Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
EERO ETTALA, 17 EKIM 1984
Bu video parçası kesinlikle kendime karşı gerçek bir meydan okuma oldu.
40. YIL DÖNÜMÜ
Yani, dışarıdan hiçbir baskı hissetmedim,
baskı, kendimden geliyordu.
Ve bunu yapmaya hala layık olup olmadığımı görmek için
kafamda bu kadar başarılı olabileceğimi düşündüğüm düzeyde.
Bence bunu gerçekten görebilmenin en iyi yolu
geçmişte gittiğim bazı yerlere gitmekti
ve en iyi formumdayken gittiğim yerlere gitmekti.
Hız testi için gayet hazırım.
22:30
Her zaman ilk deneme sinir bozucu oluyor.
Yani, bunu yapalı yedi yıl geçti, öyle ki...
Hızı ya da benzeri şeyleri pek hatırlamıyorum,
biliyorsunuz, ama onu sadece hissetmek lazım.
Çünkü yıllara bakarsam, diyelim ki '05, '06, '07,
o dönemlerde kendimi en güçlü hissettiğim zamanlardı.
Ve bu projeye doğru ilerlerken, biliyorsunuz, 40 yaşta olmak...
ve geçmişte gittiğim bazı yerlere geri dönmek.
Sanki kafamda çok daha fazla soru işareti var.
Sanki şöyle diyormuşum gibi: 'Bunu hala yapabilir miyim?'
Belki bazen biraz daha sinir bozucu olabiliyor,
mesela, hâlâ denemek istediğim şeyleri yapmanın
örneğin, yaralanma riskinin daha yüksek olması gibi.
Tabii ki, 16 yaşındayken,
sen adeta bir lastik adam gibisin, yaralanmazsın.
Ama şimdi 40 yaşındaysan, her seferinde, öyle...
bu kadar yükseklikten düştüğünde, sanki parçalanmışsın, biliyorsun.
2011 - İNSANLAR, İYİ ŞANSLAR
Bu, geçmişte kaydığım efsanevi çatı boşluğu.
İlk seferde 180 derece döndüm.
İkinci seferde bir ayak.
Üçüncü seferde frontflip ve back rodeo yaptım.
Ve şimdi dördüncü sefer.
Bir switch underflip yapmak istiyorum.
Her zaman biraz daha heyecan verici oluyor.
Switch modunda böyle bir harekete geçmek,
biliyorsun, çünkü dudakta ya da dudaktan önce hata yapamazsın.
Biliyorsun, tamamen geçmen gerekiyor.
Güvenli tarafta olmak için, biliyorsun.
09:00
Bir aile babasının hayatındaki klasik bir gün.
Çocukla sabah 6'da uyandım.
Onu 9'da kreşe götürdüm.
Tek başına buraya gel.
Bu devasa çatı boşluğunu oluştur.
Çocuğunu kreşten al, besle, uyut.
Ve sonra buraya geri döneceğim.
Umarım saat 10 civarında kaymaya başlarım.
Ve saat 12'de eve dönerim.
Bu ideal olurdu.
Ve hiçbir şey olmamış gibi davranmak.
Ama bu, açıklaması oldukça zor bir şey.
aileye.
Neredeyse tamamen bırakmak daha iyi.
Karıma da buraya geleceğimi söylemiyorum.
Diyordum ki, 'Evet, bu sakin, tatlı noktayı deneyeceğim.'
Ve sonra gerçek hayatta,
Burada, otopark garajında, çatıdan çatıya atlıyorum.
40 yaşına geldiğinde hayatın bittiğini düşünürdüm.
Ve artık kesinlikle böyle düşünmüyorum.
Bence 40 yeni 20'dir.
Beynim hala 16 olduğumu düşünüyor,
ama bedenim 70 yaşında olduğumu hissettiriyor,
bu yüzden beynimle bedenim arasında bir uzlaşma sağlamaya çalışıyorum.
hala yaptığım şeyleri yapabilmek için.
Bu iş büyük.
Aslında hatırladığımdan çok daha dik ve uzun.
Efsanevi bir yer.
'06 yılında Follow Me Around için kaydım.
Evet, frontboard ve burun presiyle.
Şimdi, 18 yıl sonra, aynı yerde.
Bu sefer backlift yapabildiğim için çok heyecanlı olacağım.
Bence başardım.
Kafam güçlü, bedenim zayıf.
İşte böyle yapılır.
2 AY SONRA
Buraya geldiğinde,
çekimi yakalayabilmek için gerçekten kusursuz olmalısın.
Özellikle Finlandiya'da kışın,
günler gerçekten kısa, yani gün ışığı da kısıtlı.
Çekiç zamanı.
Yani, tamam, o nokta hazır. Kar var.
takvimde bir gün belirledim.
Eşimden onay aldım. Noktalara gidebilirim, biliyorsun.
O yüzden buraya geleceğime karar verdim, ve sonra şöyle söylemeli:
Tamam, bu triki yapma zamanı.
-Yapabilir miyim? -Evet, evet, iyi görünüyordu!
Lanet olsun, hız hiç iyi değildi ama bakalım.
Kahretsin!
Kahretsin, çok yakındı!
Hatta saniyede bir metre daha, fazla hız çok işe yarardı.
Ama buna zaman yok!
Hazır mısınız?
Vay! Evet!
Evet!
Bu gerçekten çok iyi gitti!
Kilit altına aldığın anda, her şey tamamen sorunsuz geçti.
2006 FS ROCK PASI SALMINEN, 2024 BS LIPSLIDE JANNE LIPSANEN
Bence bu, dönüm noktasıydı.
bu parçayı çekerken farkına varmak gibiydi.
Tamam, şimdi bu triki yakaladım, biliyorsun.
Bu da adeta zihnimi yeniden açtı.
Tamam, şimdi bunun peşinden gidebilir ve daha fazla yapabilirim,
ve kafamda gördüğüm o yüksek seviyede kayabilirim.
İyi bir kariyerim oldu,
ve hâlâ bir video parçası daha çekmek istediğimi hissediyorum.
ki bundan memnun kalabileyim.
Ender 2015'te çıktı, yani dokuz yıl önce,
bu yüzden başka bir parça çekmeyeceğimi iddia etmiştim.
Ve işte böyle olması gerekiyordu.
ta ki Rene Rinnekangas'tan bir telefon alana kadar,
evet, üç yıl önce.
Onunla telefondaydım ve şöyle diyordu,
Eero, bir sonraki projen için şöyle bir fikrim var.
Bir video parçası çekip 40. doğum gününde yayınlamalısın.
Birkaç sezonun var,
kendin için oldukça kolaylaştırabilirsin,
ve denemelisin.
Bana göre gerçekten harika hissettiriyor,
çünkü Rene, dünyanın en iyi snowboardcularından biri,
şu anda.
Neden o, bu artık formunu yitirmiş
yaşlı adamın başka bir parça çekmesini istiyor?
Bu mantıklı değil.
Ama fikri değerlendirirken,
bana daha cazip gelmeye başladı.
onu daha kişisel bir meydan okuma haline getirmek.
ve snowboardumu ne kadar ileri taşıyabileceğimi görmek için deneme.
Bence motivasyon bir anlamda biraz daha sağlıklıydı.
Ya da zihin ve baskı açısından daha sağlıklıydı,
belki beden için daha sağlıklı değil, ama şöyle...
Ama bu, ödemeye razı olduğum bedeldi.
Yani, görmek istiyordum.
Yani, 2015 ile 2024 arasında,
esas olarak bazı Red Bull projelerine odaklandım,
daha senaryolu projeler gibi, biliyorsun.
Yani, Snow Castle gibiydi.
Helsinki Transitions'ı yaptım.
Kalle Rovanperä ile böyle bir rally crossover projesi vardı.
One Line benim projemdi,
artı Instagram için şeyler yapmak.
Biliyorsun, aktif kalmaya devam ediyordum,
ama bu farklı.
Evet, bence büyük bir tezat var,
sadece Instagram için çekim yapmak ile bir video çekmek arasında,
çünkü Instagram kliplerinde
her zaman kendi konfor alanında kayıyorsun.
ve eğlenceli gelen trikleri yapıyorsun.
ve büyük ihtimalle yaralanmazsın.
Ama tam bir parça çekimine gittiğinde,
biraz sınırda olmak istersin.
ve her seferinde bir noktaya gittiğinde şüpheye kapılırsın.
Sanki, 'Acaba bu nasıl sonuçlanacak' diye düşünüyorum.
Çekimi yakalayabilecek miyim, merak ediyorum.
Tabii ki, kesinlikle daha yüksek bir risk var gibi hissediyorum,
ama bir yandan da daha yüksek ödül var.
Ve bence motivasyon sadece artıyor.
bir video parçası çektiğinde.
Aynı motivasyon oluşmuyor.
Instagram için çekim yaparken.
İnişi öne taşımak gerek.
Kahretsin, bundan nefret ediyorum... Çok yüksek geliyor.
Kahretsin... Çok fazla hız.
Kahretsin, çok çirkin!
yani, bu benim sahip olduğum şey,
ve nasıl göründüğümü, nasıl
snowboard yaptığımı göstermek istiyorum...
Bir bakıma daha ilginç hale geliyor,
ve adeta bitmeyen bir süreç gibi hissettiriyor.
Bir klip yakaladığında,
sonucu hayal etmeye başlıyorsun.
Sanki, 'Tamam, şimdi bu frontside duvarı doğru yaptım,' diyorsun.
belki şimdi başka bir şey istiyorum.
Ve sonra o çekimi yakalıyorsun ve diyorsun ki,
Tamam, şimdi bu şey eksik.
Temelde, kalbini ve odağını bir şeye verdiğinde,
snowboardcu olarak kim olduğunu gösterir.
Ve işte asıl video parçası bununla ilgili.
Evet, işte burada, kaburgamı kırdım, görüyorsun.
Evet. Kaydığım yeri görüyorsun.
Kolumu indirdim ve sonra omzum çıktı.
ve sonra çıkıntıda kaburgamı kırdım.
Diyordum ki, evet, hala bunu yapabileceğimi düşünüyorum.
Birkaç deneme daha.
Kendime güveniyordum.
Diyordum ki, 'Bu sefer kesin başaracağım,'
çünkü dürüst olmak gerekirse kolay olacağını düşünmüştüm.
Ve böylece, çok fazla adrenalin vardı ve tamamen ısınmıştım.
Diyordum ki, 'Hala devam edeceğim.'
Ve bu klibi yakalamak için 30 deneme daha yaptım,
ve sonra yine işe yaramadı.
Evet, tamamen berbat oldum. Yani, 60 denemeden sonra öyle...
Yani, bunu anlamıyorum. Bu triki kesinlikle yapmayacağım.
Ama noktalara giderken böyle bir zihniyete sahibim ki,
orada gittiğim o bir seferde tüm gücümü veririm.
Ve eğer işe yaramazsa, bir daha geri dönmeyeceğim.
Yani, durum hâlâ böyle.
Yani, bu neredeyse oldu,
ama bu da çok berbat olurdu.
Hiç kontrolüm yoktu.
Sanki sadece atladım. 'Nereye bakmalıyım?' diyordum.
O C öyleydi ki...
Kontrolü tamamen ele geçirdi. Sadece çıkıntı, öyle...
Bilmiyorum, asla iyi hissettirmedi.
Gece görevi idi, bu yüzden eve döndüm.
Kaburgam kırık halde saat 3'te evdeydim.
Yani, yatakta uzanıyordum.
Hatırlıyorum, eşim uyandı ve şöyle dedi,
Hey, seans nasıldı?
Diyordum ki, 'Harika.' Harikaydı. Zar zor nefes alabiliyordum.
Ama onu hiç endişelendirmek istemedim.
Sanırım sabah ona bile söylemedim
kaburgamın kırık olduğunu.
Sanki her şey yolundaymış gibi davranırdım.
Baba iyi.
Diyordum ki, 'Evet, seni
kreşe götüreceğim. Sorun değil.'
Ve sonra...
Ve hatırlıyorum, onu kreşe bıraktığımda sonraki adım:
Sadece hemen daha fazla yer keşfetmeye gittim.
Asla o kadar iyi değildim ki,
yaralanmalardan sonra dinlenmek için kendime zaman ayırmaya,
biliyorsun, mesela, üç gün sonra zaten snowboard yapıyordum.
-Aa kahretsin! -Ne oldu?
Vücudum bana sürekli söylüyor,
yaptığım bu şeyleri yapmamam gerektiğini,
ama içimde bir şeyler bunları yapmayı istiyor.
Ve biraz da korkuyorum, biliyorsun,
çünkü snowboard yapmanın hayattaki tek şeylerden biri olduğunu
düşünüyorum iyi olduğum şeylerden biri.
Bu yüzden ona tutunmak istiyorum.
Yani bu sert trikleri yapabilmeyi istiyorum.
mümkün olduğunca uzun süre.
Ve zihnim hâlâ orada.
Yani hala yapabileceğimi biliyorum,
ve bunu bu projede kanıtlayabilmek istiyorum.
Snowboard yapmanın risklerini düşünüyorum.
eskisinden kesinlikle biraz daha fazla,
ama bunun sadece yaşlanmaktan kaynaklandığını düşünüyorum,
Yani, tabii ki, çünkü baba oluyorum,
işleri biraz farklı düşünüyorum.
Çok daha az snowboard yapıyorum, bu da demek oluyor ki bir noktada
eskisi kadar kendime güvenmiyorum, biliyorsun.
Bu yüzden zihnimle çok daha fazla çalışmak zorundayım.
doğru yerde olmak için,
bu trikleri gerçekten yaparken.
-İyi misin? -Evet.
yapamayacağımı hissettiğim
şeyleri, biliyorsun, denemiyorum.
kendi yetenek seviyeme göre
temkinli davranıyorum, diyebilirim.
Sanırım diğer insanlar için güvenli görünmüyor,
ama bana güvenli geliyor, çünkü bildiğim trikleri yapıyorum.
ve yetenek seviyeme uygun, rahat görünen noktalara gidiyorsun.
Aklında asla gitmeyen bir şey olduğunda...
Bunu çok düşünüyorsun.
Geçen yıl o frontside blunt'ı zaten yapmalıydım.
Ayrıca bunun aslında olduğundan çok daha kolay olduğunu düşünmüştüm.
Fikir ürettiğim adamlarımdan biri olduğumu söyleyebilirim,
ve bunu yaparak aklımdan çıkarmak istiyorum,
biraz kendimi korkutmak için
ve yapabileceğimi kendime kanıtlamak, biliyorsun.
Bu iyiydi!
Bir vizyona sahip olmak ve bunu gerçeğe dönüştürmek gibi.
Ve bu adeta her zaman performans sergileme şeklimdi,
ve o şeyden vazgeçmeye niyetli değilim,
hatta baba olduğum için bile.
-Bira markaları bunlarla değişti. -Evet, şükür ki.
Eskiden hep powder kliplerim olurdu,
ve video parçamda street klipleri ve park klipleri,
çünkü insanlara her şeyi yapabileceğimi göstermek istiyordum.
Ama bu parça için, hayatım oldukça değişti.
Mesela, dışarı çıkıp bir klip yakalamak istiyordum,
ve sonra hala eve gelip çocuklarımı görüp büyüdüklerini görmek.
Yani Finlandiya'dan çıktıktan sonra bana ulaşılabilir olan,
sokaklar.
Genellikle bu yolda bisiklete binerim,
ve bir gün bunu gördüğümde, diyordum ki,
Kahretsin, yeni bir çıkıntı var,
kesinlikle denenmesi gerekiyor.
Ama bu müthiş, çünk ü bazen oldukça zor
bir arabayla bazı noktalara ulaşmak, biliyorsun.
Bu yüzden bisikletle çok daha erişilebilir, biliyorsun.
Şimdi ben bu lanet olası yaşlı adam, spandex içinde bisiklete biniyorum,
nokta arıyorum, biliyorsun.
Artık o kadar da ekstrem değilim.
Ekstrem görünüyor muyum?
Ekstrem hissediyorum.
Çatıda backflip yaparken bir fotoğrafımı çekin.
Görüldüğü gibi, nokta için oldukça çaresizim.
Geçen kış bu noktayı buldum ve üzerinde frontboard yaptım.
Hoş değildi.
Şehrin en berbat noktası,
ama yine de, biliyorsun, evin yakınında.
Denemek zorundaydım.
Evet, oldukça komik.
Son üç yılda, bulduğum noktaların çoğu
ya da bebekle yapılan yürüyüşlerde
ya da antrenman amacıyla bisiklet sürerken ya da tatilde.
Bunlar benim keşif görevlerim.
Ray üzerinden blunt dropped frontboard.
Eskiden farklıydı.
Sadece on saat boyunca nokta aramak için etrafta dolaşırdık,
ve şimdi zamanımı daha akıllıca kullanmaya çalışıyorum.
Çok rastgeleydi. Bu noktayı buldum.
Bir spa otelinde aile tatilindeydik.
Hemen köşe başında.
Bu yüzden kahvaltı yaptım,
eşime keşif yapmam gerektiğini söylüyorum.
Ve sonra köşenin arkasında bu çıkıntıyı görüyorum,
diyordum ki, 'Kazandım,' umarım bu işe yarar.
Buraya gelmek için 3,5 saat süren uzun bir yolculuktu.
Ama bu çekimi yakalamazsam, zaman kaybı olacak.
Zamanı yönetmek günümüzde kesinlikle daha zor hale geliyor.
Bence snowboard yapabildiğim günlerin yarısını bile
elde edemiyorum eskisi gibi.
Ve dışarı çıktığımda, mesela,
mümkün olduğunca üretken olmaya çalışıyorum, biliyorsun.
Uzun bir gündü, öyle...
12:30.
Evet, ama iyiydi.
İki nokta denedik.
Bir sürü inşaat, bir sürü kürek çekme,
ve bugün en az beş saat kürek çekmek.
Ve sonra ikimiz de bir noktaya gittik.
Oldukça yorgunduk.
Gerçekten umut verici görünüyor. Kesinlikle denemek istiyorum.
Her zaman çatıya çıktığında,
atılma ihtimali yüksek oluyor.
ama bu, bunun için oldukça sakin bir nokta gibi görünüyor.
Ne düşünüyorsun?
Kahretsin, çılgınca görünüyor.
Vay canına.
-Bundan oldukça memnunum. Evet. -Evet, süper memnunum.
Sırtım gerçekten çok sert.
Evet.
Yine 7:30'da uyandım. Hiç uyuyamıyorum.
Biliyorum.
7:30'dan sonra, mesela, uyuyamıyorum.
Ne zaman uyumaya gidersen git, uyuyamıyorum.
Mesela, geçen gece bile, saat 2'de uyudum.
Ya da, denedik, mesela--
Denedik, biliyorsun, işe yaramadı.
Sadece 2'ye kadar konuştuk.
Evet.
Öyle hissediyorum ki--
bu garip, bu oldukça yorucu ve ağır.
Ama hala tatildeymişim gibi hissediyorum.
Evden uzaklaşmak tatil gibi hissettiriyor.
hatta oldukça zor bir iş olsa da.
Bu beslenme her zaman ayrı bir proje oluyor. Güzel.
Hayat şu anda en azından oldukça zorlayıcı.
Bir eş olmak,
iki çocuk babası olmak ve ardından TV sunucusu olmak.
Şimdi başka bir arabayı geçmeyi pratik ediyoruz...
Spor yorumcusu olmak.
Dünya Kupası yarışmasından bahsediyor olsak da,
Laax Open sıradan bir Dünya Kupası değil.
X-Games veya Olimpiyatlar ile kıyaslanabilir.
Eğer Laax Open'ı kazanırsan, sen tam bir kahramansın!
Profesyonel bir snowboardcu olmak.
Ve ardından sosyal medya fenomeni olmak.
Sosyal medya etkileyiciliği
konularında gerçekten seçiciyim.
Bir bakıma, bu şeyleri
yapmam için bana teklifler sunuluyor olması beni şanslı hissettiriyor,
ama aynı zamanda,
yaptığım şeylere gerçekten sahip çıkıyorum.
Bu yüzden yaptığım şeylerin gerçekten
bana benzemesini istiyorum.
Sen hazır olduğunda ben hazırım.
Kesinlikle günümüzde daha zorlayıcı hale geliyor.
snowboarda odaklanmak için,
çünkü başka o kadar çok işim oluyor.
Yani, şimdi daha üretken olmaya zorlandım.
Günler gerçekten planlı hale geliyor.
Bu, neredeyse kendi takvimimin olduğu ilk yıldı.
Eski usul bildiğimiz takvime yazdım,
'Tamam, Eero snowboard yapacak'
Salı ve Perşembe.
İşte bunlar benim gidiş günlerim,
bu yüzden o günlerde yamaçlara gider ya da sokaklara çıkıyorum.
ve parça için trikler yapıyorum.
Kesinlikle oldukça fazla sorguya çekiliyorum,
hala snowboard yapıp yapmayacağıma veya bırakıp bırakmayacağıma dair,
ve benzeri şeyler.
Yani, sanırım bu yaşla ilgili bir şey,
biliyorsun, 30'a ya da 40'a geldiğinde.
Snowboard, o sporlardan biri,
yetişkinler için bir spor olarak görülmeyen.
Bu yüzden o engelleri de kırmak istiyorum,
biliyorsun, insanlara göstermek,
40 yaşında bile hala çılgın trikleri yapabileceğini.
ve hala bunu yaparken eğlenebileceğini.
İlkte yaptığımı anlayabiliyorsun, değil mi? Çünkü ateşliyim.
Evet. Hiç yerde kar yok.
Bazen kendimi sorguluyorum da,
mesela, neden snowboard yapmayı bu kadar çok seviyorum?
[yabancı diyalog]
Benim için bu, bir yaşam tarzı gibi.
Kendimi snowboard yapmayı bırakırken göremiyorum, temelde.
Ve bu, o şeylerden biri,
ne kadar çok snowboard yaparsan, o kadar snowboard yapmak istersin.
ve ne kadar çok trik öğrenirsen, o kadar çok trik öğrenmek istersin.
Yani bu, asla bitmeyen bir süreç gibi.
-Çok heyecanlıyım. -Başka bir gün, başka bir klip mi?
Evet, biliyorsun...
Sanırım kariyerimin bu noktasında,
bulunduğum seviyeyi korumaya çalıştığımı hissediyorum.
ve bu zaten yeterince zorlayıcı.
Ama bazen burada orada bu ufak jibs'leri öğreniyorum,
ki bu da beni hâlâ motive ediyor, elbette.
Mesela, tepeye çıkıp yeni bir şey denemek eğlenceli.
SVEITSI YEREL SNOWBOARD PARK
Güney Finlandiya'daki tüm tatil köyleri gibi,
hafta içi genellikle saat 16:00'da açılırlar,
bu benim için korkunç bir zamanlamadır,
çünkü o, çocuğumu kreşten aldığım zamandır.
Ama şans eseri, bir tatil köyüne sahip birini tanıyorum,
bu yüzden gitmeye fırsat buluyoruz,
aksi takdirde o kadar çok kayamazdım.
Yani benim için
snowboard yapabilmemi sağlıyor.
Tanrıya şükür.
Ve komik olan, bazen hiç kimse bile olmuyor.
Sadece kapıyı açık bırakıyorlar, asansörü tek başlatabiliyorum.
Diyordum ki, evet, neredeyse kendi tatil köyüm var, ki bu güzel.
Bir kere olsun Marcus Kleveland gibi hissediyorum.
Bu bizim için gerçekten iyi bir antrenman alanı.
fikir edinmek ve yeni trikler öğrenmek için.
sokaklara götürebileceğin ve parça çekimi için kullanabileceğin.
Bu sezon yaptığım bir sürü yeni şey,
burada pratik yapardım.
Mesela, şahsen,
Hiçbir orta yaş kriziyle karşı karşıya olduğumu düşünmemiştim.
Yani, ne bir Lamborghini aldım, ne de bir Harley.
Ama şimdi baktığımda,
belki de bu parça çekmek benim için bir tür orta yaş krizi.
hala o seviyede kayıp kayamayacağımı görmek
kaymak istediğim.
Ve, yani,
bu anlamda sağlıklı bir orta yaş krizi gibi hissettiriyor,
en azından cüzdanım için, ama belki bedenim için değil.
Kesinlikle bu orta yaş krizi uğruna bedenimden fedakarlık ettim,
ama, yani, en azından cüzdanım güvende.
Ailem cüzdanımı yiyor, yani...
Yani, öyle ki...
Kimse kazanamıyor, biliyorsun.
Bence snowboard kesinlikle beni
daha iyi bir baba ve daha iyi bir eş yapıyor,
çünkü benim için bu mükemmel bir iş.
Yani temelde dışarı çıkabiliyorum, sevdiğim şeyleri yapabiliyorum.
Üstelik sevdiğim insanlarla vakit geçirebiliyorum.
Ve sonra eve geldiğimde,
Ailemle vakit geçirmek için enerjim dolu.
Ve çocuklarımı, eşimi gördüğümde,
Diyordum ki, işte asıl önemli olan bu.
Hatta snowboard yapmak hâlâ hayatımın önemli parçalarından biri,
ama bunun sadece eğlenceli yönü olması lazım.
Evet, eğer tüm dönüm noktalarını düşünmeye çalışırsam,
snowboard kariyerimde sahip olduğum,
eğer on ya da 15 yıl önce bana sorsalar,
tabii ki double-back rodeo derdim
ya da X-Games'teki zaferi.
Bunlar iki önemli anım olurdu.
Ama şimdi geriye baktığımda, diyorum ki,
belki de en büyük dönüm noktası
bu kadar uzun süre snowboard yapabilmiş olmam
ve bunu bu kadar uzun süre keyifle yapabilmiş olmam.
Bence diğer her şey aslında o kadar da önemli değil.
Bence öğrendiğim en önemli şey
bu parça için çekerken oldu ki...
Kendime karşı saçmaladım, en çok
sevdiğim şeyi yapmaktan kendimi kısıtladım.
Yani, neden snowboarda yaş sınırı koyayım ki?
Yani, eskiden snowboardun 30'a
geldiğimde yapılması gerektiğini düşünürdüm,
ve bu parça bana asla bitmek zorunda olmadığını fark ettirdi.
Asla bitmek zorunda değil.
Ancak kariyerimde bu, ilk defa
parça için son çekimi aldıktan sonra
dinlenmiş gibi hissettiğim andı.
Ne olacak bilmiyorum, ama...
Şimdi snowboardda mutlu yerimi bulmuş gibi hissettim.
Sanki huzurumu buldum.