiście.
Tea zrobiła te zdjęcia w biurze Mirana.
Faktury za wynajem pojazdów. Z tego samego dnia w całym kraju.
Czemu wcześniej ich nie widzieliśmy?
Zostały wynajęte na Bambiego.
Po jego śmierci.
Sprawdziłem stronę firmy transportowej.
Jednym z właścicieli jest ten facet.
Poznajesz go?
A powinienem?
Był na pogrzebie Bambiego.
Ostatnia dostawa była w weekend.
Ashley chce z tobą pomówić.
- Co? - Chciałeś, żeby mówiła.
Czeka na zewnątrz.
Co jej powiedziałaś?
Zaufaj mi.
Chce nam pomóc.
INWIGILACJA
Ile wiesz o interesach Mirana?
Pilnował, żebym mało wiedziała.
Ale pomagałaś mu.
Przewiozłam trochę rzeczy i…
parę przechowywałam.
Jakie rzeczy?
Zwykle gotówkę.
Wiesz może, skąd się wzięły te pieniądze?
Z narkotyków.
Zajmuje się tym, odkąd go znam.
Wiedziałaś o tym?
Nie chciałam mieszać się w interesy Mirana.
Trochę za późno…
Jak często mu pomagałaś?
Kilka razy.
Ile?
Dziesięć, może dwanaście razy.
Nie jestem pewna.
Co z tego miałaś?
Ubrania. Biżuterię.
Wiemy, że Miran otrzymał dużą dostawę.
Co możesz o tym powiedzieć?
Nic o tym nie wiem.
Nie opowiada mi o tym.
Zastanów się.
Jeśli powiesz coś, dzięki czemu go skażemy,
zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby Sofia do ciebie wróciła.
Pewnego wieczoru…
Miran wrócił do domu z krwią na dłoni.
Próbował to ukryć, ale widziałam.
Szukałam jego ubrań, ale ich nie znalazłam.
Znam go.
Ukrył to przede mną, bo to było coś poważnego.
To była jego krew?
Nie wiem.
Gdzie był?
Nie wiem.
Nie odzyskasz córki, póki Miran nie trafi za kratki.
Abyśmy mogli wnieść oskarżenie…
potrzebujemy czegoś konkretnego.
Najpierw chcę zobaczyć córkę.
Dobrze, a to gdzie?
To na górę. Są dwa.
Gdzie tata?
Tata jest w pracy.
Musimy się dowiedzieć, czyja to krew.
To nasz priorytet.
Obyśmy mogli jej ufać.
Mogła powiedzieć Miranowi.
- Wiedziałam, że nie powie. - Wiedziałaś?
Ufam jej.
Mówiłaś, że znasz takie kobiety.
Czas to udowodnić.
Porozmawiaj z nią.
Wiem, że to trudne.
Ale musisz spróbować znaleźć dla nas informacje.
Co masz na myśli?
Dowiedz się, gdzie był Miran.
I czyja to była krew.
Nigdy mi tego nie powie. Nie wiem, jak go przekonać.
Toczy się sprawa Sofii, a on wraca do domu z krwią na ubraniu.
Nie możesz go chronić, kiedy robi takie rzeczy.
To nie fair wobec ciebie i Sofii.
Prawda?
Nie dam rady.
Powiedz, że go widziałaś we krwi.
I nie chcesz brać w tym udziału.
Musi poczuć się zagrożony.
Musisz go przycisnąć.
Trzymaj telefon pod ręką, żebyśmy mogli podsłuchiwać.
Ciężko będzie mi odegrać taką rolę.
- Cześć. - Cześć, skarbie.
Jak ci minął dzień?
W porządku.
No hej.
Coś robiłaś?
Nic specjalnego.
Zostało jedzenie.
Dzięki. Nie jestem głodny.
Wszystko gra?
A co?
Dziwnie na mnie patrzyłaś.
- Coś się stało czy… - Nie.
Dobrze.
Gdzie wtedy byłeś?
Kiedy?
Kiedy Sara tu była. Wróciłeś do domu nad ranem.
Gdzie byłeś?
O co mnie oskarżasz?
Nie możesz odpowiedzieć?
To nie twoja sprawa.
Widziałam twoją rękę.
Że co?
Nie rób ze mnie idiotki, dobra?
Zabrali nam Sofię, a ty dalej robisz szemrane interesy.
Muszę wiedzieć, co się dzieje.
Albo stąd odejdę.
Mówię poważnie, Miranie. Nie wrócę.
Co chcesz wiedzieć?
Wszystko.
Gdzie byłeś?
Co robiłeś?
Spotkałem zabójcę Bambiego.
Miranie, kurwa!
Co zrobiłeś?
Miranie?
Co zrobiłeś?
Zabił mojego brata, bo miał problem ze mną.
Musiałem coś zrobić.
Nie wiedziałem, do czego się posunie. Nie mogłem ryzykować życiem innych.
Musiałem to zrobić.
To koniec.
Skończyłem z tym, Ashley.
Przysięgam.
Odzyskajmy Sofię.
Co tam?
Nie mogę.
To dobry człowiek. Nie zasługuje na to.
Ashley.
Nie jest mordercą.
Dobrze zrobiłaś. Odzyskasz Sofię.
Zaufaj mi.
Przestraszyłeś mnie.
Z kim rozmawiałaś?
Oddzwoniłam do Sary.
Tyle razy dzwoniła.
Pokaż mi.
- Co? - Twój telefon.
OSTATNIE
Co robisz?
ZDJĘCIA
- Nagrajmy filmik. - Dobrze.
Słodko razem wyglądamy.
Urocze.
Kiedy ją widziałaś?
- Dziś. - Dziś?
Czemu ci pozwolili?
Poszłam do niej.
Tak po prostu?
Ostatnio odbiło ci przy kuratorce.
A dzisiaj ot tak sobie poszłaś?
Cholera.
Potrzebujemy pozwolenia na akcję. Powiadom Jensena.
Co się dzieje?
- Nic. - Ashley, wiem, kiedy kłamiesz.
- Nie kłamię. - Kłamiesz.
Powiedz, co się dzieje.
No już, Ashley!
Przepraszam.
Co zrobiłaś?
- Przepraszam. - Co zrobiłaś i z kim rozmawiałaś?
Słuchaj…
zawarłam umowę.
Z kim?
Z wywiadem.
Co powiedziałaś?
Chyba żartujesz.
- Miranie. - Jasny chuj.
Miranie… I tak by cię aresztowali…
Podsłuchują nas. Wiedzą wszystko.
Miranie.
Kurwa!
Powinienem…
Kurwa…
Jak założyli podsłuch?
Powiedz mi! Jak to zrobili? Jak nas szpiegowali?
- Na wiele sposobów. - Nie, Ashley. Jak to zrobili?
Jak?
Podsłuchali mój telefon i nas śledzili.
Sara.
Nie jest…
Nie jest jubilerką. Jest z wywiadu.
Niemożliwe.
Przysięgam, dopiero się dowiedziałam.
Niemożliwe.
Wiedzą wszystko.
To niemożliwe, Ashley.
Jak mogłaś to zrobić?
Jak?
Powiedz.
Przepraszam.
To niemożliwe…
Przepraszam.
Przepraszam, Miranie.
Przepraszam…
Przepraszam.
Mamy pozwolenie. Aresztujemy ich oboje.
Nie oskarżycie Ashley, skoro nam pomaga?
- Oskarżymy. Jest wspólniczką. - Co będzie miała z pomagania nam?
Pozbyła się męża.
Okłamaliśmy ją?
Ja jej nie okłamałem.
Mówiłem, że ma większą szansę odzyskać Sofię z Miranem za kratkami.
To prawda. Nawet jeśli zostanie skazana.
Powiedz antyterrorystom, żeby się szykowali.
Wchodzimy.
Ashley, zadzwoń do mnie jak najszybciej.
Jadą do was. Uciekaj stamtąd.
Spotkajmy się w parku.
JESTEM
Ręce za plecy!
Gdzie on jest?
Nie ma go tu.
Nie ma go. Przygotujcie następną drużynę.
Na ziemię!
Policja!
W lewo.
Hej.
Przejdźmy się.
Zwykle łatwo wyczuwam takich jak ty.
A Ashley?
Co na nią macie?
Wiedzą, że kiedyś ci pomagała.
Wiedzą, że cię chroni.
Dobra.
A Sofia?
Pozwolą jej wrócić do domu?
Nie.
Nie z obojgiem rodziców w więzieniu.
Ufałem ci.
Ashley też.
Ufałem ci, kurwa.
Byłaś w moim domu.
Opiekowałaś się moją córką.
Byłaś na pogrzebie mojego brata.
Gadaj.
Pomóż Ashley.
Musisz pomóc Ashley.
Gadaj!
Musisz się przyznać. Tylko tak pomożesz Ashley.
Wywiad nie odpuści, póki cię nie dorwie.
A dorwie.
Jeśli teraz uciekniesz, Ashley i Sofia ucierpią.
To pewne.
Co mam zrobić?
Musisz się przyznać i przy okazji oczyścić Ashley.
Sofia będzie miała chociaż mamę.
Zaufaj mi.
Nie uciekaj.
To na co mi ty?
To on.
Włącz głośnik.
Cześć, skarbie.
Hej.
Jest tam policja?
Nie.
Daj mi ich.
Tak?
POLICJA
Policja! Na ziemię!
Co zrobiłeś?
Miranie?
Co zrobiłeś?
Zabił mojego brata, bo miał ze mną problem.
Musiałem coś zrobić.
To brzmi jak zeznanie.
Nazywaj to, jak chcesz.
Gdzie są zwłoki?
Gdzie one są?
We wschodnim kanale.
A co z twoim biznesem?
Nie wiem, o czym mówisz.
Na pewno?
Wiesz może, skąd się wzięły te pieniądze?
Z narkotyków.
Jak często mu pomagałaś?
Kilka razy.
Ile?
Dziesięć, może dwanaście razy.
Nie jestem pewna.
Co z tego miałaś?
Ubrania. Biżuterię.
Mówi prawdę.
Uwięziłem ją.
Groziłem jej, żeby się nie odzywała i robiła dla mnie różne rzeczy.
Wykorzystałem jej strach.
To, co mówi, jest prawdą.
Ale pod przymusem.
Skoro tak mówisz.
Skończyliśmy?
Gdzie koka?
Spadaj.
To na mnie nie zadziała.
MIESIĄĆ PÓŹNIEJ
Cieszę się.
- Cieszysz się? - Bardzo.
Wchodź.
To nasz nowy dom.
Pokazać ci twój pokój?
Jest tutaj.
Jak mała norka.
Można tak to nazwać.
Imponująco łatwo było zmusić Mirana do przyznania się.
Chciałeś tego.
I masz.
Musimy znaleźć narkotyki.
Zrewidowano twoje poświadczenie bezpieczeństwa.
Mamy wakat w wywiadzie.
Jasne.
Jesteś zaskoczona?
Nie spodziewałam się oferty pracy
po ujawnieniu tożsamości.
Nie. Ale bezpieczniej dla ciebie, żebyś tu pracowała.
Co o tym sądzisz?
Sama o siebie zadbam.
Chyba tu nie pasuję.
Chyba lepiej pasujesz, niż ci się wydaje.
Może po prostu nie chcę tu pasować.
Saro.
Cześć, Sofio.
Cześć.
Sofio.
W porządku, Sofio. Idź do mamy.
Pobawisz się tam chwilę?
Mama musi pogadać z Sarą.
Czego chcesz?
Chciałam was zobaczyć.
Dobra.
Jak się masz?
Jak się mam?
No wiesz…
Jak się macie?
Jak się masz?
Zabrali nam wszystkie rzeczy i…
mieszkam w gównianym mieszkaniu z Sofią, a mój mąż jest w pudle.
To wszystko twoja wina.
- Ashley, przepraszam… - Możesz odejść?
Nie potrzebuję twoich przeprosin i…
I nie wiem, kim jesteś.
Skarbie, chodź na chwilę.
Kto tam?
- Dziadek! - Cześć, kochanie.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Czemu nie otwieracie? - Nie wiem…
- Co tu robisz? - Co to za powitanie?
Chciałem zobaczyć, jak się macie.
Kochanie, muszę pogadać z twoją mamą.
- Dobrze? - Idź do swojego pokoju.
To małe mieszkanie.
Tak.
Nie było mnie stać na utrzymanie domu.
Zajmę się tobą.
Miło z twojej strony, ale chcę to zrobić sama.
Została mi tylko Sofia.
Zrujnowałaś naszą rodzinę.
Rozumiesz?
Musisz o nią dbać.
- Obiecujesz? - Jasne.
To twój miś, skarbie?
Znalazłam go w pudełku.
Cześć.
Nadal mnie pilnujesz?
Nie muszę.
Jak się masz?
Nie jestem pewna.
Wszystko wydaje się puste i bez znaczenia.
Odrzuciłaś ofertę Folkego?
To chyba nie w moim stylu.
Byłaś w tym dobra.
Wiem, że nasza praca może wydawać się bez znaczenia.
Ale trzeba znaleźć własną drogę.
I znalazłaś.
Chciałaś pomóc Ashley i Sofii. I pomogłaś.
Więc to nie było bez znaczenia.
Może.
Jedź!
Hej…
Tea?
Hej.
Tea? Hej.
Tea?
Co tam? Nic ci nie jest?
Nie.
Cześć.
Widziałaś sprawcę?
Znajdziemy ich.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz