Hi sa inyong lahat.
Hi.
Parating na si Jane. Parating na din si Lara.
Ang dami ko nang nainom na kape.
-Ayos ka lang? -Inaayos mo 'yong seat plan?
-Oo. Eto. -Sige. Okay.
-Pwede nang pumunta si Giancarlo. -Nag-message na siya.
Okay. Saan mo siya iuupo?
-Katabi ni Carine Roitfeld. -Okay.
Si Joel, Christine, Juergen, Dovile, saka Helena, kaya…
Pwede bang wag natin siyang ilagay…
-Sa kabila na lang siya. -Okay.
-Kasama ni Carmes Kass at ng iba pa. -Okay.
Laging magulo 'yong show day.
Inaalala ko 'yong skirt na 'yon.
Sa totoo lang, hindi ako nakatulog sa kakaisip tungkol sa buong look.
Isusuot siya ng model na si Felice, sobrang galing niya.
Transparent 'yong skirt na 'yon.
Dapat gagawa pa kami ng iba, pero wala na kaming time.
-Hindi kayo natulog? -Oo.
Natapos kami dito nang 3:00 a.m.
Bumalik na ulit kami nang nine kaninang umaga.
Sinisigurado ko lang na matatapos natin lahat.
Magsabi ka ng totoo. Nakaka-stress!
Sabi ko nga, nakaka-stress.
Six o seven hours na lang, show na.
Ayun, konti na lang.
-Malapit na 'yon. -Eto na.
Pag meron kang control freak…
Control freak 'yong tawag ko sa sarili ko.
Pag may tao na laging gustong in control siya,
tapos nilagay mo siya sa sitwasyong wala siyang kontrol,
magiging sobrang uncomfortable siya.
Ang daming bagay sa buhay ko na hindi ko kontrolado.
'Yong pambu-bully sa 'kin,
tapos 'yong mga sinusulat, saka sinasabi tungkol sa 'kin.
See you later.
May mga bagay na di natin makokontrol, at kapag show day, kinakabahan ako.
APAT NA ORAS BAGO ANG SHOW
Lahat, nagiging okay na.
Bawat sulok, sine-set up na.
Binaliktad namin 'yong mga kandila para hindi mabasa ng ulan, just in case.
-May gansa tayo dito. -Oh my God, ang ganda.
Magiging maganda 'to.
Square 'yong projection hanggang kisame. Mukhang okay naman lahat.
Mas nagkaka-anxiety ako sa panahon ngayon kesa no'ng sa kasal ko.
Oo nga.
Di umulan no'ng kasal ko. Di pwedeng umulan ngayon.
Oo, mas importante 'to.
Wag tayong tumingin do'n. Wag sa kaliwa at kanan.
Pinagbawalan ako ng team ko na i-check 'yong weather.
Pagpasok mo sa venue na 'to,
makikita mo kung ga'no kalaki 'yong ambisyon na meron ka.
Mahabang paglalakbay 'to.
Naaalala ko no'ng ginawa mo 'yong intimate presentations sa New York.
Ano'ng iniisip mo?
Seventeen years ko nang ginagawa 'to.
Dumaan na sa maraming pagsubok 'yong business ko.
Bilang independent na brand,
ipinagmamalaki ko 'yong mga naaabot namin.
Isipin mo na lang 'yong magagandang bagay pag malamig ang panahon.
Magiging makinis at makintab 'yong balat nila, 'no?
Saka sobrang tigas na nipples.
Sana may dalang coat o jacket si Harper.
Sobrang tindi ng pressure.
Kailangang maging malaking tagumpay 'to.
Importante 'tong business na 'to sa 'kin.
Ito talaga ako, e.
Pero ang hirap ng journey na 'to.
Muntik nang mawala sa 'kin lahat.
Masyadong madilim 'yong time na 'yon.
Umiiyak ako lagi no'n bago pumasok sa trabaho,
kasi para 'kong bombero.
Pag-usapan natin ang mga Beckham.
-Laging nasa headline, pero… -Ibang uri ng royalty.
Ang kakaiba sa pagkakasulat nito,
sinalba siya ni "hubby", pati 'yong negosyo niya.
-Pwedeng pakipaliwanag ito? -Itong…
Milyon-milyon 'yong gastos at utang namin.
Oo, umuuwi ako sa asawa ko,
pero umuuwi din ako sa business partner ko.
Kaya pinag-uusapan namin 'yon.
Kailangan. Nag-invest siya do'n, e.
Ayoko no'n. Ayoko talaga no'n.
Nakaupo lang kami do'n. Tiningnan namin 'yong pinuhunan ko.
Nadurog ang puso ko sa parte ng usapang 'yon,
kasi alam ni Victoria 'yong worth niya.
No'ng nagkakilala kami, mas mayaman siya sa 'kin.
Siya 'yong bumili ng unang bahay namin sa Hertfordshire
na kilala bilang Beckingham Palace.
Kaya para lumapit siya sa 'kin at magsabing
"Kailangan namin ng pera. Kailangan ng pera ng business,"
mahirap 'yon para sa 'min.
Kasi wala akong pera para ituloy pa 'to.
Kalaunan, sinabi ko, "Hindi na pwedeng magtuloy 'to."
Gumuguho na 'yong business ko.
Dumudulas na 'yon sa mga kamay ko.
Kailangan ko ng investment galing sa labas.
Kailangan ko ng tutulong sa 'kin.
Hindi naghahanap si Victoria ng partner na magbibigay lang ng pera.
Kailangan niya ng partner na alam 'yong business,
naiintindihan 'yong pangarap niya,
at may kakayanang tuparin 'yon.
Tiningnan ko 'yong business, kinausap ko 'yong mga tao,
kumausap ako ng mga tao sa labas ng business,
naisip ko na masyadong mahirap 'yong sitwasyon.
Palpak talaga.
Tiningnan namin 'yong press.
Ang sama.
Sinasabi nila, "Pinakamalalang business na 'to."
Tapos titingnan mo 'yong accounts, saka 'yong pera.
Lugi, lugi, lugi, lugi.
Walang kinita.
Sa totoo lang, wala pa 'kong nakikitang ganito kahirap ayusin.
No'ng nakilala ko si David Belhassen,
alam ko na agad na pangarap kong mag-invest siya
sa business ko.
Pero para kang may malaking barko na nakausad na,
tapos kailangan mong iliko 'yong malaking barkong 'yon.
At hindi ko alam kung handa siya sa challenge na 'yon.
Nakaka-stress 'yon para sa 'kin, kasi desperada na talaga ako,
hindi lang para sa pera,
kundi pati na rin sa ibang kaya niyang ibigay.
Hindi ako nag-i-invest sa kahit anong hindi tama para sa 'kin.
Hindi ako gano'n.
Pagkatapos naming silipin 'yong accounts,
sabi namin, "Hindi natin gagawin 'to. Hindi talaga."
Nasaktan ako no'n, sobrang nasaktan ako,
kasi ilang taon ang ginugol namin bago namin narating 'to.
Kailangan kong sabihin sa team na "Sorry, hindi namin gagawin 'to."
Lumabas kami ng asawa ko nang Sabado ng gabi,
tapos ang ganda-ganda niya.
Sabi ko, "Ano 'yang suot mo?"
"Victoria Beckham."
Sabi ko, "Marami ka bang binibili na Victoria Beckham?"
Tapos sabi niya, "Sobra. Gusto ko 'to. Ang ganda, e."
Para 'kong sinindihan. Parang may nag-apoy.
Pagdating ng Lunes, tinawag ko 'yong team. Sabi ko, "Gawin natin. Lugi na kung lugi."
Kaya nagpirmahan kami.
Naalala kong sobrang emosyonal niya.
Sabi niya sa 'kin, "Hindi kita bibiguin."
Hindi ako natakot na magsikap,
pero hindi ko inakalang sobrang sakit pala.
TATLONG ORAS BAGO ANG SHOW
-Ang ganda mo. -Thank you po.
Sobrang ganda mo. Masaya ka ba?
Ang ganda ng buhok at makeup mo. Ang ganda n'yong dalawa.
-Ang lamig. -Ganda.
Pag show mode si Victoria, halatang sobrang focused niya.
-Asan siya? -Nasa kaliwa, ayun.
Tinitingnan niya 'yong collection, 'yong looks,
'yong models, 'yong music.
Ngayon lang nataranta nang ganyan ang asawa ko.
Iba 'tong taon na 'to.
Alam kong gusto na niyang sabihing "Okay, umalis ka na."
May balita ako.
-Nahulog si Felice sa motor niya. -Okay.
Eto 'yong binti niya.
-Ano ba 'yan? -See-through 'yong palda niya.
-Okay lang siya. -Buti naman.
Ga'no kahaba 'yong palda? Matatakpan ba 'yong tuhod?
Sabi ko, "Isuot mo 'yong damit mo. Titingnan niya."
Ba't di na lang natin baguhin 'yong look niya?
Di ko alam kung kasya, e Maghanap tayo ng ka-size niya.
-Pag-isipan natin. -Same ng haba, etc.
Gusto ko pa ring magamit 'yong palda, ha?
Hanggang dito 'yong palda, pero makikita pa rin.
Oo, kitang-kita 'yan.
Tingnan natin 'yong ibang option.
Sandali lang.
Subukan kaya natin 'to kay Felice? Tingnan natin 'yong itsura.
Wala pa 'yan dito.
Kausapin ko na lang kaya, tapos i-explain natin 'yong plano natin?
Ayaw mo sa itsura ng pants, 'no?
Black na pants, tapos pink na top?
Hindi lang naman black pants. May corset pa.
Sobrang ganda ng pants na 'yon.
-Subukan— -Pag nilagay…
Mahirap magpalit ng look pag mismong show na,
kasi buong linggo mong pinag-iisipan,
"Bagay ba 'tong look sa babaeng 'to?"
Hindi talaga option na magpalit ng look bago ang show.
Sa halip tuloy na palda, may pantalon tayo dito.
Kailangang itago 'yong legs niya, kasi may malaking sugat siya sa tuhod.
God, kaya ako umiinom, e.
Para tayong manganganak ng triplets.
Tuloy-tuloy lumalabas, "Isa!" "Hoy, ayan ang pangalawa."
In five minutes, may sapat na music na tayo.
Hindi pa 'yong final, pero sapat 'yong music para sa rehearsal.
Guys, kung wala tayong music, mapipilitan akong kumanta.
-Sobrang— -Kasi…
Totoo 'yon…
Magiging masaya 'yon.
Kami ni Clément 'yong magiging bagong Sonny at Cher.
A, gusto ko 'yon.
Hinihintay lang natin 'yong rough mix ng music.
Pwedeng pakikuha na 'to? May post-traumatic stress syndrome na 'ko.
Okay. Sige.
-Walang magiging problema. -Okay tayo.
-Naku po, umulan na nga. -Hala.
Okay. Excuse me.
-Balita ko, umuulan na. -Umuulan na nga.
Excuse me, guys.
Ay, wow.
Hindi ko alam ang sasabihin.
Oh my God.
Hindi!
Magiging maayos ang lahat.
Oh my God, hindi ko kinakaya 'to!
Hindi makakatulong pag nagwala ako.
Hindi talaga makakatulong 'yon.
Ang laki na ng pinuhunan namin sa show na 'to,
maraming effort, talent, at passion ng mga tao.
Bumubuhos talaga 'yong ulan, o.
Hindi ko kaya 'to. Kailangan kong umupo sa madilim na lugar.
Joke ba 'to?
Kalokohan 'to.
Malaking kalokohan.
Ipo-postpone na natin?
Kailangan nating i-postpone. Kailangan talaga.
Hindi tayo pwedeng mag-show kung malakas 'yong ulan.
Hindi nga.
Victoria, ikaw, kung ano'ng gusto mo.
Alam niya 'yong challenge.
Alam niyang pwedeng matigil ang laro o maging napakahirap sa hinaharap.
No'ng maging partners kami ni Victoria,
mahirap 'yong sitwasyon ng business no'n.
Kailangan kong maintindihan
kung kaya niya talagang tanggapin 'yong mangyayari.
Ilang taon na sinasabi lang sa kanya 'yong gusto niyang marinig.
Naalala ko, isa sa mga gastos 'yong office plants.
Kasi mahilig siya sa halaman.
Parang nasa 70,000 'yon kada taon.
Tapos may pumapasok para lang magdilig ng halaman
na 15,000 'yong bayad kada taon.
Umpisa pa lang 'yon.
Lumapit ako sa kanya at nagdesisyong sabihin
kung ano mismo 'yong totoo.
Hindi ko alam ang magiging reaction niya
Sabi ko, "Victoria, kailangan nating baguhin lahat,
"ayusin 'yong negosyo, at aaray ka do'n."
Nakinig lang siya hanggang matapos ako. Naging tahimik lang siya.
Tinanggap ko kahit masakit.
Mahirap marinig 'yong mga bagay na 'yon.
Hindi ako nag-aral ng business.
Entertainment 'yong background ko, e.
Entertainment company kami
na hindi pa nakakapagtrabaho sa fashion dati.
Hindi ko na-realize 'yon no'n,
pero sobrang laki na ng nasasayang.
May 15 akong iba't ibang lining sa loob ng outerwear.
Akala ng mga tao, sanay akong makuha lahat at makuha lahat ng maganda.
Mga bagay gaya ng pagbili ng mga upuan galing sa kabilang parte ng mundo.
Naririnig ko kaya gulat na gulat ako.
Pero hinayaan kong mangyari 'yon.
Sa tingin ko, parte ng problema
'yong takot silang tumanggi sa 'kin.
Bakit?
Siguro, sa tingin ko,
sa totoo lang, may power ako.
Power ng isang celebrity.
-Salamat, Victoria. -Thank you, Victoria.
Akala ng mga tao, hindi ako sanay makarinig ng "hindi".
Aaminin ko naman at pananagutan ko
'yong mga bagay na nagawa ko na hindi ko dapat ginawa.
Baon ako sa utang.
Marami akong kailangang baguhin.
Na-realize kong naligaw ako ng landas.
Isa sa mga problemang nakita namin,
nawawala 'yong katauhan niya sa brand.
Hindi na 'yon Victoria Beckham.
Nagiging iba na 'yon.
Kailangan kong ibalik si Victoria Beckham sa Victoria Beckham.
Tapos isang araw, may naisip ako.
Tinawagan ko si Juergen Teller.
Sabi ko, "Juergen, gusto kong gawin ulit 'yong Marc Jacobs campaign."
Normally, ayokong nag-uulit. Mas gusto kong gumawa ng bago.
Pero medyo special 'yon, kasi siya ang nakaisip no'n.
Sariling label niya 'yon.
No'ng kinuhanan niya 'ko ten years ago, napahiya ako.
Pero gusto kong maibalik 'yong image na 'yon para sa sarili ko.
May gusto akong sabihin sa photo na 'yon.
Pinangunahan niya.
Naintindihan ng mga tao. Nakakatuwa. Ang ganda. Pero literal 'yon.
Binalikan niya 'yon, itinodo niya 'yong pag-aayos sa produkto,
ginawa niya 'yong vision niya, kung ano siya.
'Yong pagiging chic, 'yong glam.
Nagsimula akong harapin 'yong challenge,
pamunuan 'yong business ko,
at marami pa 'kong gustong gawin.
Ang galing.
-Ang galing. -Hi, Victoria.
Salamat.
Kaya bumalik ako sa bagay na alam ko.
Ganito talaga 'ko mag-work from home.
Andito 'yong technical makeup mirror ko.
Gusto ko lang i-share sa inyo.
Ipapakita ko lang sa inyo 'yong ginagamit kong makeup araw-araw.
Eto na, ladies.
No'ng ni-launch ko 'yong Beauty, alam ko 'yong gusto kong gawin,
kasi parang kalahati ng buhay ko, nakaupo ako sa makeup chair.
Gagamitin ko 'yong brush,
tapos ilalagay ko sa mas maitim na kulay.
No'ng nasa Spice Girls ako, lagi akong nasa glam chair.
Naikabit talaga ng mga tao sa 'kin,
'yong smoky eye ko.
Gusto ko talagang sabihin,
"Ganito gawin 'yon. Kung kaya ko, kaya n'yo din."
Isang product lang ang gamit ko para gawin 'yong smoky eye ko.
'Yong product na 'yon…
Nagtiwala ako sa instinct ko.
Hinayaan kong makita ng mga tao 'yong totoong ako.
Pagpasensiyahan n'yo na, kasi hindi maganda 'yong pagvi-video ko.
Hindi ako magaling dito.
Naaalala ko, naghintay akong makita kung ano'ng magiging reaction ng mga tao.
Oh my God.
Sobrang ganda no'n.
No'ng naging matagumpay 'yong Beauty,
meron nang bumebenta sa wakas…
Good to meet you. Gusto ko 'yong buhok mo. Ang ganda.
…na naging dahilan para maniwala ako sa sarili ko.
Pero alam kong kailangan kong magpatuloy…
Maraming salamat.
…kasi nahihirapan pa din ang fashion business.
DALAWANG ORAS BAGO ANG SHOW
Di ko alam ang gagawin.
Dalawang oras, tatlong oras, apat na oras nag-ayos ng buhok at makeup ang girls.
Nakasuot sila ng high heels,
hindi pwedeng mabasa 'yong mga suot nilang garments,
kailangan silang ilipat mula sa bahay papunta sa may cover na area.
Sa kahit anong negosyo, ibinubuhos ng negosyante
ang buong pagkatao niya sa negosyo niya.
Alam nilang galing sa pagsisikap ang tagumpay.
Kailangan mong magpatuloy, magtuloy-tuloy.
Kung wala ka no'n,
kung di mo kayang magpursigi nang walang tigil,
magfe-fail lang ang business.
Pinaghirapan kong makuha ang spot ko sa industriyang 'to.
Ayokong mawala lahat ng binuo ko.
Lecheng 'yan.
Gagawin namin 'yong show na 'to kahit ano'ng mangyari.
Magsisimula na 'yong rehearsal. Alis na 'yong nasa runway.
Isuot na 'yong mga sapatos, tapos alalayan ang girls pababa ng hagdan.
-Kaya kong hawakan… -Gawin natin 'yon.
Girls, may hahawak ng kamay n'yo,
aalalayan kayo pababa ng hagdan para di kayo madulas.
Nag-aalala lang ako na pag wala kayong run-through,
mahihirapan kayo sa timing n'yo.
Walang kasiguraduhan na magiging okay ang lahat.
Nag-aalala ako do'n, kasi gusto ko, kontrolado ko lahat.
Pero sinusubukan kong hindi ipakita 'yon,
kasi guguho lang lahat ng baraha.
Ang galing, grabe 'yong effort na kailangan
para bumuo ng tunay na collection at show.
Anim na buwan ng inspiration boards, pagsusukat, at pamimili ng tela.
Masasabi ng mga tao kung 'yong nag-design ng mga damit,
e, may passion, interested, at excited doon sa mga 'yon.
O dinesign 'yon ng isang merchandiser
na wala talagang kaluluwa.
Nakita ko mula simula si Victoria,
no'ng naisip pa lang niya na "Baka gawin ko ang brand na 'to,"
pati sa unang show sa New York…
hanggang ngayon.
Ngayon ko lang nakitang bumuo si Victoria ng ganito kalaki.
Sa paglalakbay mo bilang creative na tao,
huhubugin ka ng bawat desisyong gagawin mo.
Sa limang taong nakatrabaho ko si Victoria,
'yong trabaho ko, parang…
"Okay, diligan natin lagi 'yong ugat para tumubo ka."
Kung gusto niyang maging fashion designer,
dapat totoo siya sa sarili niya sa bawat sandali ng paglalakbay na 'yon.
Gusto kong mahanap niya 'yon,
dahil paghahanap sa sarili ang pagkamit ng pangarap.
TATLUMPUNG MINUTO BAGO ANG SHOW
Tapos 'yong runway.
Umuulan pa ba?
Tumila na.
-Pwede na bang papilahin 'yong girls? -Sige.
Giniginaw na lahat. Simulan na natin 'yong show.
Okay ka lang ba? Sigurado ka?
Sigurado ka? Nilalamig ka lang?
Wag kang mag-alala.
-Okay lang 'yan. Talaga? -Sa 'yo na 'tong jacket ko.
-Para kang tumakbo sa marathon. -Di ko alam bakit ako nanginginig.
Nilabas natin 'yong tinfoil!
Gusto kitang dalhin sa tahimik na lugar para makaupo ka bago ang show.
Sa kabilang castle, katabi lang ng runway.
May iba pang castle?
A, si Anna 'yong isasama mo. Okay. Mamaya na lang ulit.
Okay.
Ay, wow.
Parang hindi kayo ready dito.
Maraming pinapanood na show ang fashion press.
Isang buwan na kaming umiikot.
Pagdating namin doon, basa at malamig.
Kita ng lahat na marami pang dapat ayusin.
Hindi na daw ba uulan?
Humarap si Victoria sa audience na posibleng nag-aalangan pa sa kanya.
Kung kaya, subukan na nating paupuin 'yong mga tao.
Doon sa gitna.
Pwede na bang pumila ang girls? Pumuwesto na kayo. Salamat.
-Ready na ba si Jasmine na— -Hindi pa, pinapaupo pa niya lahat.
Alam mo ba kung saan 'yong seat ko?
-Oo, kailangan… -Oo naman.
Kailangan ko ng taga-Lucien Pagès.
Medyo alam ko, pero hindi ko alam 'yong mismong number.
Sa kabilang side kayo. Pwede tayong tumawid dito.
-Kumusta? -Hindi pa nakaupo 'yong mga tao.
-Konting oras pa. -Konti pa?
-Kasama ko si Victoria. Ano 'yon? -Marami pang di nakaupo.
Hintay lang daw tayo, sabi ni Jasmine. Pinapaupo pa niya 'yong mga tao.
-Bakit? Late ba sila? -Oo, late sila. 'Yong mga bigating tao.
Okay. Salamat.
Wala na talaga tayong oras, guys.
Papilahin na natin sila. Nag-aalala na 'ko.
Tama ka. Tama 'yang desisyong 'yan. Tara na.
Pasensiya na, malamig at maulan,
pero sobrang ganda n'yo.
Maraming nagpakahirap magtrabaho
para sa lahat ng damit na suot n'yo sa collection na 'to.
Kayo na ang bahala dito,
mahal namin ang bawat isa sa inyo.
Maraming, maraming salamat. Good luck.
Galingan natin!
-Good luck. -Good luck.
Love you.
Good luck.
Sobrang importante ng show na 'to,
hindi lang para sa 'kin, kundi para sa buong team.
Lahat ng mga naniwala sa 'kin.
Gusto kong maging masaya ang mga business partner ko.
Gusto kong maging proud 'yong mga anak ko.
Gusto kong maging proud si David.
Kung hindi siya nagtiwala sa 'kin, wala na 'kong business ngayon.
No'ng nasa final lineup na 'ko at naghihintay na 'yong girls na lumabas,
ako lang talaga 'yong nakakaalam no'ng mga sinabi kong 'yon.
-Dapat walang bag 'yon. -Alin?
-'Yong look ni Apolline. -'Tang ina, sorry.
Dapat tinanggal 'yon. Sorry. Dapat walang bag si Apolline.
Okay lang.
-Wow. -Ang ganda.
Wow.
Sobrang ganda.
Lagi kong sinasabi kay Victoria,
"Wag kang tumingin sa kaliwa o kanan. Magpakatotoo ka lang."
Sa tingin ko, malaki ang naitulong no'n sa tagumpay niya.
Pakiramdam ko, natutupad niya 'yong mga pangarap niya no'ng gabing 'yon.
Dinala talaga siya no'n sa kung saan niya gustong mapunta.
Ang galing. Alam mo, ibang level 'to.
-Ibang klase. -Maraming salamat.
Hindi siya sumuko, at sa wakas, nagtatagumpay na siya.
Nasagip namin 'yong business.
Pero wala lang 'yon kung tutuusin.
Napakalaki pa ng mundong hindi namin napapasok.
Sobrang ganda. Ang galing mo.
No'ng nilatag ko 'yong pundasyon ng business,
buntis ako kay Cruz.
Inabot ako nang halos 20 taon para makarating sa puntong 'to,
at ngayon, mabubuo ko na talaga 'to.
Ang ganda ng mga blossom tree, 'no?
Pero narinig mo ba… Pakinggan mo sila. Pagdating mo do'n, makinig ka.
-Makinig sa mga puno? -Pakinggan mo lang.
Ang ganda ng ginawa mo dito.
Ginawa ko 'to para sa inyo.
Totoo.
Alam ko.
Sobrang ganda.
Andun ba 'yong boys?
Hindi mo ba naririnig? Naglalaro sila ng bola.
-Sorry, teka lang. -Oh my God, akala ko, tatamaan ako.
Welcome.
Nakaka-amaze pag may ganyan
na ang instinct sa bolang lumilipad papunta sa kanila…
-Habulin at sipain. -Sipain. Ang instinct ko kasi…
Pulutin o yumuko na lang.
Grabe 'yong pagbabago ng mga bagay sa buhay mo.
Hindi ka pa ba confident na magdahan-dahan at mag-relax?
Napakasipag mo. Sobrang passionate at dedicated pa.
-Mabuti ba 'yon o masama? -Oh my God, mabuti 'yon.
Sobrang galing…
Medyo nagiging emosyonal ako,
kasi lagi mong pinapatunayan 'yong sarili mo sa iba.
Ano'ng pumipigil sa 'yong sabihing, "Okay, nagawa ko na"?
Ilang taon kasi 'yong ginugol ko para ipaglaban at buoin 'to,
tapos ngayong may opportunity na,
ayokong mawala na lang 'yon.
Kanino mo pinapatunayan 'to?
Siguro, karamihan no'n, sa 'yo.
Siyempre, nakokonsensiya ako
doon sa mga time na kinailangan kong magpatulong sa 'yo.
-Wala kang kailangang patunayan sa 'kin. -Pero gusto kong gawin 'yon.
Gusto ko.
No'ng makita ko kayo ng mga bata sa backstage pagkatapos no'ng last show,
hindi naman first time 'yon,
pero para sa 'kin, nakita ko talaga no'n
kung ga'no kayo ka-proud sa 'kin.
Alam mo 'yon?
Para malinaw, proud kami sa 'yo kahit cheese sandwich lang ang gawin mo.
Aminin na natin, di ako masarap gumawa ng cheese sandwich.
Hindi nga.
Pero di na importante 'yon.
Pero ewan ko ba, ang dami ko pang gustong gawin.
Tingin ko, pinapatunayan mo 'yan sa sarili mo, hindi sa 'kin.
-Siguro nga. -Matigas kasi ang ulo mo.
Gusto mong patunayan sa lahat na mali sila.
Oo, pero aaminin ko,
masarap sa feeling 'yong success.
Proud ako, hindi ako mahihiyang sabihing ambisyosa ako.
Marami pa akong gustong gawin.
Ngayong pareho na tayong… Ako, halos 50 na. Ikaw 51.
-Oh my God. David! -Ikaw ba…
-Pero hindi ba— -One hundred one na tayo.
-Okay ang itsura natin kahit 101 na tayo. -Pero…
Ano'ng kasunod?
Ano'ng sunod?
-Bagong baby? -Sobrang…
Isa pang baby? Diyos ko po. Ayoko na.
Marami pa tayong gustong gawin.
-Hindi ka pa titigil? -Hindi pa.
Good evening sa inyo.
Excited akong i-present sa inyo ang Entrepreneur of the Year award.
Magba-bow ba 'ko sa simula?
Bakit? Andito ba 'yong hari?
-Hello, anak. -Kumusta 'yan?
Ay, hi.
Okay, sasabihin ko, "Salamat sa napakabuti kong asawa, si David.
"Pati sa napakagandang pamilya ko. Habambuhay akong magpapasalamat."
-'Yon lang ang sa 'kin? -Gano'n lang.
Para sa nakaka-inspire na babae na sobrang importante sa 'kin,
ang magaling kong mommy, si Victoria Beckham.
-Ang cute no'n. -Sobrang cute.
-Umiiyak ka ba? -Hindi.
-Umiiyak ka, e. -Hindi, a.
Hindi! Oo na!
-Parang wala naman. -E, bakit mo dinudukot?
Tinitingnan ko lang. Wala naman.
-Akala ko, meron. -Ang sama no'n, a.
-Hindi maganda 'yon. -Akala ko talaga.
Proud ako sa 'yo. Alam kong hindi mo 'ko iki-kiss.
Two hours akong nag-ayos ng buhok at nag-makeup, e.
Ayokong malagyan ng fake tan mo 'yong jacket ko.
Ayos lang.
Harper, gusto mong sumali dito?
Teka, bakit Harper's Bazaar 'yong tawag?
-Pangalan 'yan ng magazine. -Akala ko, dahil sa 'kin.
Para ibigay ang award sa Entrepreneur of the Year
isang karangalan na tawagin sa stage, si Harper Beckham.
Punta na 'ko?
Sobrang kinakabahan ako.
Sobrang excited akong i-present ang Entrepreneur of the Year award.
Lalo na dahil may pasok bukas.
Sana pwedeng hindi ko gawin 'yong assignment ko.
Proud akong i-present ngayong gabi ang Entrepreneur of the Year award
sa nakaka-inspire na babae na sobrang importante sa 'kin,
ang magaling kong mommy, si Victoria Beckham.
Nagsalin ng Subtitle: Erika Ivene Columna