W tym Nieskończonym Piekle Gotowania ostatnim finalistą jest…
Sprytny z niego potwór.
Całość była podporządkowana marchwi.
Ostatnim finalistą jest…
Czarna Łyżka Kulinarny Potwór. Gratulacje.
KULINARNY POTWÓR PRZECHODZI DALEJ
HOU DEOK-JUK WYELIMINOWANY
- Świetnie wykorzystali składnik. - Tak.
- Ale kreatywność… - Na tym poziomie…
- To jest odrobinkę wyżej. - O włos.
Marchewki w sosie yuxiang były naprawdę pyszne.
Ale w chińskiej kuchni robi się bakłażana w sosie yuxiang
i to było bardzo podobne.
Za mało odbiegało.
Różnicą o włos
większe wrażenie zrobił na nas ten marchewkowy deser.
Szef Hou gotował, zanim jeszcze się urodziłem.
To prawdziwy zaszczyt. Ogromnie go szanuję.
Dołożę wszelkich starań, by zwyciężyć.
Dziękuję.
Miałem okazję gotować u boku tylu utalentowanych młodych kucharzy
i to, że dotarłem aż tutaj, wiele dla mnie znaczy.
Na początku było nas stu,
w tym wielu moich podopiecznych.
Czułem się, jakbym uczestniczył w święcie kucharzy.
Wszyscy walczyliśmy z całych sił, by wygrać,
a ja mogłem spotkać wielu dawnych uczniów i młodszych kolegów,
co było miłe na swój sposób.
Wejście do finałowej trójki
to dla mnie osobisty powód do dumy i ogromny zaszczyt.
Byłeś niesamowity.
- Gratulacje. - Dziękuję.
- Świetnie. - Brawo.
Dziękuję.
Gotuję już od 57 lat i wygląda na to, że wciąż nie wyszedłem z wprawy.
Nadal mam to coś.
Jestem z siebie dumny.
Jestem szczęśliwy. Wspaniale widzieć, jak młodsi szefowie idą dalej.
HOU DEOK-JUK
…zaczyna się teraz!
Przechodzisz dalej.
- Gratulacje. - Co?
Przechodzisz dalej.
Dziękuję.
Kulinarny Potwór przechodzi dalej.
- Było pyszne. - Dziękuję.
Ukryta Biała Łyżka Choi Kang-rok przechodzi.
Ta runda to pojedynek jeden na jeden Czarnych i Białych Łyżek.
Szef Son Jong-won z Białych Łyżek.
Buntowniczy Geniusz.
Bitwa zespołowa Czarnych i Białych, Wszystko albo Nic.
O rany!
Sojusznicza Bitwa Par Czarnych i Białych Łyżek.
Bitwa na Śmierć i Życie.
Obracają się.
Obracają się!
Wygrywa Biała Łyżka Hou Deok-juk.
Dziękuję.
Nieskończony Raj Gotowania.
Nieskończone Piekło Gotowania.
Kucharzem, który odpada, jest Im Seong-keun.
Czcigodna Sunjae.
Destylatorka Yun.
Jung Ho-young.
Czarna Łyżka Kulinarny Potwór. Gratulacje.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Świetna robota.
Wybacz, że jednak ja.
O rany.
Tym samym
wyłoniliśmy kucharzy, którzy zmierzą się w finale.
Choi Kang-rok.
Kulinarny Potwór.
Już prawie.
Żeby później niczego nie żałować,
dam całego siebie.
Chciałem awansować za wszelką cenę. Po prostu musiałem.
Zamierzam wygrać.
Postarajmy się.
Zebraliśmy 100 najlepszych kucharzy w Korei,
by wyłonić kulinarnego mistrza,
zwycięzcę
Kulinarnej Walki Klas.
A dziś
dwójka najlepszych, którzy awansowali do finału,
stoczy ostatnią kulinarną bitwę.
A teraz przedstawimy finałową parę.
- O rany! - Najlepsza dwójka.
- Kto? - Kto to?
Pierwszym finalistą jest…
Biała Łyżka Choi Kang-rok.
CHOI KANG-ROK
Mam ciarki.
Naprawdę.
Choi Kang-rok był tu już dwa razy.
Nieźle!
Imponujące.
Jestem Choi Kang-rok.
Zawsze się denerwuję.
Ostatnia runda.
Druga w moim życiu.
Ale czy powinienem tu być?
Trochę mi wstyd.
Może jako człowiek niekoniecznie.
Ale jako kucharz
dam z siebie wszystko, by zrobić danie godne tej sceny.
Już prawie.
- Końcówka. - Powodzenia!
Musisz wygrać.
Drugim finalistą jest…
Czarna Łyżka Kulinarny Potwór.
KULINARNY POTWÓR
Potwór!
- Duma. - Dobra robota!
Czas ujawnić jego nazwisko.
Ponieważ Kulinarny Potwór dotrwał do rundy finałowej,
ujawnimy teraz jego prawdziwe nazwisko.
Proszę podać swoje nazwisko.
Ale super.
Cześć, nazywam się Lee Ha-sung.
KULINARNY POTWÓR
LEE HA-SUNG
Możemy mówić mu po imieniu.
Nie jestem znany.
Kiedy pierwszy raz wyjechałem, robiłem wszystko, by przetrwać.
Wierzę, że ten wysiłek się opłacił i to właśnie dzięki niemu tu stoję.
Dobra robota!
Pierwszy raz widzę ten uśmiech.
Odkąd zacząłem ten konkurs, moim celem było zwycięstwo.
Został już tylko jeden pojedynek.
Szefie Choi, wygraną biorę ja.
Dziś,
po zaciętej walce klas,
dowiemy się,
kto zdobędzie 300 milionów wonów.
Rany, 300 milionów.
Taka kasa nie trafia się często.
Teraz ujawnimy temat przewodni ostatniej bitwy,
która wyłoni zwycięzcę.
Tytuł ostatniej bitwy to…
Jedno Danie dla Siebie.
- O rany. - „Dla Siebie”.
Dwóch szefów, którzy dotarli do finału,
do tej pory gotowało dla innych.
W tej ostatniej rundzie
przygotują swoje najlepsze danie
tylko dla siebie i dla nikogo więcej.
To trudny temat.
„Dla siebie”? To trudne.
Jak się żyje z gotowania,
to jak gotować dla siebie?
Niełatwe.
„Danie dla siebie”.
Trudna sprawa.
- Nigdy dla siebie nie gotowałem. - No nie?
- Nawet o tym nie myślałem. - Właśnie.
Co zaskakujące, kucharze
nie są dobrzy w gotowaniu dla siebie.
Poświęciłem zdolności, wysiłek i czas,
by gotować dla innych.
Nie wyobrażałem sobie nawet gotowania dla siebie.
Co to w ogóle znaczy?
Myślę, że każdy w tym zawodzie czułby podobnie.
„Jaką troskę i uwagę mogę poświęcić samemu sobie?”
To właśnie to trudne pytanie,
które będą musieli zadać sobie w tym zadaniu.
Ciekawe, jak to ocenią.
Gdy każdy z szefów zakończy przygotowywanie swojego dania,
podejdzie do stołu jurorów
i spróbuje go razem z nimi.
Po degustacji
jurorzy zadecydują o ostatecznym zwycięzcy.
W finalnej bitwie
o zwycięstwie zadecyduje
jednomyślna decyzja jurorów.
Bezlitośni są.
Masakra.
Bitwa zakończy się, gdy jurorzy podejmą jednomyślną decyzję.
Jeśli jurorzy nie będą jednomyślni,
odbędzie się powtórka.
W RAZIE BRAKU JEDNOMYŚLNOŚCI ODBĘDZIE SIĘ POWTÓRKA
Piekło Gotowania dla siebie.
- Spędzimy tu całą noc. - Szaleństwo.
Ciekawe, co ugotują.
Dam z siebie wszystko ostatni raz
i udowodnię swoją wartość
nie tylko jurorom,
ale wszystkim obecnym tu kucharzom.
- Dasz radę! - Jest pewien siebie.
To już prawie koniec.
Dotrę tam i zamienię iluzję na rzeczywistość.
Dziękuję.
Ostatnia runda
pt. Jedno Danie dla Siebie…
rozpoczyna się teraz.
OSTATNIA RUNDA START
Powodzenia!
- Jazda! - Do roboty!
Ale to muszą być nerwy.
- Pewnie się denerwuje. - Ma mętlik w głowie.
Potwór ma nerwy ze stali.
Chyba robi bulion.
Cholera.
- Ha-sung, odwrotnie. - Odwrotnie?
- W drugą stronę. - Nie w tę.
- Czemu nie działa? - O nie.
Co z tym jest?
- Nie może zamknąć szybkowaru. - O nie.
Nie wiem, co się stało. Zamykał się bez problemu.
- Nie tak. - Podnieś.
Dobrze, w tę stronę.
- Tak. - Zamknij.
- Ma kliknąć. Tak! - Udało się.
Dobrze!
- Ma kliknąć. Tak! - Udało się.
Dobrze!
Tylko zamknął pokrywkę.
Czemu cieszę się z zamknięcia szybkowaru?
Już wygrał.
Przesunął szybkowar i rozległy się brawa.
Ty też coś przesuń, Kang-rok.
Zabawne.
Dostał brawa za zamknięcie szybkowaru.
- Pewnie jest zdenerwowany. - Tak.
- Bardzo. - Wiadomo.
- Taka presja. - Tak.
Przegrana i tak wszystko przekreśla. Zostajesz z niczym.
Danie dla siebie?
- Ciekawe, co przygotują. - Właśnie.
Nie mogę się doczekać.
W gruncie rzeczy danie dla siebie…
to coś, co robi się z myślą o sobie.
To trochę…
jak MMORPG.
Dostałem pełną swobodę.
Myślę, że mogę się tym pobawić i dać się ponieść kreatywności.
Co robi Kang-rok?
Kang-rok pewnie coś udusi.
W tym jest najlepszy.
Ma ksywę „Pan Duszony”.
Pewnie coś udusi.
Na pewno coś duszonego.
„Pan Duszony”.
„Seryjny Dusiciel”.
Jestem chciwy, gdy o to idzie.
RUNDA ELIMINACYJNA
Uduszę.
POJEDYNEK JEDEN NA JEDEN
A potem duszę.
Duszę żabnicę.
BITWA NA ŚMIERĆ I ŻYCIE
NIESKOŃCZONY RAJ GOTOWANIA
Wszystkie je uduszę.
Uduszę wątrobę płaszczki
i kawałki innych ryb.
Uduszę trufle.
Będę dusił wszystko…
do samego końca.
Gość od duszenia…
musi odpocząć.
To danie dla mnie,
więc nie mogę znowu dusić.
Składniki, które lubię,
i smaki, które mnie ruszają.
Tu i ówdzie dodam te elementy i je podkreślę.
To zupa z sezamowym tofu
z tego, co się nawinęło.
- Co dodał? - Skrobię z maranty.
- Co? - Skrobię z maranty.
Do sezamowego tofu
łączę pastę sezamową ze skrobią.
I cierpliwie mieszam, aż zgęstnieje.
- Zostawi do stężenia? - Tak, zetnie się jak żelatyna.
Jak się ją gotuje, robi się jak galaretka.
I coś takiego też nazywa się tofu?
- Nawet bez soi? - To bez znaczenia.
W kuchni japońskiej
to, co się ścina, to tofu, nawet jeśli nie zawiera soi.
Wybrał czasochłonne danie.
Można sobie nadwyrężyć rękę.
W porównaniu z ubijaniem bezy, to dużo trudniejsze.
- Bo masa jest gęstsza? - Tak, dokładnie.
Trzeba mieć siłę
i co chwilę zdejmować garnek z ognia,
żeby się nie przypaliło.
Chyba zaczyna gęstnieć.
Nie, trzeba mieszać, aż będzie gładkie.
- Zupełnie? - Tak.
- To dużo pracy. - Tak.
Proste jak na rundę finałową.
- To? - Tak.
Nie robi nic wykwintnego.
Szef Choi znów nie używa zbyt wielu sprzętów.
Olej i węgiel drzewny.
I szybkowar, i mikser do ciasta.
- Sporo tego. - Tak.
To musi być coś wyjątkowego.
- Lee Ha-sung. - Cześć.
Już można po imieniu.
Co dziś robisz?
Dziś przygotuję sundaeguk.
Sundaeguk?
- Robi sundaeguk. - Sundaeguk.
To koreańskie danie.
Żadna kuchnia mi niestraszna.
Rany… No tak, to twój styl.
Pewność siebie.
Czuję, że stoi za tym jakaś historia.
W dzieciństwie co niedzielę rano chodziłem z tatą do łaźni.
Po kąpieli szliśmy zjeść sundaeguk, zupę z koreańską kaszanką.
To mój comfort food.
Skoro mam przygotować danie tylko dla siebie,
będzie to sundaeguk.
Wybrał świetne danie.
Robi sundae?
- Niemożliwe. - To jak zrobi sundaeguk?
Co to?
- Ryż instant? - Tak.
- Ryż? - Chyba tak.
Dodaje ryżu.
RYŻ KLEISTY INSTANT
MIELONA WIEPRZOWINA
Gdybym zrobił tradycyjne sundae z jelit,
to nie byłoby moje danie.
Zaprezentuję sundaeguk w moim własnym stylu.
MARCHEW
Co podsmaża?
Zwykle się ich nie podsmaża.
Podsmażyłem je, żeby odparowały wodę.
Do mieszanki podsmażonych warzyw…
- To krew? - Tak, seonji.
…dodaję wieprzowej krwi.
MIKSER DO CIASTA
Wszystko mieszam mikserem.
- Robi nadzienie do sundae. - Tak.
- Tak? Masz rację. - Tak.
Wybrał trudne danie.
Sam robi sundae.
Ojciec i ja pochodzimy z Daegu w prowincji Gyeongsang.
W Daegu sundae macza się w paście ssamjang.
Dlatego jej dodałem.
W Gyeongsangu jada się koreańską miętę i pieprz syczuański.
Dodałem więc do sundae mięty i pieprzu syczuańskiego.
Będzie tam dużo koreańskich smaków.
Zrobiłem własną wersję sundaeguk.
Zrobił sundae.
- Tak. - A nadzienie
zamiast wkładać do jelita, wykłada na tackę.
Zmiksował wszystkie składniki na sundae
i rozsmarował je na tackach.
- Chyba je w takiej formie ugotuje. - Fajnie.
Owinę je folią i uparuję w piecu.
Wiedziałem, że nie zrobi zwykłego sundaeguk.
Sundae w stylu fine dining.
Ciekawe. To kluczowy element.
Miesza to już od 20 minut.
Nic więcej nie zrobił.
O rety.
A Choi Kang-rok dalej miesza.
To chyba nie jest danie dla niego.
- Ale go musi boleć ręka. - Bo go boli!
Chciałabym mu pomóc.
To naprawdę obciąża ramię. Pomieszałabym za niego.
Zdąży? Ma tylko 90 minut.
Byłem pod ciągłą presją.
Co robić? Co, jeśli to zajmie cały mój czas?
Jeśli spędzę za dużo czasu na tym etapie,
reszta się opóźni.
Naprawdę długo trzeba to mieszać.
Ale się stara.
Skupia całą energię na tej jednej rzeczy.
Po chwili mieszania
w końcu to czujesz.
Gotowe.
Skończył.
- Skończył. - Jest.
Wylewa.
Choi Kang-rok chyba skończył mieszać.
Teraz chłodzi.
Czas ich etapów się pokrywa.
Jeden robi tofu, a drugi w zasadzie tofu z krwi.
Ciekawe, co dalej.
- Tak. - Po tym kroku?
Pewnie bulion.
Poświęca mu naprawdę dużo czasu.
Liczą się tu dwie rzeczy.
Sezamowe tofu i bulion.
Nie ma przepisu.
To bulion, który odtworzyłem ze wspomnień.
- Co to? - Kurze kości?
Robi rosół z kury?
Dodał grzyby pyogo i kurze kości do bulionu katsuobushi.
Dla umami.
- Wszystkie te smaki… - Umamiczna bomba.
Wyciągnął smalec.
Co będzie smażył na smalcu?
To chyba gąski sosnowe.
Ma też duże dymki.
Naprawdę wkłada w ten bulion serce.
Buduje tyle warstw na bazowym bulionie.
Smak tego bulionu musi być wyjątkowy.
Bulion na kurzych kościach?
To mój bulion.
Twój bulion.
Pełen umami.
Ten bulion.
Kluczem jest bulion wieprzowy.
Ten zapach suyuku…
Kości z golonki i inne,
jelita, mięso i tłuszcz.
Wszystko razem gotuję na bulion.
Po jego przygotowaniu przecedzam go
i dodaję mnóstwo dymki oraz czosnku.
Następnie redukuję, aby wzmocnić smak.
Intensywny.
- Podwojony. - Podwojony smak.
To musi być pyszne.
Chcę spróbować obu bulionów.
Czuję, że cała przestrzeń wypełniona jest aromatami i zapachami.
Gdy przejdziesz na drugą stronę, aromat całkowicie się zmienia.
- Jest zupełnie inny. - Zupełnie.
Robią dokładnie to, czego ten drugi nie robi.
Jeden używa dashi, a drugi bulionu wieprzowego.
- Jeden jest przejrzysty. - Tak.
A drugi bogaty.
Oba będą pyszne.
Chyba coś grilluje.
WIEPRZOWE JELITO GRUBE
Zrobię sałatkę z podrobów.
Wygląda pysznie.
Grillowane jelito?
- To musi być dobre. - Oczywiście.
Co to?
JELITO CIENKIE
- Jelito cienkie. - Tak.
- Boże, musi być pyszne. - Tak.
Chciałem nadać daniu aromat grilla.
Co robi teraz?
Zwykle dodajemy proszkowane nasiona pachnotki.
Zamiast tego uprażyłem je w całości, by podbić aromat.
NASIONA PACHNOTKI
SZCZYPIOR
Używa wszystkich składników sundaeguk.
Ale przy użyciu własnych technik.
SOLONE KREWETKI
Jelito grube będzie delikatne.
A cienkie będzie ciągnące.
Sałatkę z podrobów ułożę na spodzie.
Rany, ale to musi być dobre.
Co za widok: szef kuchni wykwintnej robi sundaeguk.
Prawda?
Zawsze ma asa lub dwa w rękawie.
- Co to za warzywo? - Liście dyni.
Liście dyni? Co z nimi zrobi?
- To jeżowiec? - Tak.
Owija jeżowca w liście dyni?
Ciekawe.
Będą pasować?
Liście dyni?
Uni i liście dyni…
Ciekawi mnie zestawienie uni i liści dyni.
To groszek cukrowy?
JADALNE STRĄKI
To nie dymka?
Gąski sosnowe.
Nie mam pojęcia, co robi.
To połączenie…
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Wszystko, co lubię.
Przygotowuję ulubione składniki
jeden po drugim.
Co on robi?
- Nadal nie wiemy. - Nadal?
Robię kuchnię japońską, więc wszędzie ją poznam.
Ale tu nie mam pojęcia.
Wyciąga!
Ale jestem ciekawa.
Jak je zinterpretował?
- Co to? - Sundae.
Wreszcie widzę.
- To sundae. - Widzę.
Teraz je formuje.
To rodzaj kiełbasy, więc…
MĄKA
Wycinam z nich krążki i smażę na oleju z pachnotki.
Delikatnie je podsmaża,
- żeby wydobyć aromat. - Tak.
I nadać chrupkości.
Dobry jest.
To zdekonstruowany sundaeguk.
Dodaje warstwami kolejne składniki.
Niesamowite.
Można by brać za to 48 000 wonów.
Nie, to jest warte 300 milionów.
Racja. 300 milionów.
Nigdzie indziej tego nie znajdziemy.
Sezamowe tofu gotowe.
Teraz jest idealne do użycia.
Tofu wyszło bardzo dobrze.
- Tak. - Idealna tekstura.
Chyba tofu się udało.
Chętnie bym spróbował.
- Jak on to złoży w całość? - Właśnie. Co to jest?
Co to?
Co to może być?
Zostało dziesięć minut.
Jazda!
Ale poważnie,
stoję tu, a chcę być tam.
Ciekawi mnie, co tam się dzieje.
Lepiej szybciej skończyć.
Szczególnie dania na ciepło.
Wykłada ją na spód.
Długo się przygotowywałem i jestem pewny tego dania.
Myślę, że wygram.
Dobra robota!
- Jazda! - Brawo.
Szybko.
Dobra robota.
Gdyby istniało miejsce specjalizujące się w tym daniu,
mogłoby trochę zaskakiwać.
Niezależnie od oceny,
przygotowałem to danie, myśląc wyłącznie o sobie.
Dałem z siebie wszystko, więc niczego nie żałuję.
Dobra robota.
Świetnie.
Koniec rundy finałowej.
Byliście niesamowici!
Ten młody jest naprawdę dobry.
- Jak będzie dobre, pewnie… - Tak.
Będzie dobre?
Ten smak będzie subtelniejszy.
- To pewnie jest intensywne. - Tak.
- Bardziej bezpośrednie. - Wyraziste.
Mocny, wyrazisty smak.
U szefa Choi trudno powiedzieć.
To dwa zupełnie różne dania.
Nawet emanują inną energią.
Totalne przeciwieństwa.
- Mają inny vibe. - Tak, zupełnie.
Danie Lee Ha-sunga zostanie ocenione jako pierwsze.
Proszę podejść do stołu jurorów.
Nieźle!
Świetnie wyglądasz!
Jazda!
Jeśli teraz przetrwam, wygram.
Musi mi dobrze pójść.
To nie koniec, ale myślę, że wygram.
Mogę się przyłączyć?
Degustują razem? Ale super.
Świetna robota.
- Jedzą razem. - Pewnie się stresuje.
Proszę podać danie przygotowane specjalnie dla Lee Ha-sunga.
Wykwintne.
Jedzą sundaeguk, a dostali noże i widelce.
A to niespodzianka.
Po pierwsze to zaszczyt jeść z wami przy jednym stole.
Daj spokój.
Naprawdę. Nie wiem, czy taka szansa się powtórzy.
Moje danie to sundaeguk.
SUNDAEGUK
Na spodzie
jest delikatnie ugotowane jelito grube i cienkie.
Zrobiłem z nimi sałatkę z podrobów.
Na górze jest sundae przygotowane w moim stylu.
Lubię pieprz syczuański i miętę koreańską, więc dodałem ich sporo.
Na wierzchu jest kruszonka z solonych krewetek.
KRUSZONKA Z KREWETEK
Obok chicharrón ze sproszkowanym szczypiorem.
CHRUPIĄCE CHICHARRÓN
Do tego jest bulion. Nalejcie sobie według uznania.
W ten sposób?
Tak. To sundaeguk,
- więc je się go jako zupę. - Możemy najpierw samo?
- Tak. - Czy z bulionem?
Możecie też z bulionem.
Sporo elementów.
Ciekawe. Jaka historia się za tym kryje?
Czemu zrobiłeś to danie dla siebie?
Stoi za nim pewna historia.
Gdy byłem w podstawówce,
ojciec co niedzielę zabierał mnie do łaźni.
Wtedy tego nie znosiłem.
Tak, jak to dzieci.
Zawsze mnie tak mocno szorował ręcznikiem złuszczającym.
Bolało i tego nie znosiłem.
Ale na dole była knajpa z sundaeguk.
To była nasza łaźniowa rutyna: najpierw dokładne szorowanie się,
a potem wspólne jedzenie sundaeguk.
Kiedy wchodziło się do tej knajpy,
od razu czuło się intensywny zapach wieprzowego bulionu.
Ojciec zawsze kupował mi sundaeguk w nagrodę.
Jedliśmy razem tę gorącą zupę.
Robiliśmy to w każdy weekend.
To bardzo miłe wspomnienie.
Jak wyraźnie to pamięta.
Ja też jadałem sundaeguk po łaźni z tatą.
Tak samo jak on.
Za moich czasów w łaźni piło się mleko bananowe.
W wieku 21 lat
wyjechałem za granicę.
Podróżowałem między Europą a Ameryką,
ale nigdzie nie zostałem na dłużej.
Przeprowadzki do nowych miast,
nieznajomość języka
i trudności ze znalezieniem pracy…
Tak wyglądało moje życie aż do teraz.
W takich chwilach myślałem o sundaeguk.
Dlatego gdy wracam do Korei,
od razu myślę o sundaeguk.
Stąd…
Za granicą tęskni się za sundaeguk.
Wzruszyło mnie to.
Tak, poruszające.
- Temat do „danie dla siebie”. - Tak.
Więc powiedz sobie parę słów.
W tej chwili
kończysz pierwszy rozdział swojej kariery kucharza
i zaczynasz drugi pt. „Własna Restauracja”.
Rozwijaj się i bądź coraz lepszy w tym, co robisz.
Jest wymagający nawet wobec siebie.
Zachęta do cięższej pracy zamiast pochwały?
Lubię czuć presję.
Jeśli chodzi o umiejętności,
przede mną jeszcze długa droga.
Mógł poklepać się po plecach,
ale on zawsze dąży do perfekcji.
- Prze do przodu. - Chcę go przytulić.
- Tak. - Naprawdę.
- Dziękujemy. - Smacznego.
Danie dla Lee Ha-sunga.
Smacznego.
Od tego zapachu robię się głodna.
- Najpierw spróbuję samego. - Proszę.
Byłem ciekaw, jak zrobiłeś to sundae.
To prawdziwe sundae.
Z bulionem smakuje zupełnie inaczej.
Sundaeguk
zyskuje ten wyjątkowy smak, gdy sundae pęka.
A niech mnie.
- Zgłodniałem. - Nie no…
Musi być pyszne.
- Próbują z zupą. - Delektują się.
Ciągle kiwa głową.
To chyba dobry znak.
Ale musi się stresować.
Nie masz apetytu?
Niespecjalnie.
- Każda łyżka… - Tak?
…przypomina mi, że to sundaeguk,
ale jest w nim coś wyrafinowanego.
Moje myśli krążą między tymi dwoma aspektami.
Udało ci się zachować oryginalność,
doskonale eksponując subtelną równowagę smaków.
Dziękuję.
Nagroda po łaźni.
Czuję to w smakach tego dania.
Czuję się jak po kąpieli.
Po kąpieli smakowałoby dużo lepiej.
Nie, jest pyszne nawet bez niej.
Paik Jong-wonowi chyba smakuje.
Chwalą go.
- Jedzą wszystko. - Do końca.
Czyści miskę.
Takie dania są imponujące.
- To będzie miażdżące zwycięstwo. - No nie?
Musi być pyszne. Ale bym spróbował.
Myślę, że może wygrać.
Dziękuję za to danie.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Dziękuję.
Świetna robota.
Brawo!
- Doskonałe. - Brawo!
Sam niewiele zjadł.
- Co? - Nie mógł jeść.
Zrozumiałe.
Jestem pod wrażeniem.
Prawda?
Żeby tak zinterpretować sundaeguk…
Trudno powiedzieć, kto wygra.
Mają zupełnie różne style, więc jestem bardzo ciekawy.
Jest niesamowity.
Przetrwał wszystkie rundy.
Jeśli wygra Choi Kang-rok,
to szczęście naprawdę sprzyja odważnym.
Choi Kang-roku, proszę podejść do stołu jurorów.
Dawaj!
- Powodzenia! - Dasz radę!
- Powodzenia! - Uda się!
Naprawdę ciężko pracowałem,
więc trochę się wzruszyłem.
- Dobra robota. - Dziękuję.
- Świetna. - Dziękuję.
Proszę podać danie przygotowane specjalnie dla Choi Kang-roka.
To zupa z sezamowym tofu.
ZUPA Z SEZAMOWYM TOFU
Ale zrobiłem je po swojemu.
Miałem przygotować danie dla siebie,
więc chciałem zrobić coś prostego.
Jednakże
dostałem 90 minut, więc by się sprawdzić,
zrobiłem sezamowe tofu.
Mam bardzo miłe wspomnienie sprzed lat.
Jedzenie sezamowego tofu w gorącej zupie.
To właśnie to tofu nauczyło mnie
wytrwałości, by się nie rozleniwiać
ani nie popadać w samozachwyt.
- To trudny proces. - Naprawdę?
Powiedział, że chciał się sprawdzić.
Wypełniłem to danie składnikami, które lubię.
GĄSKI, GROSZEK CUKROWY, LIŚCIE DYNI, UNI, TOFU
Choć wam może nie przypaść do gustu.
Lubię bulion do udonu.
W tym bulionie zawarłem doświadczenia z mojej restauracji.
Grillowane resztki z kurczaka, by nic się nie marnowało.
Mnóstwo dymki,
by wyleczyć kaca.
I bulion katsuobushi, dzięki któremu to danie jest tym, czym miało być.
Dlaczego zrobiłeś dla siebie to danie?
Duszone dania…
to ja.
Tak.
Dlatego…
Już kiedyś wygrałem program.
Wtedy robiłem dużo duszonych dań.
„Gość od duszenia”.
„Seryjny Dusiciel”.
„Pan Duszony”.
Przylgnęły do mnie te ksywki,
więc choć nie byłem dobry w duszeniu,
udawałem, że jestem.
Ale dużo się też uczyłem.
Włożyłem w to dużo wysiłku,
ale długo musiałem utrzymywać pozory.
Nie chciałem robić dla siebie dania duszonego.
- To smutne. - Tak, wzruszyłam się.
Chciałem się pocieszyć.
Jestem wobec siebie bardzo surowy.
Nigdy nie poświęciłem nawet 90 sekund, by ugotować coś dla siebie.
To wzruszające, że ktoś gotuje tylko dla ciebie.
Ale tu, w tej alternatywnej rzeczywistości…
chciałem spróbować.
I to właśnie ta próba.
Inspirujące.
To pierwsze danie, które zrobiłeś dla siebie?
Dotąd jadałem tylko makaron instant.
- Naprawdę? - Tak.
Zatem
Gościu od duszenia, Seryjny Zabójco i…
Nie Zabójca. Dusiciel!
- Przepraszam. - Nie mów tak!
Seryjny…
Powiedział „zabójca”.
„Seryjny Zabójca”.
Seryjny Dusicielu.
Choi Kang-roku,
- zanim zjesz… - Tak?
Chciałbyś coś powiedzieć?
Dobra robota, Dusicielu.
Przynajmniej dziś zrób sobie przerwę od duszenia.
Nie trzeba nalać przed jedzeniem?
To soju…
nie jest tu jako część posiłku,
a jako drink po pracy lub na dobranoc.
Ma pomóc zasnąć.
Zmyć trudy dnia.
To po prostu drink.
- Tak. - Bo na to ma ochotę.
- Soju. - Do popicia.
Koniecznie.
- Z czerwoną zakrętką. - Wiadomo.
Po ciężkim dniu w kuchni
szklanka soju jest wybawieniem.
Gdybym szukał pocieszenia,
- to też w soju. - Tak.
Zdrowie.
- Orzeźwiające. - Wszyscy klaszczą.
Niesamowite.
Świetny pomysł.
Trochę się zrelaksują.
Jak mamy to zjeść?
Główny składnik to sezamowe tofu, więc zacznijcie od niego.
Sugeruję je ugryźć.
- Jedz. - Dobrze.
Konsystencja w porządku?
Ty takie lubisz?
Tak.
- Więc w porządku. - Tak.
W końcu to danie dla Choi Kang-roka.
Tak.
Co to za sakiewka?
W środku jest jeżowiec.
Ukrył go w środku.
Czułem, że jeżowiec
i liście dyni
będą do siebie pasowały.
Dobrze się komponują.
Pasują do siebie.
Nigdy tego nie próbowałem.
Nigdy nie jadłem uni w liściach dyni.
Chyba do siebie pasują.
Jego danie też musi być pyszne.
- Są podekscytowani. - Tak.
To chyba bardziej im smakuje. Tak mi się wydaje.
Będzie ciekawie. Ha-sung się zdenerwuje.
W przyszłości
chcesz być nazywamy Seryjnym Dusicielem czy Bulionerem?
A może Zabójcą?
Jestem praworządnym obywatelem.
- Praworządnym. - Praworządny obywatel.
Bywa…
że ludzie pytają mnie:
„Co jest wyjątkowego w tym daniu?”, „Jakie jest twoje danie popisowe?”.
A ja nie mam popisowego dania.
Nie jestem wyjątkowy.
Wszyscy kucharze świata
każdego dnia ciężko pracują w swoich kuchniach ukryci przed światem.
Jestem jednym z nich, ale miałem szczęście
i zostałem Panem Duszonym.
- Urocze. - Tak, godne podziwu.
Być może duża część kucharzy, jak wspomniałeś,
udaje.
Myślę, że w pewnym momencie wszyscy przez to przechodzimy.
Ja też utrzymuję wiele pozorów.
Dlatego myślę, że to…
naprawdę szczere danie.
Tak czuję.
Szef Anh pije z miski. Musi być bardzo dobre.
- Jedzą całość. - Tak.
Pije zupę.
- Opróżnili miski. - Tak.
Do czysta. Teraz to już naprawdę nie wiem.
- Idą ramię w ramię. Kto wygra? - To będzie niezłe.
Dziękuję za to danie.
Było pyszne.
Dziękuję.
Bardzo go chwalili.
- Ciekawe, co dalej. - Nie mogę się doczekać.
Jest genialny. Umie pracować ze wszystkim.
- Jest świetny. - Tak. Niesamowite.
Czas się dowiedzieć, czy jury podjęło jednomyślną decyzję,
która wyłoni zwycięzcę.
Choi Kang-rok kontra Lee Ha-sung.
Lee Ha-sung kontra Choi Kang-rok.
Proszę wybrać jednego z dwóch kucharzy,
który otrzyma tytuł kulinarnego mistrza Korei.
Rany, kogo wybrać?
To będzie trudna decyzja.
Numer jeden to Lee Ha-sung.
Numer dwa to Choi Kang-rok.
Proszę wcisnąć guziki.
Ale muszą się denerwować.
Oba były smaczne.
- Musi być o włos. - Tak.
Patrzcie, jak się głowią.
Tak. To właściwy wybór.
ANH SUNG-JAE ZAGŁOSOWAŁ
Panie Paik, proszę wcisnąć guzik.
Chwila!
Obaj zrobili zupy, więc trudno stwierdzić.
Raz kozie śmierć.
JURORZY ZAKOŃCZYLI GŁOSOWANIE
Koniec. Zdecydowali.
Koniec głosowania.
Świetna robota!
Zwycięzca zostanie wyłoniony,
tylko jeśli decyzja jurorów była jednomyślna.
Czas ujawnić wyniki.
Jurorzy podjęli…
Ale mi wali serce. Czemu ja się denerwuję?
- Boże! - No szybciej!
…jednomyślną decyzję.
PODJĘTO JEDNOMYŚLNĄ DECYZJĘ
Serio?
…jednomyślną decyzję.
Boże!
O rany.
Dwa do zera.
I kto wygrał?
Kto?
Ale mi się ręce pocą.
Boziu.
Myślałem: „To muszę być ja”.
Zamiast myśleć, że wygram,
chciałem wygrać.
- Lee Ha-sung. - Rany.
Jak myślicie?
- Kang-rok. - Modlę się o to.
Kucharz, który zdobywa 300 milionów wonów, to…
Znam wynik, a i tak się pocę.
Gratulacje…
dla Białej Łyżki Choi Kang-roka!
…Białej Łyżki Choi Kang-roka!
BIAŁA ŁYŻKA CHOI KANG-ROK WYGRYWA
Nie do wiary!
Udało ci się!
Szaleństwo.
Boże, Choi Kang-rok. Niesamowite.
Wariactwo.
- Boże. - O rany.
Byłem niepewny. Myślałem, że…
Wystartował drugi raz i wygrał.
Gdyby temat…
finałowej rundy
nie brzmiał „danie dla siebie”,
szef Potwór… to znaczy Kulinarny Potwór,
zaprezentowałby pewnie jeszcze bardziej imponujące danie.
I…
jak już wcześniej wspominałem,
nie jestem kimś, kto tworzy niezwykłe jedzenie.
Jestem po prostu…
jak ci niedostrzeżeni kucharze z całego kraju,
którzy cicho i wytrwale pracują w swoich kuchniach.
Jak wszyscy ci, którzy po prostu gotują, by żyć.
Jestem jednym z nich.
Zachowam wasze słowa w sercu.
I…
będę pielęgnował więzi, które tu nawiązałem.
Wciąż będę poświęcać siebie i swoje myśli jedzeniu.
Dziękuję.
Dobra robota.
Do wszystkich obecnych tu szefów kuchni i tych, którzy nie mogli przyjść:
jesteście niesamowici i wykonaliście świetną robotę.
Dla mnie to była wspaniała przygoda.
A fakt, że na końcu mogłem stanąć do pojedynku z Choi Kang-rokiem,
napawa mnie dumą i wdzięcznością.
Jako kucharz chcę być kimś, kto naprawdę dobrze gotuje.
Chcę dojść do momentu,
w którym będę mógł powiedzieć: „Jestem dobrym kucharzem”.
I dzięki tej profesji, dzięki temu, że potrafię dobrze gotować,
chcę uszczęśliwiać ludzi wokół siebie, w tym siebie samego.
Chcę stać się kimś,
kto bez trudu potrafi zaopiekować się gośćmi.
Oczywiście to tylko gra o przetrwanie,
zaprojektowana tak, by podzielić nas na Czarne i Białe Łyżki.
Ale od razu zacząłem się zastanawiać nad znaczeniem tego zwycięstwa.
Na świecie jest ogromna liczba kucharzy.
Niektórzy to prawdziwi mistrzowie,
inni dopiero zaczynają.
Są też tacy, którzy ciężko pracowali.
Każdy z nich ma swoje wyjątkowe danie, w którym jest najlepszy.
Te 11 lat spędzone na robieniu kiełbas to najlepszy czas w moim życiu.
Myślę, że to moje życiowe dzieło.
Niektórzy utrzymują się właśnie dzięki takim potrawom.
Zaczęłam gotować po to, by przetrwać.
Chciałem otworzyć burgerownię i prowadzić szczęśliwe życie.
Zamiast opowiadać o sobie,
chciałem zakończyć tę drogę,
dzieląc się historiami ludzi,
którzy też gotują.
Dla mnie gotowanie to praca.
Coś, czemu oddaję wszystko.
Bo to mój zawód. Coś, co muszę robić.
Wielu dobrze gotuje, ale nie wszyscy ciężko pracują.
Ja będę dawał z siebie wszystko.
Zrozumiałem, że wciąż jestem kucharzem. Wciąż kocham gotować.
Chcę każdego dnia dawać z siebie wszystko, by niczego się nie musieć wstydzić.
Jestem szczęśliwa, że całe życie gotuję.
Gdybym nie gotowała, nie byłoby mnie tu dzisiaj.
Gotuję już od 57 lat.
Moim celem jest dobić do 60.
Myślę, że wszyscy tak mają.
Wszyscy tego pragniemy
i nie sądzę, żeby czyjeś pragnienie było większe lub mniejsze od innych.
Całą swą młodzieńczą energię zużyłem, by otworzyć własną restaurację.
Robiłem zakupy o świcie, przygotowywałem składniki, zmywałem.
Wstawałem o świcie, by się uczyć i szukać produktów.
Raz nawet zasłabłem w pracy.
To danie wymaga cierpliwości.
Było tak pyszne, że nie mogłem odpuścić.
W momencie, gdy gotuję,
czuję prawdziwą radość.
Będę wyobrażał sobie, że jestem na ich miejscu, i dawał całego siebie.
Będę twardo stąpał po ziemi.
Cieszę się, że spróbowałem jeszcze raz.
CHOI KANG-ROK
Napisy: Agnieszka Żurek