É lixeiro.
Estanse a conter porque imos curtos.
Démoslle só a metade a Manchester.
Glasgow está nas últimas e Birmingham ameaza con irse.
E que pasa co outro?
Non pode ser, Carter.
Dá igual o que aconteceu. É imposible.
Que aconteceu?
Preguntamos por aí, como pediches,
sobre Eddie.
Hai un camelo en Ford Estate que tiña medo, Carter.
Medo de contárnolo.
O camelo pasoulle a un rapaz que morreu.
Dixo que era boa. Foi unha sobredose.
O caso é que o rapaz morreu.
É cabalo. Os rapaces morren.
O problema non é o rapaz, é o pai.
Resolvín o de Birmingham, mais por pouco tempo.
Xa.
Iso parece.
Cando chegue o barco, deberiamos recollela nós.
Por que?
Non son só uns quilos.
A nosa parte é de 40 ou 50 millóns.
Fíaste de alguén?
É a miña parte, non a nosa.
E xa non sei de quen fiarme, Eddie.
Por que non mo contaches?
Contarche que?
O do teu fillo.
Porque era un junkie.
E ten unha nai
que non quere que se saiba que era un junkie.
Así que dicimos que morreu servindo o seu país
e se non nos preguntan, non dicimos nin unha palabra.
E se me dis como levar a morte do meu fillo
en Ford Estate cunha agulla no brazo,
xúroche que te estampo contra a puta parede.
Hostia puta, meu.
Pobre rapaz.
Ven aquí.
De acordo.
Imos deixar todo isto.
Tes unha familia que coidar.
E eu quero facer cousas que non farei nun almacén de Croxteth.
Traeremos aquí a droga e venderémola rápido.
Gañaremos máis diñeiro do que poidamos gastar.
E iso inclúete, Eddie.
Terás o que che corresponde.
Quero reunilo todo aquí,
cada tirador, cada bala, cada gramo de cabalo.
Controlalo todo.
Só ti e mais eu…
ata o final.
- Merece a pena? - Escoita.
Cando nos pilledes, alguén intentará herdar isto.
Sen armas nin cabalo, será máis difícil.
Haberá unha pausa.
Durante un tempo, os rapaces non terán onde pillar
e talvez algún aproveite para desengancharse.
Así que, si,
merece a puta pena.
- Policía! - Policía!
Despexado!
Todo despexado!
- Baleiro. - Non hai nada!
Aquí non hai nada.
Retirada.
Diga?
O delator.
É Eddie.
Que sabe Eddie?
Todo.
Pois hai traballo que facer.
Si.
Haino.
GOLFO DE ADÉN
Si?
Ola, amigo. Son Aziz.
Voume reunir contigo.
Ese non é o plan.
Non deberiamos falar dos nosos plans por teléfono.
Por que non?
Por iso me vou reunir contigo.
Sube ao coche.
Serás cabrón, Eddie.
Sorpréndeme.
Carter coñéceme desde hai tempo.
E só vos enviou aos dous.
ANTALYA, TURQUÍA
Que pasa?
O home de Carter,
Eddie,
é un informante.
Será unha puta broma, non?
Coñécenos a nós,
coñece o plan e coñécete a ti.
Pois cambiarei de plan.
- Levaremos nós o opio. - Nin falar.
Esperade.
Traballa connosco.
Isto é un negocio.
Respectemos o trato.
Pagarémosche igualmente.
Ti cobras, nos asumimos o risco. Non creo que che moleste.
E se che molesta, pregúntome por que será.
Como a ides meter?
Ese é o noso traballo agora, non o teu.
Descargádea.
Veña, a descargar. Vamos!
Subide o cabestrante! Bulide!
Que pasou?
Ti que cres que pasou?
Descubriuno.
Queres protección?
Era un lugar estupendo, Liverpool, cando era pequeno.
Agora chámana a cidade da droga.
Pola nosa culpa.
Así a vou deixar.
E sen un fillo.
Merézoo porque tamén foi culpa nosa.
Colaboraches.
Só axudei a traer máis cabalo a Inglaterra.
E ti tamén.
Mais hai algo que podo facer e vós non podedes.
Temos un trato.
Témolo, mais quedades sen tempo.
Levarei a miña familia moi lonxe de Liverpool.
Despois volverei e matareino.
E ti podes declarar o que che dixen.
Dareiche a puta man
e cumprirei calquera condena
mentres el acabe baixo terra.
Collerémolo.
Como?
Dime, como?
Sabes que vai facer Carter?
Agacharase,
venderá o cabalo e desaparecerá.
E todo o que creades ter, o poder que creades ter,
tamén desaparecerá.
Desaparecerá.
E non volveredes ao punto de partida. Será peor ca iso.
Agora non só saben de min.
Tamén saben de ti.
A ver se me aclaro. Dúas toneladas de heroína,
cen millóns de libras en drogas de clase A, escapáronsevos das mans.
Cento vinte millóns. Subiu por falta de oferta.
Isto xa roza a neglixencia criminal. Poderían deternos.
É unha situación temporal.
Perdestes o voso informante.
Xa non hai ninguén a vixiar os obxectivos
e a droga desapareceu.
Non me parece moi temporal.
Teño outro acceso.
Espero que non sexa o poli corrupto.
Se a túa mellor opción para atopar dúas toneladas de heroína
é un poli corrupto que non quere falar,
morra o conto!
Mi madriña.
Non protexiches o teu home.
- Entregaches a droga. - Tiven que facelo.
Pedíroncho educadamente?
Que cona dixeches?
- Xa me oíches! - Parade.
Basta. Sede profesionais.
Ti e Kate, ao norte. Non volvades ata ter unha pista.
A ti suspéndote das túas funcións.
Como?
Vai á casa e recorda quen es, porque este non es ti.
Non me vou ir, tío. Teño traballo.
De "tío" nada.
É o teu xefe, e vaste para a casa.
Síntoo.
Non o traias aquí.
Traelo é coma se non viñeses.
Levareina eu á escola.
Non, hoxe non.
Estou aquí, non? Pois levareina eu.
Está de vacacións.
Xa leva un tempo de vacacións.
Xa, claro.
Vémonos máis tarde.
- Onde ides? - Ao centro.
Quere ir ao zoo. Estivo a ler sobre os pingüíns.
Eu tamén vou.
Non veñas. Así non.
Mandáronme para a casa. Por iso vin.
E non o levo ben
porque segue en marcha o que facía.
Non acabou e non sei…
Non sei como lidar con iso mentalmente.
Non sei como estar… aquí
cando aquelo aínda está a acontecer.
Está ben.
Ven ver os pingüíns logo.
Blake ten razón.
Só temos un poli corrupto en Manchester que non solta can.
- Intentémolo de novo. - Goodwin sempre di o mesmo.
Que non vai falar e que quere un avogado.
Pois deámoslle un avogado.
Cóntame algo dos pingüíns.
Onde viven? Non vin moitos por aquí.
Porque viven no Polo Sur.
- Non me digas? - Si.
A xente cre que viven no Polo Norte, mais non poden porque alí só hai xeo
e teñen que vivir en terra para coidar das súas crías.
Ademais, hai moitos predadores no mar, o que é perigoso.
Sabías que o pingüín máis alto…?
- Chámase pingüín azul… - Rula, baixamos aquí.
- Vamos. Veña, bule. - Vale, xa vou.
- Rápido. - Papá non vén?
Si, agora vén. Bule, que se pechan as portas.
Onde está Hakan?
Xa non vives no teu piso.
Non te preocupes por onde viva.
Dille a Hakan que quero o meu puto diñeiro!
Nunca pensei que pasaría.
Que se cruzarían desa forma.
As vidas.
Mais como non?
Cruzáronse dentro de min hai moito tempo.
E non sei como cambiar iso.
Eu si.
Non quero que volvas á casa ata que acabe.
Don dixo que un día necesitarías a miña axuda. É agora.
Tes que volver e ser el ata que isto acabe
porque, ata entón, non volverás de todo á casa.
E, se o fas, traeralo contigo, e a súa vida e o seu perigo.
Mira, hai…
Hai dúas cartas
no garaxe.
Non as abras se non é necesario,
mais hai dúas cartas no garaxe.
Podes sacalas do garaxe cando volvas.
Quérote.
E eu a ti.
- Non está afeitado. - Para evitar suicidio.
Quérese suicidar?
E ti quen carallo es?
Iso é o que fai a policía, Aduanas. Déixante feito unha merda,
lévante ao xulgado e din: "Mirádeo, está acabado.
É claramente culpable."
Así que, señor Goodwin, quere suicidarse?
Que vou querer.
Mais dáme tempo.
Que se afeite.
Boa tarde, Arthur. Son avogado.
- O meu non. - Correcto.
Carter está preocupado.
- Non debería. - Por que non?
Porque el non está aquí.
O problema é o que podería facer ou dicir para saír de aquí.
Se tivesen probas abondas, non estaría aquí.
Só teño que agardar.
Mais…
non terei traballo cando isto acabe.
Carter é un home de negocios.
Sempre estará aberto a un acordo beneficioso para todos.
Talvez deba mudarme.
Seguro que o fará cos mellores desexos do señor Carter.
Quitaranme a pensión.
O señor Carter estará encantado de pórlle remedio a esa situación.
Pois dígalle que lle agradezo o seu apoio.
Algunha outra cousa que lle deba preocupar?
Creo que Aduanas quere falar con el.
Indicaron como procederían?
Supoño que intentarán atopalo.
Seguro que Carter xa o imaxina.
Non lle vaia cobrar por iso.
O señor Carter é un empresario de gran éxito, señor Goodwin.
Non ten problemas económicos coma vostede.
O señor Carter pode pór o traxe que queira.
Pode conducir o coche que queira.
Eu sei quen é.
- Eu tamén. - Si?
É un empresario honrado ao que lle preocupa a súa comunidade.
Menos lerias, ho.
É un rapaz do Boot
co pai no cárcere grazas a súa nai.
Eu coñezo a Carter
e el sabe quen son eu.
Así que dígalle
que ten moito do que preocuparse, mais non de min.
Grazas pola súa axuda.
- Diga? - Que sabemos da nai?
Está morta.
Vale.
- Merda. - Que foi?
Díxome que estaba morta.
Díxomo el.
Deberías descansar.
Fixen todo o que me pediches.
Dixéchesme que o crease.
Que me convertese nel.
Non podes pedirme que me desprenda del agora.
Podo facer o que me pete. Agora mesmo, intento coidar de ti.
Estou ben.
É el.
Está anoxado.
E debería. Os turcos débenlle diñeiro
e agacháronse. Sabe que non lle van pagar.
Xa, iso dixen eu cando estiven na túa situación
e o meu xefe me dixo que tomase un descanso.
Díxenlle que estaba ben.
Que era a miña lenda a que se derrubaba, non eu,
e non tomei un descanso.
Volvín alí
e fun con todo.
Mais non era a miña lenda a que se derrubaba.
Era eu.
Mais non o vía.
Esquecera quen era.
Cando o recordei,
xa perdera todo o que tiña.
Iso é o curioso de volver a vista atrás.
Sempre chega tarde.
Dime unha cousa.
Se estiveses de novo aí fóra
facendo isto,
sabendo todo o que sabes,
sabendo o que che custou…
pararías?
Non.
Grazas.
Volvo ao traballo.
Xa.
Sesenta e catro anos, sen antecedentes,
aluga unha vivenda social e ten 500 libras nunha caixa de aforros.
- Non perdiches moito. - Debín investigala.
Non se deben levar. Carter vive nun ático e ela, aquí.
Crieime nun barrio coma este.
Cun pai que fixo o que puido
e unha nai que non.
Meu pai bebía, apostaba, todo iso, mais non infrinxía a lei,
e non lle gustaban os que o facían.
Estes barrios son así.
Nin todos os tíos son ladróns nin todas as tías son santas.
Que puta vergonza.
Lévame cos turcos.
- Non. - Por que non?
Porque xa rematei.
Fixen abondo e ti tamén,
e agora quedo na casa.
- Ti deberías volver á túa. - Intenteino e nada.
É duro.
Unha vez que vives neste mundo, custa deixalo.
Por que me axudaches?
Porque o señor Blake me pagou.
- Só por diñeiro? - Porque foi o señor Blake quen me pagou.
Danche igual as dúas toneladas de droga que veñen para aquí?
E o que lle poderían facer a este país?
Cres que debería importarme Inglaterra?
Que debería estarlle agradecido?
Direiche algo de Inglaterra.
Inglaterra capturoume
mentres me agachaba entre oliveiras con 16 anos
cunha pistola que non disparaba e un uniforme feito por miña nai.
Levoume ao seu campamento e fíxome preguntas ás que non respondín,
así que Inglaterra espiume,
deume unha malleira,
queimoume, cortoume,
botoume sal nas feridas,
atoume baixo o sol e deixoume agonizando alí coma un can.
Ata que veu un home, berrou cos outros,
púxome á sombra, deume auga e…
salvoume a vida.
Así que servino a el durante o que quedou de guerra.
Non servín a Inglaterra.
Só o servín a el.
A Blake?
Ao señor Blake.
Se queres que te axude unha última vez, debes saber, amigo meu,
que o farei por diñeiro, polo señor Blake
e mesmo o farei só un pouquiño por ti.
Mais por Inglaterra?
Que lle dean polo cu.
Trato feito.
Sei onde está Hakan,
mais non podes acudir a el se non tes nada que lle ofrecer.
Do contrario, se o vas ver,
non volverás.
Guisado de martes?
Pasase o que pasase, os martes sempre había guisado.
Esquece a puta cea. Sabes algo dos turcos?
Aínda non.
Vante matar. Sábelo.
- Claro que non. - Seguro? E a droga?
- En camiño. - Mais non sabes onde está.
Vante matar así que poidan.
Sabes que fixen?
Que construín?
É impresionante.
Que queres, Declan?
Unha palmadiña?
Non.
Só un home débil necesita eloxios da nai
e non haberá outro home débil nesta casa.
Morrería esperando.
Poderías recoñecer polo menos o que logrei.
Saberemos o que lograches cando acabe.
E agora mesmo, ou acabas con perpetua en Walton ou morto nunha cuneta.
Non.
Estou a investir diñeiro, a branquealo e a buscar oportunidades.
Ti oes o que dis?
Baixa do pedestal, Declan. Es narcotraficante.
- E quen ten a culpa? - Que?
- Querías que fixese algo coa miña vida. - Isto non!
Tampouco me disuadiches!
Non me disuadiches.
Confiaba en dúas persoas neste mundo, mamá.
Só me quedas ti.
Teu pai bebía porque era débil.
Cando llo dixen, comezou a beber aínda máis.
Mais deume igual…
porque te tiña a ti.
E vía que ti eras diferente.
Vía que ti nunca serías débil.
Non cando importase.
Chegaches moi lonxe, Declan,
e non me importa como o fixeches.
Só me importa que agora non o estragues.
Porque ti es importante.
Para os turcos.
Mais creo que o esqueceron.
Así que volve alí
e recórdallelo, hostia.
Que quede claro que isto non é unha desculpa.
Bo comezo.
É o recoñecemento do traballo que fixestes.
Conseguir a Eddie foi incrible e perdelo non foi culpa vosa.
Atopar o poli e sacarlle información foi bo traballo,
e ti es vital.
Non debín dicir o que dixen. Xa está.
- Non foi unha desculpa? - Non.
- Parecíao. - Poñémonos a traballar?
Como imos?
Mylonas dirame onde están os turcos.
- Achamos a Carter. - E a droga?
Se van pola ruta dos Balcáns, estarán por Iugoslavia.
Nin os turcos nin Carter teñen un sistema
para meter no país esa cantidade.
Deberán facer algo novo.
Non entregarán a operación a terceiros. Son dúas toneladas.
Sabemos onde están eles e a droga.
Sabemos que un deles irá a por ela.
Quen se mova irá a por ela.
Debías vir só.
Veño como quero.
E a mercadoría?
De viaxe.
Talvez esqueceses
o que lle pasou ao teu rapaz en Glasgow.
Eu teño unha rede.
Ti non.
Podo vender dúas toneladas nun día.
Ti tardarías un ano e pillaríante.
E o produto é tan meu coma teu,
así que dime onde está.
En Iugoslavia.
E despois?
Alemaña, Francia e un transbordador.
Quen a trae?
Nós.
Non.
Quen nos vixía sabe
que imos meter dúas toneladas de heroína.
A un par de transportistas turcos mándanos parar seguro.
Levádea a Alemaña.
Eu traereina desde alí.
Parece que o deixa só.
Que fas?
Quen se mova irá a por ela.
Acabouse.
Con todo o respecto, ministro, informareino eu cando se acabe.
Cancelo oficialmente a súa operación.
O que conseguise presentarao coma unha vitoria
e pechará a operación.
Non é o noso tempo o que se acaba, ministro.
Vostede e mais eu sabemos que ela se irá.
No fondo ela tamén o saberá.
Segue a ser a primeira ministra e eu sigo a ser ministro.
Se a operación se detén agora,
entrarán dúas toneladas de heroína nos últimos días do seu Goberno.
Ou pode ser fotografado fronte a esas dúas toneladas,
o que pode ser útil cando busquen sucesor.
Nomeeino eu, Blake.
Parece que esqueceu a quen lle debe lealdade.
Non o esquecín.
Recordei algo.
Recordei que nunca quixen entrar neste mundo, no seu mundo.
Un mundo sen perigo real, sen risco real,
no que os débiles loitan polo poder sen render contas.
A quen lle debo lealdade é ao meu equipo.
O meu futuro e o futuro do meu equipo
estarán determinados polo que pase nos próximos días.
Ese é un trato que acepto
porque están expostos a un perigo e risco
inimaxinables no seu mundo.
Fano con honradez,
sacrificio
e sen máis ambición
ca evitar que cheguen dúas toneladas de droga ao país.
A todos nos chega o noso fin, ministro.
Mais algúns aínda non acabamos.
- Onde están? - No porto de Harwich.
Van en ferry a Hamburgo. Debe ser unha entrega.
Daranlla a Carter e traeraa el.
Debedes impedir a entrega sen que se decaten.
Falarei cos turcos para que me deixen traela a min.
Queres que operemos en Alemaña sen apoio?
Deféndome ben en alemán.
Como de ben?
É vostede do MI6?
Perdoe?
Intelixencia pediunos que a axudásemos
e fala un alemán perfecto.
Así que… é do MI6?
Non. Son unha simple secretaria.
BAIXA SAXONIA, ALEMAÑA
Son eles?
Son.
Imos intervir sen que se decaten.
Bo día.
Podo axudalos?
Bo día. Ten o certificado de inspección do vehículo?
Como di?
Ten o certificado do autobús?
Non o entendo.
Hai algún problema?
Si. Necesitamos a documentación do autobús.
Non fala alemán?
Non, non falo alemán.
Queren os papeis do vehículo.
Non sei como se chama no seu idioma. Aquí é o TÜV.
Non me soa de nada.
Non o podo axudar. Síntoo.
- Sorte. - Grazas.
Mira.
A tía conseguiuno.
Sorpréndeme verte en Green Lanes.
Quero o meu diñeiro.
Se o tivese, daríacho.
Mais teno meu pai e é un home sinxelo.
Custa menos matar ca pagar.
Isto non vai de teu pai. Vai de ti.
Necesito o diñeiro para outra cousa. Unha empresa de exportación.
Bos contratos, bo abastecemento e un dono que aposta.
Podo compralo todo por catro pesos.
Consígueme o diñeiro e serás o meu socio.
Non querías independizarte? Facer algo legal?
Pois… esta é a túa oportunidade, meu.
Se queremos traballar xuntos, amigo,
temos que comezar xa.
- En que estaba a pensar? - Viu a policía.
Púxose nervioso. Fixo ben.
Ti non mandaches dez avoas a Alemaña.
Isto non é produtivo. Hai un problema que necesita solución.
Gritar así non é unha solución.
Onde está o meu puto diñeiro?
Leva razón, Hakan. Debes pagarlle.
Vés aquí así?
Fixen o meu traballo. Págame.
Como entrou? Vaia merda de seguridade.
- Así lle falas a Hakan? - Coidadiño.
Vedes?
Non son xoguetes,
así que gardádeas, falemos de negocios
e Guy pagará o teito.
Dareiche o teu diñeiro.
Mais recordarei como o reclamaches.
Non.
Non lle daremos nada,
mais se trae a droga a Inglaterra,
darémoslle o dobre.
Que?
Ti non queres os turcos
e nós non queremos os teus autobuses de anciás.
Sabemos como é e de que é capaz.
É un profesional
e necesitamos un profesional.
Non.
Por que non?
Non me deixariades facelo como quero.
E como che gustaría facelo?
Aduanas estará a vixiar o canal.
Traeríaa desde Holanda polo mar do Norte. Peor marea, menos patrulla.
De aí a un sitio tranquilo que non coñecedes.
Iso é todo o que vos conto.
E quero o triplo.
Espero que recordes quen son.
O tío que vixía Aduanas,
cun delator como amigo,
un rapaz que ninguén sabe de onde saíu
e dúas toneladas de droga en Alemaña.
- Como sabes que é Aduanas? - Que?
Como sabes que é Aduanas quen nos vixía?
Intentamos meter droga en Inglaterra.
O traballo de Aduanas é evitar que entren drogas en Inglaterra.
Se te vixían, a pregunta non é como sei eu que é Aduanas,
senón como cona non sabes ti que é Aduanas.
Se teño a mínima sospeita de que pensas traizoarnos…
mátote, hostia.
Iso xa o imaxinaba, meu.
Mylonas quedará connosco.
Se perdes a droga,
perderás a Mylonas.
Trato feito.
Agora,
vai a por ela, amigo.
Camuflaremos un barco da garda costeira.
- Necesitarás apoio. - Quen o tripulará?
Pete xa volvería. Pensará que lle tomamos o pelo.
Pecharon a operación.
Podedes atar cabos soltos,
e é cousa miña tratar isto coma un,
mais non podedes traer ninguén máis
nin pedir máis favores.
O que quede por facer terédelo que facer vós.
Por suposto. Porque somos prescindibles.
Diso nada.
O ministro de Interior sabe como nos chamamos?
Se os vosos xefes pensan así de nós, por que cona facemos isto?
- Porque é o voso traballo. - Non o é.
No meu contrato pon 9000 ao ano e 21 días de vacacións.
Nada de que me peguen un tiro.
O Silver Pit.
A uns 110 km de Hull.
A mellor zona pesqueira do mar do Norte.
Cando era pequeno, Hull tiña a maior frota bacallaeira do mundo.
Meu avó tiña un barco
e a meu avó gustáballe beber,
así que sei levar un barco.
Posición actual: latitude, 51 graos e 45 minutos norte.
Lonxitude, dous graos e 31 minutos este.
Chegada estimada
ás 17:00. Cambio.
Máis ben ás 18:30, e non mantés o rumbo, Donald.
Xa, estou algo oxidado.
O gardacostas informoume do tempo.
Non o entendín todo,
mais o que entendín non ten boa traza.
Concentrémonos en atopar Holanda antes de preocuparnos polo tempo.
Non ten amigos.
- Como dis? - A miña lenda non ten amigos.
Créote.
É a miña escusa por como me portei contigo.
Fas o que fas para sobrevivir.
Enténdoo.
Fíxeno moito tempo.
De onde es?
De Battersea.
Eu do outro lado do río. Sands End, Emerton Road.
En serio?
Aínda ben que non nos cruzamos.
Era un rapaz furioso.
Eu tamén.
Agora mira que tranquilos.
Xa, este traballo saca o peor de un.
E o mellor.
Si.
ZELANDIA, PAÍSES BAIXOS
- Todo cargado, Aziz. - Vale.
Aquí, en Londres, en dous días.
Se non apareces, Mylonas morre.
E se nos atrasamos?
As condicións empeoran.
Custoume moito chegar a este acordo.
De ser por Hakan, Mylonas xa non estaría.
Despois disto, todo cambiará.
Si.
Cambiará.
Aquí o pesqueiro Alba Spirit. Recíbesme? Cambio.
Alto e claro. Adiante, Alba Spirit. Cambio.
Perdemos o rumbo. O mar empeora.
Posición actual, Alba Spirit?
A unhas 40 millas náuticas ao leste de Deben Point.
Non pode ser.
Perdemos visibilidade. Tes que avisar a garda costeira.
- Necesitarán a túa posición. - Ola?
- Podo oírte. Dime. - Ola?
- O casco está anegado. - Don!
- Don? Recíbesme? - Que facemos, Don?
Don, indica a vosa posición, por favor.
- Por favor! Don! - Os botes salvavidas!
- Aínda nada, señor. - Grazas.
Comprobarei as coordenadas. Talvez me enganase.
Fan o seu traballo.
É o que facemos.
Protexer a fronteira.
Se o mar está axitado,
aceptamos o perigo e saímos ao mar igualmente.
Fan o seu traballo.
E fun eu quen os enviou.
A responsabilidade é só miña.
Desde logo, túa non é.
Atoparanos?
Por suposto.
Se morremos, contarán o que faciamos?
Non.
Facemos isto con todo o perigo que implica
e, se morremos facéndoo,
ninguén saberá que o fixemos?
Hai doce anos,
traballei de incógnito para a policía de Manchester.
Hooligans. Tirado.
Infiltreime, uninme a eles e caeron todos.
Un par de anos despois, a miña filla quería ir á praia
e leveina a Blackpool.
Era festivo e estaba cheo de xente.
Nin sequera vin vir
o que o fixo.
E…
apuñaloume por detrás mentres estaba na cola do xeado.
Resgoume unha arteria
e case me desangro alí mesmo.
Diante da miña filla.
Recibín os papeis do divorcio no hospital.
Isto non é un traballo. É permanente.
Cargaredes con isto toda a vosa vida.
Cando cres que xa non hai perigo, ves o permanente que é porque…
o perigo nunca desaparece.
E as lendas nunca morren.
Parece que tes razón.
Aquí o vixiante da garda costeira. Cambio.
Adiante. Cambio.
Alguén quere falar con vostede.
Quen anda aí?
O señor Blake e mais eu.
Ben, así aforro unha chamada.
A ver, logo. Necesito unha furgoneta e apoio armado.
Nada de Interior. Acude á Policía.
Estades todos vivos, non si, Don?
Si. Ou sexa,
non os contei, mais creo que si,
e Erin acertou de cheo coas coordenadas,
así que é culpa dela que volvamos.
Recuperamos o cargamento e a entrega é mañá en Londres.
Agora
só queda rematar o traballo.
Vistes algo?
Non, ten que haber outra entrada.
Escolleron este lugar e non sabemos por que?
Ti céntrate.
Entra, fai que canten e sae.
Que doado.
Nada disto foi doado.
Non vou levar auricular. Vese demasiado.
Non poderemos dicirche que pasa fóra.
O problema non vai estar fóra.
Escoita, hoxe acaba. Este é o fin.
Para ti e para el,
así que dáo todo, porque aconteza o que aconteza,
el queda aí dentro.
Mais asegúrate de que ti saes.
Espero que teñades un plan.
Trouxestes dúas toneladas de heroína.
Sen un plan, caerannos 20 anos.
Non te preocupes por iso.
Espero que sigan a ser dúas toneladas
ou atopareite.
Se a vendedes tan pura, matarédelos.
Tranquilo. Cortarémola.
Opio débil para xente débil.
Págalle.
Bo traballo, amigo.
Quedade coa furgoneta, mais a el lévoo.
Ben.
Saímos nós primeiro.
- Que fas? - Ven.
- Azotea. - Van saír pola azotea.
Parabéns, meu.
Acabouse.
Vannos matar.
Entramos.
Alégrame volverte ver.
Isto non pesa.
- Atrás. - Cago en todo. E a miña pasta?
- Xa o oíches. - Son só negocios.
Cóntao. A ver canto hai.
- Dixen que atrás. - Tranquilo. É normal.
Último aviso.
Policía! Alto!
Quietos. Non vos movades!
Todos quietos!
Xa o levo eu.
Sóltame, cabrón. Estou a andar, non?
Que vos dixen? Sodes uns putos novatos.
Manda carallo.
De que cona ris?
Ti.
Eu.
Non me volvas chamar, amigo.
Es demasiado perigoso para min.
Se te volvo chamar algún día
é que a cousa se torceu moitísimo.
Necesito refuxio.
Refuxio.
Claro. Por aí.
Non te lembras de min, Hakan?
Non te preocupes. Eu sei quen es.
Quedas en mans de Deus.
Policía!
Diga?
Témolo.
Parece que non vou volver logo.
Onde estás?
Xa nos veremos.
Papá, bule!
Xa vou.
- Señor ministro! - Señor ministro!
Mire cara a aquí! Grazas.
- Inclínese un pouco. - Un pouco máis.
Inclínese máis. Así.
Acción!
Non estaredes sempre na sombra.
Un logro coma este,
unha historia coma esta,
algún día sairá á luz.
Por agora,
douvos as grazas.
Dávolas Gran Bretaña.
Oxalá nos volvamos ver.
- Algo que engadir, Don? - Si.
As vacacións acumuladas na operación deben collerse este ano.
Os gastos de viaxe deben presentarse antes do 28.
O que supere as cinco libras, con recibo.
Volveredes ao voso posto anterior,
mais seredes avaliados para ascenso seis meses antes do previsto.
Á parte diso, de volta á normalidade, sexa o que sexa iso.
E a traballar o luns.
Ata que nos necesiten.
Se nos necesitan.
En fin, bo traballo
e boa viaxe.
Imos tomar algo?
- El non vén. - Iso parece.
Teño que irme á casa,
mais outra vez será.
Iso espero.
Ei.
Conseguímolo.
Si, compañeiro.
Conseguímolo.
- Quen paga? - Podemos incluílo como gastos?
Gustouche.
Para nada.
Damas e cabaleiros,
abandonamos Downing Street por última vez
tras 11 marabillosos anos e medio,
e estamos moi contentos
de deixar Reino Unido nun estado moito mellor
do que atopamos cando chegamos hai 11 anos e medio.
Foi un verdadeiro…
…tan ben,
e quero aproveitar para darlles as grazas a todas as persoas…
Acabouse.
Volvín.
Estás seguro?
Estou.
Son eu.
Só eu.
Papá!
Nos anos 90,
investigadores encubertos do Departamento de Aduanas
axudaron ás autoridades británicas
a incautarse de máis de 12 toneladas de heroína
cun valor de mercado de máis de mil millóns de libras.
Fixérono cunha mínima parte da formación e recursos
dos seus equivalentes internacionais
e sen que o seu traballo se fixese público.
Ata agora.
Subtítulos: Lorena Pereiras