PARYŻ
Cześć wszystkim.
Cześć.
Jane i Lara zaraz tu będą.
Jestem wysycona kofeiną.
- Wszystko gra? - Ty rozdzielasz miejsca?
- Tak, tutaj. - Świetnie.
- Giancarlo może przyjść. - Napisał do nas.
Dobra. Gdzie go posadzisz?
- Obok Carine Roitfeld. - Okej.
Tu jest Joel, Christine, Juergen, Dovile i Helena.
Może posadzimy go…
- Byłby naprzeciwko. - Dobra.
ODCINEK TRZECI
WIELKI DZIEŃ
W dniu pokazu zawsze panuje chaos.
Martwię się tą spódnicą.
Nie mogłam zasnąć, bo rozmyślałam o całej tej stylizacji.
Pokazuje ją modelka Felice, która jest niesamowita.
Ma prześwitującą spódnicę.
Mieliśmy zrobić inną, ale nie mieliśmy czasu.
- Byliście tu całą noc? - Jasne.
Skończyliśmy o trzeciej nad ranem.
O dziewiątej byliśmy z powrotem.
Dopinamy wszystko na ostatni guzik.
Nie kłam. To stresujące!
Mówiłem to.
Pokaz jest za sześć, siedem godzin.
Zbliżamy się do celu.
- Już prawie. - Idę.
Gdy weźmie się maniaka kontroli…
Mówię tak o sobie, ale pochlebnie.
Gdy weźmie się kogoś, kto lubi mieć kontrolę,
i postawi się go w sytuacji, której nie może kontrolować,
będzie się czuć bardzo nieswojo.
Tak wiele rzeczy w moim życiu było poza moją kontrolą.
Prześladowanie w szkole, a potem to,
co inni o mnie pisali i mówili.
Do zobaczenia.
Jest tyle rzeczy, których nie kontroluję.
W dniu pokazu to sprawia, że się denerwuję.
CZTERY GODZINY DO POKAZU
Wszystko wygląda coraz lepiej.
Zaczyna się układać.
Obróciliśmy świeczki, żeby się nie zalały, gdyby padało.
- Jest gęś. - Wygląda to świetnie.
Wszystko będzie dobrze.
Obraz z rzutnika jest wyrównany i sięga sufitu. Wygląda dobrze.
Bardziej się martwię pogodą dziś niż w dniu mojego ślubu.
Tak. Zdecydowanie.
Na moim ślubie padało. Dziś nie może.
To jest ważniejsze.
Nie patrzmy w lewo ani w prawo.
Zabronili mi sprawdzać pogodę.
Gdy się tu wchodzi,
można poczuć skalę twojej ambicji.
Za tobą długa droga.
Pamiętam, jak robiłaś kameralne pokazy w Nowym Jorku.
Jaką masz wizję?
Zajmuję się tym od 17 lat.
Moja firma bardzo wiele przeszła.
Jesteśmy niezależną marką,
więc jestem bardzo dumna z naszych osiągnięć.
Myślmy o tym, co dobrego daje nam zimno.
Będą miały napiętą skórę.
I jędrne sutki.
Oby Harper wzięła jakiś płaszcz albo kurtkę.
Presja jest ogromna.
Muszę odnieść duży sukces.
Ta marka jest dla mnie wszystkim.
Jest częścią mnie.
Za mną wiele trudów.
Prawie wszystko straciłam.
To był mroczny okres.
Codziennie płakałam przed wyjściem do pracy,
bo czułam, że non stop gaszę pożary.
Porozmawiajmy o Beckhamach.
- Zawsze na pierwszych stronach. - Jak królowie.
Moją uwagę przykuło tutaj sformułowanie,
że to „mężulek” uratował jej biznes.
- Opowiesz o tym? - To jest…
Byliśmy dziesiątki milionów na minusie.
Wracałam do domu do męża,
ale także do mojego partnera w biznesie.
Rozmawiałam z nim o tym.
Musiałam. Był w to zaangażowany.
To było koszmarne. Czułam się z tym fatalnie.
Siadaliśmy i analizowaliśmy, co zainwestowałem.
Łamało mi się przy tym serce,
bo Victoria jest bardzo dumna.
Gdy się poznaliśmy, była bogatsza ode mnie.
To ona kupiła nasz pierwszy dom,
znany jako Pałac Beckingham.
Gdy przyszła do mnie i powiedziała,
że potrzebuje więcej pieniędzy na firmę,
to było trudne dla nas obojga.
Nie miałem tyle, żeby pomagać jej bez końca.
Finalnie powiedziałem, że nie może tak być dłużej.
Cały dom mi się walił.
Traciłam moją firmę.
Potrzebowałam inwestora z zewnątrz.
Potrzebowałam, żeby ktoś mi pomógł.
Victoria nie szukała tylko kogoś, kto zapewni jej środki.
Potrzebowała partnera, który zna się na branży,
rozumie jej marzenia
i będzie w stanie je spełnić.
Gdy przyjrzałem się jej firmie, pogadałem z ludźmi z branży i spoza niej,
zrozumiałem, że była w bardzo trudnej sytuacji.
To był dramat.
Zaczęliśmy przeglądać prasę.
Katastrofa.
Wszyscy pisali, że w firmie jest fatalnie.
Potem spojrzeliśmy na liczby w księgach.
Straty, straty.
Żadnych zysków.
Nigdy nie widziałem firmy, którą tak trudno byłoby podnieść.
Gdy poznałam Davida Belhassena,
marzyłam o tym, żeby zainwestował w mój biznes.
Miałam ogromny statek, który postawił żagle,
a teraz trzeba tę wielką krowę obrócić.
Nie wiedziałam, czy będzie gotowy na takie wyzwanie.
To było bardzo stresujące, bo byłam naprawdę zdesperowana.
Potrzebowałam nie tylko pieniędzy,
ale wszystkiego, co on mógł mi zaoferować.
Nigdy nie inwestuję, jeśli czegoś nie czuję.
Gdy zamknęliśmy księgi,
nie chcieliśmy się w to pakować.
Byłam tym całkowicie zdruzgotana,
bo tak wiele pracy włożyłam, żeby dojść do tego miejsca.
Miałem już ogłosić zespołowi, że nie będziemy inwestować.
W sobotni wieczór idę z żoną na randkę,
a ona wygląda olśniewająco.
Zapytałem, co ma na sobie.
„Victorię Beckham”.
Spytałem, czy często ją kupuje.
Odparła, że bardzo, i że ją uwielbia.
Wtedy poczułem, jak rozpala się we mnie płomień.
W poniedziałek powiedziałem, że musimy spróbować.
Jak nie wypali, trudno.
Podpisaliśmy umowę.
Pamiętam, że była bardzo poruszona
i powiedziała: „Nie zawiodę cię”.
Nigdy się nie bałam ciężko pracować,
ale nie spodziewałam się, że to będzie tak bolało.
TRZY GODZINY DO POKAZU
- Wyglądasz wspaniale. - Dziękuję.
Prześlicznie. Cieszysz się?
Masz piękną fryzurę i makijaż. Obie wyglądacie świetnie.
- Zimno. - Pięknie.
W trybie pokazowym Victoria jest bardzo skupiona.
- Gdzie ona jest? - Po lewej.
Dogląda kolekcji, stylizacji,
modelek, sprawdza muzykę.
Nigdy nie bywa przytłoczona.
Teraz było inaczej.
Czułem, że nie można wchodzić jej w drogę.
Mam wiadomość.
Felice przewróciła się na rowerze.
Tak wygląda jej noga.
- O kurwa. - Ma przezroczystą spódnicę.
- Nic jej nie jest. - Dzięki Bogu.
Jak długa jest ta spódnica? Zakrywa kolana?
Ma przyjechać i zobaczymy.
Może założy coś innego?
O ile będzie pasować.
Poszukamy kogoś podobnego.
- Zastanówmy się. - Wzrostem itd.
Chciałabym zachować tę spódnicę.
Spódnica jest dotąd, ale będzie widać.
Na bank będzie widać.
Rozważmy wszystkie opcje.
Moment.
- Może Felice przymierzy to? - Jeszcze nie przyjechało.
Wezmę ją na stronę i wyjaśnię jej sytuację.
Nie chcesz tych spodni?
Czarne spodnie i różowy top?
To te gorsetowe.
Są naprawdę genialne.
- Może… - Zróbmy…
Ciężko coś zmienić w ostatniej chwili,
gdy cały zeszły tydzień deliberowaliśmy nad tym,
kto ma co pokazywać.
Zamiana stylizacji przed samym pokazem nie wchodzi w grę.
Zamiast spódnicy mamy teraz spodnie.
Nie możemy pokazać jej nóg, bo jej kolano wygląda makabrycznie.
Nic dziwnego, że piję.
Jakbyśmy rodzili trojaczki.
Nie ma końca. Mamy jedno? Świetnie, zostały jeszcze dwa.
Za pięć minut będziemy mieć muzykę.
Nie ostateczną, ale będzie można zacząć próbę.
Jeśli nie będzie muzyki, będę musiała wam zaśpiewać.
- Czemu nie? - Serio.
No naprawdę.
Byłoby spoko.
Ja i Clément bylibyśmy jak nowi Sonny i Cher.
Wspaniale.
Czekamy na wstępną wersję muzyki.
Może ktoś to zabrać? Dostaję stresu pourazowego.
Dobra.
- Będzie dobrze. - Wszystko gra.
- Cholera, zaczęło padać. - O nie.
Dobra. Przepraszam.
- Słyszałam, że zaczęło padać. - Właśnie teraz.
Przepraszam.
O rany.
Nawet nie wiem, co powiedzieć.
O mój Boże.
Nie!
Wszystko będzie dobrze.
Jezu, nie wytrzymam tego.
Nic to nie pomoże, jeśli się załamię.
To nie będzie produktywne.
Włożyliśmy w ten pokaz wiele zaangażowania.
Wiele wysiłku, talentu, pasji.
Naprawdę pada.
Nie mogę. Muszę posiedzieć w ciemnym pokoju.
To jakiś żart, nie?
To jakiś żart.
Żart.
Opóźniamy?
- Musimy opóźnić. - Musimy.
Nie możemy zacząć pokazu w ulewnym deszczu.
Nie.
Zrobimy tak, jak zdecydujesz.
Wie, jak to jest.
Wie, że może wypaść z obiegu albo będzie jej trudno iść dalej.
Gdy zostaliśmy partnerami,
jej firma była w bardzo trudnej sytuacji.
Musiałem się upewnić,
czy naprawdę pogodzi się z tym, co musiało się wydarzyć.
Latami ludzie mówili jej to, co chciała usłyszeć.
Jednym z kosztów były rośliny biurowe.
Bo uwielbia rośliny.
Kosztowały jakieś 70 tysięcy rocznie.
Była też osoba, która przychodziła podlewać te rośliny
za 15 tysięcy rocznie.
A to tylko początek.
Postanowiłem powiedzieć jej czystą prawdę.
Nie wiedziałem, jak zareaguje.
Powiedziałem, że musimy zmienić wszystko,
zrestrukturyzować firmę.
To będzie bolesne.
Słuchała mnie, a gdy skończyłem, przez chwilę tylko milczała.
Wzięłam to na klatę.
Nie było łatwo tego słuchać.
Nie mam studiów biznesowych.
Wywodzę się z branży rozrywkowej.
Znałam się na rozrywce.
Nigdy wcześniej nie pracowałam w modzie.
Wtedy nie zauważałam,
jak wiele marnowaliśmy.
Miałam 15 różnych podszewek do odzieży wierzchniej.
Ludzie myśleli, że zawsze dostaję to, czego chcę.
Nawet fanaberie,
jak przewożenie krzeseł na drugi koniec świata.
Słyszę to teraz i mnie skręca.
A sama na to pozwoliłam.
Wynikało to po części z tego,
że ludzie bali się mi odmawiać.
Dlaczego?
Prawdopodobnie dlatego,
że miałam pewną siłę.
Siłę sławy.
- Dziękuję. - Dziękuję, Victorio.
Ludzie myśleli, że nie przywykłam do tego, żeby mi się sprzeciwiać.
Przyznaję się bez bicia. Biorę odpowiedzialność za to,
co zrobiłam, a powinnam była zrobić inaczej.
Miałam długi.
Musiałam wiele zmienić.
Zrozumiałam, że się zgubiłam.
Jednym z problemów było to,
że jej osobowość w marce zaczęła się rozmywać.
To już nie była Victoria Beckham,
tylko coś innego.
Musiałam przywrócić marce Victorię Beckham.
Pewnego dnia wpadłam na pomysł.
Zadzwoniłam do Juergena Tellera
i powiedziałam, że chcę odtworzyć kampanię Marca Jacobsa.
Zwykle się nie powtarzam. Wolałbym coś nowego.
To była jednak inna sytuacja, bo to był jej pomysł
i jej marka.
Gdy dziesięć lat temu powstała ta sesja, byłam pośmiewiskiem.
Chciałam jednak przejąć mój wizerunek dla siebie.
Chciałam tymi zdjęciami coś przekazać.
Przejęła kontrolę.
Ludzie to zrozumieli. To było fajne, ale dosłowne.
Wracała do gry, dopracowywała najmniejsze szczegóły,
realizowała swoją wizję.
Szyk, elegancja.
Zaczynałam radzić sobie z wyzwaniem,
jakim jest prowadzenie firmy,
i chciałam więcej.
Fantastycznie.
- Świetnie. - Cześć.
Dziękuję.
Wróciłam do czegoś, co znałam.
Naprawdę pracuję teraz z domu.
To moje lustro do makijażu.
Chciałam wam pokazać,
jakich produktów do makijażu używam na co dzień.
Zaczynamy, moje panie.
Gdy zaczęłam produkować kosmetyki, wiedziałam, co chcę stworzyć,
bo pół życia spędziłam w charakteryzatorni.
Biorę ten pędzelek
i nałożę nim ten ciemniejszy kolor.
Gdy byłam w Spice Girls, ciągle ktoś mnie malował.
Moim znakiem rozpoznawczym
było przydymione oko.
Oto co chciałam przekazać:
„Robię to tak. Skoro ja potrafię, ty też”.
Do zrobienia przydymionego oka korzystam tylko z jednego produktu.
Tym produktem…
Zaufałam mojej intuicji.
Pokazałam ludziom prawdziwą siebie.
Wybaczcie mi, że to nagranie nie jest idealne.
Nie jestem w to dobra.
Czekałam, żeby zobaczyć, jaka będzie reakcja.
O rany.
Była niesamowita.
Moje kosmetyki odniosły sukces.
To, że wreszcie moje produkty się sprawdzały…
Miło cię poznać. Masz świetne włosy.
…dodało mi wiary w siebie.
Wiedziałam, że muszę pracować dalej…
Dziękuję.
…bo moja marka odzieżowa nadal miała kłopoty.
DWIE GODZINY DO POKAZU
Nie wiem, co teraz.
Fryzury i makijaże dla dziewczyn powstawały godzinami.
Mają buty na obcasach
i kreacje, które nie mogą się zamoczyć,
a muszą przedostać się z budynku pod zadaszenie.
W każdym biznesie przedsiębiorca wkłada wszystko,
całą swoją osobowość, w markę.
Sukces rodzi się z wytrwałości.
Zawsze trzeba iść naprzód, i dalej, i dalej.
Kto nie ma w sobie tej siły, tej niezachwianej wytrwałości,
jest skazany na porażkę.
Ciężko pracowałam na swoją pozycję w tej branży
i nie chcę stracić wszystkiego, co zbudowałam.
Chrzanić to.
Zrobimy ten pokaz, choćby nie wiem co.
Zaczynamy próbę. Proszę zejść z wybiegu.
Niech włożą buty, a na schodach ktoś im poda rękę.
- Ja mogę. - Zróbmy to.
Ktoś będzie was trzymał za rękę na schodach,
żebyście się nie poślizgnęły.
Boję się, że jeśli tego nie przećwiczymy,
wszystko rozjedzie się w czasie.
Nie ma gwarancji, że wszystko będzie dobrze.
Martwi mnie to, bo lubię mieć kontrolę.
Staram się jednak tego nie okazywać,
bo wtedy cały ten domek z kart się zawali.
To niewiarygodne, ile pracy wymaga
stworzenie prawdziwej kolekcji i pokazu.
Pół roku tablic inspiracyjnych, przymiarek, doboru materiałów.
Da się wyczuć, czy daną rzecz projektowała osoba,
która robiła to z sercem, pasją i radością,
czy korporacyjny specjalista ds. produktu,
którego projekt nie ma duszy.
Obserwuję ewolucję Victorii
od chwili, gdy wpadła na pomysł, żeby założyć markę,
przez pierwszy pokaz w Nowym Jorku…
aż do teraz.
To jej największe osiągnięcie.
W kreatywnym rozwoju człowieka
każda decyzja wpływa na kształtowanie się jego tożsamości.
Przez pięć lat współpracy z Victorią
moim zadaniem było
nieustannie odżywiać jej korzenie, żeby mogła rosnąć.
Jeśli chce zostać projektantką mody,
musi być wierna sobie w każdej chwili tego procesu.
Chciałem, żeby to poczuła,
bo spełnianie marzeń polega na odnajdywaniu siebie.
PÓŁ GODZINY DO POKAZU
I wybieg.
Pada jeszcze?
Nie, przestało.
- Ustawiamy dziewczyny? - Tak.
Wszyscy marzną. Musimy zaczynać pokaz.
Wszystko dobrze? Na pewno?
Po prostu ci zimno?
Spokojnie.
Weź moją marynarkę.
- Jakbyś przebiegła maraton. - Nie wiem, czemu tak się trzęsę.
Zafoliowałyśmy ją.
Pokażę ci spokojne miejsce, w którym możesz poczekać na pokaz.
W drugim zamku, tuż obok wybiegu.
Macie więcej zamków?
Zabierasz Annę. Dobra. Do zobaczenia.
Dobrze.
O rany.
Nie wyglądacie na gotowych.
Jako prasa modowa oglądamy wiele pokazów.
Jeździmy od miesiąca.
Gdy dotarliśmy na miejsce, było mokro i zimno
i widać było, że jest jeszcze sporo do zrobienia.
Już ma nie padać?
Publiczność Victorii raczej nie była w 100% po jej stronie.
Spróbujemy powoli usadzać widownię.
Tu pomiędzy.
Prosimy wszystkie dziewczyny o zajęcie miejsc. Dziękuję.
- Czy Jasmine jest gotowa? - Nie, sadza ludzi na miejscach.
Pomożecie mi znaleźć miejsce?
- Tak. - Oczywiście.
Potrzebuję kogoś z Luciena Pagèsa.
Wiem mniej więcej, ale nie pamiętam dokładnie.
Jesteście po drugiej stronie. Możemy przejść tędy.
- Jak tam? - Ludzie jeszcze nie siedzą.
- Jeszcze trochę. - Jeszcze?
Victoria tu jest, mów.
Dużo ludzi jeszcze stoi.
Musimy poczekać kilka minut, aż wszyscy znajdą miejsca.
- Spóźnili się? - Tak, ważne osoby.
Dobra, dzięki.
Kończy nam się już czas.
Ustawmy je, bo już się martwię.
Masz rację, to dobra decyzja. Chodźmy.
Przykro mi, że jest tak zimno i mokro,
ale wyglądacie przepięknie.
Wiele osób bardzo ciężko pracowało
nad ubraniami, które macie na sobie.
Wszystko w waszych rękach.
Każda z was jest wspaniała.
Bardzo wam dziękuję. Powodzenia.
Do dzieła!
- Powodzenia. - Powodzenia.
Kocham cię.
Powodzenia.
Ten pokaz jest bardzo ważny
nie tylko dla mnie, ale dla całego zespołu.
Dla wszystkich, którzy we mnie wierzyli.
Chcę, żeby moi partnerzy biznesowi byli zadowoleni.
Żeby moje dzieci były ze mnie dumne.
Żeby David był ze mnie dumny.
Gdyby on we mnie nie wierzył, już dawno straciłabym tę firmę.
Chwilę przed startem, gdy modelki czekają na sygnał do wyjścia,
nikt nie czuje bardziej niż ja, ile to wszystko znaczy.
- Ona nie miała mieć torby. - Kto?
- Apolline. - Cholera, przepraszam.
Trzeba ją było zabrać. Przepraszam. Apolline nie powinna mieć torby.
W porządku.
Piękna.
Jeju.
Niesamowita.
Zawsze mówiłam Victorii:
„Nie rozglądaj się na prawo i lewo. Bądź sobą”.
To w dużej mierze przyczyniło się do jej sukcesu.
Czułam, że tamtej nocy spełniała swoje marzenia,
że znalazła się dokładnie tam, gdzie pragnęła być.
Wspaniale. Weszłaś na nowy poziom.
- Niesamowite. - Dziękuję.
Nigdy się nie poddała i wreszcie wszystko zaczęło działać.
Odmieniliśmy tę markę.
Ale to tylko kropla w morzu.
Nie zrobiliśmy jeszcze wielu rzeczy.
Coś wspaniałego. Gratulacje.
Kiedy zaczynałam rozkręcać ten biznes,
byłam w ciąży z Cruzem.
Dotarcie do tego miejsca zajęło mi prawie 20 lat.
Teraz naprawdę mogę zacząć budować.
WZGÓRZA COTSWOLDS
Piękne te kwitnące drzewa.
Słyszałaś? Gdy do nich dojdziemy, posłuchaj.
- Drzew? - Po prostu posłuchaj.
Zbudowałeś tu coś niesamowitego.
Zbudowałem to dla was.
Serio.
Wiem.
To cudowne.
Chłopcy są tam?
Nie słyszysz, jak kopią piłkę?
- Sekunda. - Już myślałam, że leci na mnie.
Nie ma za co.
Zdumiewa mnie, że można widzieć nadlatującą piłkę
i mieć odruch, żeby…
- Żeby ją kopnąć. - Moja odruchowa reakcja to…
Zrobić unik.
Twoja sytuacja radykalnie się zmieniła.
Nie czujesz się na tyle pewnie, żeby się rozluźnić?
Jesteś taka zdeterminowana, pełna pasji i oddania.
- W dobry czy zły sposób? - Boże, w świetny sposób.
W świetny… Ja…
Porusza mnie to,
że nieustannie chcesz dowodzić swojej wartości.
Co cię powstrzymuje przed przyznaniem, że odniosłaś sukces?
Przez tak wiele lat walczyłam i budowałam to wszystko.
Teraz czuję, że mam prawdziwą szansę
i nie chcę jej stracić.
Komu chcesz coś udowodnić?
W dużej mierze tobie.
Jest mi po prostu głupio,
że tak wiele razy musiałam prosić cię o pomoc.
Nie musisz mi nic udowadniać.
Ale ja sama tego chcę.
Chcę tego.
Gdy zobaczyłam minę twoją i dzieci za kulisami po ostatnim pokazie…
To nie był pierwszy raz,
ale wtedy naprawdę mocno poczułam,
jak bardzo jesteście ze mnie dumni.
Wiesz?
Mogłabyś mi zrobić kanapkę z serem i byłbym z ciebie dumny.
Wiesz, że nie jestem dobra w robieniu kanapek.
To prawda.
Ale to nieważne.
Nie, ale jest jeszcze tyle rzeczy, które chciałabym zrobić.
Chcesz coś udowodnić sobie, a nie mnie.
- Być może. - Jesteś taka uparta.
Chcesz udowodnić wszystkim dookoła,
że się mylą.
Skłamałabym, mówiąc,
że sukces nie jest przyjemny.
Jestem dumna i nie wstydzę się przyznać, że jestem ambitna
i chcę jeszcze osiągnąć bardzo wiele.
Oboje mamy… Ja mam prawie 50 lat.
Ty masz 51.
- Boże, David. - Czy…
- Czy ty… - Razem mamy 101.
- Nieźle wyglądamy jak na 101. - Ale…
Co dalej?
- Kolejne dziecko? - Jest tyle…
Kolejne dziecko? Boże, nie.
Jest tyle rzeczy, które chcemy zrobić.
- Nie zatrzymujesz się? - Jeszcze nie.
Dobry wieczór państwu.
Cieszę się, że będę mogła wręczyć nagrodę Przedsiębiorcy Roku.
Mam dygnąć na początku?
A jest na sali król?
- Cześć. - Jak było?
Cześć.
Powiem: „Dziękuję mojemu wspaniałemu mężowi Davidowi
i naszej pięknej rodzinie. Jestem dozgonnie wdzięczna”.
- Tylko tyle o mnie? - Tylko tyle.
Bardzo dla mnie ważnej, inspirującej kobiecie,
mojej mamie, Victorii Beckham.
- Słodko. - Bardzo.
- Płaczesz? - Nie.
- Płaczesz. - Nie.
Nie! Tak!
- Chyba nic tam nie ma. - To po co tam grzebiesz?
Sprawdzałam. Nic tam nie ma.
- Myślałam, że jest. - Nie.
- To nie było miłe. - Naprawdę.
Jestem dumny. Wiem, że mnie nie pocałujesz.
Przez dwie godziny robiłam włosy i makijaż.
Nie chcę plam z twojego samoopalacza.
Spoko.
Harper, chcesz tu przyjść?
Czemu tu jest napis Harper’s Bazaar?
To tytuł magazynu.
Myślałam, że to dla mnie.
Mam zaszczyt zaprosić na scenę osobę, która wręczy nagrodę Przedsiębiorcy Roku,
Harper Beckham.
Już mogę?
Denerwuję się.
Cieszę się, że mogę wręczyć nagrodę Przedsiębiorcy Roku.
Zwłaszcza że jest środek tygodnia, a ja nie muszę odrabiać lekcji.
Z dumą przekazuję nagrodę Przedsiębiorcy Roku
bardzo dla mnie ważnej, inspirującej kobiecie,
mojej wspaniałej mamie, Victorii Beckham.
Napisy: Zofia Sław