Herkese merhaba!
Selam.
Jane birazdan burada olur. Lara birazdan burada olur.
Aşırı kafein aldım.
-İyi misin? -Oturma düzenine mi bakıyordunuz?
-Evet. İşte. -Evet. Tamam.
-Giancarlo gelebilir. -Evet, mesaj attı.
Tamam. Onu nereye oturtacaksın?
-Carine Roitfeld'in yanına. -İyi.
Joel, Christine, Juergen, Dovile ve Helena…
Onu şuraya koyamaz mıyız?
-Arkasında kalır. -Tamam.
Carmen Kass'la.
ŞOV GÜNÜ
Defile günleri hep kaotiktir.
O etek için endişeleniyorum.
Dürüst olmak gerekirse tüm gece o kombin için endişelendim.
Felice adındaki inanılmaz bir model giyecek
ve şeffaf bir etek.
Bir tane daha yapacaktık ama zamanımız yoktu.
-Gece hiç uyumadın mı? -Hayır.
Buradaki işimiz sabaha karşı üçte bitti.
Sabah dokuzda geri geldik.
Her şeyi halletmeye çalışıyoruz.
Yalan söyleme. Çok stresli.
Stresli olduğunu söyledim.
Defileye altı, yedi saat kaldı.
Giderek yaklaşıyoruz.
-Az kaldı. -Geliyorum.
Kontrol manyağı biri…
Kendime hep öyle diyorum ama iyi anlamda.
Kontrolü elinde tutmayı seven biri
kontrol edemediği bir durumun içine girince
çok huzursuz olur.
Hayatımın çoğu kontrolüm dışında geçti.
Zorbalık ve sonra da hakkımda yazılanlar, söylenenler.
Görüşürüz.
Kontrol edemediğimiz çok şey var.
Bu da şov gününde beni geriyor.
DEFİLEYE DÖRT SAAT KALA
Her şey giderek daha iyi görünüyor.
Her şey hallediliyor.
Yağmur yağma ihtimaline karşı mumları ters çevirdik.
-Kazımız burada. -Tanrım, harika görünüyor.
Güzel olacak.
Projeksiyon düz ve tavana kadar. Her şey yolunda.
Bu hava beni düğün günümdeki havadan daha çok geriyor.
Evet.
Benim düğün günümde yağdı, bugün yağamaz.
Evet, bu daha önemli.
Oraya bakmayalım. Etrafa bakmayalım.
Hava durumuna bakmamı yasakladılar.
Bugün bu mekâna girince ne kadar iddialı olduğun görünüyor.
Uzun bir yoldu.
New York'ta mütevazı sunumlar yaptığın zamanları hatırlıyorum.
Kafanda ne var? Vizyonun ne?
Bunu yaklaşık 17 yıldır yapıyorum.
Bu iş bir sürü zorluk atlattı.
Bağımsız bir marka olarak başardıklarımızla çok gurur duyuyorum.
Soğuk havanın getirdiği iyi şeyleri düşünün.
Ciltleri gergin olacak, değil mi?
Meme uçları da çok diri olacak.
Umarım Harper mont ya da ceket getirmiştir.
Çok büyük bir baskı var.
Bunun çok başarılı olmasını istiyorum.
Bu iş benim her şeyim.
Beni ben yapan şey.
Ama çok zorlu bir yolculuk oldu.
Neredeyse her şeyi kaybediyordum.
Karanlık bir dönemdi.
Her gün işe gitmeden önce ağlardım çünkü kendimi itfaiyeci gibi hissederdim.
Şimdi Beckham'lardan bahsedelim.
-Hep manşetteler ama… -Kraliyetten gibiler.
Burada ilgi çekici bir ifade var,
işini kocasının kurtardığı yazılmış.
-Açıklayabilir misin? -Şimdi bu…
Zararımız on milyonlarla ölçülüyordu.
Evet, eve kocama dönüyordum ama iş ortağımın yanına da dönüyordum.
Bu yüzden onunla konuşuyordum.
Buna mecburdum. Yatırım yaptı.
Bu hiç hoşuma gitmedi. Gerçekten hiç hoşuma gitmedi.
İkimiz de orada oturduk ve yatırım yaptığım şeye baktık.
O konuşma biraz da içimi sızlattı çünkü Victoria gururlu bir kadın.
Tanıştığımızda benden çok daha zengindi.
Beckingham Sarayı olarak bilinen Hertfordshire'deki ilk evimizi o almıştı.
Bana gelip "Biraz daha para gerekiyor, iş için biraz daha para lazım" demesi
ikimiz için de zordu.
Çünkü bunu devam ettirecek param yoktu.
Sonunda "Bu devam edemez" dedim.
Bütün ev başıma yıkılmıştı.
İşimi kaybediyordum.
Dışarıdan yatırım almam gerekiyordu.
Birinin yardımına ihtiyacım vardı.
Victoria sadece para koyacak bir ortak aramıyordu.
İşi bilen, kurduğu hayali anlayan,
bunu gerçekleştirebilecek kapasitede
bir ortağa ihtiyacı vardı.
İşe baktığımda, insanlarla konuştuğumda, işin dışından insanlarla konuştuğumda
çok zor bir durumda olduğunu fark ettim.
Bir felaketti.
Basına bakmaya başladık.
Korkunçtu.
"Bu gelmiş geçmiş en kötü iş" diyorlardı.
Sonra hesaplara ve sayılara baktım.
Kayıp, kayıp.
Hiç kâr etmemiş.
Açıkçası düzeltmesi bu kadar zor bir şeyi hiç görmemiştim.
David Belhassen'la tanışınca
işime yatırım yapmasını çok istedim.
Ama bu devasa bir gemiyi açıldıktan sonra
geri döndürmek gibiydi.
Buna göğüs germeye hazır olup olmadığını bilmiyordum.
Bu benim için çok stresliydi çünkü gerçekten çaresizdim.
Sadece paraya değil,
katkı sağlayabileceği her şeye çok ihtiyacım vardı.
Doğru olduğunu düşünmediğim hiçbir şeye yatırım yapmam.
Hesaplara baktıktan sonra "Bunu yapmayacağız, olmaz" dedim.
Üzüldüm, gerçekten çok üzüldüm
çünkü o noktaya gelmek çok uzun sürmüştü.
Takıma duyuracaktım. "Üzgünüm, bunu yapmamaya karar verdik."
Sonra cumartesi gecesi eşimle dışarı çıktık ve çok çekiciydi.
"Ne giyiyorsun?" dedim.
"Victoria Beckham."
"Victoria Beckham'dan çok şey alıyor musun?" dedim.
"Hem de çok, bayılıyorum, harika" dedi.
Orada bir kıvılcım çaktı ve aleve döndü.
Pazartesi günü ekibi topladım. "Yapmalıyız" dedim.
"Başarısız olursak oluruz."
İmzaları attık.
Çok duygusallaştığını hatırlıyorum.
"Hayal kırıklığına uğratmayacağım" dedi.
Çok çalışmaktan hiç çekinmedim
ama ne kadar acı verici olacağını bilmiyordum.
DEFİLEYE ÜÇ SAAT KALA
-Harika görünüyorsun. -Teşekkür ederim.
Çok güzelsin. Memnun musun?
Saçını ve makyajını çok güzel yapmışsın. İkiniz de muhteşemsiniz.
-Soğuk. -Muhteşem.
Victoria defile zamanı tamamen odaklanmış oluyor.
-Nerede o? -Solda, şurada.
Koleksiyonları, kombinleri, modelleri, müzikleri tek tek kontrol ediyor.
Eşimi hiç böyle telaşlı görmemiştim.
Bu yıl farklıydı.
"Tamam, şimdi git" der gibiydi.
Tamam, haberlerim var.
-Felice bisikletten düşmüş. -Tamam.
Bacağı bu hâlde.
-Bu da ne! -Şeffaf eteği giyiyor.
-O iyi. -Çok şükür iyi.
Eteğin uzunluğu ne kadar? Dizini kapatıyor mu?
"Kıyafetini giy de bir baksın" dedim.
Neden kıyafetini değiştirmiyoruz?
Çünkü üstüne oturmayabilir.
Benzer birini arayabiliriz.
-Bir düşünelim. -Uzunluğu falan.
Şahsen o eteği tutmak istiyorum.
Eteği buraya kadar geliyor ama göreceksin.
Kesinlikle göreceksin.
Tüm seçeneklere bakmalıyız.
Bir saniye.
Neden şunu Felice'e giydirip bakmıyoruz?
Kıyafet daha gelmedi.
Peki ya onu kenara çekip durumu anlatsam?
Pantolon fikrini beğenmedin mi?
-Siyah pantolon ve pembe bluz mu? -Düz bir pantolon değil. Korseli.
O pantolonlar çok iyi.
-Hadi… -Biz bunu…
Son anda kombinleri değiştirmek zor
çünkü bir hafta boyunca bunun üstüne kafa yorduk.
"Bu kombini bu kız mı giymeli?"
Yani defileden hemen önce kombin değiştirmek pek mümkün değil.
Etek yerine burada pantolon kullanacağız
çünkü bacağından çok kötü yaralanmış ve bacaklarını saklamamız gerek.
Tanrım, içmeme şaşırmamalı.
Sanki üçüz doğuruyoruz.
Asla bitmiyor. "İşte bir tane! Evet, iki tane daha var."
Beş dakika içinde işimizi görecek kadar müzik başlayacak.
Son hâli değil ama provaya başlamak için yeterli.
Müziğiniz yoksa ben sizin için şarkı söylerim.
Yani…
-Çocuklar… -Cidden…
Bence iyi olur.
Clément ile yeni Sonny ve Cher gibi olacağız.
Bayıldım.
Tamam, müziğin taslak hâlini bekliyoruz.
Şunu alın. Travma sonrası stres bozukluğu yaşıyorum.
Tamam. Evet.
-İyi olacak. -İyiyiz. Tamam.
-Kahretsin, yağmur yağmaya başladı. -Hayır.
Tamam. Affedersin.
-Yağmur yağmaya başlamış. -Yağmur başladı.
Pardon arkadaşlar.
Vay canına.
Ne diyeceğimi bile bilmiyorum.
Tanrım.
Hayır!
Her şey yoluna girecek.
Tanrım, artık dayanamıyorum!
Sinir krizi geçirmem hiç faydalı olmaz.
Hiç faydalı olmaz.
Bu defile için çok yatırım yapıldı.
Pek çok kişinin emeği, yeteneği, tutkusu var.
Bayağı da yağıyor.
Bunu kaldıramam. Karanlık bir odada oturmam gerek.
Bu bir şaka, değil mi?
Bu bir şaka.
Bir şaka.
Sanırım erteliyoruz.
Evet, ertelemek zorundayız. Mecburuz.
Bu kadar şiddetli yağarken defileye başlayamayız.
Hayır.
Victoria, sana kalmış.
Zorluğu biliyor.
Bu işin durabileceğini ya da çok zorlaşabileceğini biliyor.
Victoria'yla ortak olduğumda iş çok zor bir durumdaydı.
Yapılması gerekenleri
kabul edip edemeyeceğini anlamam gerekiyordu.
Yıllarca insanlar ona duymak istediğini söylemişler.
Masraflardan biri de ofis bitkileriydi.
Çünkü bitkileri seviyor.
Yılda 70.000'e mal oluyordu.
Bir de yılda 15.000'e sırf bitkileri sulamak için gelen
biri daha vardı.
Ve bu sadece başlangıç.
Yanına gittim ve her şeyi olduğu gibi söylemeye karar verdim.
Vereceği tepkiyi bilmiyordum.
"Victoria, her şeyi değiştirmemiz,
işi yeniden yapılandırmamız gerek ve bu zor olacak" dedim.
Bitirene kadar beni dinledi, sonra küçük bir sessizlik oldu.
Olgunlukla karşıladım.
Bunları duymak zordu.
İşletme okumadım.
Eğlence sektöründen geliyorum.
Daha önce hiç moda sektöründe boy göstermemiş
bir eğlence şirketiydik.
O zaman farkında değildim ama aşırı bir israf vardı.
Mesela dış giyimlerin içleri için 15 farklı astarım vardı.
İnsanlar her şeyin en iyisini aldığımı ve her şeyi elde ettiğimi düşünüyordu.
Çok uçuktu, dünyanın öteki ucundan uçakla sandalye getirtiyordum.
Şimdi duyunca dehşete düşüyorum.
Ama buna ben izin verdim.
Bence sorunun bir parçası da insanların bana hayır demeye korkmasıydı.
Neden?
Bence muhtemelen,
dürüst olmam gerekirse bir güç var.
Şöhretin gücü.
-Sağ ol Victoria. -Sağ ol Victoria.
İnsanlar bana hayır denmesine alışık olmadığımı düşünüyordu.
Farklı yapmam gereken şeyler konusunda
hatamı kabul edip sorumluluk alırım.
Borç içindeydim.
Değiştirmem gereken çok şey vardı.
Yolumu kaybettiğimi fark ettim.
Fark ettiğimiz en büyük sorunlardan biri markada onun izinin kaybolmasıydı.
Artık Victoria Beckham olmaktan çıkıyordu.
Başka bir şeye dönüşüyordu.
Victoria Beckham'ı Victoria Beckham'a döndürmeliydim.
Sonra bir gün aklıma bir fikir geldi.
Juergen Teller'yı aradım.
"Marc Jacobs reklamını yeniden çekmek istiyorum" dedim.
Normalde kendimi tekrar etmem, yeni bir şey yaparım
ama özel bir şeydi çünkü bu onun fikri ve kendi markasıydı.
10 yıl önce beni çektiğinde alay konusu olmuştum.
Ama kendim için o imajı yeniden istedim.
O fotoğrafla bir şey söylemek istedim.
Kontrolü eline aldı.
İnsanlar eğlenceli ve güzel buldu ama gerçekti.
Yeniden odaklandı, ürünü üstünde titizlikle çalıştı,
vizyonunu, onu o yapan şeyleri,
o şıklığı, o cazibeyi yansıttı.
Elimi taşın altına koyup işimi yönetmeye başlıyordum.
Fazlasını yapmak istiyordum.
Muhteşem.
-Harika. -Merhaba Victoria.
Teşekkürler.
Ben de bildiğim şeye geri döndüm.
Gerçekten evden çalışıyorum.
Burada bir makyaj aynam var.
Sizinle paylaşmak istedim.
Her gün sizinle makyajımı paylaşacağım. Başlıyoruz hanımlar.
Beauty'yi piyasaya sürdüğümde ne yaratmak istediğimi biliyordum
çünkü ömrümün yarısı makyaj koltuğunda geçiyordu.
Fırçanın ucunu alıyorum
ve bu koyu renge sürüyorum.
Spice Girls'deyken hep makyaj sandalyesinde oturuyordum.
İnsanlar dumanlı göz makyajını benimle özdeşleştirmişti.
Şunu söylemek istedim,
"Ben böyle yapıyorum, sen de yapabilirsin."
Dumanlı göz makyajımı yapmak için sadece bir ürün kullanıyorum.
O tek ürün…
İçgüdülerime güvendim.
İnsanların gerçek beni görmesine izin verdim.
Kusura bakmayın, çok ideal bir çekim değil.
Bu konuda iyi değilim.
Nasıl bir tepki alacağımı görmeyi bekliyordum.
Tanrım.
İnanılmazdı.
Beauty başarılı olmuştu ve sonunda bir şeyler yolunda gidiyordu.
Tanıştığımıza memnun oldum. Saçına bayıldım. Muhteşem.
Bu da kendime inanmamı sağladı.
Ama devam etmem gerektiğini biliyordum.
Çok teşekkürler.
Çünkü moda markam hâlâ zor durumdaydı.
DEFİLEYE İKİ SAAT KALA
Ne yapacağız?
Kızlar saç ve makyajda iki, üç, dört saat harcıyor.
Yüksek topuklu ayakkabılar giyiyorlar, ıslanmaması gereken giysiler giyiyorlar
ve onları içeriden kapalı alana götürmemiz gerekiyor.
Her iş dalında girişimci yaptığı işe kendi kişiliğini katar.
Başarının azimle geldiğini bilirler.
Durmadan devam etmelisin.
Bu sende yoksa, azimle durmaksızın devam edemiyorsan
başarısızlık kaçınılmazdır.
Bu sektörde yerimi kazanmak için çok çalıştım.
Yarattığım tüm bu şeyi kaybetmek istemiyorum.
Siktir et.
Ne olursa olsun bu defileyi yapacağız.
Millet, provaya başlıyoruz. Lütfen pisti boşaltın.
Ayakkabıları giyelim, merdivenden inerken kızları tutun.
-Ben tutarım. -Öyle yapalım.
Kızlar, kaymamanız için merdivenden indiğiniz sırada
biri elinizden tutacak.
Prova yapmazsanız zamanlamayı tutturmakta zorlanmanızdan endişeleniyorum.
Sorunsuz geçeceğinin garantisi yok.
Bu beni endişelendiriyor çünkü kontrolün elimde olmasını seviyorum
ama bunu yansıtmamaya çalışıyorum
çünkü o zaman her şey darmadağın olur.
Gerçek bir koleksiyon oluşturmak, defile düzenlemek için
inanılmaz bir emek harcanıyor.
Altı ay boyunca ilham panoları, provalar, kumaş seçimi.
İnsanlar o söz konusu kıyafeti
bu işi seven, buna heves ve heyecan duyan birinin mi tasarladığını
yoksa bir tüccarın ruhsuz bir şekilde mi tasarladığını
gayet iyi anlayabiliyorlar.
En başından beri gelişimini gördüm.
"Bir marka oluşturabilirim" dediği günlerden
New York'taki ilk defilesine kadar.
Ve şimdiye kadar.
Victoria ilk kez bu kadar büyük bir şey yapıyor.
Yaratıcı bir insanın yolculuğunda
seni sen yapan şey aldığın kararlar oluyor.
Victoria'yla çalıştığım beş yılda
benim işim
"Tamam, köklerini besleyelim de geliş" demekti.
Moda tasarımcısı olmak istiyorsa
o sürecin her anında kendine karşı dürüst olmalı.
Onu bulmasını istedim
çünkü hayallerinin peşinden koşmak kendini bulmaya çalışmaktır.
DEFİLEYE 30 DAKİKA KALA
Sonra da podyum.
Hâlâ yağmur yağıyor mu?
-Hayır, durdu. -Durdu.
-Tamam, kızları sıraya sokalım mı? -Evet.
Herkes soğukta bekliyor. Defileye başlamamız gerek.
İyi misin? Emin misin?
Emin misin? Üşüyor musun?
Merak etme.
-Merak etme. Cidden mi? -Ceketimi al.
-Maraton koşmuş gibisin. -Neden bu kadar titrediğimi bilmiyorum.
Seni fırına koyacağız!
Defileden önce oturabileceğin sessiz sakin bir yer ayarladık.
Diğer şatoda, podyumun hemen yanında.
Birden fazla şaton mu var?
Anna'yı alıyor musun? Peki, birazdan görüşürüz.
Tamam.
Vay canına.
Pek hazır görünmüyorsunuz.
Moda basını olarak bir sürü defile izliyoruz
ve bir aydır yollardayız.
Oraya vardığımızda ıslaktı ve soğuktu.
Daha yapacak çok şey olduğunu görebiliyorduk.
Yağmur beklenmiyor mu?
Victoria tamamı kendisini desteklemeyen bir seyirci grubu karşısındaydı.
Yapabilirsek insanları oturtmaya çalışacağız.
Evet, araya.
Tüm kızları sıraya alabilir miyiz? Lütfen yerinizi alın. Teşekkürler.
-Jasmine hazır mı? -Hayır. Bak, insanları oturtuyor.
Yerimi biliyor musunuz?
-Evet, ben… -Tabii.
Lucien Pagès'ten biri lazım.
Kabaca biliyorum ama numarayı tam bilmiyorum.
Aslında siz diğer taraftasınız. Buradan geçebiliriz.
-Ne durumdayız? -Daha oturamamışlar.
-Biraz daha zaman lazım. -Biraz daha mı?
Victoria yanımda. Söyle.
Çok kişi hâlâ ayakta.
Jasmine beklememizi söylüyor çünkü insanları oturtuyor.
-Niye? Geç mi kaldılar? -Önemli kişiler geç kaldı.
Tamam. Teşekkürler.
Zamanımız azalıyor çocuklar.
Onları sıraya sokalım. Endişeleniyorum.
Evet, haklısın. Bu doğru karar. Hadi.
Soğuk ve yağmurlu olduğu için üzgünüm
ama muhteşem görünüyorsunuz.
Bugün giydiğiniz bu koleksiyondaki kıyafetlere
bir sürü insan çok emek harcadı.
Şimdi sıra sizde kızlar.
Her birinizi seviyoruz.
Çok teşekkür ederim. Bol şans.
Hadi yapalım!
-Bol şans. -Bol şans.
Bol şans.
Bu defile çok önemli.
Sadece benim için değil, tüm ekibim için.
Bana inanan herkes için.
İş ortaklarımın mutlu olmasını istiyorum.
Çocuklarımın gurur duymasını.
David'in gurur duymasını.
O bana inanmasaydı hâlâ bir markam olmazdı.
İşin sonuna geldim, kızlar podyuma çıkmayı bekliyor
ve bunların hiçbirini benden daha iyi bilen biri yok.
-Çanta olmamalıydı. -Ne?
-Apolline'in kombininde. -Siktir, pardon.
Çıkarılmalıydı. Üzgünüm. O çanta Apolline'de olmamalıydı.
Sorun değil.
-Vay canına. -Muhteşem.
Vay canına.
İnanılmaz.
Victoria'ya hep şöyle dedim,
"Sola bakma. Sağa bakma. Sadece olduğun gibi ol."
Bence başarısının ardında yatan da bu.
O akşam hayallerine ulaştığını hissettim.
Gerçekten tam da olmak istediği yerdeydi.
İnanılmaz. Bu bambaşka bir seviye.
-İnanılmaz. -Çok teşekkürler.
Asla pes etmedi ve nihayet işe yaradı.
İşi yoluna koyduk.
Ama bu daha çok küçük bir adım.
Daha ulaşmadığımız kocaman bir dünya var.
İnanılmazdı. Tebrikler.
Bu işin temellerini atmaya başladığımda Cruz'a hamileydim.
Bu noktaya gelmek neredeyse 20 yıl sürdü.
Şimdi gerçekten işi büyütmeye başlayabilirim.
Ağaçlar ne kadar güzel çiçek açmış!
Ama duydun mu? Onları dinle. Oraya vardığında onları dinle.
-Ağaçları mı dinleyeyim? -Sen dinle.
Burada yaptıkların inanılmaz.
Sizin için yaptım.
Öyle.
Biliyorum.
Bu harika.
Çocuklar orada mı?
Duymuyor musun? Top oynuyorlar.
-Pardon, bir dakika. -Top bana doğru geliyor sandım.
Rica ederim.
Üstüne top geldiğini görünce bir insanın içgüdüsel olarak…
Koşup vurması.
…vurması inanılmaz, bana kalsa…
Yerden alır ya da eğilirsin.
İşler senin için tamamen değişti.
Artık rahatlayıp arkana yaslanacak kadar güvende hissediyor musun?
Çok azimlisin, çok tutkulusun, kendini adamış durumdasın.
-Bu iyi mi yoksa kötü mü? -Tanrım, harika.
Harika… Ben…
Bu beni çok duygulandırıyor
çünkü hep kendini kanıtlamaya çalışıyorsun.
Seni "Tamam, başardım" demekten alıkoyan şey ne?
Çünkü uzun yıllar mücadele verdim, bir şey kurdum.
Şimdi bir fırsat yakaladığımı düşünüyorum ve bunu kaçırmak istemiyorum.
Kime kanıtlamaya çalışıyorsun?
Belki de çoğunlukla sana.
Senden yardım istemek zorunda kaldığım
tüm o zamanlar için elbette kötü hissediyorum.
Bana kanıtlamana gerek yok.
Hayır ama bunu kendim istiyorum.
İstiyorum.
Defileden sonra sahne arkasında seni ve çocukları görünce
ilk kez olmasa bile
gerçek anlamda benimle ne kadar gurur duyduğunuzu gördüm.
Anlıyor musun?
Açıkçası peynirli sandviç yapsan da seninle gurur duyardık.
Dürüst olalım, çok iyi peynirli sandviç yapamıyorum.
Doğru, yapamıyorsun.
Ama önemli değil.
Hayır ama bilmiyorum. Hâlâ yapmak istediğim çok şey var.
Bence kendine kanıtlamaya çalışıyorsun, bana değil.
-Belki de. -Bence çok inatçısın.
Herkesin yanıldığını kanıtlamaya çalışıyorsun.
Evet ama başarmak
çok iyi hissettiriyor, yalan yok.
Gururluyum ve hırslı olduğumu söylemekten utanmıyorum.
Hâlâ yapmak istediğim çok şey var.
Şimdi ikimiz de… Ben neredeyse 50'yim. Sen 51 yaşındasın.
-Tanrım. David! -Şey…
-Ama sen… -Toplam 101'iz.
-101'e göre fena görünmüyoruz. -Ama…
Sırada ne var?
-Bir bebek daha mı? -Bu çok…
Bir bebek daha mı? Tanrım. Hayır.
Hâlâ yapmak istediğimiz çok şey var.
-Yani durmuyor musun? -Henüz durmuyorum.
Herkese iyi akşamlar.
Burada Yılın Girişimcisi ödülünü sunacağım için çok heyecanlıyım.
Başta reverans mı yapsam?
Neden? Kral mı var?
-Selam evlat. -Nasıldı?
Selam.
"Harika kocam David'e güzel ailemiz için teşekkürler,
sonsuza dek minnettarım" diyeceğim.
-Sadece bu kadar mı? -Sadece bu kadar.
İlham verici, benim için dünyalar kadar değerli,
muhteşem annem Victoria Beckham.
-Çok tatlı. -Çok tatlı.
-Ağlıyor musun? -Hayır.
-Evet, öyle. -Hayır.
Hayır! Evet!
-Bence içinde bir şey yok. -O zaman neden deşiyorsun?
Sadece baktım. Orada bir şey yok.
-Var sanıyordum. -Hoş değildi.
-Hayır, öyleydi.
Seninle gurur duyuyorum. Öpmeyeceğini biliyorum.
Hayır çünkü saçıma ve makyajıma iki saat harcadım.
Sahte bronzluğun ceketime bulaşamaz.
Sorun değil.
Harper, gelmek ister misin?
Neden Harper's Bazaar deniyor?
Derginin adı bu.
Benim yüzümden sanıyordum.
Yılın Girişimcisi ödülümüzü takdim etmek üzere
sahneye Harper Beckham'ı davet ediyorum.
Gideyim mi?
Çok gerginim.
Burada Yılın Girişimcisi ödülünü sunacağım için çok heyecanlıyım.
Özellikle yarın okul olduğu için. Umarım ödevimi yapmamam sorun olmaz.
Yılın Girişimcisi ödülünü ona vermekten gurur duyuyorum.
İlham verici, benim için dünyalar kadar değerli,
muhteşem annem Victoria Beckham.
Alt yazı çevirmeni: Şebnem Öztürk