LASY DESZCZOWE AMAZONII, BRAZYLIA
Dalej drogą się nie da.
Potrzebna nam łódź.
Popłyniemy parę dni.
Co my tu w ogóle robimy?
Dżungla nas nie chce.
Coś tam...
Musimy.
To zmieni nasze życie.
Dobra.
Jadę sama.
Ana.
Ana!
Nie rób tego!
To ona.
Szybko, ponton!
Dawaj, jazda!
- Hej! - Stój!
Daj rękę!
ANAKONDA
Na początek najazd na pełnię.
Jest mleczna, niemal żółta.
Zjeżdżamy...
i widzimy idylliczną, podmiejską ulicę.
Mijamy szereg białych płotków
i zatrzymujemy się przy studzience.
Krata wylatuje z hukiem!
Wypełza stamtąd coś wielkiego i oślizgłego.
Jest szybkie, głodne, nieludzkie.
I wtedy wchodzi muza.
Jesteśmy na grzbiecie bestii,
która złowrogo sunie w stronę niebieskiego domku.
Stop. Przepraszam.
Nadal gadamy o video z wesela, prawda?
Owszem, chociaż zamiast „video” wolę: film krótkometrażowy.
Chyba nie do końca o coś takiego nam chodziło.
Jasne, koncept jest nieco oryginalny...
Podobał nam się film ze ślubu Karen i Barta.
Kiedy szli nad tą rzeką
- i hop, przybili piątkę. - Czadowy hop.
I ta ich piosenka.
Nie chcę czekać, aż życie przeleci.
Już teraz wszystko poczuć chcę.
Hej? Posłuchajcie.
Bardzo was lubię. I podobno kochacie horrory,
a ja jestem giga fanem horrorów.
I wymyśliłem coś wyjątkowego. Czujecie to?
Ten film zostanie z wami do końca życia.
Doug, to nie jest film.
To video z wesela. I my chcemy, żeby zrobili hop.
- Właśnie. - Udźwigniesz to?
OK.
Przeszkadza ci, że się rozgrzewam?
Widziałam dziwniejsze rzeczy.
To dobrze.
A powiedz, co brzmi lepiej:
„Mówił, że słabo widzi, co może sugerować...”, czy...
„Mówił, że słabo widzi, co może sugerować...”
Mogę dać gdzie indziej akcent, typu...
Może powiedz to tak, jak na przesłuchaniu?
Słusznie.
Dawno w niczym nie grałem, chcę dobrze wypaść.
- Jasne. - Wiesz...
Lekko nie jest.
Wybacz.
Doktor numer 3? Czekamy.
Rozwal ich.
Dobra. Dzięki, Donna.
Gdybyś potrzebowała czegoś z Lowe's,
zamawiaj na moją zniżkę,
nie krępuj się.
- Dobra? - Pewnie.
Dzięki. 10 ml tramadolu.
Słucham, co my tu mamy?
Mówił, że słabo widzi,
- co może sugerować... - Zapalenie nerwu.
To już wykluczyłem.
Cięcie!
Hej? Dziwnie to powiedziałeś.
Spróbuj normalniej.
Powtarzamy.
Kamera.
Mówił, że słabo widzi, co może sugerować...
Cięcie. Szybciej trochę. Można szybciej?
Mówił, że słabo widzi, co może...
Cięcie. Zabierzcie mi tego gościa.
Dajcie innego.
NIE MOŻESZ ODDYCHAĆ ANI KRZYCZEĆ
ANAKONDA ZAPIERA DECH
Griff, tu Doug. Wpadłem w markecie na twoją matkę.
Ponoć złapałeś sporą rólkę.
Duma, stary.
Całe Buffalo za tobą tęskni.
Kocham cię! Wpadnij kiedyś.
Jezu, Jerry.
O co chodzi z jakimś potworem ze ścieków?
O raju.
Doug?
Ja wiem, że nie o tym marzyłeś od dzieciaka.
Ale tak to bywa z marzeniami.
A ja odchodzę na emeryturę.
I już niebawem to wszystko będzie twoje.
- Serio? - Tak.
Rozejrzyj się.
Pomyśl tylko.
Jeśli nie schrzanisz, będziesz całkiem ustawiony.
Życie klasy B. Może nawet B+.
Na pewno nie chcesz imprezki urodzinowej?
Kiedyś ci urządzałam nawet pół-urodziny.
Chodź chociaż na piwo.
Albo coś.
Obejrzymy ten nowy dokument o wspinaczce?
Z babką, która spada i się zabija?
Ten.
To może ten o freediverze na Malediwach?
Który się topi? Chryste, Doug.
To łyknijmy dragi i chodźmy spać.
Niespodzianka!
Boże, Malie, nie.
Przecież kochasz niespodzianki.
Tato, ale miałeś minę.
- Wiedziałeś? - To był mój pomysł.
- Weźmiesz to ode mnie? - Jasne.
No co tam?
- Najlepszego! - Litości, połamiesz mnie!
- Sorka. - Nie, to chyba nie...
Krem. W koszyczku.
„Włożył krem do koszyczka”.
- eBay rządzi. - Ale chore.
To akurat serio chore.
- Sto lat. - Dzięki, że jesteś, Claire.
Wiesz, że kocham Buffalo. Breja. Odmrożone paluchy.
Bez Trenta?
Bez Trenta.
I to na dobre.
Posuwał swoją higienistkę.
Ale dzisiaj liczysz się tylko ty.
- Tylko ja. - Tylko ty.
Przyjechałeś. Ja cię kręcę.
Sto lat, stary.
Ekstra, że jesteś. Sto lat to cię nie widziałem.
Najlepszego.
- Dzięki, że wpadłeś. - Na bibkę u Douga? Zawsze.
Mamy sporo do nadrobienia.
Wiele lat temu grupa młodych, ambitnych artystów miała wizję.
Nie jakąś oryginalną czy szczególnie wybitną,
ale własną.
I postanowili tę wizję zrealizować.
Nie trzymam was już w niepewności.
Oto oryginalne i niepoprawiane
arcydzieło 13-letniego Douga McCallistera. Wielka Stopa.
Co? Myślałem, że zgubiliśmy wszystkie kopie!
Nie. Znalazłem u matki w garażu. Była w odtwarzaczu.
A dzieci mogą to oglądać?
A kogo to?
Pani Brown kazała wypikać przekleństwa, żeby to poszło w szkole.
Co nie miało sensu, bo z góry ostrzegaliśmy, że będzie sama przemoc.
- Sto lat. - Nie wierzę.
No to uwierz. Lecimy.
Siadaj.
Zabiję cię.
Nic się nie zmieniłem.
O ja ♪!
- Patrzcie na trawę! - Idzie.
- Uwaga na bestię. - Nieźle.
Zanim mnie ♪ zdzielisz, muszę ci ♪ zadać jedno ♪ pytanie.
Umiesz jeszcze ♪ gryźć? Czy tylko ♪ szczekasz?
Ktoś się naoglądał Scorsese.
Niezbyt wiernie go kopiowaliśmy.
- Muszę ci coś powiedzieć. - Co?
Kocham cię. I zawsze kochałam.
I zawsze ♪ będę!
Ja też cię ♪ kocham.
Całuj mnie, kobieto.
Ale charyzma. Zawsze miałeś w sobie to coś.
Nie wierzę, że Doug mnie na to namówił.
No co ty? To był twój pomysł.
- Idzie tu. - Jesteśmy w pułapce!
I co my teraz zrobimy?
- Nie. - Tak.
Boże. Umrzemy!
I tu się robi na serio.
Nie na mojej zmianie, kolego.
Ale czad!
Jakie to dobre!
Ta kaseta to najlepszy prezent urodzinowy ever.
- Nie wiedziałem, że ją masz. - Jest twoja.
Plus telewizor. Bo nie da się wyjąć.
- To było... - Po ostatnim roku koledżu.
Wtedy wyszła Anakonda. Widzieliśmy ją ze 30 razy.
Totalnie przeszła do klasyki.
Pewnie. Pamiętacie obsadę?
- J. Lo, Ice Cube, Owen Wilson, Stoltz. - Obłęd.
Same gwiazdy.
A ten wąż był jak metafora naszego życia. Wtedy.
No że życie cię w końcu dopadnie.
Że ci depcze po piętach i zmusza cię...
no zmusza...
jak rodzice i ubezpieczalnia, itede.
- Nie wiem... - Nie, racja.
- Owszem... - Tak było.
- Pewnie. - Nieważne.
A pamiętacie, jak gadał Jon Voight? Nieźle to sobie wymyślił.
„Zaciska się wokół ciebie, aż masz okazję
usłyszeć, jak pękają ci kości...
zanim w potężnym uścisku eksplodują ci żyły!”
Przepraszamy.
Mam prawa do Anakondy.
Co?
Mam prawa do Anakondy.
Serio.
Film był na podstawie powieści jakiegoś nieżyjącego Japończyka.
Dzięki agentowi poznałem wdówkę.
Była wielką fanką tych czterech odcinków S.W.A.T, w których grałem...
- Kto nie jest. - I dała mi prawa.
Stary. I co z nimi zrobisz?
No nie ja.
My.
Zróbmy nową wersję. W niezależnym stylu.
Trzy tygodnie. Pościgi i strzelanka. Amazonia. Po kosztach.
Ja i Claire gramy. Kenny kręci, Doug – reżyserujesz.
No? Co wy na to?
W teorii pomysł fajny, ale...
Wchodzę w to! Chętnie odsapnę od pracy.
Jasne, że tak. Bomba!
Co ty gadasz? Nie, nie słuchaj go.
Co się tak od razu zgadzasz? Do Amazonii?
- Bzdura. - Clare? Co ty na to?
- Ja... - Oj...
To nie jest najlepszy moment...
- Najlepszy. - Rozwód?
Jasne, że najgorszy moment.
Lepszego nie będzie. No co ty.
To będzie takie: Jedz, módl się i kochaj.
Proszę.
Wiesz co? Zgoda.
- Co? Serio. - Ekstra.
I tak moje życie jest do bani, więc...
Ale się cieszę.
Nie że masz życie do bani, ale że się zgodziłaś.
A kiedy Doug powie „tak”,
sfinansujesz tę zabawę.
- Co? - Dzięki.
Doug?
Przykro mi.
Mam obowiązki. Malie, Charlie, praca.
Wiem. Kręcisz ślubne video.
Filmy. Akurat.
Mam dobre życie.
Na B, nawet B+.
B? Nawet B+?
Mówię, że dobre.
Pamiętasz, jak byliśmy mali i siedzieliśmy do 4 rano
w piwnicy u twojej matki i oglądaliśmy horrory?
I sraliśmy po gaciach.
Teksańska masakra. Non stop.
Wreszcie mamy szansę stworzyć coś swojego.
Stary, przecież od zawsze o tym marzyliśmy.
Wiem.
Ale już nie jesteśmy dziećmi.
Przykro mi.
Jasne, spoko.
Po prostu...
Rozumiem. Serio.
Rozumiem.
Dalej oglądasz Wielką Stopę?
Charlie? Sprawdź co z ciasteczkami.
Dobra, ale pauzuję...
Nie dotykać.
I zimnego mleka do tego.
Jasne.
- Co ty wyprawiasz? - W sensie?
Nakręć ten film.
Malie.
Patrzysz na to i masz ten błysk w oku.
Od tak dawna go nie widziałam.
Mam spełniać jakieś dziecinne fantazje?
Zmarnować mnóstwo czasu i pieniędzy?
Co to niby zmieni?
Jasne.
No jasne.
Oczywiście.
Wpadnij świętować z nami,
bo już niebawem:
będziemy Hansonami!
Ja pierdzielę.
HANSONOWIE
Nie chcę czekać, aż życie przeleci.
Co ja śpiewam!?
Hej.
Nie chcę czekać.
Aż życie... przeleci.
Co ty gadasz?
Z tą Anakondą. Ty tak na serio?
Tak. Śmiertelnie.
To zróbmy to.
Nakręćmy Anakondę.
Tak! Tak.
ANAKONDA SCENARIUSZ DOUG MCCALLISTER
MIEJSCE: AMAZONKA - DZIEŃ
Budżet. Ze wszystkim. Ile nas to będzie kosztowało?
Trzy tygodnie zdjęć. Trochę VFX i SFX.
Łódź, kapitan. Podróż do dżungli i z powrotem.
Plus gigantyczny wąż. Raczej wypożyczony.
- Wypożyczony. - Czyli...
2–2,5 miliona dolarów.
Brzmi sensownie.
Udzielimy państwu kredytu na...
9 400 $.
Czad.
Ściąłem budżet do...
43 000 $. Ze wszystkim.
Sensowniej.
Film ma być straszny, nie?
Przerażający. Ale to nie ma być tylko o wężu, który zabija.
- Właśnie. - Prawda?
To musi być o czymś.
Tak jest.
Przyda się...
- Motyw. - Motyw.
Stary.
- Typu żałoba. - Zemsta?
To najlepszy motyw.
- Czekaj, mam lepszy. - Dawaj.
Trauma pokoleniowa.
Uwielbiam traumę.
A kto by jej nie kochał?
- Najlepsza jest. - Mamy kierunek.
Totalne arcydzieło.
Jesteś geniuszem. Padłem.
- Nic nie zmieniaj. - Nic.
Jest strasznie, śmiesznie, wzruszająco.
- Romantycznie. - Dzięki.
Doug?
Wiem, że się posprzeczaliśmy...
Ale potrzebuję tego filmu.
Posprzeczaliście?
Wylał mnie ze swojej ślubnej ekipy,
bo się ciut naprułem.
Wlazł w tort.
- Pracuję nad tym. - Żeby nie pić?
Tak.
Przynajmniej jak na Buffalo.
To znaczy?
Tylko piwo i wino.
I słabsze z tych mocniejszych. Ale nie wszystkie.
Jestem dumny.
Doug?
Szczerze, to jasne, że cię biorę.
Każdy zasługuje na drugą szansę, stary.
- Fajnie. - Dzięki.
Przyjechali.
Wziąłeś meflochinę? Łykaj raz w tygodniu.
Tato! Prawie zapomniałem.
- O czym? - Mam coś dla ciebie.
Serio?
Wiem. Odlot.
„Najlepszy Doug na świecie”.
- Miało być „tata”. - Tak jest śmieszniej.
Pewnie. Sto razy śmieszniej.
- No to zaczynamy. - Ta jest!
- Hura. - Dotarliśmy.
- Koniec świata. - I to lubię!
Brasília!
W samolocie poczytałem o anakondach.
Wychodzi na to, że wiele dni czają się w wodzie,
obserwują ofiarę, ani drgną, tylko czekają,
a kiedy ofiara się zbliży...
Ciach i ją mają.
Siła nacisku – pół tony. Już się nie wywiniesz.
Łamie ci kości. Wyciska powietrze z płuc.
Boże, to potworne.
- Zupełnie jak w Anakondzie. - Właśnie.
To na serio?
Wszystko na serio.
Bardzo na serio.
Była sobie pewna kobieta...
Cześć jej pamięci.
Wąż tak ciasno owinął się wokół niej,
że jej oczy normalnie...
- Nie. - Bez jaj.
To była moja babka. Sylvana.
Choroba.
Paskudna babka. Ale i tak smutne.
A kim pan jest?
A, no tak, Carlos Santiago, mówcie mi Santiago.
- Siema, jestem Kenny. - Cześć.
- Kenny, który do ciebie dzwonił. - Jasne.
Santiago jest gościem od węży.
Podobno najlepszym.
Co? Jakie podobno? Dowcipniś.
Jestem najlepszy. O tak.
To super.
Witamy w Brazylii.
Chodźcie poznać węża.
Idź tędy, znajdziemy ją.
Kiedy go znalazłem, umierał z głodu.
Całe pożywienie wybili mu poszukiwacze złota, którzy zatruli rzekę rtęcią.
- Poszukiwacze złota? - Niszczą naszą ziemię.
Ich chciwość mało nie zabiła mojego węża.
Karmiłem go, przywróciłem chęć życia,
i, w pewnym sensie, on mnie też.
Historia stara jak świat.
Ocalony przez węża.
Jak masz na imię?
Co? Griff.
Słuchaj, to nie jest zwykły wąż.
To mój mały olbrzym, mój przyjaciel.
Jedno z najistotniejszych stworzeń w herpetologicznym świecie.
Nie, jasne... pewnie.
Nie chciałem... nie zamierzałem... tak.
To co? Chcecie go poznać?
Heitor.
O ja chrzanię.
Cześć, słodziaku.
Jednak nie słodziaku.
Ekstra! Czysty obłęd!
A ponoć istnieją i dłuższe osobniki.
Ze cztery, pięć razy większe.
Kenny, który dzwonił, tak?
Czy one serio mogą zwrócić ofiarę?
Czasami.
Jeśli masz farta,
to giniesz natychmiast, przez uduszenie.
Tylko pechowcy przetrwają.
Pechowcy?
Tak, bo są niestety przytomni,
kiedy wąż wraca, żeby ich wykończyć.
Jasne. Lepiej paść od razu.
- Ale łódź. - Pierwsza klasa.
Mam pytanko.
Ten kolo od węży...
nie wydaje ci się, że to kompletny świr?
Facet przyjaźni się z wężem.
- Pewnie, że świr. - OK.
Ale go lubię.
- Serio? - Tak.
A z drugiej strony,
wykorzystałam cały urlop,
żeby kręcić z wami niskobudżetowy film, więc...
- Możesz się mylić. - Mogę się mylić.
- Jak zwykle. - Tak.
Gadał ktoś z kapitanem? Czas coś nakręcić.
Próbuję się dodzwonić.
Cześć, jestem Ana.
Pewnie rozmawialiście z moim ojcem.
Bruno to twój tata?
Przykro mu, ale wylądował w szpitalu.
- Ojej. - Niestety.
Musicie ogarnąć inny transport,
bo zabieram łódź w górę rzeki na przegląd.
Pełen zwrot kosztów.
Nie, chwila.
Mamy wszystko zabukowane.
I kręcimy film.
Reboot Anakondy.
Raczej nowa wizja.
Taki uduchowiony sequel.
Fantastycznie.
- Wymyślimy coś? - Możemy płynąć razem.
Przykro mi...
Całe życie marzyliśmy, żeby nakręcić ten film.
Prosimy, błagamy.
- Proszę. - Wymyślmy coś.
- Dobra, ale szybko. - OK.
- Super. - Dzięki!
Czad!
Ale tu jest pięknie.
Fantastycznie. Coś wspaniałego.
Idealnie...
Patrzcie!
- Kenny? - No?
- Skąd ty wziąłeś tę łódź? - Koktajl?
Fajnie tu.
Tak jest!
Chcę listę łodzi, które stąd wypłynęły w ciągu ostatnich 3 godzin.
Natychmiast!
Ostatnia sprawa, zanim pójdziemy spać.
Jutro wielki dzień.
Pamiętacie? Mieliśmy tę naszą tradycję.
Wieczorem, przed dniem zero,
modliliśmy się do filmowych bogów
i prosiliśmy, żeby nie zrobili nas w konia.
Może teraz, po raz pierwszy w historii, nas usłyszą.
- Za filmowych bogów! - Tak.
Dobra, zaczynamy.
Anakonda. Scena 15, ujęcie 1. Klaps.
Bella!
- Co ty tu jeszcze robisz? - Zabieram cię do domu.
Przestań się uganiać za tym swoim mitycznym wężem.
A może ja nie umiem odpuścić?
Też kręcisz?
Materiały dla mediów.
Za kulisami, taki bonus.
Anakonda to historia nieustraszonej doktor biologii, Claire,
która zatrudnia szalonego łowcę węży – Griffa,
żeby wytropić i zabić wielką, mityczną anakondę, która pożarła jej rodzinę.
Chodź tu do mnie, wężu!
A głębiej, to o pogoni za marzeniami.
Kamera, pompki, super i... akcja!
- Fajnie znowu kręcić z Dougiem? - Jesteśmy przyjaciółmi.
Razem od dzieciaka.
Poleciałem do LA, miał dołączyć,
mieliśmy kręcić filmy, ale nie przyleciał.
Wymarzyliśmy sobie karierę w LA, ale wiecie, życie.
Ale co, znowu działamy,
pracujemy razem, kręcimy i jest fantastycznie.
Lecą robaki!
Anakonda porusza się powoli.
Czasem przyśpieszy.
Wąż, zbliżenie, od tyłu, ujęcie 1.
Nie, bez sensu.
Wąż, zbliżenie, od przodu. Ujęcie 2.
Czasem atakuje z góry, z drzewa,
czasem z dołu, z wody.
Dzięki wykałaczce lepiej zrozumiałem swojego bohatera.
Coś tam mam.
Czemu kręcenie romansu z Griffem ma mnie stresować?
Byliście razem.
Dawno i nieprawda.
Odrobina chaosu
to część zabawy.
Spójrzcie na siebie.
To może być ostatni raz!
Może bądź ciut milsza dla gościa,
który chce ci uratować życie.
Jesteś dupkiem.
Wiem.
Z doktoratem.
I cięcie.
Pięknie. Mamy to.
Jeszcze raz? Powtarzamy?
Nie muszę, chcecie?
Powtórzmy.
Ta chemia między wami...
Jak w liceum.
Kiedy na nią spojrzałeś...
- Bo mi podpowiedziałeś. - Żebyś zrobił pauzę?
Tak, świetna pauza.
Stary...
W S.W.A.T. nie było takich emocji.
OK, grałem raptem w paru odcinkach,
ale nie było współpracy, frajdy.
Nie...
Nie tak jak tu.
- Jest... - Powtórka z Wielkiej Stopy?
Tak.
Właśnie.
Macie chupacabrę?
Super to wygląda.
À propos scenariusza.
Gdzieś w połowie filmu,
zamiast gadać z tym złym,
może na przykład...
postać Claire
walnie go z dyńki?
Czekaj, z dyńki?
Z dyńki.
Albo...
zrobimy to razem.
Podwójna dyńka.
- Tego jeszcze nie było. - Podwójna dyńka.
Totalna rewolucja.
Czemu rewolucja?
Bo nikt tego nie zrobił.
Doug, to piękna i głęboka scena,
weź się wypowiedz.
Ok, słyszę, rozumiem.
I wiem, że masz intuicję.
Ale podwójna dyńka to totalny obłęd.
No nie? Obłędny total!
- Bez dwóch zdań. - Bez jednego!
O co chodzi? Nie umiesz walnąć z dyńki?
Czemu bym miała nie umieć?
Nie rodzisz się z tym. Musisz się nauczyć.
Pokażę ci. Plecy mocne, wdech, trzymasz powietrze.
Tak?
Możesz z dźwiękiem.
Jest też wersja bardziej dzika, z mocnym...
Ręce super, to było dobre.
I przeciwnik leży.
A może bardziej po brazylijsku?
I lecisz: bum! Toma!
Genialne.
No ba.
- Pikantnie. - Pewnie.
A ja bym taką dyńką celowała w nos.
- Tak. - Żeby go złamać.
Ale pięknie.
Fantastycznie.
Czekajcie, a może inaczej...
Toma!
Cholera!
Sorry, ale jak to się mogło stać?
Gość miał być specem od węży.
Tak mówił, ale dyplomu nie pokazał.
Naprawiłeś klatkę, prawda?
Obiecałem. Ogarnąłem. Wszystko gra. Jest luz.
Mój Heitor to piękny, inteligentny i seksowny potwór.
Robi to, co mu każę.
I nie dopuściłbym, żeby skrzywdził
ciebie, tego świra, ani ją, ją, albo pana „aktora”.
- Że co? - Dobrej nocy życzę.
Niech dźwięki lasu utulą was do snu.
Jezu.
Normalnie poeta.
OK, aktorzy, szykować się.
Heitor gotowy?
Tak. Heitor zawsze gotowy.
Heitor gotowy i akcja.
Cięcie, proszę.
- Cięcie? Dobra. - Wybaczcie, muszę...
Kenny, mogę...?
Santiago, 5 minut przerwy. Heitor też.
Słuchaj, to coś... to jest...
Olbrzymi jest tak z potwornie bliska.
Potężna bestia.
Pomyślałem...
Bo rzucam się na węża, żeby chronić Claire,
- prawda? - Prawda.
A gdybyśmy tak pominęli ten epizodzik?
Co? Nie.
- On się dla niej poświęca. - No jasne.
- To esencja jego bohatera. - Pewnie.
I spokojnie, nic ci nie grozi.
Santiago panuje nad Heitorem.
- Nie masz się czego bać. - Jasne, pewnie.
- Wszystko gra. - Gra.
Jasne, jedziemy.
To jeszcze raz.
Od początku.
Santiago? Heitor? Akcja!
Uciekaj!
Nie! Nie ucieknę bez ciebie!
Nie wywinę się! To koniec! Świat na ciebie liczy.
Ja na ciebie liczę.
Do cholery! Kocham cię, Dereku van Hoyle!
Ale... ja...
- Przysuń twarz do węża. - Nie bardzo chcę.
- Ja serio nie chcę. - Ciut bliżej.
Bliżej. Nic ci nie zrobi.
- Masz to, starczy! - Nie, to jeszcze nie to!
- To to, odpuść! - Wytrzymaj chwilę.
Złoto! Jeszcze sekunda!
Dwa centymetry bliżej!
Daj go bliżej!
Bohaterze mój!
Nie!
Oż... w mordę.
Pewnie myślicie, że to... nienormalne.
Dorosły facet ryczy po wężu.
Jezusie.
Kochałem go.
A on mnie. Tak jak potrafił.
Nie!
A Kenny czemu ryczy?
Nie chcę cię tu. Nie teraz.
On by mnie zabił.
- Griff? - Co?
- Cierpi. - Zamordowałeś mi przyjaciela!
Wynoś się stąd!
- Ale dokąd? - Dokądkolwiek. Sio.
Dobra.
Płoń w pokoju, przyjacielu.
Niech niebiańskie węże zgotują ci raj.
Żegnaj, przyjacielu.
- O wężu mój. - O wężu mój.
O wężu mój.
Niech niebiańskie węże...
Zgotują ci raj.
Co tam widzisz?
Odprawiają jakiś dziwny wężowy pogrzeb.
Pogrzeb?
Sorry, wydawało mi się, że coś słyszałem.
Timo?
- Nie ty. Nie. - Przepraszam, nie chciałem...
- Nie chcę przeszkadzać. - To daj mi spokój.
Po prostu mi przykro.
Nie wierzysz, ale naprawdę mi przykro.
Też straciłem kiedyś przyjaciela. Wiem, jak to boli.
To był wąż?
Wąż?
Nie.
Zwykła... ludzka istota.
I tak smutne.
Bardzo. Jeszcze raz, bardzo mi przykro.
Piwko?
Mam tabsy, ale spoko, pomieszajmy.
Kilka reklam w TV i parę odcinków S.W.A.T.
- Serio? - Ta.
Lubiłem to.
Dali mi nawet ostatnią kwestię... Dzięki.
Ostatnią... Dzięki.
- Ostatnią kwestię 3. sezonu. - I co?
Producenci uznali, że mają dość mojego bohatera.
I się mnie pozbyli.
A potem nakręcili już tylko z 8 czy 9 sezonów.
Nie zasłużyli na ciebie.
Jesteś gwiazdą.
- Dzięki. - Grasz w filmach klasy B?
- W branżowych... - Wiesz, który film lubię?
- Który? - Nazywał się Bagger Vance.
- Coś takiego zróbcie. - Marzenie.
Pewnie.
- Lubię cię. - Ja ciebie też.
- Wiesz co? - Co?
Skołuję wam nowego węża. Teraz.
- Serio? - Tak.
Ogromne dzięki.
Ale idziesz ze mną, nie?
Co?
To dobry pomysł? Może jednak wracajmy?
Co to było? Co to?
Słuchaj.
Węże tu są.
Czuję je.
I jakie to uczucie?
Nie wiem. Wężowe.
Co? Jak wężowe?
Wyczuwają wibracje ziemi.
Każdy nasz krok
je przyciąga.
A kiedy dżungla cichnie...
wiesz, że są blisko.
Tak.
Chodź, wracajmy na łódź.
Taki super plan: wróćmy na łódź, co?
Santiago.
Santiago...
O nie.
Gdzie jesteś?!
Widziałeś Santiago? Chyba jeszcze nie wrócił.
- A skąd? - Poszliśmy po nowego węża i...
Poszliście po węża w środku nocy?
Do filmu. Ciemno było. Pogubiliśmy się.
Czyste szaleństwo.
- Griff. - Co jest?
Poszedłeś w czarną noc do dżungli po wielkiego węża?
Wiesz, jak się zachowałeś?
Jak producent.
- Serio? - Gwarantuję ci, że wróci.
Z nowym olbrzymem. Człowieku, zrobimy ten film.
Masz rację. Gość się zna. Poradzi sobie.
A jeśli nie wróci, to go poszukamy.
Dzięki piękne, Santiago.
Minęła ponad godzina. Idę go szukać.
Chyba nie sam.
Idziemy z tobą. Będzie bezpieczniej.
Obczajaliście to?
Jak ciepła micha zupki, a tuli jak fotel.
Te fotele.
Grzeją jak mamusia.
I stanowią oparcie.
Kiedy nie masz rodziców,
zawsze zostaje ci fotel.
Co ty znowu chrzanisz?
Idziemy po Santiago.
I po naszego węża!
Tak jest! Po Santiago, wymarsz!
W którą stronę idziemy?
Jakoś w tamtą.
Kenny? Jesteś naćpany?
Tak, ale spoko, już schodzi.
Jezu, Kenny.
Zgubiliśmy się.
Hej, ludzie, tędy.
Patrzcie, jakiś stary kamper.
Any nie ma na łodzi.
Przeszukajcie teren.
Ludzie boją się iść głębiej w dżunglę.
Mam to gdzieś. Znajdźcie ją.
Co to jest?
Może Santiago tu sobie śpi.
Hola.
Chyba pusty. Jest ktoś w domu?
Mają jedzenie? Albo wodę?
Możemy się tu schować.
Przynajmniej do rana.
Na bank znajdziemy przekąski.
Boże.
Santiago!
Cholera.
Tu go zaniosło.
Co tam jest?
- Spadamy! - Szybko! Jazda!
- Wynosimy się! - Już!
- Bo rozwali kampera! - Że co?
- Nie odpala. - Co?
Mówię, że...
Przecież to kamper!
Ma podwójny system ładowania!
Pewnie przekaźnik się odłączył. Pod maską.
Naprawisz?
Naprawiłbym, tyle że mam...
pewne problemy ze wzrokiem, z powodu...
Znowu mi to zrobiłeś!
Wtedy mnie wystawiłeś na weselu, a teraz znowu jesteś naćpany w trzy dupy!
Wybacz, szefie.
Jesteś trzeźwy jak na Buffalo, tak?
Masz więcej towaru?
Griff? Umiesz to naprawić?
Bardziej się nadaję na kierowcę.
- Zawsze ja lepiej prowadziłem. - Chyba bezpieczniej.
Zdałem za pierwszym razem.
A ty za trzecim.
Myślałem, że zawsze mam pierwszeństwo. Poduczyłem się.
Umrzemy tu jak nic.
Przepraszam.
Ja to ogarnę.
- Doug! - Uciekaj!
Wpuśćcie! Halo! Stój!
Oszalałeś? Nie zostawiajcie mnie tu!
Ja pieprzę!
Widzieliście? Co to było? I czemu takie wielkie?
Normalnie dinozaur.
Może mili panowie nam pomogą.
- Zatrzymajmy się. - Mowy nie ma!
Ana? Co to za ludzie?
Nielegalni poszukiwacze złota, patrolują dżunglę.
Strasznie niebezpieczni.
Załatwią każdego, kto im wejdzie w drogę.
- Strzelają do nas. - W dupę!
Czemu do nas strzelają?
Możesz jechać szybciej?
Co ty wyprawiasz?
- Kenny? Kręcisz? - Tak!
Tak trzymać!
Griff! Gazu!
Został jeden.
- Gdzie ona jest? - Boże.
Gdzie ona jest?
Kto? O kogo chodzi?
Wiem, że z wami jest. Słucham. Gdzie ona jest?
Szybko, spadamy.
No już, chodźcie.
Wyciągnę was z tego.
Musimy płynąć na północ.
Półtora dnia stąd jest małe lotnisko.
Wrócimy do domu?
- Tak. - Chcemy do domu.
Kończymy zabawę.
Tyle dobrego materiału, tak mało brakuje.
Serio? Wracamy?
Stary.
Też nie chcę wracać z pustymi rękami.
Ale przylecieliśmy tu kręcić Anakondę,
tyle że nie tak naprawdę.
Przykro mi.
AMAZONKA - RANO
DEREK BIERZE STRZELBĘ.
ANA BIERZE STRZELBĘ.
Narada kryzysowa.
Tylko ekipa. Kenny, siadaj.
- Co to? - Nowe sceny.
Do portu mamy kawałek drogi
i wpadłem wieczorem na taki pomysł, że głupio by było tego nie nakręcić.
Doug, nie mamy siły.
Posłuchajcie, dobra? Kenny, błagam.
- Sorka, szefie. - Dzięki.
Przylecieliście tu szukać anakondy, nie?
I wpadacie po drodze na szaloną laskę z tajną misją.
Intrygujące.
Zgaduję. Chce zdemaskować nielegalnych poszukiwaczy złota?
Bingo.
- Intryga się zagęszcza? - Tak.
Polując na mitycznego węża,
mierzą się z prawdziwym złolem.
Większym wężem?
- Gościem. - No tak.
Facetem.
Podoba mi się.
Dobre.
Jak dodamy ten wątek, lądujemy klasę wyżej.
Wreszcie to będzie o czymś.
Motyw.
Tak.
Wiecie co?
Nie chciałem nic mówić, ale...
to może być warte tego na O.
Akademia uwielbia zaangażowane horrory.
- Co nie? - Tak.
Będziesz jak biały Jordan Peele.
To samo pomyślałem.
Tyle razem przeszliśmy.
Skończmy ten film.
Jestem za.
- Damy radę. - Pewnie.
A kto zagra tę super nową postać?
I stop. Pięknie!
- Dobrze? - Najlepiej.
Super.
- Serio wcześniej nie grałaś? - Słowo.
Jesteś naprawdę wybitna.
- Masz wrodzony talent. - Dzięki.
Chwila przerwy. Potem ujęcie 72.
- Czy wy to widzicie? - Tak.
- Niesamowita jest. - Jasne.
Jedno pytanie.
Jeśli ona nas ratuje, to co ma robić mój bohater?
Właśnie.
W tej scenie moja bohaterka miała się zakochać w Dereku.
Musi się wykazać, zrobić coś heroicznego.
Tyle że to jakby jej chwila.
Zagrała to, co naprawdę zrobiła.
Dobre wieści. Dzisiaj kręcimy tylko jej sceny.
Macie wolne.
Do zobaczyska.
Macie wolne.
To nasz film, a on nas wycina.
Witamy w szołbizie.
Dopóki cię przyjaciel nie wysiuda – nie znasz życia.
Jasne.
Budzisz się czasem i myślisz – „Co ja robię z tym życiem?”
Pewnie. Codziennie.
Ty przynajmniej spełniasz swoje marzenia. Myślisz, że chciałam iść na prawo?
I czym się mogę pochwalić?
Co niby mam?
Żenujące mieszkanie i lokatora, lat 74.
Chodzę czasem do sklepu, żeby poczuć klimatyzację.
Ty chociaż robisz karierę.
Czym ja się mogę pochwalić?
Zero rodziny, sukcesów.
Niczego nie osiągnąłem.
Jestem nikim.
Nigdy nie jest za późno.
Griff? Wiem, że tam jesteś.
Nakręćmy coś.
Hola, amigo.
Ubieraj się, stary, mamy co robić.
Czego się czepiasz, ubrany jestem. I to nawet... ładnie.
Weź zimny prysznic.
Kręcimy. Teraz.
Luźna myśl, nowy tytuł filmu.
Ana-konda. Czaisz?
Ana-konda. Bo Ana.
Możesz się przebrać w kostium?
Gdyby nie ja, nawet by cię tu nie było.
Siedziałbyś w swoim Buffalo
i kręcił te żałosne weselne video.
Filmy.
Wmawiaj to sobie.
Wiesz co? Świeciłem za ciebie oczami.
Ci od praw pytali: „Co to za gość?” Ja im: „Spoko, jest dobry”.
A to co?
Uwaga, ekipa. Kręcimy scenę 85, lokacja B.
Pięć minut.
- Robią film? - Za pięć minut zaczynamy.
Przepraszam? Kręcicie film?
Reboot Anakondy.
Słucham?
- Reboot Anakondy. - Anakondy?
- Tej z Ice Cubem? - Tak.
Sony robi remake.
No wiem. Odgrzewany kotlet.
To było dziwne.
Czy ja dobrze rozumiem?
Nie masz praw do Anakondy?
To nie tak, bo...
Tak prawnie, to nie.
I nigdy nie miałeś praw do Anakondy?
A można w ogóle mieć Anakondę?
Można. Sony ma Anakondę.
Nie no, jasne.
Myślałem bardziej metaforycznie.
Jak mogłeś powiedzieć, że masz prawa
do tej cholernej franczyzy,
skoro totalnie nie masz praw do tej cholernej franczyzy?
A po co komu prawa?
Weźcie, kogo to obchodzi?
A własność intelektualna?
Wszystkich obchodzi.
Dlatego się kręci filmy! Dlatego tu jesteśmy!
- Dlatego tu jesteśmy? - Dlatego tu jesteśmy.
Mało nie zginęliśmy!
Siedzimy w środku cholernej dżungli, bo nas oszukałeś.
Musiałem!
Inaczej byście nie przyjechali!
Żadne z was by tu nie...
- Bzdura! - Nie bzdura.
To czemu nie pojechałeś ze mną do LA?
Był plan, mieliśmy razem tworzyć.
Przez całe życie! Po prostu się boisz!
Griff?
Zwalniam cię.
- Co? - Wylatujesz.
Wcale że nie.
Nie zwolnisz mnie. Wiesz czemu?
Bo sam się zwolniłem.
Wczoraj.
Tylko nikomu nie powiedziałem.
No więc...
Głupio ci, nie? Bo pierwszy się zwolniłem.
Poczekaj.
I dokąd popłyniesz?
Za tymi od Anakondy.
- Pomogą mi wrócić do domu. - Przestań, to niebezpieczne.
Sam, w pontonie?
A ten giga wąż?
Proszę, nie rób tego.
Griff.
ANAKONDA
J. Lo?
Ice Cube?
Jon Voight? Gracie w tym?
Ratunku!
Na pomoc!
Pomóż mi!
- Spokojnie. - Ratunku!
Spokojnie, już płynę.
Już, nic ci nie grozi.
- Już dobrze. - Jak dobrze.
O w mordę!
Boże!
Doug?
Co jest? Czemu stoimy?
Ana znalazła super miejscówkę na nową scenę.
- Co? - Nową scenę?
Wiem, nie jest łatwo bez Griffa,
ale we czwórkę damy radę to skończyć.
Nie wrócę z pustymi rękami.
Przestań, bez Griffa...
Nie taki był plan.
Plany się zmieniają. Tak to jest w tym biznesie.
Musimy po niego wrócić. Tam jest niebezpiecznie.
Ana, zawracamy.
Nie będzie żadnego zawracania. Wysiadać. Ale już.
Co jest?
Co robisz?
Zdecydowanie nie taki był plan.
Plany się zmieniają.
Jak to w tym biznesie.
W każdym filmie przyda się zwrot akcji.
Wysiadać, powiedziałam.
Na pomost.
Zanosimy worki na łódź. Jazda.
I co potem?
Zastrzelisz nas?
Ruchy!
Nie ruszę się,
dopóki nie powiesz, co jest w workach.
Chcesz zajrzeć? Zajrzyj.
Czekaj... to...
Złoto?
Jesteś poszukiwaczką? Zrobiłaś to dla kasy?
Bystra jesteś.
Nie!
Nie będę brał udziału w tej chorej...
Cholera.
Rzuć broń.
Natychmiast.
Rzuć broń.
No już.
Spokojnie.
Ani kroku.
Jestem z rządu.
Ścigamy nielegalnych poszukiwaczy.
Ana stoi na czele potężnej mafii.
To złoto zmieni twoje życie.
Myślisz, że zależy mi na złocie?
Nie ufaj jej.
To cholerna kłamczucha.
Jesteśmy filmowcami z Buffalo. Kręcimy uduchowiony sequel Anakondy.
To nie jest zwykły reboot. Wspominała?
Zwolniłem przyjaciela z głównej roli i dałem jej ekstra postać,
i tak mnie potrakto...
Cicho! Nie wiem, o czym do mnie gadasz.
Bez związku. Aresztuj ją pan.
Bogu dzięki.
Boże!
Kto mnie postrzelił?
To pewnie ja, dupku.
Pudło. To był ten dobry.
- Ja jestem ten dobry. - To glina.
Co, ja... co?
Ja jestem ten dobry.
Rzuć broń. Na kolana. Twarzą w stronę wody.
- Ale... - Już!
Nie, proszę, nie rób tego.
Dawaj, Claire. Na kolana.
Nie musisz być taka.
Mam w domu dzieciaki. 10 i 13 lat.
Proszę.
Proszę cię.
Pomyśl, co robisz moim dzieciom.
Stul pysk. Odwróć się.
Na kolana.
Już!
- Toma! - Toma!
I się udław. Bomba!
Tak się wali z dyńki, suko!
Nie zrobisz tego.
Nie masz jaj, znam cię.
Nie znasz.
Nawet nie mam dzieci.
Jezu Chryste!
- Wąż! - Nie, stójcie.
Łódź jest chyba tam!
Wąż też. Nie wrócimy tam!
Lecimy tędy, na górę.
- A to co? - Co?
Co?
- Ugryzł cię? - Wiecie, że chyba tak?
- Dorwał mnie. - Wiem, że boli,
ale musimy stąd spadać, bo tam jest wąż!
Nie dam rady. Nie czuję nogi.
Co zrobimy?
Musimy na ciebie nasikać.
- Co? - Na ugryzienie. Jedyny sposób.
A to nie z meduzą?
Nie, ze wszystkimi zwierzętami.
- Serio? - Zdecydowanie.
Jeden sik. Niech ktoś nasika.
Chętnie bym, ale akurat...
ani kropli, zero, pustynia.
Claire? Zajmiesz się tym?
Mam kombinezon.
Kenny, nie kłócimy się. Dajesz.
Nie ma takiej możliwości.
Czemu?
Bo on ma...
wstydliwy pęcherz.
- Co? - Mam moczową tremę.
Od 35 lat nie sikałem w miejscach publicznych.
Moje życie jest do bani!
Dasz radę.
Musisz.
Siknij na mnie.
- Poradzisz sobie. - OK.
Dasz radę.
- Niech płynie. - Kapu kap.
Nasikaj na mnie, dawaj, sikaj.
Spryskaj mnie, szybki sik i już.
Myślisz, że nie chcę?
Chętnie bym cię całego obsikał.
Ale bez szans.
- Sikaj! Już. - Nie mogę. Próbuję.
- Możesz! Olej mnie. - Staram się!
- Dawaj, Ken. - Moczem! Moczem!
Dasz radę, brachu.
- Jeszcze jedno. - Tak?
Nie mówiłem ci.
Umiem tylko na siedząco.
Jezusie!
Dajcie krzesełko.
No dawaj.
Dawaj no.
No, Kenny, dasz radę.
Dasz radę.
- No dalej. - Uda się.
Dawaj.
Jest!
- Tak jest! - Cud!
Przepraszam za to, co mówiłem na łodzi.
Tak serio, to od strasznie dawna ci zazdroszczę.
Zazdrościsz?
Że miałeś jaja, a ja nie.
Żeby spełniać marzenia.
Pojechałeś do LA i stawiłeś czoła...
Doug!
Boże!
Musimy go ratować.
- Uciekamy. - Nie mamy wyboru, już.
Griff?
Co ja zrobiłem?
Ściągnąłem go tutaj i co? Nie żyje.
Przestań. To był nasz wybór.
Czemu nie mnie?
Mnie mógł zeżreć.
Nie twoja wina. Musimy iść.
Chyba znalazłem drogę.
Tam jest...
otwarta przestrzeń.
Po drugiej stronie jest nasza łódź.
Nie przebiegniemy.
Będziemy jak na widelcu.
Wąż może być wszędzie.
Odwróćmy jego uwagę.
Super, świetnie, tylko jak?
To przecież... co?
On tu jest.
Co?
Co jest?
O nie, Doug, nie.
Douguś.
- Stary. - Czy on...
Jezu.
Czekajcie.
Doug odwróci jego uwagę.
Jak?
Wiem, zabrzmi okropnie.
Ale jak go wywleczemy na to pole,
posadzimy
i przyczepimy mu do pleców dzika,
to wąż nie da rady go tak łatwo połknąć, nie?
Trochę czasu mu to zajmie, a my przebiegniemy na drugą stronę
i dotrzemy do łodzi.
Bardzo sprytny pomysł.
Okropne to jest.
Ratuje nam życie. Na pewno by tego chciał.
Nie byłabym taka pewna.
Chwila.
- Uciekamy. - Co jest?
Co robisz?
Węże uwielbiają wiewiórki.
Czekajcie! Wąż jest za nim.
Nie mogę...
Cholera!
On żyje! Żyje!
- Nie sprawdziłeś tętna? - Sprawdziłem.
To słabo ci poszło.
Co jest, kurwa?
- Doug! Uciekaj! - Uważaj!
Szybko! Uciekaj!
Szybko! Biegnij!
Cześć.
Uciekaj! W nogi!
Co?
- Za tobą! - Co?
- Uciekaj! - Doug!
Oż w dupę!
Cholera jasna.
- Szybko! - Dawaj!
Biegnij!
Co ja mam na plecach?
Długa historia! Biegnij!
Ratunku! Boże!
To coś żyje.
To na mnie żyje!
Chce mnie capnąć!
Próbuje mnie ugryźć!
Doug! Szybko!
Ja chrzanię! Szybko, na łódź!
Na łódź, jazda!
- Szybko! - Był tuż za mną!
- Dobra, spokojnie. - OK.
Już dobrze, daliśmy radę.
Spokojnie, już...
Ja pierdzielę!
Myślałem, że po mnie.
Jak się trzymasz?
- Już OK. - Dobrze.
Opłakaliśmy cię.
Mogę coś powiedzieć?
Przepraszam.
Tak strasznie chciałem zgrywać bohatera,
że zapomniałem, co się naprawdę liczy.
To wy się liczycie i to, co razem robimy.
Czuję dokładnie to samo.
Kocham was.
Tylko jedno pytanko.
Kto mi wsadził do gęby martwą wiewiórkę?
To była wspólna decyzja...
- Serio? - Nie że jedna osoba.
Węże uwielbiają wiewiórki.
Wiedziałem, że to ty.
Dobra, ruchy, idziemy.
Podjąłem decyzję i uważam, że była dobra.
Ja chrzanię.
Plan Anakondy.
Co tu się stało? Wszystko porozwalane.
Halo?
Jest tam ktoś? Halo?
Pomożesz nam?
Co?
Że co? Powtórzysz?
Za wami!
Oż ty w życiu. Ice Cube?
A kto inny? Jon Voight? Jazda.
Szybko, idziemy.
Tutaj, dawaj, skarpeciarzu.
Jest OK.
W porządku?
Żyję. Wąż nam rozwalił plan.
Ludzie pouciekali. Dostałem lampą, padłem.
Wstaję, patrzę – nikogo.
- A J. Lo? - I Eric Stolz?
Jenny to laska z osiedla, da radę.
Ale Eric to delikates.
- Jezu. - Matko.
Nie wiem jak, ale musimy zabić tego potwora, zanim nas dopadnie.
Jestem za.
Jak chcieliście go załatwić w filmie?
Bo ja wiem? Scenarzysta nie dopisał zakończenia.
Serio? Kręciliście bez zakończenia?
Witamy w Hollywood, mądrusiu.
Tak to się robi. Wymyśla po drodze.
Jakieś przeczucia? Coś coś sugerowało czy coś?
Widziałem tylko, jak montowali wszędzie ładunki wybuchowe.
I dalej tu są?
Podłączyli, ale nie znam się na efektach.
Kenny? Umiesz odpalić wybuchy, nie?
Żaden problem, szefie.
Nie wiem, co kombinujecie, ale muszę ratować J.Lo i Stoltza.
- Jasne. - Serio?
- Pędź. - Idziesz po nich?
To moje ziomki. Mam ich zostawić? W dziczy? Na pastwę?
Odpowiedzialność się to nazywa. Gramy w tej samej produkcji.
Kodeks aktora. Szacun.
Się wie.
- A mógłbyś... - Właśnie?
- Jesteśmy fanami. - Prosimy.
Miśki, przeginacie, nie miejsce i czas. Ale dobra.
- Jest! - Ściśnijcie się. Mina. Jazda.
- Nie postować. - Gdzie tam.
Możemy jeszcze jedno? Na wszelki? Twarz mi się nie zmieściła.
- Nie, dobre jest. - Jest OK.
- Przyda wam się. - Na pewno?
Na bank.
Mam jeszcze jeden.
Dobra, ludzie. Lecimy z tym koksem.
Legenda.
Myślimy o tym samym?
Zawsze.
- Może się udać. - Na stówę.
A o czym myślisz?
Tak pytam, żeby mieć pewność, że o tym, co ja.
Pewnie tak, ale wiesz...
Na bank.
Żeby zabić węża.
No jasne, ja też. To samo.
Plan jest taki.
Griff, bierzesz detonator.
Claire? Uruchamiasz generatory.
Kenny? Rozstawiasz kamery.
Ja idę po wózek golfowy.
Zwabimy węża tam, gdzie mamy wybuchy
i zakończymy tę imprę, raz na zawsze.
Gotowi na epickie, hollywoodzkie zakończenie?
- Gotowi? - Tak.
Kenny mówił, że możemy detonować ładunki po kolei.
- Wywalimy ścierwo w kosmos. - Na cholerną orbitę.
Chcesz nas dorwać, to chodź!
Gdzie on jest?
Cholera!
- Nie da rady szybciej? - Ma zwieracz!
Tu gdzieś. Spróbuj zerwać.
- Zwieracz? - Tak, hamuje nas.
- A co mnie teraz twój zwieracz? - Ma limiter ze zwieraczem, facet!
- Gdzie jest? - Pojęcia nie mam.
To majtaj tą głową.
Nadal go nie widzę.
Boże!
Cholera.
Straciliśmy sygnał.
Jeśli go nie odzyskamy...
To po nas.
- Idziemy. - Dawaj.
- Ty serio świetnie prowadzisz. - Dzięki.
Czemu nie ma zasilania?
Ładunki przed nami. Teraz albo nigdy.
Uzbrojone.
- Nie. - Patrz.
- Tego szukasz. - Dobra.
Już prawie!
Jest coraz bliżej. Dogania nas.
Gazu!
Jest! Mam!
- Odpalać? - Wytrzymaj.
Dawaj! Jedziesz!
Giń wielki, oślizgły skurwielu!
- Co do... - Co?
Nie działa.
- Spróbuj po kolei. - Próbuję.
To teraz umrzemy.
Czemu nie wybuchło?
- Czemu... - Nie wiem.
Czekaj.
Zapomniałem włączyć.
Tak!
- Pięknie! - Czad!
Obłęd!
Zabiliśmy go?
- Nie. - Jak to?
Kurde, utknęliśmy.
Szlag.
- Pędem. - Szybko.
Ślepy zaułek.
W dupę.
Teraz już serio po nas.
Nie na mojej zmianie, kolego.
- Matko. - Ohyda.
Griff!
Wężowi już dziękujemy.
- Dziękujemy. - Dzięki.
MIĘDZYNARODOWY FESTIWAL FILMOWY
Dawno, dawno termu paru artystów miało wizję,
żeby wspólnie stworzyć prawdziwy, długometrażowy film.
W zeszłym roku, mimo wielu przeciwności, to marzenie się spełniło.
Jak mawia mój przyjaciel Kenny,
wąż to metafora potworów, które będą nas dręczyć,
jeśli nie zaczniemy spełniać marzeń.
Ale mamy tu też oczywiście nie-metaforycznego węża.
Boże!
Wielkie brawa dla Claire Simons i Kenny'ego Trenta.
Powodzenia następnym razem.
Może i nie mamy praw do filmu...
Nie mamy, z całą pewnością.
To nasz zupełnie nieautoryzowany...
KONIEC?
i pewnie nielegalny reboot klasyka wytwórni Sony...
PAMIĘCI SANTIAGO I HEITORA
- Panie i panowie. Anakonda! - Anakonda!
Ekipa nie dała rady wprowadzić filmu do dystrybucji kinowej,
ponieważ Sony przysłało im bardzo oficjalne pismo.
Zdecydowanie nie mieli tych praw.
Claire i Griff wzięli ślub.
Dali Dougowi nakręcić „film” z wesela.
Griff wrócił do obsady S.W.A.T.
Kenny też odniósł pewne sukcesy...
ale i nie mógł się powstrzymać.
ICECUBE: WTF MIELIŚCIE NIE POSTOWAĆ
KENNYTRENT: SORKA
ICECUBE: USUŃ
KENNYTRENT: NIE UMIEM
No a Doug?
Doug McCallister?
To pan nakręcił tę Anakondę samowolkę?
Bez praw do filmu?
Tak.
Widziałam to cudo.
Świetna rzecz. Genialna.
Jestem tu, bo robimy kolejną część Anakondy
i chcę, żeby to pan reżyserował.
Co pan na to?
GROZA I POŻĄDANIE
RODZINNA ROZRYWKA
REZERWUJ MIEJSCE
WKRÓTCE W KINACH
OBŁĘDNA JAZDA
SPORO WĘŻO-PRZEMOCY
TYLKO W KINACH
Ej?
Griff?
Ja żyję!
Tekst: Barbara Eyman-Stranc