Sa Endless Cooking Hell, ang final survivor ay si…
Kung sadya 'yon, halimaw nga siya.
Nando'n lang sila para sa carrots.
Ang final survivor ay si…
Black Spoon Chef Culinary Monster. Congratulations.
LIGTAS SI CULINARY MONSTER
HOU DEOK-JUK, TANGGAL NA
-Pareho silang mahusay. -Oo, tama ka.
-Pero sa creativity… -Sa creativity…
-Mas okay 'to nang konti. -Konti lang.
Masarap 'yong yuxiang carrots. Totoo.
Pero merong yuxiang eggplant sa Chinese cuisine,
at medyo pareho 'yon do'n.
Di gaanong iba.
Gahibla lang ang lamang,
mas may impact ang carrot dessert na 'yon sa 'min.
Matagal nang nagluluto si Chef Hou bago pa 'ko ipanganak.
Ikinararangal ko 'to, at ginagalang ko talaga siya.
Titiyakin kong handang-handa ako para manalo.
Salamat.
Nakasama kong magluto ang maraming talented na batang chefs,
at nakaabot ako nang ganito kalayo.
No'ng una, no'ng 100 pa ang chefs dito,
marami sa kanila ang mentee ko.
Para 'yong festival ng mga chef, at tuwang-tuwa ako.
Lahat kami, naglalaban para manalo,
at nakita ko ulit ang mga dati kong mentees at junior chefs,
kaya masaya rin sa pakiramdam.
'Yong makaabot sa top three,
proud na 'ko ro'n, ikinararangal ko 'yon.
Ang galing n'yo.
-Congrats. -Salamat.
-Magaling. -Mahusay.
Salamat po.
Fifty-seven years na 'kong nagluluto, at mukhang kaya ko pa talaga.
May husay pa rin ako.
Proud ako sa sarili ko.
Masaya ako, at nakakatuwang makakita ng mas bata na manalo.
HOU DEOK-JUK
…simula na.
Ligtas ka.
-Congratulations. -Ano?
Ligtas ka.
Salamat.
-Culinary Monster, ligtas. -Salamat.
-Masarap. -Salamat.
Hidden White Spoon Chef Choi Kang-rok, ligtas.
Sa round na ito, one-on-one Black Spoon versus White Spoon Face-off na.
White Spoon Chef Son Jong-won.
Rebellious Genius.
Ang Black and White Spoons' Team Battle, All or Nothing.
Grabe!
Ang Two-Person Team Black at White Spoon Alliance Battle.
Ang one-on-one Life-or-Death Battle.
Umiikot.
Umiikot sila!
Ligtas si Chef Hou Deok-juk.
Salamat.
Endless Cooking Paradise.
Endless Cooking Hell.
Ang natanggal na chef, Im Seong-keun.
Venerable Sunjae.
Brewmaster Yun.
Jung Ho-young.
Black Spoon Chef Culinary Monster. Congratulations.
-Congrats. -Salamat.
Ang galing.
Sorry, ako'ng narito.
Naku.
Ngayon,
natukoy na ang top two chefs na maglalaban sa final round.
Choi Kang-rok.
Culinary Monster.
Malapit na 'ko.
Para masigurong di ako magsisisi,
itotodo ko na.
Gusto kong manalo, kahit anong mangyari.
Mananalo ako.
Galingan natin.
Nagtipon ang top 100 chefs ng Korea para makilala
ang ultimate culinary champion
sa culinary battle
ng Culinary Class Wars.
At ngayon,
ang top two chefs na umabot sa finals
ay maglalaban sa huling culinary battle.
Oras na para ipakilala ang Top Two na nakaabot sa final round.
-Oh, my goodness! -Top Two.
-Sino kaya? -Sino sila?
Ang unang finalist…
White Spoon Chef Choi Kang-rok.
CHOI KANG-ROK
Nakakakilabot.
Totoo.
Nakadalawang beses na siya riyan.
Pogi!
Ang galing.
Ako si Chef Choi Kang-rok.
Lagi akong kinakabahan.
'Yong final round sa laban.
Pangalawa na 'yon sa buhay ko.
Pero nararapat ba 'ko rito?
Nahihiya ako.
Baka di naman ako nararapat dito.
Pero sa pagluluto,
gagawin ko ang lahat para maging nararapat sa stage na 'to.
Malapit ka na.
-Malapit na. -Good luck.
Dapat manalo ka.
Ang ikalawang finalist ay si…
Black Spoon Chef Culinary Monster.
CULINARY MONSTER
Monster!
-Proud kami sa 'yo. -Mahusay!
Sasabihin na'ng pangalan niya.
Dahil nakaabot si Black Spoon Chef Culinary Monster sa final round,
tatawagin na siya sa totoo niyang pangalan.
Pakisabi ang iyong pangalan.
Grabe, ang astig.
Hello, ako si Chef Lee Ha-sung.
CULINARY MONSTER
LEE HA-SUNG
Pwede na siyang tawagin.
Di ako kilala.
Ginawa ko lang ang lahat para maka-survive abroad.
Naniniwala akong nagbunga ang paghihirap kaya ako nandito ngayon.
Ang galing!
Ngayon lang siya ngumiti nang ganyan.
Mula pagpasok ko sa kompetisyon, sabi ko, goal kong manalo.
Ngayon, isang round na lang.
Chef Choi, ako ang mananalo.
Ngayon,
matapos ang culinary class wars,
malalaman na kung sino
ang final winner na mag-uuwi ng premyong 300 million won.
Grabe, 300 million won.
Bihira 'yong gano'ng pera.
Sasabihin na namin ang tema ng final battle
na siyang magpapasya sa mananalo.
Ang tema ng final round…
Isang Putaheng Para Lang Sa Sarili Ko.
-Hala. -"Para sa sarili ko."
Ang mga chef na umabot sa finals,
laging nagluluto para sa iba bago ang puntong ito.
Sa last round na ito,
magluluto kayo ng pinakamasarap n'yong putahe
para lang sa sarili n'yo at wala nang iba.
Hirap ako sa ganitong tema.
"Para sa sarili"? Ang hirap.
Kung trabaho mong magluto
tapos magluluto ka para sa sarili mo?
Hindi madali.
"Para sa sarili."
Ang hirap.
-Di ko pa nagagawa 'yon. -Di ba?
-Di ko nga naiisip 'yon. -Mismo.
Nakakagulat pero 'yong mga nagluluto,
di magaling magluto para sa sarili nila.
Kahit ginugol ko ang lahat ng kakayahan, pagsisikap, at oras ko
sa pagluluto para sa iba,
di ko pa naisip kahit kailan na gawin 'yon sa sarili ko.
Ano'ng ibig sabihin no'n?
Ito ang nararamdaman ng mga nasa ganitong trabaho.
"Anong pag-aalaga ang maibibigay ko sa sarili ko?"
'Yon ang mahirap na tanong
na itatanong nila sa sarili sa misyong ito.
Pa'no kaya iju-judge 'to?
Pag tapos nang magluto ang bawat chef,
pupunta sila a judges' table
at titikman ang niluto nila kasama ang mga judge.
Kapag tapos na ang pagtikim,
magpapasya ang judges kung sino ang final winner.
Sa final round,
ang mananalo ay magmumula
sa unanimous decision ng mga judges.
Ang brutal.
Ang tindi.
Matatapos ang laban kapag meron nang unanimous decision ang judges.
Gayunpaman, kapag walang unanimous decision ang judges,
magkakaroon ng rematch.
MAGKAKAROON NG REMATCH HANGGA'T WALANG UNANIMOUS DECISION
Parang Cooking Hell para sa sarili.
-Baka magdamag tayo rito. -Grabe.
Ano kayang lulutuin nila?
Gagawin ko ang best ko at ipapanalo 'to
para patunayan ang sarili ko,
hindi lang sa judges,
kundi sa lahat din ng chefs na nandito.
-Kaya mo 'yan! -Puno siya ng kumpiyansa.
Malapit na 'ko.
Lalagpasan ko ang mga ilusyon at aabot din ako ro'n.
Salamat.
Ang huling round,
ang labanan ng Isang Putaheng Para Lang sa Sarili Ko ay…
magsisimula na.
FINAL ROUND SIMULA NG LUTUAN
-Good luck! -Go!
-Let's go! -Todo na 'to!
Kinakabahan siguro sila.
-Kabado siguro. -Madaming iniisip.
Si Culinary Monster, di kabado.
Gumagawa ng broth.
Buwisit.
-Ha-sung, pakabila. -Kabila?
-Kabila. -Kabila 'yan.
-Ba't ayaw gumana? -Hala.
Ano'ng problema nito?
-Di niya masara 'yong pressure cooker. -Naku.
Ewan ko rin. Okay siya no'ng practice.
-Di ganiyan. -Buhatin mo.
Oo, pakabila.
-Gano'n. -Isara.
-Idiin. Ayun! -Nagawa niya.
Ayun!
-Idiin. Ayun! -Nagawa niya.
Ayun!
Takip lang naman 'yon.
Ba't tuwang-tuwa akong naisara niya?
Nanalo na siya.
Sinara lang ang pressure cooker, nagpalakpakan na.
Pakitaan mo rin, Kang-rok.
Nakakatawa.
Pinalakpakan dahil naisara ang pressure cooker.
-Kabado siguro. -Kabado nga.
-Sobra. -Siyempre.
-Ang tindi ng pressure. -Mismo.
Pag natalo ka, wala ding silbi. Walang matitira sa 'yo.
Putahe para sa sarili ko?
-Ano kayang gagawin nila? -Oo.
Excited na 'ko.
Ang putaheng para sa sarili ko…
kahit anong ginawa para sa 'kin.
Parang…
parang MMORPG.
Para 'kong binigyan ng kalayaan.
Pwede akong mag-enjoy at maging sobrang creative.
Ano'ng ginagawa ni Kang-rok?
Magbe-braise siguro si Chef Choi Kang-rok.
Do'n siya magaling.
Ang palayaw niya, "Mr. Braise."
Baka mag-braise siya.
Magbe-braise 'yon.
"Mr. Braise."
"Ang Serial Braiser."
Hayok ako sa pag-braise.
HIDDEN WHITE SPOON ELIMINATION
Ibe-braise ko.
BLACK SPOON VS WHITE SPOON
Tapos ibe-braise ko.
Magbe-braise ako.
ONE-ON-ONE LIFE-OR-DEATH
ENDLESS COOKING PARADISE
Ibe-braise ko silang lahat.
Magbe-braise ako ng skate liver.
Magbe-braise ako ng ibang isda.
Magbe-braise ako ng truffles.
Magbe-braise ako…
hanggang dulo.
Si Braise Man…
magpapahinga na.
Para sa sarili ko 'to,
kaya di pwedeng braise ulit.
Mga sangkap na gusto ko
at mga flavors na nakakaantig sa 'kin.
Magandang idagdag ang elements na 'yon at i-highlight sila.
Soup itong may sesame tofu,
pero pinagsama-sama lang.
-Ano'ng nilagay? -Arrowroot starch.
-Ano? -Arrowroot starch.
Para sa sesame tofu,
pinaghalo ko 'yong sesame paste at starch.
Tapos hinalo ko hanggang lumapot.
-Ise-set niya ba? -Titigas 'yan, parang gelatin.
Pag niluto mo sa kaldero, magiging mala-jelly siya.
Pero matatawag ba 'yang tofu?
-Kahit walang soybeans? -Okay lang.
Kahit walang soybeans,
basta na-set, tofu ang tawag sa Japanese cuisine.
Pumili siya ng matagal gawin.
Masakit sa braso 'yan.
Kompara sa paggawa ng merengge, mas mahirap 'yan.
-Kasi mas malapot? -Oo, tama.
Kailangan ng lakas niyan,
at panay ang on and off mo ng apoy
para di dumikit sa kaldero.
Parang lumalapot na.
Hindi, dapat maging clear 'yan.
-Clear talaga? -Oo.
-Grabe, sobrang matrabaho. -Totoo.
Ang simple para sa final round.
-'Yon? -Oo.
Di magara ang kanya.
Konti na naman ang gamit ni Chef Choi ngayon.
Meron siyang mantika at uling.
Pressure cooker at dough mixer.
-Ang daming gamit. -Oo.
May gagawin yatang special.
-Chef Lee Ha-sung. -Hello.
Pangalan na dapat.
Ano'ng lulutuin mo?
Gagawa ako ng sundaeguk.
Sundaeguk.
-Sundaeguk daw. -Sundaeguk.
Pero Korean cuisine 'yon.
Marunong ako sa lahat.
Grabe… Tama, style mo nga 'yon.
'Yong confidence.
Parang may kuwento 'to.
No'ng bata ako, nagba-bathhouse kami ni Papa tuwing Linggo ng umaga.
Tapos kakain kami ng sundaeguk, o blood sausage soup.
Kaya comfort food ko ang sundaeguk.
Kung pipili ako ng isang putahe para sa sarili ko,
sundaeguk 'yon.
Maganda 'yong pinili niya.
Gagawa siya ng sundae?
-Imposible. Di kaya. -Pero pa'no siya magluluto ng sundaeguk?
Ano 'yan?
-Instant rice? -Oo.
-Rice? -Parang kanin.
May kanin.
INSTANT GLUTINOUS RICE
GINILING NA BABOY
Kung gagawa ako ng sundae mula sa bituka,
di 'yon lasang gawa ko.
Maghahanda ako ng sundaeguk sa sarili kong istilo.
CARROTS
Ano'ng ginigisa niya?
Wala namang ginigisa sa sundae.
Ginisa ko sa kawali para mawala ang moisture.
Tapos 'yong ginisang gulay…
-Dugo 'yan, 'no? -Oo, seonji.
Tapos dugo ng baboy.
DOUGH MIXER
Pinaghalo ko lahat sa mixer.
-Gumagawa siya ng sundae filling. -'Yong filling.
-Sundae 'yan? Oo nga. -Gumagawa siya.
Mahirap ng pinili niya.
Siya mismo ang gumagawa.
Taga-Daegu, Gyeongsang kami ng tatay ko.
Sa Daegu, sinasawsaw ang sundae sa ssamjang.
Kaya naglagay ako ng ssamjang do'n.
Mahilig sa Korean mint at Sichuan pepper ang Gyeongsang.
Kaya naglagay ako ng Korean mint at Sichuan pepper powder sa sundae.
Parang ang daming Korean flavors niyan.
Gumawa ako ng sarili kong version ng sundaeguk.
Gumawa siya ng sundae.
-Oo. -'Yong sundae,
imbes na ipalaman sa casing, inilagay niya sa tray.
Binlend niya 'yong sundae ingredients,
saka hinulma nang square.
-Ganiyan niya yata lulutuin. -Okay. Ang cool.
Ibabalot ko sa plastic at isi-steam sa oven.
Sabi na, di 'yan karaniwang sundaeguk.
Fine dining-style sundae.
Interesting 'yon. Mahalagang elemento.
Twenty minutes na siyang naghahalo.
Puro gano'n lang siya.
Naku.
Panay halo lang si Chef Choi Kang-rok.
Parang di 'to para sa sarili niya.
-Masakit sa braso. -Kasi masakit!
Gusto ko siyang ipaghalo.
Nakakapagod 'yan. Gusto ko siyang ipaghalo.
Kasya ba sa oras? May 90 minutes lang siya.
Di mawala-wala 'yong pressure.
Ano'ng gagawin ko? Pa'no kung maubos 'yong oras ko?
Kung matagalan ako sa step na 'to,
made-delay 'yong iba.
Matagal pa niyang hahaluin 'yan.
Sobra 'yong effort niya.
Naka-focus lang siya sa isang bagay.
Pagkatapos maghalo,
mararamdaman mo na.
Ready na.
Tapos na siya.
-Tapos na. -Ayun.
Binuhos na niya.
Mukhang tapos nang maghalo si Chef Choi.
Palalamigin na niya.
Pareho 'yong timing ng steps nila.
Gumagawa siya ng tofu, 'yong isa naman, blood tofu.
Ano kayang susunod?
-Oo nga. -Pagtapos nito?
Sabaw na yata.
Sinusulit niya 'yong oras.
Tingin ko, dalawa ang mahalaga rito.
'Yong sesame tofu at 'yong sabaw.
Walang recipe.
Ang totoo, sabaw lang 'to na ginawa ko mula sa mga alaala ko.
-Ano 'yon? -Buto ng manok?
Chicken stock?
Naglagay ng pyogo mushrooms at buto sa katsuobushi broth.
Para malinamnam.
-Lahat ng savory. -Sumasabog sa savory.
May lard.
Ano'ng iluluto sa lard?
Parang pine mushrooms.
May green onions.
Ang effort ng broth niya.
Ang daming layers bukod sa base broth.
Pambihira siguro ang lasa niyan.
Chicken bone broth?
Broth ko po.
Broth mo.
Sobrang linamnam niyan.
'Yong broth do'n.
Nasa pork broth 'yong sundaeguk.
'Yong amoy ng suyuk.
Buto ng pata at iba pa,
bituka, laman, at taba ng baboy.
Pinakuluan ko sila para sa sabaw.
Pagkaluto no'n, sinala ko
at nilagyan ng green onions at bawang.
Tapos, ire-reduce ko para tumapang ang flavor.
Concentrated na.
-Dumoble na. -Dumoble ang flavor.
Imposibleng di 'yan masarap.
Gusto kong tikman pareho.
Parang napuno 'tong lguar ng mga aroma at amoy.
Pagtawid mo sa kabila, ibang-iba na ang aroma.
-Ibang-iba. -Oo nga.
Ginagawa nila 'yong di ginagawa ng isa.
'Yong isa, dashi. 'Yong isa, pork bone broth.
-Clean 'yong isa. -Tama.
'Yong isa, rich.
Parang masarap pareho.
May iihawin siya.
PORK LARGE INTESTINE
Gagawa ako ng offal salad.
Parang ang sarap.
Inihaw na isaw ng baboy?
-Ang sarap niyan. -Siyempre.
Ano 'yon?
SMALL INTESTINE
-Small intestine. -Oo.
-Diyos ko, ang sarap. -Totoo.
Gusto kong magkaro'n ng smoky flavor mula sa pag-ihaw.
Ano'ng ginagawa niya?
Naglalagay kami ng perilla seed powder sa sundaeguk.
Imbes na powder, nag-roast ako ng perilla seeds pampabango.
PERILLA SEEDS
GARLIC CHIVES
Meron lahat ng nasa sundaeguk.
Pero may techniques niya.
SALTED SHRIMP
Malambot ang large intestine.
'Yong small intestine, may kunat.
Gagawa ako ng offal salad at ile-layer 'yon sa ilalim.
Grabe, sobrang sarap siguro no'n.
Interesting, isang fine dining chef, gumagawa ng sundaeguk.
Di ba?
Siya rin, laging may itinatagong pasabog.
-Ano 'yong green na 'yon? -Pumpkin leaf.
Pumpkin leaf? Para saan?
-Sea urchin ba 'yan? -Oo.
Binalot ang sea urchin sa pumpkin leaf?
Kakaiba 'yon.
Bagay ba 'yon?
Sa pumpkin leaf?
'Yong uni at dahon…
Ano kayang lasa ng uni at dahon?
Snap peas ba 'yon?
PEA NA NAKAKAIN ANG PODS
Green onions ba 'yon?
Pine mushrooms.
Di ko alam 'yong ginagawa niya.
'Yong kombinasyon…
Di ko pa 'to nakikita dati.
Gusto ko silang lahat.
Isa-isa akong naghahanda ng mga sangkap
na gusto ko.
Ano 'yong kanya?
-Di pa tayo sigurado. -Hindi pa?
Alam ko pag Japanese cuisine kasi nagluluto rin ako no'n.
Pero ito, wala 'kong idea.
Nilabas na!
Curious talaga ako riyan.
Pa'no ang interpretation niya?
-Ano 'yan? -Sundae.
Okay. Sa wakas.
-'Yan ang sundae. -Okay.
Sine-shape na niya.
Sausage 'yan, kaya…
HARINA
Kinorte ko sa hugis ng sliced sundae at pinan-fry sa perilla oil.
Sini-sear niya sa kawali para lumabas
-ang aroma. -Oo.
Saka pinapalutong niya.
Ang galing niya talaga.
Lasang sundaeguk, pero ni-deconstruct niya.
Panay ang dagdag niya ng special, panay ang layering.
Pambihira.
Makakasingil ng 48,000 won para diyan.
Hindi, 300 million won 'yan.
Tama, 300 million won.
Ito 'yong sundaeguk na wala kahit saan.
Ready na ang sesame tofu.
Ngayon pinakamagandang gamitin 'to.
Ang ganda ng tofu.
-Oo, ang ganda. -Okay 'yong texture.
Mukhang naging okay.
Gusto kong tikman.
-Pa'no niya gagawin 'to? -Oo nga. Ano ba 'yan?
Ano kaya 'yan?
Ano 'yan?
Sa ngayon, ten minutes na lang ang nalalabi.
Let's go!
Pero seryoso,
pag nandito, curious sa naroon.
Pag nando'n, curious sa narito.
Mas okay matapos agad.
Mas okay na ma-serve 'yan nang mainit.
Nilagay niya sa ilalim.
Talagang naghanda ako para dito, at confident din ako.
Parang mananalo ako.
Ang galing!
-Let's go. -Ang husay.
Let's go.
Mahusay.
Kung merong lugar na gumagawa at nagbebenta ng pagkaing ito,
baka maguluhan kayo.
Kung di iisipin ang judging,
ginawa ko 'to na sarili ko lang ang iniisip.
Ginawa ko ang best ko, kaya di ako nagsisisi.
Magaling.
Mahusay.
Tapos na ang final round.
Ang husay n'yo pareho!
Nakakahanga 'yong batang 'yon.
-Pag masarap 'yan, baka… -Mismo.
Masarap kaya?
Parang mas banayad ang lasa nito.
-Ito, parang matapang. -Mismo.
-Pero masarap. -Matapang ang flavor.
Sobrang tapang.
Di mo masabi sa luto ni Chef Choi.
Ibang-iba ang istilo ng dalawa.
Kahit 'yong energies nila, magkaibang-magkaiba.
Magkaiba talaga sila.
-Magkaiba ang vibes. -Sobrang iba.
Mauunang i-serve ang luto ni Chef Lee Ha-sung.
Pumunta ka na sa judges' table.
Husay!
Ang galing!
Let's go!
Pag lumusot ako, panalo ako.
Kaya dapat galingan ko.
Di pa tapos, pero sa tingin ko, mananalo ako.
Pwedeng makiupo?
Titikman nila nang sabay? Ang cool.
Mahusay.
-Sabay silang kakain. -Kabado siguro siya.
Paki-serve ang putaheng ginawa lang para kay Chef Lee Ha-sung.
Sobrang sosyal.
Korean sundaeguk ang hain, pero tinidor at kutsilyo ang gamit.
Di inaasahan 'to.
Una, ikinararangal kong makasalo kayo sa mesa.
Ano ba?
Seryoso, di ko alam kung mauulit pa 'to.
Ang inihanda kong putahe ay sundaeguk.
SUNDAEGUK
Sa ilalim,
merong malambot na isaw.
Ginawa ko silang parang offal salad.
Sa ibabaw ay sundae na ginawa ko sa sarili kong style.
Mahilig ako sa Sichuan pepper at Korean mint, kaya marami akong nilagay.
Sa ibabaw ay crumble na gawa sa salted shrimp.
SALTED SHRIMP CRUMBLE
Sa side, merong chicharon at garlic chive powder.
CHICHARON
Meron ding sabaw. Kayo na hong bahala sa dami.
Ibubuhos naming ganito?
Oho, sundaeguk siya,
-kaya dapat kaining parang sabaw. -Pwedeng wala muna?
-Pwede. -O sabaw muna?
Pwedeng ilagay agad.
Maraming elements.
Curious ako. Ano kayang kuwento nito?
Bakit mo gustong lutuin 'to para sa sarili mo?
May konting kuwento.
No'ng nasa elementary school ako,
sinasama ako ng tatay ko sa bathhouse tuwing Linggo ng umaga.
Dati, ayoko no'n.
Ayaw nga ng mga bata.
Ang diin ng kuskos niya ng exfoliating towel sa 'kin.
Sobrang sakit.
Pero merong tindahan ng sundaeguk sa baba.
Kaya 'yong routine namin, magkukuskos nang magkukuskos,
tapos kakain kami ng sundaeguk.
Kapag pumasok ka roon,
amoy mo agad 'yong amoy ng pinapakuluang baboy.
Bibilhan ako ng tatay ko ng sundaeguk bilang reward.
Sabay kaming kakain ng mainit na sabaw.
Gano'n kami tuwing weekend.
Magagandang alaala ang naibabalik no'n.
Tandang-tanda pa niya.
Gano'n din kami ng tatay ko dati.
Pareho kami.
No'ng araw, banana milk ang iniinom sa bathhouse.
Pero no'ng 21 years old ako,
tumira na 'ko sa ibang bansa.
Palipat-lipat ako sa Europe at US,
pero wala akong matirahan talaga.
Palagi akong pumupunta at nag-aadjust sa mga bagong siyudad,
di marunong ng lengguwahe nila,
at hirap makahanap ng trabaho…
'Yon ang naging buhay ko bago 'to.
Naiisip ko 'yong sundaeguk sa mga sandaling 'yon.
Kaya tuwing bumibisita ako sa Korea,
sundaeguk ang una kong naiisip.
Kaya naman…
Pag nasa abroad ka, nakaka-miss ang sundaeguk.
Swak na swak, e.
Oo, nakakaantig 'yon.
-Ang tema, "putahe para sa sarili ko." -Oho.
Magsabi ka ng kahit ano sa sarili mo.
Sa buhay mo bilang chef,
tatapusin mo na ang unang kabanata ng career mo,
Chapter Two na habang inihahanda ang sariling resto.
Sana patuloy kang lumago at mag-improve bilang chef.
May demands pa siya sa sarili niya.
Sa halip na papuri, gusto mong magsumikap pa?
Gusto ko 'yong pressure.
Pagdating sa pure skill,
mukhang malayo pa ang lalakbayin ko.
Pwede niyang purihin ang sarili niya,
pero iniisip niya, kailangan pa niyang galingan.
-Lagi siyang nagsisikap. -Gusto ko siyang yakapin.
-Tama. -Kung pwede lang.
-Salamat. -Enjoy ho.
Para kay Lee Ha-sung.
Kain po.
Nakakagutom ang amoy.
-Wala munang sabaw. -Sige.
Curious talaga ako sa sundae.
Sundae nga talaga.
Ibang-iba kapag may sabaw.
Sa palagay ko,
may unique flavor 'yong sundaeguk pagkagat sa sundae.
Buwisit.
-Nakakagutom. -Di kasi…
Ang sarap siguro.
-Pati 'yong may sabaw. -Ninanamnam nila.
Panay ang tango niya.
Magandang sign yata 'yan.
Kinakabahan siguro siya.
Wala kang gana?
Wala ho.
-Bawat subo… -Po?
pinaaalalahanan akong sundaeguk ito,
pero may refined touch din ito.
At nagpapabalik-balik do'n 'yong isip ko.
Na-retain mo 'yong originality habang mahusay na naipakita
ang banayad na balanse ng mga flavor.
Salamat.
'Yong reward pagkatapos ng bathhouse.
Naiintindihan ko 'yon sa flavors nito.
Para din akong naligo.
Pag bagong-ligo ka, mas masarap talaga 'to.
Hindi, masarap din kahit hindi.
Mukhang sarap na sarap si Judge Paik Jong-won.
Ang ganda ng feedback.
-Inuubos nila. -Inubos nila.
Sinisimot niya.
Nakakamangha.
-Landslide 'to kay Ha-sung. -Di ba?
Ang sarap siguro. Gusto kong tikman.
Baka manalo siya rito.
Salamat sa luto mo.
-Mahusay. -Salamat.
Salamat.
Mahusay.
Magaling!
-Mahusay. -Magaling!
Di nakakain masyado.
-Ha? -Di siya makakain.
Di niya kaya.
Grabe 'yon.
Di ba?
Grabe, magagawa pala niya 'yon sa sundaeguk.
Ang hirap masabi.
Ibang-iba ang vibes nila, kaya di ko alam.
Magaling siya.
Nakalusot siya sa lahat ng rounds.
Pag nanalo si Chef Choi,
pinapalad talaga ang matatapang.
Chef Choi Kang-rok, pumunta ka na sa judges' table.
Let's go!
-Good luck! -Fighting!
Dama kong nagsikap talaga ako,
kaya medyo emosyonal din ako.
-Magaling. -Salamat.
-Mahusay, Chef. -Salamat.
Paki-serve ang putaheng ginawa para kay Chef Choi Kang-rok.
Ito ay soup na may sesame tofu.
SOUP NA MAY SESAME TOFU
Pero ginawa ko ito sa paraang gusto ko.
Ang totoo, para sa putaheng para sa sarili ko,
ayokong gumawa ng mahirap.
Pero,
dahil meron akong 90 minutes, at bilang self-evaluation,
nagpasya akong mag-sesame tofu.
May masaya akong alaala noon
ng pagkain ng sesame tofu sa mainit na soup.
'Yong pagiging matibay
at di maging tamad o pabaya ang itinuro sa 'kin
ng sesame tofu na ito.
-Mahirap na proseso 'yon. -Talaga?
"Self-evaluation" daw.
Nilagyan ko rin 'to ng mga sangkap na gusto ko.
PINE MUSHROOM, SNAP PEA, PUMPKIN LEAF, UNI, SESAME TOFU
Pero baka di n'yo magustuhan.
Mahilig ako sa udon broth.
'Yong mga naranasan ko sa resto ko, nandito.
Nag-iihaw ako't naglalagay ng tirang buto sa sabaw.
Naglalagay din ako ng green onions
para sa hangover.
Naglagay din ako ng katsuobushi broth para magawa 'yong gusto kong gawin.
Ba't ito ang gusto mo para sa sarili mo?
Ako kasi…
si Braise Man.
Oo.
Bale…
Nanalo na 'ko sa competition dati.
Noon, panay braised dish ang ginagawa ko.
"Ang Braise Man."
"Serial Braiser."
"Mr. Braise."
Tinawag nila akong gano'n,
kaya kahit di ako magaling doon,
nagkunwari na lang ako.
Ang totoo, pinag-aralan ko 'yon.
Nagsikap naman talaga ako, pero may mga bahagi
ng buhay ko na pinipilit ko pa rin na ipakitang gano'n nga ako.
Kaya ayokong gumawa rin ng braised dish para sa sarili ko.
-Nakakalungkot. -Oo nga, naluluha ako.
Gusto kong i-comfort ang sarili ko.
Palagi akong malupit sa sarili ko.
Ni di pa ako nagluto ng ulam nang lagpas 90 seconds na para sa sarili ko.
'Yong may magluto para sa 'kin, nakakaiyak.
Sa alternate reality na 'to,
gusto kong subukan.
At ito 'yong gusto ko.
Nakaka-inspire.
Unang beses mo 'tong magluto para sa sarili mo?
Ang totoo, instant noodles lang palagi.
-Totoo? Para sa sarili mo? -Oho.
Kung gano'n,
Mr. Braise, Serial Killer, at…
Hindi. Serial Braiser.
-Sorry. -Wag 'yon!
Serial…
"Serial Killer" daw.
"Serial Killer" 'yong sinabi niya.
Serial… Serial Braiser.
Para sa Choi Kang-rok na may mga ganitong nicknames,
-bago mo kainin 'to… -Po?
May gusto kang sabihin?
Good job, Braise Man.
Kahit ngayon lang, magpahinga ka sa pagbe-braise.
Tumagay ba muna tayo bago kumain?
'Yong purpose ng soju…
Sa halip na pamares,
tagay 'to pagkatapos ng trabaho o bago matulog.
Para makatulog.
Para mawala 'yong pagod sa isang inuman.
Inumin lang 'to.
-Mismo. -'Yon ang gusto niya.
-Soju. -May soju din.
Kailangan 'yan.
-'Yong pula ang takip. -'Yong pula.
Pagkatapos ng hirap sa kusina,
masarap ngang mag-soju.
Kung gusto kong ma-comfort,
-soju din ang maiisip ko. -Oo.
Cheers.
-Parang ang sarap. -Pumapalakpak sila.
Ang galing.
Ang gandang idea.
Mawawala nga ang pagod nila.
Pa'no 'to kainin?
Sesame tofu ang main ingredient, diyan n'yo ho simulan.
Payo ko, pinong kagat lang.
-Kain. -Okay.
Okay lang 'yong texture?
Nagustuhan mo ba?
Opo, para sa 'kin 'to.
-E di, okay pala. -Opo.
Para kay Choi Kang-rok naman 'to, di ba?
Opo.
Ano 'to? May pouch.
Naglagay ako ng sea urchin sa loob.
Nakatago sa loob.
Kasi 'yong sea urchin
at pumpkin leaf,
parang bagay sila.
Bagay nga ang dahong 'to sa uni.
Bagay sila.
Ngayon ko lang na-try 'to.
Di pa 'ko nakakain ng uni sa dahon.
Parang bagay nga sa pumpkin leaf.
Ang sarap din siguro ng kanya.
-Ang saya nila. -Oo.
Parang mas nag-enjoy sila rito. Parang lang.
Interesting 'to. Kakabahan siya rito.
Kung gayon, sa hinaharap, gusto mo bang
matawag na Serial Braiser o Serial Broth Maker?
O baka Serial Killer?
Law-abiding citizen ho ako.
-Law-abiding. -Law-abiding citizen.
Bale…
may mga nagtatanong nito.
"Ano'ng special sa luto mo?" "Ano'ng signature dish mo?"
Ang totoo, wala akong gaanong signature dishes.
Di ako espesiyal na chef.
Lahat ng chefs sa mundo,
nasa kusina, di nakikita habang ginagawa ang trabaho nila.
Isa ako sa kanila, pero pinalad ako,
at nagkaroon ng tsansang maging Mr. Braise.
-Ang ganda no'n. -Oo, kahanga-hanga siya.
Siguro, marami sa chefs na 'yon, gaya ng nabanggit mo,
nagkukunwari lang.
Tingin ko, lahat ng chefs, dumadaan sa ganoong punto.
Marami din akong pagkukunwari.
Kaya sa tingin ko…
honest talaga 'tong putaheng ito.
Gano'n ang pakiramdam.
Humihigop si Chef Anh. Sobrang sarap siguro.
-Inuubos nila. -Oo nga.
Hinigop niya.
-Naubos nila. -Oo nga.
Inubos nila. Di na natin masabi.
-Dikit. Sino kaya ang mananalo? -Masaya 'to.
Salamat sa luto mo.
Sobrang sarap.
Salamat ho.
Grabeng papuri 'yon.
-Pa'no kaya 'to? -Ano kayang resulta?
Matalino talaga siya. Kaya niya ang kahit ano.
-Ang galing niya. -Mismo. Nakakamangha.
Ngayon, oras na para malaman kung unanimous ang desisyon ng judges
sa magiging final winner.
Choi Kang-rok versus Lee Ha-sung.
Lee Ha-sung vs Choi Kang-rok.
Pumili kayo ng isang chef mula sa dalawa
na makokoronahang ultimate culinary champion ng Korea.
Diyos ko, pa'no ako pipili?
Mahihirapan silang pumili.
Number one si Lee Ha-sung.
Number two si Choi Kang-rok.
Pakipindot ang inyong pinili.
Kinakabahan na siguro sila.
Parehong masarap.
-Dikit siguro. -Oo.
Hirap na hirap silang mag-decide.
Oo. Ito 'yong tama.
TAPOS NANG BUMOTO SI JUDGE ANH SUNG-JAE
Judge Paik, pumindot na ho kayo.
Sandali lang!
Pareho silang nag-soup, mahirap malaman.
Eto na.
TAPOS NANG BUMOTO ANG DALAWA
Tapos na. Nagpasya na sila.
Tapos na ang botohan.
Magaling!
Magkakaroon lang ng winner
kung unanimous ang desisyon ng judges.
Para sa resulta.
Ang desisyon ng dalawang judges ay…
Kumakabog ang dibdib ko? Ba't ako kabado?
-Diyos ko! -Bilisan n'yo na!
…unanimous.
UNANIMOUS DECISION
Seryoso?
…unanimous.
Grabe!
Hala.
Two to zero.
Sino kaya?
Sino'ng panalo?
Pawisan ang palad ko.
Grabe.
Iniisip ko, "Siguro ako."
Imbes na isiping mananalo,
gusto ko lang manalo.
-Lee Ha-sung. -Naku.
Sino sa tingin mo?
-Si Kang-rok. -Sana si Chef Choi.
Ang chef na tatanggap ng 300 million won prize ay si…
Alam ko, pero pinagpapawisan pa ako.
Congratulations…
White Spoon Chef Choi Kang-rok!
SI WHITE SPOON CHEF CHOI KANG-ROK ANG NANALO
Pambihira!
Nagawa mo!
Grabe.
Grabe, Choi Kang-rok. Ang husay.
Grabe 'to.
-Oh, my god. -Oh, my god.
Di ako sigurado. Akala ko hindi mo…
Grabe, sumali siya ulit at nanalo pa.
Kung ang tema…
ng final round mission
ay di paggawa ng putahe para sa sarili,
si Chef Monster… ay, Culinary Monster pala,
mas impressive na pagkain ang maihahanda niya.
Kaya naman,
gaya ng binanggit ko kanina,
di ako gumagawa ng pambihirang pagkain.
Gaya lang ako…
ng mga di-nakikitang chefs sa bansa
na tahimik na nagtatrabaho sa mga kusina nila,
at gaya ng mga nagluluto para mabuhay,
isa lang ako sa kanila.
Isasapuso ko ang mga sinabi n'yo.
Saka itatangi ko…
ang mga ugnayang nagawa ko rito,
at patuloy kong ilalaan ang sarili ko at isip ko sa pagkain.
Salamat.
Mahusay.
Una, sa lahat ng chefs na nandito at chefs na di nakapunta rito,
mahuhusay kayo at ang gagaling ng ginawa n'yo.
Nag-enjoy talaga ako.
At sa huli, nakalaban ko si Chef Choi Kang-rok,
at nagpapasalamat at ipinagmamalaki ko 'yon.
Bilang chef, gusto ko talagang maging magaling sa pagluluto.
Gusto kong umangat sa level na masasabi ko
sa sarili kong magaling akong chef.
At sa propesyong ito at kakayahan kong magluto,
gusto kong mapasaya ang mga tao sa paligid ko, kasama na 'ko.
Gusto kong maging
'yong taong kaya silang alagaan.
Siyempre, game of survival lang ito
na dinisenyo para paghiwalayin kami sa Black Spoons at White Spoons.
Pero napaisip agad ako sa ibig sabihin ng panalong ito.
Ang daming nagluluto.
May mga skilled expert.
May mga nagsisimula pa lang.
At merong nagsikap nang sobra.
Meron silang mga putahe kung saan sila magaling.
'Yong 11 taon ng paggawa ng sausage ang pinakamasaya para sa 'kin.
Life's work ko 'to.
May mga nabubuhay sa paggawa ng mga pagkaing 'yon.
Nagsimula akong magluto bilang daan para maka-survive.
Gusto kong magbukas ng burger joint at maging masaya.
Imbes na kuwento ko,
gusto kong magbahagi ng kuwento
ng mga taong nagluluto
sa pagtatapos ng journey ko.
Pagluluto ang trabaho ko.
'Yon ang trabaho ko, at tinataya ko ang lahat sa trabaho ko.
Trabaho ko 'to. Kailangan kong gawin 'to.
Maraming magagaling na chefs, pero konti ang nagsisikap.
Patuloy kong gagawin ang best ko.
Chef pa rin ako. Hilig ko pa ring magluto.
Gusto ko lang ibigay ang best ko araw-araw nang walang kahihiyan.
Masaya akong buong buhay ko, nagluluto ako.
Kung di ako nagluluto, wala ako rito ngayon.
Fifty-seven years na 'kong nagluluto.
Ang goal ko, umabot 'yon ng 60 years.
Sigurado, gano'n din ang lahat.
Gustong-gusto natin 'to,
at parang wala namang nakalalamang pagdating sa kagustuhang 'to.
Ginamit ko ang huling energy ng twenties ko sa pagbukas ng resto.
Mamimili ako sa umaga, maghahanda, maghuhugas.
Gigising ako sa madaling-araw para mag-aral ng mga sangkap.
Nahimatay na 'ko sa trabaho minsan.
Kailangan ng pasensiya dito.
Sobrang sarap, hindi ko masukuan.
Kapag nagluluto ako,
sobrang saya ko.
Kunwari, ako ang nasa puwesto nila, at gagawin ko ang best ko.
Lapat pa din ang paa ko sa lupa.
Buti bumalik ako at sumubok ulit.
CHOI KANG-ROK
Nagsalin ng Subtitle: JM Ignacio