Lekka.
Wstrzymują się, bo hera nam się kończy. Manchester dostał tylko połowę towaru.
Glasgow jedzie na oparach, a Birmingham grozi zmianą dostawcy.
A to drugie?
Nie ma mowy.
Nieważne, co się stało, nie ma mowy.
A co się stało?
Popytaliśmy, jak chciałeś,
o Eddiego.
Jeden diler na osiedlu Ford jest wystraszony.
Bał się gadać.
Sprzedał herę dzieciakowi, który umarł.
Dragi ponoć były czyste, a młody przedawkował.
Tak czy siak, umarł.
To hera, dzieciaki umierają.
Nie chodzi o chłopaka, tylko o jego ojca.
Ogarnąłem Birmingham, ale to tylko odroczy nieuniknione.
Jasne.
Też tak sądzę.
Powinniśmy sami odebrać towar, jak okręt przypłynie.
A niby dlaczego?
To nie kilka kilo w dokach.
Nasza działka jest warta 40-50 baniek.
Ufasz, że tamci to ogarną?
To moja połowa, nie nasza.
Nie wiem, komu mogę teraz ufać.
Czemu mi nie powiedziałeś?
O czym?
O twoim synu.
Bo był ćpunem.
A jego matka
nie chce, aby ludzie o tym wiedzieli.
Gdy trzeba, mówimy ludziom, że zginął, służąc ojczyźnie,
a gdy nie trzeba – milczymy.
Jeśli masz dobre rady, jak mam się uporać ze śmiercią syna
na osiedlu Ford z igłą wbitą w ramię,
to przyrzekam, że rozwalę tobą tę pieprzoną ścianę.
Cholera, stary.
Biedny chłopak.
Chodź tu.
Dobra.
Rzucamy to.
Musisz zadbać o rodzinę. Sam wolę porobić rzeczy,
których nie trzeba ukrywać na tyłach magazynu.
Przywieziemy tu towar, szybko go opchniemy
i zarobimy więcej kasy, niż zdołamy wydać.
Dotyczy to też ciebie.
Dostaniesz, co ci się należy.
Zwieźmy tu wszystko, co mamy.
Każdą spluwę, każdy pocisk, każdy gram hery.
Aby mieć wszystko pod kontrolą.
Zostaliśmy tylko my, stary…
Aż do końca.
- Warto ryzykować? - Posłuchaj.
Kiedy zdejmiecie mnie i Cartera, inni zechcą to przejąć.
Bez spluw i hery będzie trudniej.
Będzie przerwa.
Chwila oddechu od gówna, którym dzieciaki się szprycują.
Może któreś z nich wykorzysta ten czas, aby dać sobie pomóc.
Więc tak…
Warto, kurwa, ryzykować.
- Uzbrojona policja! - Uzbrojona policja!
- Czysto z prawej. - Czysto z lewej.
- Pusto. - Pokój czysty.
Nic tu nie ma.
Spocznijcie.
Słucham?
Kapuś.
To Eddie.
Co Eddie wie?
Wszystko.
To mamy pracę do wykonania.
Tak jest.
Mamy.
LEGENDY
ZATOKA ADEŃSKA
Tak?
Witaj, przyjacielu. Tu Aziz.
Jadę się z tobą spotkać.
Nie taki był plan.
Chyba nie powinniśmy omawiać planów przez telefon.
Dlaczego nie?
Dlatego do ciebie jadę.
Wsiadaj, Eddie.
Ty głupi bydlaku.
Jestem zaskoczony.
Carter zna mnie od dawna.
A wysłał tylko was dwóch.
ANTALYA, TURCJA
No i?
Człowiek Cartera.
Eddie.
To informator.
Co wy pieprzycie?
Wie o nas,
o tym i o tobie.
To zmienię plany.
- Przejmiemy opium tutaj. - Nie ma szans.
Czekajcie.
Pracuje z nami.
To biznes.
Dotrzymamy umowy.
I tak dostaniesz zapłatę.
Zarobisz, a my weźmiemy na siebie ryzyko. Powinno ci to pasować.
Więc jeśli ci nie pasuje, zastanawiam się dlaczego.
I jak to wwieziecie?
To teraz nasz problem, nie twój.
Rozładujcie.
No dalej. Zdejmujcie. Z życiem!
Kabestan w górę! Ruchy, ruchy!
Co się stało?
A jak myślisz?
Odkrył prawdę.
Chcesz ochrony?
Kiedy dorastałem, Liverpool było cudownym miejscem.
Teraz jest stolicą heroiny.
Przez nas.
To po sobie zostawią.
Odejdę też bez syna.
Zasłużyłem na to, bo to również nasza wina.
Zrobiłeś, co mogłeś.
Pomogłem tylko przywieźć dwie tony hery do Anglii.
Ty też.
Wciąż mogę zrobić coś, czego wy nie możecie.
Mieliśmy umowę.
I wciąż mamy, ale wasz czas się kończy.
Wywiozę moją rodzinę z dala od Liverpoolu.
Potem wrócę i go zabiję.
Zrób z tym, co chcesz. Zeznaj, że ci to powiedziałem.
Podałbym ci rękę.
Zgodzę się na każdą odsiadkę, o ile będzie leżał w pieprzonym grobie.
Dopadniemy go.
Jak?
No jak?
Wiesz, co zrobi Carter?
Zaszyje się.
Potem sprzeda herę i zniknie.
Wszystko, co myślicie, że macie, cała wasza iluzja władzy
też zniknie.
Zniknie.
Nie wrócicie do punktu wyjścia. Będzie jeszcze gorzej.
Bo teraz wiedzą nie tylko o mnie.
Wiedzą też o tobie.
Dla jasności: dwie tony heroiny,
100 milionów funtów narkotyków klasy A jest poza waszą kontrolą.
Raczej 120. Cena skoczyła z racji niskiej podaży.
To zahacza o karalne zaniedbanie. Zwolnią nas. Może nawet zamkną.
To tymczasowa sytuacja.
Straciliście jedynego informatora.
Liverpoolczycy i Turcy zniknęli wam z radarów,
a narkotyki się ulotniły.
Mało to „tymczasowe”.
Mam inne wejście.
Obyś nie mówiła o sprzedajnym glinie.
Jeśli najlepszą szansą na odnalezienie dwóch ton heroiny w Turcji
jest milczący, przekupny glina w Manchesterze,
równie dobrze możecie dać sobie spokój!
Chryste.
Byłby finisz, gdybyś upilnował swego gościa.
Byłby, gdybyś nie oddał dragów.
- Musiałem. - Bo ładnie poprosili?
Co ty pieprzysz?
- Słyszałeś mnie! - Dość tego!
Dość. Co za amatorszczyzna.
Jedź z Kate na północ. Wróćcie z czymś na Cartera.
Zawieszam cię w czynnej służbie.
Że co?
Wróć do domu i przypomnij sobie, kim jesteś, bo na pewno nie sobą.
Nigdzie nie idę, kolego. Mam robotę.
Nie jest twoim kolegą.
To twój szef, a ty wracasz do domu.
Przepraszam.
Nie wchodź tu z nim. Przyprowadzenie go to nie powrót do domu.
Zawiozę ją do szkoły.
Nie.
Jestem tutaj. Zabiorę ją do szkoły.
Są ferie.
I to od jakiegoś czasu.
No jasne.
Wrócimy później.
- Dokąd idziecie? - Do miasta.
Chce iść do zoo. Czytała o pingwinach.
Pojadę.
Nie w tym stanie.
Odesłali mnie do domu. Dlatego tu jestem.
Dręczy mnie to,
bo moja sprawa wciąż jest w toku.
Nie zamknęliśmy jej i nie wiem…
Nie wiem, jak przejść nad tym do porządku dziennego.
Nie wiem, jak być tutaj,
kiedy tam wciąż toczą się sprawy.
W porządku.
Pojedź z nami zobaczyć pingwiny.
Blake ma rację.
Mamy tylko milczącego, przekupnego glinę w Manchesterze.
- Spróbujmy znowu z Goodwinem. - To ślepa uliczka.
Nie ma nic do powiedzenia i chce prawnika.
To dajmy mu prawnika.
Opowiedz mi o tych pingwinach.
Gdzie mieszkają? Mało ich w naszych okolicach.
Bo żyją na biegunie południowym.
- Co ty nie powiesz? - Tak.
Ludzie sądzą, że na północnym, ale tam nie mogą, bo jest sam lód.
One muszą żyć na lądzie, aby wychowywać dzieci.
A w morzu jest też mnóstwo drapieżników, co bywa groźne.
Wiesz, że najwyższy pingwin…
- Jest też pingwin mały… - Skarbie, nasz przystanek.
- Chodźmy, szybko. - No dobra.
- Prędko. - Tata idzie?
Dogoni nas. Szybko, zanim zamkną drzwi.
Gdzie jest Hakan?
Nie mieszkasz już na blokowisku.
Nie martw się o to, gdzie mieszkam, młody.
Powiedz Hakanowi, że chcę swoją jebaną kasę!
Nie sądziłem, że to się stanie.
Że się nałożą.
Te światy.
Czemu miałoby być inaczej?
U mnie już dawno się nałożyły.
Nie wiem, jak to zmienić.
Ja wiem.
Wróć do domu, gdy to się już zakończy.
Don mówił, że kiedyś będę musiała ci pomóc. To ten moment.
Musisz tam wrócić i być nim, dopóki to się nie skończy.
Inaczej nie wrócisz w pełni do domu.
Bo sprowadzasz ze sobą jego, jego życie i niebezpieczeństwo.
Słuchaj…
Zostawiłem dwa listy
w garażu.
Nie otwieraj ich, chyba że będziesz musiała,
ale w garażu są dwa listy.
Zabierzesz je stamtąd, gdy wrócisz do domu.
Kocham cię.
- Dlaczego jest nieogolony? - Ryzyko samobójstwa.
- Ma pan myśli samobójcze? - A ty to, kurwa, kto?
Tak robią służby celne czy policja. Sprawiają, abyś wyglądał jak gówno,
biorą do sądu na rozprawę i mówią, że jesteś w rozsypce.
Bo jesteś winny.
Panie Goodwin, ma pan myśli samobójcze?
Raczej nie,
ale dzień dopiero się zaczął.
Dajcie mu golarkę.
Dzień dobry, Arthurze. Jestem prawnikiem.
- Nie moim. - Zgadza się.
Pan Carter się martwi.
Niepotrzebnie.
- A dlaczego? - Bo to ja tu siedzę, a nie on.
Pytanie brzmi, co zrobisz lub powiesz, aby stąd wyjść.
Nie siedziałbym tu, gdyby mogli mnie oskarżyć.
Muszę to przeczekać.
Ale…
po tym wszystkim będę bezrobotny.
Pan Carter jest biznesmenem.
Zawsze przychylnie spojrzy na obopólnie korzystny układ.
- Konieczna będzie przeprowadzka. - Na pewno z aprobatą pana Cartera.
Odbiorą mi emeryturę.
Pan Carter zapewne zechce naprawić ten stan rzeczy.
Przekaż mu, że doceniam jego wsparcie.
Czy powinien martwić się o coś jeszcze?
Urząd Celny Jej Królewskiej Mości chce go poznać.
Dali znać, jak mieliby to zrobić?
Zapewne spróbują go namierzyć.
Carter pewnie sam to rozgryzł, więc nie fakturujcie go za to.
Pan Carter to odnoszący sukcesy przedsiębiorca, panie Goodwin.
Nie martwi się o finanse. Nie to, co pan.
Pan Carter może przywdziać dowolny gajer
i jeździć najlepszymi wozami, ale wiem, kim jest.
- Ja też. - Tak?
Pan Carter jest uczciwym biznesmenem, który dba o swoją społeczność.
Nie ściemniaj mi tu. To dzieciak z blokowisk Boot.
Tatuś siedzi w Waltonie, a matka go tam wsadziła.
Wiem, kim jest Carter.
On wie, kim ja jestem.
Więc powiedz mu,
że ma wiele powodów do obaw, ale nie jestem jednym z nich.
Dziękuję za pomoc.
- Tak. - Sprawdziliśmy mamę Cartera?
Nie żyje.
Jasne.
- Cholera. - Co?
To od niego wiem, że matka nie żyje.
On mi to powiedział.
Miałeś odpocząć.
Wciąż robię to, o co mnie prosisz.
Kazałeś mi go stworzyć.
Stać się nim.
Nie każ mi go pożegnać, gdy koniec jest blisko.
Mogę robić, co mi się żywnie podoba. Staram się o ciebie zadbać.
Nic mi nie jest.
To on.
Jest wkurzony.
I słusznie. Turcy wiszą mu kasę
i się ukrywają, a on wie, że nie dostanie wypłaty.
Też tak mówiłem, gdy byłem na twoim miejscu,
a szef kazał mi zrobić sobie wolne. Twierdziłem, że nic mi nie jest.
Że to moja legenda się sypie, a nie ja…
Nie zrobiłem sobie przerwy.
Wróciłem tam.
Wszedłem głębiej.
Ale to nie moja legenda się sypała, tylko ja.
Ja.
Nie widziałem tego.
Bo zapomniałem, kim jestem.
Gdy sobie przypomniałem,
straciłem już wszystko.
Zabawna rzecz ta mądrość po szkodzie.
Zawsze przychodzi za późno.
Powiedz mi:
gdybyś tam teraz był
i to robił,
z tym, co teraz wiesz…
ze świadomością konsekwencji…
przerwałbyś to?
Nie.
Dziękuję.
Wracam do pracy.
No tak.
Lat 64, niekarana,
wynajmuje dom od samorządu i ma 500 funtów w kasie mieszkaniowej.
- Niczego tu nie ma. - Należało ją sprawdzić.
Nie są zbyt blisko. Carter mieszka w penthousie, a ona tu.
Dorastałam w takim miejscu.
Ojciec robił, co mógł,
a mama wręcz przeciwnie.
Mój tata pił, uprawiał hazard, ale nigdy nie złamał prawa
i nie lubił tych, którzy to robili. Tak to wygląda w tych miejscach.
Nie każdy facet to oszust, a nie wszystkie kobiety są aniołami.
Pieprzona żenada.
Zabierz mnie do Turków.
- Nie. - Dlaczego nie?
Bo skończyłem.
Zrobiłem dość, ty też,
a teraz jestem w domu.
- Też wróć do domu. - Próbowałem. Nie wyszło.
To trudne.
Kto raz żył w tym świecie, ten wie, jak ciężko jest odejść.
Dlaczego mi pomogłeś?
Bo pan Blake dał mi pieniądze.
- Chodziło tylko o kasę? - Bo pan Blake dał mi pieniądze.
Nie przejmujesz się tym, że wiozą tu dwie tony hery?
I tym, jak to może zmienić ten kraj?
Sądzisz, że powinno mi zależeć na Anglii?
Że zasługuje na moją wdzięczność?
Opowiem ci o Anglii.
Złapała mnie,
gdy w wieku 16 lat ukrywałem się w drzewach oliwnych
z pistoletem, który nie strzelał, i w mundurku uszytym przez mamę.
Anglia zabrała mnie do obozu i zadawała pytania,
na które nie odpowiedziałem, więc mnie rozebrała,
biła,
przypalała, cięła,
wcierała sól w rany
i zostawiła na słońcu, abym zdechł w brudzie jak pies.
Aż przyszedł mężczyzna, który okrzyczał innych,
aby umieścili mnie w cieniu i podali wodę…
Uratował mi życie.
Służyłem mu do końca wojny.
Nie służyłem Anglii.
Służyłem tylko jemu.
Blake?
Pan Blake.
Jeśli potrzebujesz mojej pomocy, wiedz, przyjacielu,
że zrobię to dla pieniędzy, dla pana Blake’a,
a nawet trochę dla ciebie.
Anglia?
Anglia może się jebać.
Umowa stoi.
Wiem, gdzie jest Hakan,
ale nie możesz do niego pójść, jeśli nie masz niczego do zaoferowania.
Jeśli o to nie zadbasz,
nie wrócisz.
Wtorkowy gulasz, co?
Nieważne co, we wtorki zawsze był gulasz.
Jebać kolacyjkę. Czy Turcy się odezwali?
Jeszcze nie.
Zrobią cię na szaro. Wiesz o tym.
- Nie zrobią. - Tak? To gdzie towar?
- W drodze. - Ale nie wiesz, gdzie i jak.
Zrobią cię na szaro, gdy pojawi się okazja.
Wiesz, co zrobiłem?
Co zbudowałem?
To imponujące.
Czego chcesz? Aby poklepać cię po głowie?
Nie.
Tylko słabeusz szuka pochwał matki,
a nie chcę mieć w domu kolejnego.
Prędzej umrę, niż mnie pochwalisz.
Doceń to, co zrobiłem. Na tyle cię stać.
Będziemy wiedzieć, kiedy to się skończy.
Chwilowo kończy się to dożywociem w Walton lub śmiercią w rynsztoku.
Nieprawda.
Inwestuję pieniądze. Piorę je. Szukam okazji biznesowych.
Patrzcie no!
Znaj swoje miejsce. Jesteś dilerem narkotyków.
- A czyja to wina? - Co?
- Kazałaś mi coś zrobić z życiem! - Ale nie to!
Nie zakazałaś mi tego!
Ufałam dwóm osobom na tym świecie.
Zostałaś mi tylko ty.
Twój tata pił, bo był słaby.
A kiedy mu to wypominałam, pił jeszcze więcej.
Ale miałam to gdzieś.
Bo miałam ciebie.
Widziałam, że jesteś inny.
Że nigdy nie będziesz słaby.
Nie w kluczowych momentach.
Wiele osiągnąłeś
i nie obchodzi mnie, jak tego dokonałeś.
Zależy mi na tym, aby tego nie zaprzepaścić.
Bo jesteś ważny.
Dla Turków.
Chyba o tym zapomnieli.
Pojedź tam
i im to, kurwa, uświadom.
Najważniejsze jest to, że to nie są przeprosiny.
- Świetny początek. - Chcę docenić waszą pracę.
Przekabacenie Eddiego było imponujące. I to nie twoja wina, że wpadł.
Dobra robota z gliną i wyciągnięciem informacji.
A ty jesteś kluczowa.
Zagalopowałem się. I tyle.
- I to nie są przeprosiny? - Nie.
- Nie zgadłabym. - Bierzemy się do roboty?
Na czym stoimy?
- Mylonas wskaże mi Turków. - Znaleźliśmy Cartera.
A narkotyki?
Jeśli podróżują szlakiem bałkańskim, zapewne są w Jugosławii.
Ani Turcy, ani Carter nie mają systemu,
aby wwieźć tyle prochów do kraju.
Spróbują czegoś nowego.
Nie podzlecą nikomu przewozu. To dwie tony.
Wiemy, gdzie są oni i narkotyki.
Wiemy, że któryś z nich po nie ruszy.
Ktokolwiek to będzie – wwiezie je.
Miałeś przyjść sam.
Robię, co chcę.
Gdzie jest towar?
W drodze.
Czyżbyś zapomniał,
co się stało z twoim kolegą w Glasgow?
Mam sieć dystrybucji.
Ty nie.
Mogę sprzedać dwie tony w jeden dzień.
Tobie zajmie to rok i cię złapią.
To tak samo mój towar, jak i twój.
Powiedz mi, gdzie jest.
W Jugosławii.
I co potem?
Niemcy, Francja, potem prom.
Kto to wwiezie?
My.
Nie.
Ktokolwiek ma nas na oku wie, że dwie tony heroiny zmierzają na wyspy.
Od razu zatrzymają dwóch Turków w ciężarówce.
Dostarczcie do Niemiec.
Ja je stamtąd przewiozę.
Zostawia go samego sobie.
Co robisz?
Ktokolwiek się ruszy, wwiezie je.
To koniec.
Z całym szacunkiem, ale powiadomię pana ministra, gdy będzie koniec.
Oficjalnie rozwiązuję twoją operację.
Wszelkie osiągnięcia proszę przedstawić jako sukces
i przerwać operację.
To nie nasz czas się skończył, panie ministrze.
Pan wie, że ona odchodzi. Ja to wiem.
W głębi duszy ona chyba też to wie.
Ona pozostaje premierem, Blake, a ja – ministrem spraw wewnętrznych.
Jeśli zamkniemy operację,
dwie tony heroiny trafią do kraju w ostatnich dniach waszego rządu.
Druga opcja jest taka, że sfotografują pana obok tych dwóch ton,
co może pomóc przy wyborze następcy na fotel premiera.
To ja cię mianowałem.
Chyba zapominasz, komu powinieneś być lojalny.
Nie zapomniałem.
Przypomniałem sobie…
że nigdy nie chciałem stać się częścią pana świata.
To świat pozbawiony realnego niebezpieczeństwa i ryzyka,
w którym słabi walczą o władzę z zerową odpowiedzialnością.
Jestem lojalny wobec zespołu.
Przyszłość moją i mojego zespołu
poznam w ciągu najbliższych dni.
Godzę się na to,
bo mój zespół podejmuje olbrzymie ryzyko,
niewyobrażalne w pana świecie.
Czynią to całym sercem,
z poświęceniem i bez większych ambicji
niż powstrzymanie przywozu dwóch ton narkotyków na wyspy.
Koniec spotka nas wszystkich, panie ministrze.
Ale niektórych z nas wciąż czeka praca.
- Gdzie teraz są? - W porcie Harwich.
Płyną promem do Hamburga. Tam przekażą towar.
Carter go odbierze i przywiezie.
Zakłóć przekazanie dostawy tak, aby się nie połapali.
Potem wrócę do Turków, aby przejąć to zadanie.
Mamy operować w Niemczech bez wsparcia?
Nieźle mówię po niemiecku.
Co to znaczy?
Pani jest z MI6?
Słucham?
Służby wywiadowcze poprosiły, abyśmy pani pomogli.
Mówi pani doskonale po niemiecku.
Więc pani jest z MI6?
Nie, jestem zwykłą sekretarką.
DOLNA SAKSONIA, NIEMCY
To oni?
Tak.
Rozbijmy to tak, aby się nie skapnęli.
Guten Tag.
W czym mogę pomóc?
Ma pan zaświadczenie o zdatności do ruchu?
Że co?
Ma pan zaświadczenie dla autobusu?
Nic nie rozumiem.
W czym problem?
Potrzebujemy dokumentów autobusu.
Nie mówi pan po niemiecku?
Nie mówię po niemiecku.
Chcą dokumenty pojazdu.
Nie znam angielskiego terminu. Nazywamy to TÜV.
Nic o tym nie wiem.
Nie pomogę. Wybacz.
- Powodzenia. - Danke schön.
No zobacz.
Dała radę.
Dziwię się, że jesteś w Green Lanes.
Daj mi mój hajs.
Dałbym ci, gdybym go miał.
Mój ojciec trzyma kasę, a to prosty człowiek.
Taniej jest cię zabić niż zapłacić.
To do ciebie mam interes, nie do ojca.
Potrzebuję pieniędzy na coś innego.
Na firmę import-eksport.
Dobre umowy i linie zaopatrzenia. Właściciel ma długi hazardowe.
Mogę nabyć całość za pół darmo.
Załatw mi kasę, a zostaniesz wspólnikiem.
Chcesz mieć coś własnego, wejść w legalny biznes.
Proszę bardzo, stary.
Jeśli mamy współpracować, przyjacielu,
to tu i teraz.
- Co odwalił ten twój? - Zobaczył gliny.
Zdenerwował się. I słusznie.
Łatwo ci mówić. To nie ty wysłałeś 10 babć do Niemiec.
To nie pomaga. Mamy problem i potrzebne jest rozwiązanie.
Takie krzyki to żadne rozwiązanie.
Gdzie moja pieprzona kasa?
- Ma rację, Hakanie. Zapłać mu. - Tak do mnie przychodzisz?
Wykonałem swoją pracę. Zapłać.
Jak tu wszedł? Chujowa ochrona.
- Mówisz tak do Hakana? - W kogo tym celujesz?
Widzicie? To nie są zabawki, którymi się macha,
więc schowajcie je, pomówmy o interesach,
a Guy zapłaci za sufit.
Dam ci pieniądze,
ale nie zapomnę, jak je dostałeś.
Nie.
Nie damy mu ani grosza,
ale jeśli sprowadzi narkotyki do Anglii, zapłacimy mu podwójnie.
Że co?
Mówisz, że Turcy odpadają,
a my odrzucamy autobusy pełne staruszek.
Obserwowaliśmy go. Wiemy, co potrafi.
Jest profesjonalistą
i właśnie tego potrzebujemy.
Nie.
Dlaczego nie?
Nie pozwoliliście mi działać po swojemu.
A jak chcesz to zrobić?
Celnicy będą obserwować Kanał.
Popłynę przez Morze Północne z Holandii. Wzburzone wody, mniej patroli.
Dotrę w ustronne miejsce, które ja znam, a wy nie.
Tylko tyle wam powiem.
Chcę potrójną zapłatę.
Chyba zapominasz, kim jestem.
Gościem, na którego czatują celnicy,
z kumplem kapusiem,
dzieciakiem o wyglądzie cienkiego bolka
i dwoma tonami hery gnijącymi w Niemczech.
- Skąd wiesz, że to celnicy? - Że co?
Skąd wiesz, że to celnicy nas obserwują?
Próbujemy sprowadzić narkotyki do Anglii.
Zadaniem celników jest powstrzymanie ich przemytu.
Jeśli cię obserwują, nie pytaj, skąd wiem, że to celnicy,
tylko dlaczego ty, kurwa, tego nie wiesz.
Jeśli tylko przejdzie ci przez myśl, żeby nas wydymać…
zabiję cię.
Tego sam bym się domyślił.
Mylonas zostanie z nami.
Jeśli stracisz narkotyki,
stracisz też Mylonasa.
Zgoda.
A teraz
ruszaj, przyjacielu.
Zamaskujemy łódź straży przybrzeżnej.
- Potrzebny okręt wspierający. - Co z załogą?
Pete pewnie wrócił z Malty. Uzna, że go wkręcamy.
Zamykają nas.
Możecie podomykać sprawy.
Uznam to za sprawę do domknięcia,
ale nie możecie nikogo w to wciągać
ani prosić o przysługi.
Musicie dotrzeć do mety o własnych siłach.
Pewnie. Bo jesteśmy zbędni.
Nic z tych rzeczy.
Minister spraw wewnętrznych zna w ogóle nasze imiona?
Skoro tak nisko nas cenią wasi szefowie, po cholerę to robimy?
- Bo to wasza praca. - Ale to nieprawda.
W kontrakcie mam 9000 rocznie i 21 dni urlopu.
Nie ma tam nic o byciu postrzelonym.
Silver Pit.
To 115 km od wybrzeża Hull.
Najlepsze łowiska na Morzu Północnym.
Gdy byłem mały,
Hull miał największą flotę do połowu dorszy na świecie.
Mój dziadek był właścicielem łodzi.
I lubił pić.
Umiem pływać łodzią.
Obecna pozycja: szerokość geograficzna 51 stopni, 45 minut na północ.
Długość zero-zero-dwa stopnie, 31 minut na wschód.
Szacowane przybicie do lądu
o 17.00. Odbiór.
Raczej 18.30. I zboczyłeś z kursu, Donaldzie.
No, wyszedłem z wprawy.
Straż przybrzeżna podała mi prognozę pogody.
Nie wszystko zrozumiałam,
ale to, co wyłapałam, nie brzmiało dobrze.
Skupmy się na odnalezieniu Holandii. Potem pomartwimy się o pogodę.
On nie ma przyjaciół.
- Co? - Moja legenda nie ma przyjaciół.
Wierzę ci.
To moja wymówka na moje zachowanie wobec ciebie.
Robisz, co musisz, aby przeżyć.
Rozumiem to.
Ja tak robię od dawna.
Skąd pochodzisz?
Z Battersea.
A ja z drugiej strony rzeki. Sands End, ulica Emerton.
Tak?
Dobrze, że się nie poznaliśmy.
Byłem młodym gniewnym.
Ja też.
- Teraz obaj jesteśmy tacy spokojni. - No cóż…
Ta praca wyzwala w tobie najgorsze instynkty.
I najlepsze.
Tak.
ZELANDIA, HOLANDIA
- Wszystko załadowane, Azizie. - Dobra.
Spotkamy się tu w Londynie za dwa dni.
Jeśli cię nie będzie, Mylonas zniknie.
A jeśli będzie opóźnienie?
Pogoda daje popalić.
Przyjacielu, namęczyłem się, aby to dogadać.
Hakan najchętniej już pozbyłby się Mylonasa.
Potem wszystko się zmieni.
Tak.
Zmieni się.
Tu statek rybacki Alba Spirit. Słychać nas? Odbiór.
Głośno i wyraźnie. Mów, Alba Spirit. Odbiór.
Zboczyliśmy z kursu. Pogoda się psuje.
Proszę podać swoje położenie.
Około 40 mil morskich na wschód od Deben Point.
Nic się nie zgadza.
Tracimy widoczność. Pomów ze strażą przybrzeżną.
- Potrzebują waszej pozycji. - Halo?
- Słyszę cię. Spróbuj znowu. - Halo?
- Zalało kadłub. - Don!
- Don? Słyszysz mnie? - Co zrobimy, Don?
Don, możesz potwierdzić swoje położenie?
- Proszę! Don! - Tratwy ratunkowe!
- Wciąż nic. - Dziękuję.
Sprawdzę współrzędne. Może podałam zły obszar poszukiwań.
Wykonują swoją pracę.
To właśnie robimy.
Chronimy granicę.
Jeśli wody są wzburzone,
akceptujemy ryzyko i wypływamy w morze.
Wykonują swoją pracę.
A ja ich tam wysłałem.
Ja za to odpowiem. Nikt inny.
Na pewno nie ty.
Znajdą ich?
Oczywiście.
Jeśli umrzemy, wyjawią, co robiliśmy?
Nie.
Wykonujemy tę robotę mimo ryzyka,
a jeśli zginiemy w trakcie,
nikt się nigdy o tym nie dowie?
Dwanaście lat temu
pracowałem pod przykrywką dla policji w Manchesterze.
Kibice futbolowi. Banał.
Wszedłem głęboko, dołączyłem do gangu i zapuszkowałem ich.
Kilka lat później moja córka chciała pójść na plażę.
Zabrałem ją do Blackpool.
Święto państwowe. Ruch niemiłosierny.
Nawet go nie zobaczyłem.
Tego, który to zrobił.
Po prostu…
dźgnął mnie w plecy, gdy stałem w kolejce po lody.
Przeciął mi tętnicę…
Prawie się wykrwawiłem.
Przy mojej córce.
Dostałem papiery rozwodowe w szpitalu.
To nie jest praca. To zostaje.
Do końca życia będziecie mieć się na baczności.
I kiedy uznacie, że zagrożenie minęło, wtedy stanie się coś, co wam uświadomi…
że ono nigdy nie mija.
A legendy są wieczne.
Chyba masz rację.
Tu HMCC Vigilance Straży Przybrzeżnej Jej Królewskiej Mości. Odbiór.
Mówcie. Odbiór.
Ktoś chce z wami pomówić.
Kto tam jest?
Ja i pan Blake.
To dobrze. Nie będę musiał dzwonić.
Potrzebna jest furgonetka i uzbrojone wsparcie.
Pomiń MSW. Wal do policji stołecznej.
Zakładam, że wszyscy żyją.
No tak.
Nie liczyłem ich, ale chyba wszyscy są.
Erin trafiła w punkt ze współrzędnymi,
więc to jej wina, że nas odratowali.
Ocaliliśmy ładunek, a jutro mamy go przekazać w Londynie.
Teraz wystarczy dociągnąć to do końca.
Zauważyliśmy coś?
Nie. Musi być inne wejście.
Wybrali to miejsce i nie wiemy dlaczego?
Musisz się skupić.
Wejdź tam, nagraj ich na podsłuchu i wyjdź.
Pestka, co nie?
Nic tu nie jest pestką.
Nie założę słuchawki. Jest zbyt widoczna.
- Nie przybliżymy ci sytuacji na zewnątrz. - Nie to będzie problemem.
Słuchaj, to koniec.
Dla ciebie i dla niego.
Daj mu wszystko, co masz w zanadrzu, bo cokolwiek się stanie, on tam zostanie.
Ale zadbaj o to, żebyś stamtąd wyszedł.
Ufam, że macie jakiś plan.
Sprowadziliście dwie tony hery.
Bez planu czeka nas po 20 lat pierdla.
Nie martw się o nasz plan.
Ale lepiej, żeby wciąż tam były dwie tony.
Albo przyjdę po ciebie.
Towar jest za czysty. Zabijecie wszystkich.
Bez obaw. Zmieszamy go.
Słabe opium dla słabych mas.
- Zapłać mu. - Dobra robota, przyjacielu.
Zatrzymajcie furgonetkę, ale jego zabieram.
Dobrze.
My pierwsi, potem wy.
- Co to ma być? - Chodź.
- Dach. - Wychodzą przez dach.
Brawo, przyjacielu.
To koniec.
Zabiją nas.
Ruszajcie.
Dobrze cię znowu widzieć.
Jakieś to lekkie.
- Cofnij się. - Zdzierstwo. Gdzie mój hajs?
- Słyszałeś go. - To tylko interesy.
Policz. Powiedz, że nie brakuje.
- Kazałem się cofnąć. - Spokojnie. To normalne.
Ostatnia szansa.
Uzbrojona policja! Stać!
Stać!
Ja go wezmę.
Puszczaj, ty ciołku. Przecież idę.
A nie mówiłem? Banda jebanych amatorów.
Jezu Chryste.
Co się tak szczerzysz?
Ty.
Ja.
Nigdy już do mnie nie dzwoń, przyjacielu. Jesteś dla mnie zbyt niebezpieczny.
Stary, jeśli znów do ciebie zadzwonię,
to znaczy, że sprawy się popierniczyły.
Potrzebuję schronienia.
Schronienie.
Oczywiście. Proszę.
Nie pamiętasz mnie, Hakanie?
Bez obaw. Wiem, kim jesteś.
Zawierzam cię Bogu.
Uzbrojona policja!
- Halo? - Dorwaliśmy go.
No to już nie wracam.
Gdzie jesteś?
Na razie, stary.
Tato, pospiesz się!
Już idę.
- Panie ministrze! - Panie ministrze!
Proszę tu spojrzeć! Dziękuję.
- Proszę się pochylić. - Nieco do przodu.
Do przodu. Właśnie.
Akcja!
Kiedyś wyjdziecie z cienia.
Takie osiągnięcie,
taka opowieść
w końcu ujrzy światło dzienne.
Ale na razie
dziękuję wam.
Wielka Brytania wam dziękuje. Obyśmy się jeszcze spotkali.
- Chcesz coś dodać? - Wiadomo.
Dni wolne uzbierane podczas operacji trzeba wykorzystać w roku kalendarzowym.
Koszty podróży należy przedłożyć przed 28.
Wydatki powyżej pięciu funtów muszą mieć paragon.
Wrócicie do swoich poprzednich posad,
ale rozpatrzymy awans pół roku szybciej niż każą procedury.
Poza tym wracamy do normalnego życia, cokolwiek to znaczy.
W poniedziałek idziemy do pracy. Dopóki nie będą nas znów potrzebować.
O ile w ogóle będą.
No i dobra robota.
Bezpiecznej podróży do domu.
Idziemy się napić.
- On nie. - Też tak sądzę.
Muszę wracać do domu,
ale innym razem.
Na to liczę.
Ejże.
Dokonaliśmy tego.
Tak, stary.
Dokonaliśmy tego.
- Kto stawia? - Możemy wrzucić to w koszty?
Podobało ci się.
Nic z tych rzeczy.
Proszę państwa,
wyjeżdżamy z Downing Street po raz ostatni
po 11,5 cudownych latach.
Bardzo się cieszymy,
że zostawiamy Wielką Brytanię w dużo lepszym stanie,
niż ją zastaliśmy 11,5 roku temu.
To było niezwykłe…
…tak dobrze.
Chciałabym też podziękować wszystkim, którzy…
To koniec.
Wróciłem.
Na pewno?
Tak.
To ja.
To tylko ja.
Tatusiu!
W latach 90.
tajni śledczy Urzędu Celnego Jej Królewskiej Mości
pomogli brytyjskim organom ścigania przechwycić ponad 12 ton heroiny
o wartości rynkowej ponad miliarda funtów.
Zrobili to mimo procenta zasobów i szkoleń
ich międzynarodowych odpowiedników
i przy braku szerszej świadomości opinii publicznej na temat ich wkładu.
Aż do dziś.
Napisy: Przemysław Stępień