PARÍS
Ola a todo o mundo.
Ola.
Jane virá enseguida. E Lara tamén.
Tomei un montón de cafeína.
- Todo ben? - Encárgaste ti dos asentos?
- Si, aquí. - Xa, vale.
- Giancarlo pode vir. - Mandou mensaxe.
Vale. Onde o vas sentar?
- Ao pé de Carine Roitfeld. - Si.
Están Joel, Christine, Juergen, Dovile e Helena.
Non o podemos poñer…?
- Estaría enfronte. - Vale.
Con Carmen Kass…
EPISODIO TRES DÍA DO DESFILE
O día do desfile sempre é moi caótico.
Preocúpame esa saia.
Espertei matinando nese look, a verdade.
Lévao unha modelo chamada Felice, que é fantástica,
e é unha saia transparente.
Queriamos facer outra, pero non houbo tempo.
- Quedaches toda a noite? - Claro.
Onte á noite rematamos ás tres da mañá.
Ás nove da mañá xa volviamos estar aquí.
Para que estea todo rematado.
Non mintas. É moi estresante!
Xa o dixen.
O desfile comeza de aquí a seis, sete horas e xa falta pouco.
- Falta pouco. - Vou.
Cando tes unha obsesa do control,
e eu sempre digo que o son,
cando tes alguén que lle gusta controlar todo
e a pos nunha situación que escapa do seu control,
fala sentir moi incómoda.
Boa parte da miña vida escapou do meu control.
O acoso e, máis adiante,
o que se escribía e dicía sobre min.
Ata logo.
Hai moitas cousas que non controlamos,
e, no día do desfile, iso ponme nerviosa.
CATRO HORAS ANTES DO DESFILE
Todo vai collendo mellor traza.
Todo está colocado.
Démoslles a volta ás candeas por se chove.
- Temos o ganso. - Quedou fantástico.
Vai saír ben.
O proxector está encadrado e chega ao teito. Todo vai ben.
O tempo hoxe cáusame máis ansiedade que o da miña voda.
Si, ho.
Na miña voda choveu. Que non chova hoxe.
Si, isto é máis importante.
Non mires á esquerda nin á dereita.
O equipo prohibiume mirar o tempo.
Entrando no recinto,
decátaste da enorme dimensión da túa ambición.
A traxectoria foi longa.
Lembro cando facías presentacións íntimas en Nova York.
Que che vén á cabeza?
Levo facendo isto 17 anos.
O sector pasou por moitísimas cousas.
Como firma independente,
estou moi orgullosa do que estamos conseguindo.
Pensa nas cousas boas que veñen co tempo frío.
Van ter a pel moi tesa, non si?
E as mamilas moi firmes.
Espero que Harper trouxese un abrigo ou unha chaqueta.
Hai unha presión enorme.
Preciso que isto sexa un grande éxito.
Este negocio éo todo para min.
É o que son eu.
Pero o camiño foi moi difícil.
Case perdo todo.
Pasei por unha época moi escura.
Choraba antes de ir ao traballo todos os días,
porque me sentía coma unha bombeira.
Falemos dos Beckham agora.
- Sempre nos titulares… - Realeza doutro tipo.
O que me parece interesante é a expresión esta,
que o seu home rescatou o seu negocio.
- Explícasnos isto? - Isto é…
Tiñamos decenas de millóns en vermello.
El non era só o meu home,
senón que tamén era o meu socio.
Falaba con el diso.
Tiña que facelo, el investira moito.
Eu detestaba iso, totalmente.
Sentamos e miramos o que eu investira.
Parte desa conversa rompeume o corazón,
porque Victoria é orgullosa.
Cando nos coñecemos, ela era máis rica ca min.
A casa de Hertfordshire comprouna ela,
coñecida como Beckingham Palace.
Ter que vir onda min e dicir:
"Precisamos máis diñeiro. A empresa precísao."
Iso foi difícil para os dous.
Eu non tiña diñeiro para seguir meténdoo niso.
Ao final díxenlle que aquilo non podía seguir así.
A casa esboroábase toda.
Estaba a perder o meu negocio.
Precisaba investimento externo.
Precisaba axuda de alguén.
Victoria non buscaba un socio que só puxese diñeiro.
Precisaba un socio que coñecese o negocio,
comprendese o seu soño,
e que fose capaz de reflotalo.
Cando mirei o negocio, falei con xente,
falei con xente doutros sectores,
decateime de que era unha situación moi difícil.
Era un desastre.
8 MILLÓNS DE PERDAS
Comezamos a mirar a prensa.
Horrible.
Dicían: "É o peor negocio da historia."
Logo mirabas o libro de contas e os números.
E todo eran perdas.
Nunca houbo beneficios.
A verdade, nunca vira nada tan difícil de arranxar.
Cando coñecín a David Belhassen,
sabía que o meu soño era que el investise na miña empresa.
Pero é coma ter un barco enorme que xa está navegando
e tes que cambiarlle o rumbo drasticamente.
Eu non sabía se el sería capaz de facelo.
Iso era moi estresante para min, porque estaba desesperada,
non só polo diñeiro,
senón polas outras cousas que el podía achegar.
Non invisto en algo no que non creo. Nunca.
Despois de pechar o libro,
dixemos: "Non o facemos. Esquéceo."
Sentoume coma un tiro,
porque levara moito tempo chegar ata alí.
Eu íalle anunciar ao equipo que decidiramos non facelo.
E logo saín coa muller o sábado á noite
e vin que ía guapísima.
E pregunteille: "Que roupa levas?"
"Victoria Beckham."
Dixen: "Compras moita roupa dela?"
E ela dixo: "Moitísima. Encántame, é fantástica."
Prendeu unha chama aquí que se converteu nun incendio.
O luns reunín o equipo e decidimos facelo: "Se fracasamos, fracasamos."
Entón, asinamos.
Lembro que ela se emocionou
e díxome: "Non te decepcionarei."
A min non me daba medo traballar duro,
pero non tiña idea do doloroso que sería.
TRES HORAS ANTES DO DESFILE
- Estás guapísima. - Grazas.
Estás preciosa. Estás contenta?
O peiteado e a maquillaxe están xenial. As dúas estades preciosas.
- Frío. - Preciosa.
Victoria, en modo desfile, está moi concentrada.
- Onde está? - Á esquerda, alí.
Revisa a colección, os looks,
as modelos, a música.
Nunca vin a miña muller nerviosa.
Pero este ano si.
Notábase que prefería que eu marchase.
Teño novas.
- Felice caeu da bicicleta. - Xa.
A perna quedoulle así.
- Ala, carallo! - Vai levar saia transparente.
- Ela está ben. - Menos mal.
Ata onde chega a saia? Cóbrelle o xeonllo?
Díxenlle: "Ti pona. Logo xa verá ela."
Por que non lle cambiamos o look?
Non sei se lle valerá.
Ou buscamos alguén coma ela.
- Hai que pensalo. - O tamaño e iso.
Eu prefiro manter esa saia. Vós non?
A saia chega aquí, pero vaise ver.
Vaise ver, seguro.
Hai que mirar todas as opcións.
Un momento.
Por que non a pon Felice, a ver como queda?
Aínda non chegou.
E se falo eu con ela e lle explico a situación?
Non queres pantalóns, non?
Pantalóns negros e un top rosa?
Non son só pantalóns. Levan faixa.
Son fantásticos, eses pantalóns.
- Entón… - Se poñemos…
É difícil cambiar un modelo a última hora.
porque levas unha semana pensando nos looks adecuados para cada modelo.
Por iso non é posible cambiar un look xusto antes do desfile.
Entón, en vez da saia, temos un pantalón.
Temos que ocultarlle as pernas, porque ten unha ferida no xeonllo.
Como non me vou tirar á bebida?
É coma parir trixemelgos, cona.
"Aí vai un. Aínda faltan dous."
En cinco minutos, teremos música suficiente.
Non a definitiva, pero chega para comezar o ensaio.
Se non temos música, vou ter que cantar eu.
- Iso é totalmente… - A ver…
A ver…
Creo que valería ben.
Eu e Clément, seremos os novos Sonny e Cher.
Encántame.
Agardamos por unha mestura provisional da música.
Quen o colle? Éntrame a síndrome de estrés postraumático.
Vale.
- Vai saír ben. - Imos ben.
- Ala, carallo. Está chovendo. - Ala.
Permiso.
- Seica comezou a chover. - Está chovendo.
Permiso.
Ala.
Nin sei que dicir.
Deus.
Ala!
Irá todo ben.
Deus, non o soporto!
Non serve de nada perder os papeis.
Iso non serve de nada.
Custounos moito montar o desfile,
o esforzo, o talento e a paixón de moita xente.
Está chovendo moito.
Non o soporto. Terei que pecharme nun cuarto escuro.
É unha broma, non?
É broma.
Unha broma.
Pospoñerémolo, non?
Si, temos que pospoñelo.
Non podemos comezar o desfile con choiva torrencial.
Non.
Victoria, faise o que ti digas.
Coñece a dificultade.
Sabe que se pode acabar todo ou que pode ser difícil continuar.
Cando me fixen socio de Victoria,
a empresa estaba nunha situación moi difícil.
Eu precisaba saber
se ela era capaz de aceptar o que tiña que pasar.
Antes traballou con xente que lle dicía o que quería oír.
Lembro que un dos gastos era as plantas da oficina.
Encántanlle as plantas.
E custaban 70 000 dólares ao ano.
E viña alguén regar as plantas
que cobraba 15 000 ao ano.
E iso era só o comezo.
SILENCIO
Falei con ela e decidín contarlle toda a verdade.
Non sabía como reaccionaría.
Díxenlle: "Victoria, temos que cambiar todo,
reestruturar a empresa e iso vai ser doloroso."
Cando rematei, ela escoitou e calou un momento.
Tiven que amolarme.
Foi duro escoitar esas cousas.
Eu non estudara empresariais.
Viña do mundo do entretemento.
Eramos unha empresa de entretemento que nunca traballara no mundo da moda.
Daquela non me decataba,
pero o desbalde era alucinante.
Tiña 15 forros distintos para a roupa de abrigo.
A xente pensaba que eu compraba sempre de todo e do mellor.
Cousas raras, coma enviar cadeiras dun lado do mundo ao outro.
Oio iso agora e horrorízame.
Pero eu permitín que pasase.
En parte, o problema era que a xente non se atrevía a dicirme que non.
Por que?
Creo que, probablemente,
existe un poder, para serche sincera,
o poder de ser unha celebridade.
- Grazas, Victoria. - Grazas, Victoria.
A xente pensaba que eu non estaba afeita a que me dixesen que non.
Recoñezo que son responsable
de facer cousas que tiña que facer doutro xeito.
E estaba endebedaba.
Tiña que cambiar moitas cousas.
Decateime de que perdera o rumbo.
Un problema que identificamos
é que o seu ADN estaba desaparecendo da firma.
Deixara de ser Victoria Beckham.
Convertérase en algo distinto.
Tiña que volver ser Victoria Beckham.
E un día tiven unha idea.
Chamei a Juergen Teller
e díxenlle: "Quero recrear a campaña de Marc Jacobs."
Normalmente non me repito. Prefiro facer algo novo.
Pero isto foi especial porque foi idea dela e era a súa firma.
Cando me fotografara dez anos antes, ríronse de min.
Pero agora eu mesma quería reivindicar esa imaxe.
Quería dicir algo con esa foto.
Colleu ela o control.
E a xente entendeuno. Era divertido, pero literal.
Regresaba, deslombándose a traballar no produto,
traballando a súa visión e a súa mensaxe.
O elemento chic, o glamur.
Comezaba a aceptar o reto,
a dirixir o meu negocio,
e quería facer máis.
Fantástico.
- Impresionante. - Ola.
Grazas.
Regresei a algo que coñecía.
Esta son eu traballando desde a casa.
Teño o espello de maquillaxe.
Quero compartir convosco
e mostrarvos o que poño de maquillaxe todos os días.
Vamos alá, mozas.
Cando lancei Beauty, sabía o que quería crear,
porque pasei media vida na cadeira de maquillaxe.
Polo lado máis mesto,
vouno untar con esta cor máis escura.
Cando estaba nas Spice Girls, estaba seguido na cadeira de maquillaxe.
Algo que a xente asociaba comigo
era o ollo afumado.
Entón, eu quería dicir:
"Eu fágoo así. Se eu podo facelo, ti tamén."
Só uso un produto para crear o ollo afumado.
Ese produto…
Confiei no meu instinto.
Mostreille á xente como son de verdade.
Perdoade que a gravación non sexa ideal.
Non se me dá ben isto.
Lembro estar esperando para ver como reaccionarían.
Deus.
E foi incrible.
Ao ver que Beauty foi un éxito,
ter algo que por fin funcionaba…
Encantada de coñecerte. Gústame o teu pelo. Precioso.
…iso fíxome crer en min mesma.
Pero sabía que tiña que seguir adiante…
Moitas grazas.
…porque a sección de moda seguía tendo dificultades.
DÚAS HORAS ANTES DO DESFILE
Non sei que facer.
As modelos pasan dúas, tres, catro horas co peiteado e a maquillaxe.
Calzan zapatos de tacón alto
e visten roupa que non se pode mollar.
E temos que pasalas desde a casa ata a carpa.
Nos negocios, os emprendedores invisten toda a súa personalidade no negocio.
Saben que o éxito é o resultado da perseveranza.
Tes que insistir e insistir.
Se non tes iso, se non perseveras incesantemente,
vas fracasar.
Traballei duro para gañar un sitio nesta industria
e non quero perder todo o que construín.
Ao carallo.
Facemos o desfile, pase o que pase.
Imos comezar o ensaio. Deixen libre a pasarela, por favor.
Que poñan os zapatos e axudámolas a baixar pola escaleira.
- Eu collo… - Si, veña.
Mozas, vaivos coller alguén pola man,
para non esvarardes polas escaleiras.
Preocúpame que, se non ensaiades,
será difícil desfilardes cando toca.
Non hai garantía de que todo sairá ben.
Iso preocúpame porque me gusta ter todo controlado.
Pero procuro que non se note,
porque entón esboróase todo o castelo de naipes.
É incrible o traballo que dá
facer unha colección e montar un desfile.
Son seis meses de postas en común, de axustes, de escolla de tecidos.
A xente nota se a persoa que deseñou esa peza de roupa
o fixo con cariño e con interese
ou se foi deseñado por un comerciante
que non lle puxo nada de alma.
Vin a evolución de Victoria desde que tivo a idea de crear a firma.
Desde o primeiro desfile en Nova York…
ata agora.
Nunca lle vin montar nada tan grandioso.
Na andaina dunha persoa creativa,
cada decisión que tomas é o que te fai quen es.
Nos cinco anos que traballei con Victoria,
o meu traballo era dicirlle:
"Temos que alimentar as raíces para creceres."
Se queres ser deseñadora de moda,
tes que ser ti mesma en todas as fases do proceso.
Eu quería que ela atopase iso,
porque perseguir os soños é tentar atoparse a un mesmo.
TRINTA MINUTOS ANTES DO DESFILE
Logo a pasarela.
Segue chovendo?
- Non, parou. - Parou.
- Poñemos as modelos en fila? - Si.
Todo o mundo está ao fresco. Hai que botar a andar o desfile.
Estás ben? Seguro?
Seguro? Tes frío?
Non te preocupes.
- Tranquila. - Pon esta chaqueta.
- É coma se correses o maratón. - Non sei por que tremo tanto.
Sacamos o papel aluminio!
Queríate levar a un sitio tranquilo para sentares antes do desfile.
No outro castelo, ao lado da pasarela.
Tedes máis dun castelo?
Levas a Anna. Vale. Ata despois.
Vale.
Non parece que estea listo.
Os da prensa da moda vemos moitos desfiles.
Levamos un mes viaxando.
Cando chegamos, estaba mollado e ía frío,
e todo o mundo vía que aínda faltaba moito…
Escampará?
Victoria enfrontábase a un público que igual non estaba con ela ao 100 %.
A ver se a xente se vai sentando.
Si, por aí.
As mozas, por favor, poñédevos en fila. Colocádevos no voso sitio.
- Está Jasmine lista para que nós… - Non, está sentando a xente.
Sabes onde está o meu asento?
- Si, preciso… - Claro.
Preciso alguén de Lucien Pagès.
Máis ou menos, pero non sei o número exacto.
Vós ides do outro lado. Podemos atravesar por aquí.
- Que tal? - Aínda non están sentados.
- Precisamos máis. - Precisades máis?
- Estou con Victoria. - Faltan moitos por sentar.
Jasmine di que hai que esperar porque está sentando a xente.
- Chegou tarde a xente? - Si, xente importante.
Vale. Grazas.
Acábasenos o tempo.
Que se poñan en fila. Estou preocupada.
Si, tes razón. É a decisión correcta. Vamos.
Que mágoa que vaia frío e chova tanto,
pero estades guapísimas.
Moita xente traballou moitísimo
nas pezas desta colección que levades.
Agora tócavos a vós,
querémosvos moito a todas.
Moitas grazas e boa sorte.
Vamos!
Si!
- Sorte! - Sorte!
Quéroche.
Sorte!
Este desfile é moi importante,
non só para min, senón para todo o meu equipo.
Toda a xente que creu en min.
Quero que os meus socios estean contentos,
que os fillos estean orgullosos.
Quero que David estea orgulloso.
Se el non crese en min, hoxe xa non tería este negocio.
Cando estou na fila coas modelos que agardan para desfilar,
ninguén sabe todo iso mellor ca min.
- Ese non debía levar bolso. - Que?
- O look de Apolline. - Hostia, perdón!
Iso había que sacalo. Perdón. Apolline non tiña que levar bolso.
Non importa.
Preciosa.
Incrible.
Sempre lle dicía a Victoria:
"Non mires para os demais. Sé ti mesma."
E creo que iso é o que a levou ao éxito.
Esa noite pareceume que estaba realizando os seus soños.
Aquilo colocouna exactamente onde ela quería estar.
Incrible.
Incrible. Sabes que? Está a outro nivel.
- Incrible. - Moitas grazas.
Non se rendeu e, por fin, funciona.
Démoslle a volta ao negocio.
Pero isto é só unha gota no océano.
Existe un mundo inmenso que non tocamos aínda.
Foi incrible. Parabéns.
Cando sentei as bases do negocio,
estaba preñada de Cruz.
Levou case 20 anos chegar a este punto
e agora si que podo comezar a construír.
Que bonitas estas árbores en flor!
Oíches? Escóitaas. Cando cheguemos alí, escóitaas.
- Escoitar as árbores? - Escoita.
É incrible o que construíches aquí.
Construíno para vós.
Si.
Xa sei.
É incrible.
Están alí os rapaces?
Non os oes a patadas co balón?
- Desculpa un momento. - Pensei que a pelota viña cara a min.
De nada.
É incrible que se poida ver unha pelota voando cara a ti
e ter o instinto de…
- De ir darlle unha patada. - …darlle unha patada.
Pateala ou abaixarse.
As cousas cambiaron radicalmente.
Non te sentes segura xa para parar e tomalo con calma?
Tes moita determinación, paixón e dedicación.
- En sentido positivo ou negativo? - Positivo, claro.
Positivo. Eu…
A min emocióname porque…
sempre tes que demostrarlles cousas aos demais.
Que che impide dicir: "Xa o conseguín."?
Porque pasei tantos anos pelexando e construíndo
que agora sinto que teño unha oportunidade
e non a quero deixar escapar.
A quen llo queres demostrar?
Ao mellor, a ti.
Claro que non me gustou
ter que recorrer á túa axuda.
Non tes que demostrarme nada.
Non, pero son eu quen quere.
Quero eu.
Cando vos vin a cara a ti e aos nenos no backstage despois do desfile,
non foi a primeira vez,
pero foi un momento importante
no que vin o orgullosos que estabades de min.
Sabes?
Se fixeses un sándwich, estariamos orgullosos de ti igual.
A verdade é que non sabía facer moi ben un sándwich.
Certo.
Pero iso non importa.
Non, pero aínda quero facer moitas cousas.
A quen queres demostrarlle algo é a ti mesma, non a min.
- Quizais. - Es moi testuda,
porque queres calarlle a boca a todo o mundo.
Si, pero o éxito
faite sentir ben, non o nego.
Estou orgullosa e non me dá vergoña dicir que son ambiciosa
e quero facer moitas máis cousas.
Os dous temos… Ben, eu teño 50 e ti 51.
- Deus, David! - Estás…?
- Pero estás…? - Temos 101.
- Non estamos mal para ter 101. - Pero…
E agora que?
- Outro fillo? - Hai…
Outro fillo? Nin de broma.
Aínda nos quedan moitas cousas por facer.
- Non vas parar aínda? - Non vou parar aínda.
Boas noites a todos.
É unha honra entregar o premio á Persoa Emprendedora do Ano.
Fago a reverencia ao comezo?
E logo? Hai un rei?
- Ola. - Que tal?
Ola.
Eu vou dicir: "Grazas ao meu marabilloso marido, David,
estou eternamente agradecida pola nosa marabillosa familia."
- E nada máis para min? - Nada máis.
A unha fonte de inspiración que o é todo para min,
a miña nai, Victoria Beckham.
- Que riquiña. - Riquiña.
- Estás chorando? - Non.
- Si tal. - Non tal.
Non! Si!
- Non hai nada aí. - Por que furas, logo?
Só estaba comprobando. Non hai nada.
- Pensei que si. - Iso non vale.
- Pensei que si.
Estou orgulloso de ti. Non me vas dar un bico.
Non, porque pasei dúas horas co peiteado e a maquillaxe.
Non me manches con ese bronceador.
Vale.
Harper, facémosche unha?
Por que se chama Harper's Bazaar?
É o nome da revista.
Pensei que era por min.
Para entregar o premio á Persoa Emprendedora do Ano,
é un pracer chamar ao escenario a Harper Beckham.
Vou?
Estou moi nerviosa.
É unha honra entregar o premio á Persoa Emprendedora do Ano.
Sobre todo, porque mañá hai clase e así non terei que facer os deberes.
É un orgullo entregar o premio á Persoa Emprendedora do Ano
a unha fonte de inspiración que o é todo para min,
a miña fantástica nai, Victoria Beckham.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa