(กรุงปารีส)
สวัสดีค่ะ ทุกคน
ไงคะ
(วิคตอเรีย เบ็คแฮม)
เจนน่าจะใกล้มาถึงแล้ว ลาร่าน่าจะใกล้มาถึงแล้ว
ฉันอัดคาเฟอีนมาเต็มแม็กซ์เลย
- สบายดีไหม - คุณบอกว่าจัดที่นั่งอยู่ใช่ไหม
- ใช่ค่ะ นี่ - ค่ะ โอเค
- สรุปจิอันคาร์โลมาได้ - ค่ะ เขาเพิ่งส่งข้อความมา
โอเค คุณจะให้เขานั่งตรงไหน
- ข้างคารีน รอยต์เฟลด์ - โอเค
โจเอล, คริสทีน, เยอร์เกน โดวิลและเฮเลน่า เพราะงั้น…
เราไม่ให้เขา…
- เขาจะอยู่ฝั่งตรงกันข้ามค่ะ - โอเค
- กับคาร์เมน แคสและคนน่ารักๆ อีกสองสามคน - โอเค
วันงานแฟชั่นโชว์มักโกลาหลเสมอ
ฉันกังวลเรื่องกระโปรงนั่น
ฉันนอนดึกเพราะกังวลเรื่องลุคนั้นทั้งลุค บอกตามตรงเลย
นางแบบชื่อเฟลิซเป็นคนใส่ชุดนั้น เธอน่าทึ่งมาก
กระโปรงนั่นซีทรู
เราตั้งใจจะทำอีกตัว แต่เราไม่มีเวลา
- คุณไม่ได้นอนเลยเหรอ - ก็ใช่น่ะสิ
เราเสร็จงานที่นี่ตอนตีสามของวันนี้
กลับมาที่ห้องเสื้อตอนเก้าโมงเช้า
แค่ทำให้แน่ใจว่าเราจะทำทุกอย่างเสร็จ
อย่าโกหกนะ มันเครียดจะตาย
บอกว่ามันเครียดไง
งานจะเริ่มในอีกหกหรือเจ็ดชั่วโมง
และเราใกล้จะเสร็จแล้ว
- ใกล้จะเสร็จแล้ว - มาแล้ว
เวลาที่ให้คนบ้าบงการ…
ฉันชอบเรียกตัวเองว่าคนบ้าบงการ ในทางบวกนะ
เวลาที่ให้คนชอบบงการ…
มาอยู่ในสถานการณ์ที่บงการไม่ได้
มันจะทำให้พวกเขารู้สึกอึดอัดมาก
ชีวิตของฉันอยู่เหนือการควบคุมนับครั้งไม่ถ้วน
ทั้งเรื่องการถูกรังแก และหลังจากนั้นก็
ข้อความที่ถูกเขียนเกี่ยวกับฉัน คำพูดเกี่ยวกับฉัน
ไว้เจอกันนะ
มีหลายอย่างเหลือเกินที่ฉันควบคุมไม่ได้
และในวันงานแฟชั่นโชว์ นั่นแหละที่ทำให้ฉันประหม่า
(สี่ชั่วโมงก่อนงานแฟชั่นโชว์)
ตอนนี้ทุกอย่างกำลังดูดีขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
อะไรๆ กำลังเข้าที่เข้าทาง
เราคว่ำเทียนเผื่อเอาไว้ ไม่ให้มันโดนฝน
- เรามีห่านด้วย - พระเจ้า มันดูน่าทึ่งมากเลย
มันจะต้องออกมาดีแน่ๆ
ตอนนี้จอภาพตรงแล้ว ทอดไปจนถึงเพดาน ทุกอย่างดูยอดเยี่ยม
อากาศแบบนี้ทำให้ฉันกังวล มากกว่าอากาศในวันแต่งงานฉันอีก
ใช่ ใช่เลย
วันแต่งงานฉันฝนตกนะ แต่วันนี้ห้ามตก
ใช่ เรื่องนี้สำคัญกว่า
อย่ามองไปตรงนั้นกัน อย่ามองทางขวาหรือซ้าย
ทีมฉันสั่งห้ามฉันดูพยากรณ์อากาศ
เมื่อเดินเข้าไปในที่จัดงานวันนี้
เราจะสัมผัสได้ถึง ความทะเยอทะยานมหาศาลที่คุณมี
มันเป็นหนทางที่ยาวไกล
ผมจำตอนที่คุณจัดแฟชั่นโชว์เล็กๆ แบบส่วนตัวที่นิวยอร์กได้
คุณคิดอะไรอยู่ วิสัยทัศน์คุณเป็นยังไง
ฉันทำแบบนี้มาประมาณ 17 ปีแล้ว
ธุรกิจนี้ผ่านเรื่องราวต่างๆ มามากมาย
และในฐานะแบรนด์อิสระ
สิ่งที่เราทำสำเร็จเป็นสิ่งที่ฉันภูมิใจมาก
คิดถึงเรื่องดีๆ ที่ได้จากอากาศหนาวสิ
ผิวพวกเขาจะเต่งตึงมาก ใช่ไหม
และหัวนมที่เด่นชัด
หวังว่าฮาร์เปอร์จะเอาเสื้อโค้ตมาด้วยนะ ไม่ก็แจ็กเกต
แรงกดดันเยอะมากค่ะ
ฉันต้องการให้งานนี้ประสบความสำเร็จครั้งใหญ่
ธุรกิจนี้คือทุกอย่างของฉัน
มันคือตัวตนที่แท้จริงของฉัน
แต่มันเป็นการเดินทางที่โหดมาก
ฉันเกือบเสียทุกอย่างไปแล้ว
และนั่นเป็นช่วงเวลาที่มืดมนมาก
ฉันเคยร้องไห้ก่อนไปทำงานทุกวัน
เพราะฉันรู้สึกเหมือนต้องไปดับไฟน่ะค่ะ
มาคุยเรื่องครอบครัวเบ็คแฮมกัน
- ขึ้นพาดหัวข่าวตลอดแต่… - ราชวงศ์ในอีกรูปแบบหนึ่ง
สิ่งที่ฉันสนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้คือการใช้ถ้อยคำ
ว่า "สามี" กอบกู้เธอ… กอบกู้ธุรกิจเธอไว้
- อธิบายได้ไหมคะ - เรื่องนี้…
เราติดลบหลายสิบล้าน
ใช่ ฉันกลับบ้านไปเจอสามี
แต่เขาก็เป็นหุ้นส่วนธุรกิจของฉันด้วย
ดังนั้นฉันก็เลยจะคุยกับเขา
ฉันต้องคุย เขาเป็นคนลงทุน
และฉันเกลียดที่ต้องทำแบบนั้น เกลียดสุดๆ
เราทั้งคู่นั่งอยู่ตรงนั้นและดูสิ่งที่ผมลงทุนไป
และผมคิดว่าส่วนหนึ่งของบทสนทนานั้น ทำให้ผมเสียใจ
เพราะวิคตอเรียเป็นผู้หญิงที่มีศักดิ์ศรี
ตอนเราเจอกัน เธอรวยกว่าผมเยอะ
เธอเป็นคนซื้อบ้านหลังแรกของเรา ในฮาร์ตฟอร์ดเชอร์
ที่รู้จักกันในนามพระราชวังเบ็คกิงแฮมด้วย
ดังนั้นการที่เธอต้องมาหาผม และพูดว่า
"เราต้องการเงินเพิ่ม ธุรกิจต้องการเงินเพิ่ม"
มันเป็นเรื่องยากสำหรับเราทั้งคู่
เพราะผมไม่มีเงินเพื่อจะทำการนี้ต่อไปแล้ว
และในที่สุด ผมก็บอกว่า "เราทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้"
ทั้งบริษัทถล่มทลายลงมา
ฉันกำลังจะเสียธุรกิจไป
ฉันต้องการการลงทุนจากภายนอก
ฉันต้องการคนมาช่วย
วิคตอเรียไม่ได้มองหาหุ้นส่วน ที่จะลงทุนเป็นตัวเงินเฉยๆ
เธอต้องการหุ้นส่วนที่รู้จักธุรกิจ
เข้าใจความฝันของเธอ
และมีความสามารถที่จะทำให้มันเป็นจริงได้
ตอนที่ผมมองดูธุรกิจ คุยกับผู้คน
คุยกับคนนอกธุรกิจ
ผมก็ได้รู้ว่าสถานการณ์หนักหนามาก
มันคือหายนะของจริง
เราเริ่มมองไปที่สื่อ
มันเลวร้ายมาก
พวกเขาบอกว่า "นี่เป็นธุรกิจที่แย่ที่สุด"
จากนั้นก็มองไปที่สมุดบัญชีและตัวเลข
ขาดทุน
ไม่เคยได้กำไร
บอกตามตรง ผมไม่เคยเห็น อะไรที่เกินเยียวยาขนาดนี้มาก่อน
ตอนที่ฉันเจอเดวิด เบลฮัสเซน
ฉันรู้ว่าความฝันของฉัน คือการให้เขาลงทุนกับธุรกิจของฉัน
แต่มันเหมือนมีเรือลำมโหฬารที่แล่นออกไปแล้ว
และคุณต้องกลับลำเรือนั่นซะ
และฉันก็ไม่รู้ว่า เขาพร้อมสำหรับความท้าทายนั้นไหม
นั่นทำให้ฉันเครียดมากเพราะฉันสิ้นหวังจริงๆ
ไม่ใช่แค่เพราะเงิน
แต่เพราะผลประโยชน์ทุกอย่าง ที่เขาสามารถสร้างให้เราได้
ผมไม่เคยลงทุนกับอะไรที่ไม่รู้สึกใช่ ผมไม่ทำ
ดังนั้น หลังจากที่ปิดสมุดบัญชี
ผมก็บอกว่า "เราจะไม่ทำ ช่างมันเถอะ ไม่มีทาง"
ฉันรู้สึกใจสลาย แหลกเหลวเป็นเสี่ยงๆ
เพราะฉันใช้เวลานานมากกว่าจะมาถึงจุดนี้
ผมเลยต้องประกาศให้ทีม ให้ทุกคนรู้ว่า "ขอโทษทีครับ เราตัดสินใจไม่ลงทุน"
จากนั้นผมก็ออกไปเที่ยวกับภรรยาในคืนวันเสาร์
เธอดูสวยสะพรั่งมาก
ผมเลยถามว่า "คุณใส่ชุดของอะไร"
"วิคตอเรีย เบ็คแฮม"
ผมถามว่า "คุณซื้อชุด ของวิคตอเรีย เบ็คแฮมเยอะไหม"
และเธอก็ตอบว่า "เพียบเลยละ ฉันชอบมัน มันสวยมาก"
และเปลวไฟเล็กๆ ตรงนั้นก็กลายมาเป็นไฟโหม
ในวันจันทร์ ผมเรียกทั้งทีมมารวมตัวกัน และเราพูดว่า "เราต้องทำ"
"ถ้าล้มเหลว ก็คือล้มเหลว"
ดังนั้น เราเลยลงนามครับ
ผมจำได้ว่าเธออารมณ์อ่อนไหวมาก
และเธอบอกผมว่า "ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง"
ฉันไม่เคยกลัวที่จะทุ่มเททำงานหนัก
แต่ฉันไม่รู้เลยว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหน
(สามชั่วโมงก่อนงานแฟชั่นโชว์)
- ลูกดูน่าทึ่งมาก - ขอบคุณค่ะ
สวยมากเลย มีความสุขไหม
ลูกแต่งหน้าทำผมสวยมาก สวยกันทั้งคู่เลย
- ผมหนาว - สวยจัง
วิคตอเรียในโหมดจัดงาน เห็นได้ชัดว่าเธอมีสมาธิมาก
- เธออยู่ไหน - ทางซ้าย โน่นค่ะ
เธอตรวจดูคอลเลกชัน ตรวจดูลุค
ตรวจดูนางแบบ ตรวจดูดนตรี
ผมไม่เคยเห็นภรรยาผมป่วนปั่นเลย
ปีนี้ต่างออกไป
และบอกได้เลยว่าเธอเป็นแบบนี้ครับ "โอเค ไปก่อนนะ"
โอเค ฉันมีข่าวมาบอก
- เฟลิซตกจักรยาน - โอเค
และขาของเธอเป็นแบบนี้
- อะไรวะเนี่ย - และเธอต้องใส่กระโปรงซีทรู
- เธอไม่เป็นไร - โชคดีไปที่เธอไม่เป็นไร
กระโปรงยาวแค่ไหน มันคลุมเข่าหรือเปล่า
ฉันบอกว่า"แต่งตัวซะ เดี๋ยววิคตอเรียจะดูเอง"
ทำไมเราไม่เปลี่ยนลุคของเธอล่ะ
เพราะไม่รู้ว่าจะพอดีตัวเธอไหม
เราลองหาคนที่สัดส่วนคล้ายกันได้นะ
- ลองคิดดู - ไหนจะความยาวอีก อะไรอีก
ฉันอยากลองเก็บกระโปรงนั่นไว้นะ คุณไม่อยากเหรอ
กระโปรงเธอยาวถึงนี่ แต่เดี๋ยวคุณก็เห็นแหละ
แน่นอน เดี๋ยวก็เห็นกัน
ฉันว่าเราควรดูตัวเลือกทั้งหมด
แป๊บนะ
ทำไมเราไม่ลองให้เฟลิซใส่ลุคนี้ และดูว่ามันจะเป็นยังไงล่ะ
มันยังมาไม่ถึง
ถ้าฉันเรียกเธอมาอธิบายสถานการณ์ให้ฟังล่ะ
คุณไม่ถูกใจกางเกงใช่ไหม
กางเกงดำกับเสื้อชมพูเหรอ
ไม่ใช่กางเกงดำธรรมดานะ กางเกงคอร์เซ็ต
กางเกงพวกนั้นสวยเวอร์เลย
- เรา… - ตอนเราใส่…
มันยากที่จะเปลี่ยนลุคในนาทีสุดท้าย
เพราะทั้งสัปดาห์ก่อนหน้านั้น เราทนทุกข์ทรมานกับมันมาตลอด
"นี่คือลุคที่ถูกต้องสำหรับนางแบบคนนี้ใช่ไหม"
ดังนั้นการเปลี่ยนลุคก่อนเริ่มงาน จึงไม่ใช่เรื่องที่ควรทำค่ะ
ตอนนี้แทนที่จะเป็นกระโปรง เราได้กางเกงมาแทน
เพราะเราต้องปิดขาเธอ รอยช้ำที่เข่าของเธอชัดมาก
พระเจ้า เครียดจนต้องดื่มเลย
สาหัสเหมือนกำลังคลอดลูกแฝดสาม
แบบว่า "ออกมาแล้วหนึ่งคน" "แต่ยังเหลืออีกสองคนนะ"
อีกห้านาที เราจะมีเพลงพอ
ยังไม่ใช่เวอร์ชันสุดท้าย แต่มีเพลงพอให้เริ่มซ้อมได้
ทุกคน ถ้าไม่มีเพลง ฉันก็ต้องร้องเองแล้ว
- นั่นมัน… - แบบว่า
ฉันหมายถึง…
ฉันว่าทุกคนโอเคกับมันนะ
ฉันกับเคลมองต์ เราจะเป็นเหมือนซอนนี่แอนด์เชอร์คู่ใหม่
โอ้ ผมชอบนะ
เอาละ งั้นเราก็แค่ต้องรอเพลงที่มิกซ์คร่าวๆ
ใครก็ได้เอาไมค์ไปที ถือแล้วจะเครียดเพราะความหลัง
โอเค เอาละ
- ไม่เป็นไรหรอก - เราไม่เป็นไร โอเค
- เวรละ ฝนเริ่มตกแล้ว - ไม่นะ
โอเค ขอโทษนะ
- ได้ข่าวว่าฝนเริ่มตกแล้ว - ฝนเริ่มตกแล้ว
ขอโทษนะ ทุกคน
โอ้ว้าว
แบบว่าฉันพูดไม่ออกด้วยซ้ำ
ให้ตายเถอะ
ไม่นะ!
ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี
ให้ตายสิ ฉันทำไม่ได้
ถ้าฉันสติแตก มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย
ไม่ช่วยอะไรได้เลยสักนิด
งานแฟชั่นโชว์นี้ทุ่มทุนสร้างมาก
ทั้งความพยายาม ทั้งพรสวรรค์ ความหลงใหลของผู้คนมากมาย
ฝนตกจริงๆ จังๆ เลยนะเนี่ย
ฉันรับไม่ได้ ฉันอาจต้องไปนั่งทำใจให้สงบหน่อย
ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย
ไม่จริงน่า
ล้อเล่นแน่ๆ
เดาว่าเราจะเลื่อนไปก่อนใช่ไหม
ใช่ เราต้องเลื่อนไปก่อน ต้องเลื่อน
เราเริ่มงานทั้งที่เห็นว่า ฝนตกโครมๆ แบบนี้ไม่ได้
ไม่ได้
วิคตอเรีย ขึ้นอยู่กับคุณแล้วละว่า คุณอยากจะเอายังไง
เธอรู้ความท้าทาย
เธอรู้ว่าเกมอาจจะหยุด หรือดำเนินต่อไปอย่างยากลำบาก
ตอนที่ผมมาเป็นหุ้นส่วนกับวิคตอเรีย
ธุรกิจอยู่ในสถานการณ์ที่ท้าทายมาก
ผมเลยต้องเข้าใจว่า
เธอจะสามารถยอมรับ ในสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นได้จริงๆ หรือเปล่า
นานเป็นปีๆ ผู้คนพูดแต่สิ่งที่เธออยากได้ยิน
ผมจำค่าใช้จ่ายได้อย่างหนึ่งได้ มันคือค่าต้นไม้ในออฟฟิศ
เพราะเธอชอบต้นไม้
ค่าใช้จ่ายนั้นอยู่ที่ประมาณ 70,000 ต่อปี
แล้วก็มีค่าจ้างคนรดน้ำต้นไม้
ปีละ 15,000
และนั่นเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้นครับ
(กรุณางดใช้เสียง)
ผมเลยไปหาเธอและตัดสินใจ บอกความจริงอย่างที่มันเป็น
ผมไม่รู้ว่าเธอจะมีปฏิกิริยายังไง
ผมบอกว่า "วิคตอเรีย เราต้องเปลี่ยนทุกอย่าง
ปรับโครงสร้างธุรกิจใหม่และมันจะเจ็บปวดนะ"
พอพูดจบ เธอก็แค่ฟังและเงียบไปสักพัก
ฉันยอมรับแต่โดยดีค่ะ
และการรับฟังเรื่องราวพวกนั้นก็ไม่ง่ายเลย
ฉันไม่เคยเรียนบริหารธุรกิจ
ฉันมาจากวงการบันเทิง
บริษัทของเราเป็นบริษัทบันเทิง
ที่ไม่เคยได้ทำงานทางแฟชั่นมาก่อน
ตอนนั้นฉันไม่รู้ตัวเลย
แต่สิ่งที่เสียไปโดยเปล่าประโยชน์ ทำเอาฉันอึ้งเลยค่ะ
แบบว่า ฉันมีผ้าซับในของเสื้อนอกตั้ง 15 แบบ
คนคิดกันว่าฉันเคยชิน กับการได้สิ่งที่ดีที่สุดและได้ทุกอย่าง
ของแปลกๆ อย่างเก้าอี้ที่บิน จากฟากโลกหนึ่งไปอีกฟากโลกหนึ่งได้
ตอนนี้พอรู้แล้ว ฉันก็สยองไปเลยค่ะ
แต่ฉันเองที่ปล่อยให้มันเกิดขึ้น
และฉันคิดว่าส่วนหนึ่งของปัญหา
คือทุกคนกลัวมากที่จะเห็นต่างจากฉัน
ทำไมครับ
ฉันคิดว่าน่าจะ
เป็นเพราะอิทธิพล ถ้าให้พูดตามตรง
อิทธิพลของคนดัง
- ขอบคุณ วิคตอเรีย - ขอบคุณครับ วิคตอเรีย
ผู้คนคิดว่าฉันไม่ชินกับการได้ยินคำว่า "ไม่"
ฉันจะยอมรับความผิดพลาดและรับผิดชอบ
ในสิ่งที่ฉันทำลงไป สิ่งที่ฉันควรทำต่างออกไป
และฉันเป็นหนี้
มีหลายอย่างที่ฉันต้องเปลี่ยน
ฉันรู้ตัวว่าแนวทางของฉันหายไป
หนึ่งในปัญหาใหญ่ที่เราพบ
คือตัวตนของเธอจางหายไปจากแบรนด์
มันไม่กลายเป็นวิคตอเรีย เบ็คแฮมอีกแล้ว
มันกำลังกลายเป็นอย่างอื่น
ฉันต้องใส่ตัวตนวิคตอเรีย เบ็คแฮม กลับไปที่แบรนด์วิคตอเรีย เบ็คแฮม
จนวันหนึ่ง ฉันก็ผุดไอเดียขึ้นมา
ฉันโทรหาเยอร์เกน เทลเลอร์
และพูดว่า "เยอร์เกน ฉันอยากเอา แคมเปญของมาร์ค เจคอบส์กลับมาทำใหม่"
ปกติผมจะไม่ทำงานเดิมซ้ำ ผมอยากทำอะไรใหม่ๆ มากกว่า
แต่มันค่อนข้างพิเศษ เพราะมันเป็นความคิดของเธอ
และเป็นแบรนด์ของเธอเอง
ตอนที่เขาถ่ายภาพฉันเมื่อสิบปีก่อน
ฉันถูกหัวเราะเยาะ
แต่ฉันอยากทวงภาพนั้นคืนมาเพื่อตัวฉันเอง
ฉันอยากใช้รูปนั้นสื่อสารบางอย่าง
เธอคุมเอง
และคนก็เข้าใจ "สนุกดีนะ เยี่ยมเลย" แต่มันตรงไปตรงมา
เธอกลับไปลุยงาน กลับไปโปรโมทสินค้าจนสายตัวแทบขาด
ใช้วิสัยทัศน์ของเธอ สิ่งที่เป็นตัวตนของเธอ
ความเก๋ไก๋ ความหรูหรา
ฉันเริ่มเผชิญหน้ากับความท้าทาย
เพื่อก้าวนำธุรกิจของฉัน
และฉันอยากทำมากกว่านี้
วิเศษมาก
- น่าทึ่งมาก - สวัสดีค่ะ วิคตอเรีย
ขอบคุณค่ะ
ฉันเลยกลับไปหาสิ่งที่ฉันรู้
ฉันกำลังทำงานจากที่บ้านจริงๆ
ฉันมีกระจกแต่งหน้าของผู้เชี่ยวชาญ
และแค่อยากแบ่งปันกับคุณ
แค่โชว์ให้เห็นว่าฉันใส่ชุดอะไร พวกการแต่งหน้า ในชีวิตประจำวัน
เอาละนะ สาวๆ
ตอนฉันเปิดตัวผลิตภัณฑ์ความงาม ฉันรู้ว่าตัวเองอยากสร้างอะไร
เพราะฉันรู้สึกว่า ตัวเองใช้เวลาครึ่งชีวิตบนเก้าอี้แต่งหน้า
เอาแปรงหัวฟุ้งมา
และฉันจะใช้มันแตะสีที่เข้มขึ้น
ตอนฉันอยู่ในสไปซ์เกิร์ลส์ ฉันนั่งบนเก้าอี้แต่งหน้าตลอดเวลา
สิ่งที่คนเห็นแล้วนึกถึงฉันจริงๆ
คือตาสโมกกี้อาย
ฉันเลยอยากบอกว่า
"ฉันแต่งตาแบบนี้นะ ถ้าฉันแต่งได้ คุณก็แต่งได้"
ฉันใช้แค่ผลิตภัณฑ์เดียวสร้างสโมกกี้อายขึ้นมา
หนึ่งผลิตภัณฑ์นั่น…
ฉันเชื่อสัญชาตญาณตัวเอง
ฉันยอมให้คนอื่นเห็นตัวตนที่แท้จริงของฉัน
ช่วยเข้าใจกันหน่อยนะคะว่า ฉันไม่ได้ถ่ายออกมาดีเลิศ
ฉันไม่ถนัดเรื่องแบบนี้
ฉันจำได้ว่ารอดูว่าปฏิกิริยาจะเป็นยังไง
พระเจ้าช่วย
และมันเหลือเชื่อมาก
ทันทีที่ผลิตภัณฑ์ความงามประสบความสำเร็จ
การที่บางอย่างไปได้สวยในที่สุดนั้น…
ยินดีที่ได้รู้จักนะ ชอบผมหนูจัง สวยเชียว
ทำให้ฉันเชื่อมั่นในตัวเองขึ้นมาค่ะ
แต่ฉันรู้ว่าฉันต้องไปต่อ
ขอบคุณมากค่ะ
เพราะธุรกิจแฟชั่นของฉันยังคงดิ้นรนอยู่
(สองชั่วโมงก่อนงานแฟชั่นโชว์)
ฉันไม่รู้ว่าเราจะทำยังไงดี
สาวๆ ใช้เวลาสอง สาม สี่ชั่วโมง เพื่อแต่งหน้าทำผม
พวกเธอใส่รองเท้าส้นสูง
ใส่เสื้อผ้าที่เปียกไม่ได้
และเราต้องพาพวกเธอออกจากบ้าน เข้าไปในพื้นที่ที่มีที่กันฝน
ในทุกธุรกิจใดก็ตาม ผู้ประกอบการใส่ทุกอย่าง
ในบุคลิกของเขาหรือเธอลงไปในธุรกิจนั้นๆ
พวกเขารู้ว่าความสำเร็จนั้น เป็นเรื่องของความอุตสาหะ
คุณต้องทำต่อไป สู้ต่อไป
ถ้าคุณไม่มีคุณสมบัติในการพากเพียร ไม่ย่อท้อ
ผลลัพธ์อย่างเดียวก็คือความล้มเหลว
ฉันทำงานหนักเพื่อที่จะมีที่ยืนในวงการนี้
และไม่อยากเสียทุกอย่างที่ฉันสร้างขึ้นมาไป
ช่างหัวมัน
เราจะเดินหน้ากับงานแฟชั่นโชว์นี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ทุกคน เราจะเริ่มซ้อมกันแล้ว ช่วยเคลียร์รันเวย์ด้วย
มาใส่รองเท้ากันเถอะ ให้ใครสักคนจับมือสาวๆ ลงบันได
- ฉันจับได้… - ไปกันเถอะ
สาวๆ เราจะให้สักคนจับมือพวกคุณ
พาเดินลงบันไดไปจะได้ไม่ลื่น
ฉันแค่เป็นห่วงว่าถ้าเราไม่รันคิว
พวกคุณจะกะจังหวะได้ลำบาก
ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย
นั่นทำให้ฉันกังวล เพราะฉันอยากควบคุมทุกอย่างได้
แต่ฉันพยายามไม่แสดงออก
ไม่งั้นทั้งองค์กรก็จะล้มครืนลงมา
มันช่างน่าเหลือเชื่อที่การสร้างคอลเลกชัน
และงานแฟชั่นโชว์สักงาน ต้องใช้ความทุ่มเทมากแค่ไหน
หกเดือนแห่งกระดานแรงบันดาลใจ การลองชุด การเลือกผ้า
และผู้คนดูออกว่าคนที่ออกแบบเสื้อผ้าชิ้นนั้น
รัก คลั่งไคล้และตื่นเต้นกับมัน
หรือมันถูกออกแบบมาโดยคนขาย
ที่ไร้จิตวิญญาณกันแน่
การได้เห็นวิคตอเรียวิวัฒนาการมาตั้งแต่ต้น
ตอนที่เธอมีความคิดที่ว่า "ฉันอาจจะทำแบรนด์นี้"
ไปจนถึงงานแฟชั่นโชว์ครั้งแรกในนิวยอร์ก
จนถึงตอนนี้
ฉันไม่เคยเห็นวิคตอเรียทำบางสิ่ง ที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลยค่ะ
ในการเดินทางของคนที่มีความคิดสร้างสรรค์
ทุกการตัดสินใจของคุณคือสิ่งที่ทำให้คุณเป็นคุณ
ห้าปีที่ผมทำงานกับวิคตอเรีย
งานของผมคือ
"เราจะให้อาหารแก่รากตลอดเวลา เพื่อให้มันเติบโต"
ถ้าเธออยากเป็นแฟชั่นดีไซเนอร์
ก็ต้องซื่อสัตย์กับตัวเอง ในทุกช่วงเวลาของกระบวนการนั้น
ผมอยากให้เธอหามันเจอ
เพราะการทำตามความฝัน คือการพยายามค้นหาตัวเอง
(สามสิบนาทีก่อนงานแฟชั่นโชว์)
จากนั้นก็รันเวย์
ฝนยังตกอยู่หรือเปล่า
ไม่ ฝนหยุดแล้ว
- ให้สาวๆ มาเข้าแถวกันไหม - เอาสิ
ทุกคนหนาว เราต้องทำให้งานเริ่มตามแผน
คุณโอเคไหม แน่ใจเหรอ
แน่ใจไหม แค่หนาวเหรอ
ไม่ต้องห่วงค่ะ
- ไม่ต้องห่วงจริงเหรอ - เอาแจ็กเกตฉันไป
- เหมือนวิ่งมาราธอนเลย - ไม่รู้ทำไมฉันถึงตัวสั่นขนาดนี้
เราจะเอาคุณเข้าเตาอบ
ผมอยากพาคุณไปที่เงียบสงบ ให้คุณได้นั่งก่อนงานเริ่ม
ในปราสาทอีกหลัง ติดกับรันเวย์เลย
มีปราสาทมากกว่าหนึ่งหลังเหรอ
คุณจะพาแอนนาไปเหรอ โอเค เดี๋ยวเจอกันครับ
ค่ะ
โอ้ว้าว
ดูไม่ค่อยพร้อมนะ
สื่อแฟชั่นอย่างพวกเราเห็นงานแฟชั่นโชว์มาเยอะ
เราเดินทางกันมาเป็นเดือนแล้ว
และเมื่อเราทุกคนไปถึงที่นั่น มันทั้งเฉอะแฉะและหนาว
และเราทุกคนก็เห็นได้ว่าทางไปนั้นยาวไกล…
พยากรณ์อากาศว่าฝนจะไม่ตกใช่ไหม
วิคตอเรียเผชิญหน้ากับผู้ชม ที่อาจไม่เข้าข้างเธอ 100 เปอร์เซ็นต์
ฉันคิดว่าเราจะพยายามให้คนนั่งถ้าทำได้
ใช่ ระหว่างนั้น
ให้สาวๆ ทุกคนเข้าแถวเตรียมพร้อมเลยไหม เชิญประจำที่ด้วย ขอบคุณ
- จัสมินพร้อมที่จะให้เรา… - ไม่ ดูสิ เธอให้ทุกคนนั่งแล้ว
รู้ไหมว่าผมนั่งตรงไหน
- ค่ะ ฉันต้อง… - ใช่ แน่นอน
ไม่ค่ะ ฉันต้องการคนจากลูเซียง ปาเจส
ฉันรู้คร่าวๆ แต่ไม่รู้หมายเลขเป๊ะๆ
ที่จริงพวกคุณอยู่อีกฝั่งนะ เราตัดผ่านตรงนี้ไปได้
- เป็นยังไงบ้าง - คนดูยังไม่ได้นั่งกันเลย
- เราต้องการเวลาอีกหน่อย - ต้องการเวลาเหรอ
- ผมอยู่กับวิคตอเรีย คุยได้ไหม - ยังมีอีกหลายคนที่ยังไม่ได้นั่ง
จัสมินบอกว่าเราต้องรอ เพราะเธอกำลังให้คนนั่งอยู่
- ทำไมล่ะ คนมาสายเหรอ - ใช่ คนมาสาย คนสำคัญ
โอเค ขอบคุณ
เวลาเราใกล้หมดแล้ว ทุกคน
มาเข้าแถวกัน ตอนนี้ฉันกังวลแล้ว
ใช่ คุณพูดถูก ตัดสินใจถูกแล้ว ไปกันเถอะ
ฉันขอโทษที่อากาศทั้งหนาวและฝนตกด้วย
แต่พวกคุณดูสวยมาก
และหลายๆ คนทุ่มเทอย่างมาก
ให้กับเสื้อผ้าในคอลเลกชันที่คุณใส่อยู่
ตอนนี้ขึ้นอยู่กับพวกคุณแล้ว
เรารักพวกคุณทุกคน
และขอบคุณมากๆ โชคดีนะคะ
มาลุยกันเลย
- โชคดีนะ - โชคดีนะ
รักนะคะ
โชคดีนะ
งานแฟชั่นโชว์นี้สำคัญมาก
ไม่ใช่แค่สำหรับฉัน แต่สำหรับทั้งทีม
ทุกคนที่เชื่อในตัวฉัน
ฉันอยากให้หุ้นส่วนธุรกิจของฉันพึงพอใจ
ฉันอยากให้ลูกๆ ภูมิใจในตัวฉัน
ฉันอยากให้เดวิดภูมิใจในตัวฉัน
ถ้าเขาไม่เชื่อในตัวฉัน ตอนนี้ฉันคงไม่มีธุรกิจแล้ว
ดังนั้น ตอนที่ฉันจัดแถวครั้งสุดท้าย และสาวๆ กำลังรอออกไปข้างนอก
ไม่มีใครเข้าใจเรื่องเหล่านั้น มากไปกว่าตัวฉันเอง
- ลุคนั้นไม่ควรถือกระเป๋านะ - อะไรนะ
- ลุคของอะพอลลีน - ให้ตายสิ โทษที
เราควรเอามันออก ฉันขอโทษ อะพอลลีนไม่ควรถือกระเป๋าใบนั้น
ไม่เป็นไร
- ว้าว - สวยมาก
ว้าวเลย
สุดยอด
ฉันบอกวิคตอเรียเสมอว่า
"อย่ามองซ้าย อย่ามองขวา แค่เป็นตัวของตัวเองก็พอ"
และนั่นแหละที่ฉันคิดว่า ส่งผลต่อความสำเร็จของเธออย่างมาก
ฉันรู้สึกว่าคืนนั้นเธอทำให้ฝันเป็นจริงแล้ว
ฉันรู้สึกจริงๆ ว่านั่นทำให้เธออยู่ในจุดที่อยากอยู่
สุดยอด รู้อะไรไหม เหนือชั้นมากเลย
- เหลือเชื่อ - ขอบคุณมาก
เธอไม่เคยยอมแพ้ และในที่สุดมันก็ได้ผล
เรากอบกู้ธุรกิจนี้ขึ้นมาได้
แต่มันก็เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น
โลกที่เรายังไม่ได้เข้าไปลุยนั้นยังอีกกว้างใหญ่นัก
มันเหลือเชื่อมาก คุณทำได้ดีมาก
ตอนเริ่มวางรากฐานสำหรับธุรกิจนี้
ฉันกำลังตั้งท้องครูซ
และใช้เวลาเกือบ 20 ปีเพื่อมาถึงจุดนี้
และตอนนี้ฉันก็เริ่มสร้างมันขึ้นมาจริงๆ ได้สักที
(เดอะ คอตส์โวลด์ส)
ต้นไม้พวกนี้ออกดอกสวยจังเลย
แต่เคยได้ยิน… ฟังสิ พอไปถึงแล้วฟังดูนะ
- อะไร ฟังต้นไม้เหรอ - ฟังเถอะน่า
สิ่งที่คุณสร้างขึ้นที่นี่น่าทึ่งมากเลย
ผมสร้างมันให้คุณกับลูกๆ
จริงๆ นะ
ฉันรู้
สุดยอดเลย
ลูกๆ อยู่ทางโน้นเหรอ
ไม่ได้ยินเสียงพวกเขาเตะบอลไปทั่วเหรอ
- โทษที แป๊บนะ - นึกว่าลูกบอลพุ่งเข้ามาหาฉันซะอีก
ด้วยความยินดี
ฉันอึ้งจริงๆ นะที่มีคนเห็นลูกบอลลอยเข้ามาหา
แล้วสัญชาตญาณสั่งให้…
- วิ่งไปเตะมัน - เตะมัน สัญชาตญาณของฉันคือ…
หยิบขึ้นมาหรือไม่ก็หลบ
อะไรๆ กลับมาเข้าทางคุณแล้ว
คุณรู้สึกมั่นใจพอที่จะนั่งพักสบายๆ หรือยัง
คุณมีแรงผลักดันสูง หลงใหลและทุ่มเทมาก
- ในทางที่ดีหรือไม่ดีล่ะ - พระเจ้า ในทางที่เยี่ยมมากเลยละ
ในทางที่เยี่ยม ผม…
มันทำให้ผมสะเทือนอารมณ์
เพราะคุณพยายามพิสูจน์ตัวเองกับคนอื่นมาตลอด
อะไรห้ามไม่ให้คุณพูดว่า "โอเค ฉันทำสำเร็จแล้ว"
เพราะฉันใช้เวลาหลายปีต่อสู้และสร้าง
จนตอนนี้ฉันรู้สึกว่ามีโอกาสจริงๆ สักที
และฉันไม่อยากให้มันหลุดมือไป
คุณพยายามจะพิสูจน์เรื่องนี้กับใคร
ส่วนมากอาจจะกับคุณมั้ง
รู้ไหม แน่นอนว่าฉันรู้สึกแย่
เรื่องทุกครั้งที่ต้องขอให้คุณช่วย
คุณไม่ต้องพิสูจน์ให้ผมเห็นหรอก ไม่เลย
เปล่า แต่ฉันอยากพิสูจน์เอง
ฉันอยากพิสูจน์
ตอนที่ฉันเห็นหน้าคุณกับลูกๆ ที่หลังเวที หลังจากงานล่าสุดจบ
มันไม่ใช่ครั้งแรกหรอก
แต่มันเป็นช่วงเวลาที่เกิดขึ้นจริงกับฉัน
ที่ฉันเห็นได้ว่าคุณภูมิใจในตัวฉันแค่ไหน
เข้าใจไหม
เอาจริงๆ คุณแค่ทำแซนด์วิชชีสกับแฮม เราก็ภูมิใจในตัวคุณแล้ว
มาพูดกันตามตรงเถอะ ฝีมือทำ แซนด์วิชชีสของฉันก็ไม่ได้เรื่องเท่าไร
ใช่เลย
แต่มันไม่สำคัญหรอก
ใช่ แต่ไม่รู้สิ ยังมีหลายๆ อย่างที่ฉันอยากทำ
ผมคิดว่าคุณพยายามพิสูจน์กับตัวเอง ไม่ใช่ผมนะ
- ก็อาจจะ - ผมว่าคุณหัวรั้นจนถึงขั้นที่
คุณพยายามพิสูจน์ว่าทุกคนคิดผิด
ใช่ แต่ความสำเร็จ
รู้สึกดี ฉันจะไม่โกหก
ฉันภูมิใจและไม่อายที่จะพูดว่าฉันทะเยอทะยาน
และยังมีอีกหลายอย่างที่ฉันอยากทำ
ตอนนี้เราทั้งคู่… ผมอายุเกือบ 50 คุณอายุ 51
- พระเจ้า เดวิด - คุณ…
- แต่คุณ… - เราอายุรวมกัน 101
- ดูไม่เลวสำหรับอายุ 101 นะ - แต่…
แล้วไงต่อ
- ลูกอีกคนไหม - นั่นมัน…
ลูกอีกคนเหรอ พระเจ้า ไม่
เรามีอะไรที่อยากทำอีกเยอะเลย
- คุณยังไม่หยุดอีกเหรอ - ฉันยังไม่หยุด
"สวัสดีค่ะ ทุกคน
ฉันตื่นเต้นมากที่ได้มา ประกาศรางวัลผู้ประกอบการแห่งปีที่นี่"
ตอนเริ่ม หนูควรถอนสายบัวไหม
ทำไม พระราชาอยู่ในห้องเหรอ
- ว่าไง ลูกพ่อ - เป็นไงบ้าง
อ้าว ไง
ฉันจะพูดว่า "ขอบคุณเดวิด สามีที่แสนดีของฉัน
และครอบครัวที่น่ารักของเรา ฉันซาบซึ้งใจชั่วนิรันดร์"
- ผมได้แค่นี้เหรอ - แค่นั้นแหละ
"แด่ผู้หญิงที่เป็นแรงบันดาลใจอย่างแท้จริง และเป็นโลกทั้งใบของฉัน
สุดยอดคุณแม่ของฉัน วิคตอเรีย เบ็คแฮม"
- น่ารักจังเลย - น่ารักไม่ไหว
- ลูกร้องไห้เหรอ - เปล่า
- ร้องนี่ - เปล่าสักหน่อย
ไม่ ใช่ๆ
- ฉันว่าในนั้นไม่มีอะไรหรอก - งั้นคุณไปแงะมันทำไม
ฉันก็แค่ตรวจดู ในนั้นไม่มีอะไร
- นึกว่ามีซะอีก - ไม่นะ ไม่น่ารักเลย
- ไม่น่ารักเลย - จริงๆ นะ
ผมภูมิใจในตัวคุณ ผมรู้ว่าคุณจะไม่จูบผม
ใช่ เพราะฉันเพิ่ง ใช้เวลาสองชั่วโมงแต่งหน้าทำผม
ฉันไม่อยากให้ผิวแทนปลอมๆ ของคุณ เปื้อนแจ็กเกตฉัน
ไม่เป็นไร
ฮาร์เปอร์ ลูกอยากเข้ามาด้วยไหม
เดี๋ยว ทำไมมันถึงเรียกว่าฮาร์เปอร์ส บาซาร์
นั่นชื่อนิตยสาร
อ้าว นึกว่าเป็นเพราะหนูซะอีก
เพื่อมอบรางวัลผู้ประกอบการแห่งปีของเรา
ฉันดีใจที่จะเชิญฮาร์เปอร์ เบ็คแฮม ขึ้นมาบนเวทีค่ะ
ไปได้หรือยัง
ฉันประหม่ามากเลยค่ะ
"ฉันตื่นเต้นมากที่ได้มา ประกาศรางวัลผู้ประกอบการแห่งปีที่นี่
โดยเฉพาะเมื่อคืนนี้เป็นวันธรรมดา
หวังว่าจะหมายถึงฉันได้โดดทำการบ้านนะ"
"คืนนี้ ฉันภูมิใจนำเสนอ รางวัลผู้ประกอบการแห่งปี
แด่ผู้หญิงที่เป็นแรงบันดาลใจอย่างแท้จริง และเป็นโลกทั้งใบของฉัน
สุดยอดคุณแม่ของฉัน วิคตอเรีย เบ็คแฮม"
คำบรรยายโดย พิมพ์กมล บัวหลวง