Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ป่านี้เป็นบ้านของสัตว์ที่อาศัยอยู่บนต้นไม้
ที่ตัวใหญ่ที่สุดและหนักที่สุด
ในช่วงชีวิตที่ยาวนานของมัน
มันอาจไม่เคยเหยียบพื้นดินเลยด้วยซ้ำ
นั่นคือสาเหตุที่มีคนรู้จักสัตว์ชนิดนี้น้อยมาก
จนกระทั่งเมื่อไม่กี่ทศวรรษก่อนนี้เอง
แต่มันคือญาติที่ใกล้ชิดที่สุดของมนุษย์
โดยมีลักษณะร่วม ทางกายภาพกับเราเกือบ 30 ส่วน
แม้แต่ชื่อของมัน อุรังอุตัง ภาษามาเลย์แปลว่า "คนป่า"
แม้มันจะตัวใหญ่และมีพลกำลังมาก
แต่อุรังอุตังเป็นสิ่งมีชีวิต ที่อ่อนโยน รู้จักคิดแก้ไขปัญหา
และน่าจะคล้ายมนุษย์เรายิ่งกว่าลิงใหญ่ชนิดอื่น
เมื่อพิจารณาอุรังอุตังดีๆ ยากจะไม่สังเกตเห็นบางอย่างเกี่ยวกับเรา
และในขณะที่เราอาจ ไม่มีวันรู้แน่ชัดว่ามันคิดอะไรอยู่
มันคิดอยู่แน่ๆ
(ชีวิตลับอุรังอุตัง)
อุรังอุตังเคยอาศัยอยู่ ตรงข้ามเกาะสุมาตราของอินโดนีเซีย
แต่ป่าส่วนใหญ่ของที่นั่นถูกโค่นไปแล้ว
และทุกวันนี อุรังอุตังที่เหลือไม่กี่พันตัว ถูกจำกัดบริเวณให้อยู่ทางเหนือสุด
ที่นี่มีที่หนึ่งที่โดดเด่น
ซูอัค
ป่าพรุผืนเล็กๆ
ที่มีแม่น้ำลิมบังเป็นแนวพรมแดนทางทิศตะวันตก
ทำหน้าที่เป็นเหมือน ปราการกั้นการพัฒนาที่ดินของมนุษย์
ป่าในซูอัคคงสภาพเดิมมาหลายพันปีแล้ว
ที่นี่คือที่อยู่ดั้งเดิมของอุรังอุตัง
และปัจจุบันเป็นแหล่งที่พบลิงขนแดงเหล่านี้
ชุกชุมที่สุดในโลก
มันคือชุมชนของ อุรังอุตังกว่า 200 ตัวที่มีตัวตนระบุได้
และในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา
อยู่ในการเฝ้าสังเกต ของนักวิทยาศาสตร์แห่งโครงการวิจัยอุรังอุตัง
แต่ไม่ว่าผู้สังเกตการณ์จะเป็น นักวิทย์ภาคสนามหรือคนถ่ายหนัง
การเห็นอุรังอุตังสักตัววับแวม อยู่บนยอดไม้ของหนองน้ำเบื้องล่าง
ไม่เพียงพอ
คุณอยากเห็นพวกมันใกล้ๆ ในที่สูงอย่างชั้นเรือนยอดไม้
และเทคนิคใหม่ๆ ในการถ่ายทำ เช่นการใช้โดรนตัวเล็กๆ
ก็ทำให้เราทำได้ตามต้องการแล้ว
โดยเปิดเผยชีวิตส่วนตัว ของพวกมันละเอียดยิ่งกว่าแต่ก่อน
ปกติแล้วอุรังอุตังเป็นสัตว์ที่อยู่โดดเดี่ยว
แต่พวกที่อาศัยอยู่ที่นี่อยู่รวมเป็นชุมชนอย่างน่าทึ่ง
พวกมันเฝ้าดูและเรียนรู้จากกันและกัน
และการทำเช่นนั้น ได้สร้างวัฒนธรรมหนึ่งที่เป็นเอกลักษณ์
หายากมากที่อุรังอุตังในที่อื่นจะรู้จักใช้เครื่องมือ
แต่ที่นี่เป็นเรื่องปกติ
และทักษะดังกล่าวถูกถ่ายทอดแก่เด็กรุ่นหลังด้วย
ศูนย์กลางของงานวิจัยระยะยาวนี้ คือตัวเมียที่เป็นญาติสนิทกันสามตัว
ตัวที่อาวุโสสุดชื่อฟริสก้า
ซึ่งเก่งเรื่องการดูดกินปลวกจากกิ่งไม้
มันมีอายุ 60 กว่าปีแล้ว หนึ่งใน อุรังอุตังในธรรมชาติที่อายุมากสุดในโลก
ตัวต่อไป ลูกสาวของฟริสก้า ที่ชื่อเอลลี ซึ่งกินอยู่ตลอดเวลา
และสุดท้าย ลูกของเอลลี่ที่ชื่ออีเดน
ซึ่งกำลังเข้าสู่ช่วงวัยสำคัญที่สุด ในชีวิตของอุรังอุตัง
เราจำมันได้จากขนตั้งชี้ของมัน
ซึ่งเป็นมาตั้งแต่ยังเล็ก
นี่คืออีเดน อายุสองขวบ
กับแม่เอลลี่
ความผูกพันระหว่างแม่และลูกอุรังอุตัง
เป็นหนึ่งในความผูกพันที่แข็งแกร่ง และยืนยาวที่สุดในโลกธรรมชาติ
เป็นรองแค่มนุษย์เท่านั้น
ลูกอุรังอุตังจะใช้เวลา หลายพันชั่วโมงเฝ้าดูแม่ของมัน
เพื่อเรียนรู้วิธีแยกแยะพืชพันธุ์นานาชนิดในป่า
ที่ปลอดภัยพอจะกินได้...
และที่สำคัญพอกันคือ กินอย่างไร
มันคือการศึกษาที่อาจใช้เวลาเรียนนับสิบปี
แต่ทั้งหมดนั้นผ่านมาเมื่อหกปีก่อน
ตอนนี้อีเดนอายุแปดขวบและรู้จักป่ามากทีเดียว
มันเรียนรู้แล้วว่าพืชชนิดใด กลางดงสีเขียวนี้ที่กินได้
สิ่งที่ยังไม่เปลี่ยนคือความสัมพันธ์ระหว่างมันกับแม่
เอลลี่ไม่เคยอยู่ไกล
และการเฝ้าดูแม่ยังเป็นวิธี เร็วที่สุดในการหาอาหารของอีเดน
เช่นปลวกพวกนี้
สำหรับอีเดน การแบ่งปันกับแม่คือวิถีชีวิต
จนถึงตอนนี้
การตบแบบนั้นไม่ใช่สัญญาณที่ดี
บางอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
มีผู้มาใหม่
มันมีขนาดตัวประมาณครึ่งหนึ่งของทารกมนุษย์
และน่าจะเป็นทารกแรกคลอด ตัวแรกที่อีเดนเคยเห็น
ทุกอย่างช่างชวนตะลึง
แม้ผู้มาใหม่ควรค่าแก่การดูใกล้ๆ
แต่แม่ของมันไม่อยากให้มันอยู่ใกล้เกินไป
เป็นเวลาแปดปีแล้ว ที่แม่กับลูกตัวแรกทำทุกอย่างด้วยกัน
ตอนนี้ สองกลายเป็นสาม
และทุกอย่างดูจะเปลี่ยนไป
ยังไงก็ตาม ติดตามแม่ไว้ยังดีที่สุด
แม้จะอายุแปดขวบแล้ว อีเดนยังคอยมองหาแม่อยู่ตลอด
ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายในป่ารกชัฏ...
แต่การพลัดหลงกับแม่อาจมีอันตราย
และไม่ว่าเอลลี่อยู่ที่ไหน อาหารมักอยู่ไม่ไกล
เพื่อเพิ่มพลังให้สมองและร่างกายที่ใหญ่โต
อุรังอุตังใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละวันไปกับการกิน
ผลมะละกะเป็นแค่หนึ่งในอาหารกว่า 300 ชนิด
ที่เอลลี่กับอีเดนกิน
การเก็บอาหารบางชนิดต้องใช้เทคนิคพิเศษ
สำหรับอีเดน การเลียนแบบแม่คือยุทธวิธีที่ดีที่สุด
แต่เมื่อของว่างกัดตอบได้...
เราต้องใช้เทคนิคที่ถูกต้อง
อีเดนเรียนรู้อย่างรวดเร็วว่าการใช้ปลายนิ้ว
ไม่ใช่วิธีจับมดกินที่ดีที่สุด
เช่นเคย ไม่มีอะไรขวางกั้น ระหว่างเอลลี่กับอาหารของมันได้
ซึ่งรวมถึงแขนของลูกน้อยด้วย
เมื่อมีลูกเกิดใหม่ต้องเลี้ยง
เอลลี่จึงต้องกินวันละประมาณ 3,000 แคลอรี
ใบไม้เป็นอาหารสำคัญของอุรังอุตัง
แต่แม้จะเป็นใบไม้ที่กินได้ก็จำต้องมีการแปรรูป
ซึ่งหมายถึงการคายแทนนินรสขมออกมา
อุรังอุตังแรกเกิดนอนเยอะเหมือนทารกมนุษย์
ความแตกต่างอย่างเดียวคือมันต้องนอน
โดยเกาะตัวแม่ให้แน่น
หลังจากกินสักสองสามชั่วโมง อุรังอุตังชอบงีบหลับ
แต่ตอนนี้ ดูเหมือนเด็กใหม่ แย่งที่ในรังของอีเดนไปซะแล้ว
มันยากทำใจเมื่อดูเหมือนว่าแม่ของเรา
ไม่สนใจเราเท่าเมื่อก่อน
อีกไม่นานอีเดนจะต้องหาบ้านใหม่ในป่าแห่งนี้
ี้และดูแลตัวเอง
ณ ที่อื่นในชุมชนแห่งนี้
ลูกพี่ลูกน้องของอีเดน เปปิโต้กำลังต้องตัดสินใจครั้งสำคัญ
แม่ของมัน พินิอาต้าพร้อมจะมีลูกอีกตัวแล้ว
ในวัยที่แก่กว่าอีเดนหนึ่งปี
นี่คือสัญญาณที่ดีอย่างหนึ่งที่บอกว่า ได้เวลาที่เปปิโต้จะใช้ชีวิตตามลำพัง
การฉายเดี่ยวเป็นช่วงวัยที่อันตรายที่สุด ในชีวิตของอุรังอุตังน้อย
เพื่อให้สำเร็จราบรื่น มันจึงต้องมีความรู้ มั่นใจ
และรอบคอบ
และจะมีวิธีไหนที่แสดงความมั่นใจ
ได้ดีไปกว่าการปราบปีศาจแห่งป่าพรุเบื้องล่าง
แม้มันจะเป็นแค่เต่าที่ไร้พิษภัย
นี่อาจดูเป็นปฏิกิริยาที่เยอะไปสักหน่อย
แต่ในสังคมอุรังอุตัง
รู้กันดีว่าเด็กชายคึกคักกว่าเด็กหญิง
และนั่นไม่ใช่เรื่องเดียว ที่แตกต่างกันระหว่างสองเพศ
เพื่อจะได้ใช้ศักยภาพในตัวอย่างเต็มที่
เด็กหนุ่มที่เพิ่งฉายเดี่ยวแบบเปปิโต้
ต้องหาตัวผู้เต็มวัยสักตัวเป็นต้นแบบให้ทำตาม
ในระหว่างนี้ เรามีโอกาสได้ดูการใช้
ทักษะอย่างหนึ่งที่สำคัญในซูอัค
การเก็บกินผลเซมานัง
ที่อุรังอุตังตัวเต็มวัยชื่นชอบมาก
ฝักของผลไม้ชนิดนี้มีเมล็ด ที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูง
แต่ต้องรู้วิธีเก็บกิน
ก่อนจะสุก แทบไม่มีทางจะแกะฝักได้เลย
ในแต่ละฝักมีเมล็ดมากมาย
โดยมีขนแหลมๆ นับพันคุ้มกันอยู่
เมื่อแกะแล้ว วิธีเดียวที่จะกินเมล็ด ซึ่งมีแคลอรีสูงได้อย่างปลอดภัยคือ
ใช้เครื่องมือ
และด้วยประสบการณ์หลายทศวรรษ ฟริสก้าในวัย 60 ปีคือผู้เชี่ยวชาญ
เพียงมีกิ่งไม้ขนาดพอเหมาะ
มันก็สามารถแคะเมล็ดออกมากิน โดยไม่โดนขนแหลมระคายปาก
ดูเหมือนมีแต่อุรังอุตังแห่งป่าซูอัคที่ทำแบบนี้ได้
แม้ว่านี่คือทักษะที่ กว่าจะเก่งได้ต้องใช้เวลาหลายปี
ปกติตัวเมียจะเรียนรู้วิธีนี้ตอนอายุประมาณ 14 ปี
ตัวผู้ส่วนใหญ่ใช้เวลานานกว่านั้นนิดหน่อย
เด็กๆ อย่างเปปิโต้และอีเดน ต้องเฝ้าดูพวกผู้ใหญ่ให้ดี
หากอยากจะช่ำชองเทคนิคนี้ และได้อร่อยกับอาหารโปรตีนสูง
และน่าทึ่งมาก ต่อให้พวกมัน ถูกอุรังอุตังเคี้ยวแล้วคาย
เมล็ดเหล่านี้ก็ยังงอกใหม่ได้
แม่เฒ่าฟริสก้ากำลังเดินทางข้ามชุมชนแห่งนี้
มันมาเยี่ยมเอลลี่ ลูกสาวของตนเอง
มันคงรู้ว่าลูกสาวมีสมาชิกใหม่ในครอบครัว
นอกจากฟริสก้าเป็นแม่ของลูกหกตัว มันยังเป็นทวดแล้วด้วย
และทารกตัวใหม่นี้คือหลานตัวที่ห้าของมัน
ทำให้มันเป็นตัวเมีย ที่ประสบความสำเร็จที่สุดของชุมชนนี้
แต่ความสัมพันธ์ระหว่าง หลานคนที่ห้าและคนที่สี่ของมัน
กับอีเดนตัวเมียผมชี้ยังคงเย็นชา
รูปแบบการเลี้ยงลูกของอุรังอุตังแต่ละตัวต่างกัน
เป็นที่รู้กันว่าฟริสก้าจะเข้มงวด
นักวิจัยสังเกตเห็นว่าเมื่อเทียบกับแม่ตัวอื่นๆ
มันปล่อยให้ลูกตัวเองร้องบ่อยกว่า
และยอมทำตามที่ลูกเรียกร้องน้อยครั้งกว่า
เอลลี่สืบทอดวิธีเลี้ยงดูที่เข้มงวดนี้
โดยมันเอามาปรับใช้กับลูกตัวแรกของมัน อีเดน
ตอนนี้ความสนใจของแม่จดจ่ออยู่กับทารกตัวใหม่
ซึ่งดูเหมือนจะชนะใจแม้แต่ยายขี้โมโห
เช่นเดียวกับเปปิโต้ ญาติของมัน
ถึงเวลาที่อีเดนต้องแยกตัวจากแม่แล้ว
มันจะเป็นประสบการณ์ใหม่เอี่ยม
ที่ได้อยู่ลำพัง
และเมื่อไม่มีแม่
มันจะต้องรับมือกับอุรังอุตังที่ไม่คุ้นเคยมากมาย
หนึ่งในนั้นจะสนใจอีเดนที่พึ่งพาตัวเองมากขึ้นตัวนี้
ซุลลี่ตัวนี้อายุ 28 ปี
มันมองหาคู่ตัวใหม่อยู่เสมอ
ดังนั้นมันจึงสนใจทุกความเคลื่อนไหวในป่านี้
แม้จะอายุปูนนี้แล้ว แต่ซุลลี่ยังไม่ใช่ตัวผู้โตเต็มวัย
ที่มีแผ่นแก้มที่เรียกกันว่าพวงแก้ม
แม้มันจะเป็นตัวผู้ที่ไม่มีพวงแก้ม ก็ยังถือว่าขนาดตัวมันค่อนข้างเล็ก
แต่สิ่งที่มันขาดไปในเรื่องรูปร่าง มันชดเชยด้วยความมุ่งมั่น
และซุลลี่ผู้ไร้พวงแก้มก็เพิ่งเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย
ลิลลี่อายุ 21 ปี
ในฐานะตัวผู้ที่ไม่โดดเด่น
ซุลลี่ต้องเป็นผู้รุกเข้าหา เมื่อคิดจะผูกมิตรกับตัวเมีย
ดูเหมือนตัวเมียไม่สนใจ
แต่เมื่อคุณเป็นตัวผู้ที่ไร้พวงแก้ม คุณต้องมีลูกตื๊อ
เมื่อมันจดจ่อกับลิลี่
ซุลลี่จึงไม่รู้ตัวว่ามันถูกอ็อตโต้ปากแหว่งจับตามอง
ตัวผู้มีพวงแก้มที่แก่แต่ยังเก๋าแห่งซูอัคตัวนี้
มันจะไม่ยอมทนเห็นลูกไล่อย่างซุลลี่
ตีสนิทกับตัวเมียในอาณาเขตของมัน
อ็อตโต้ต้องเตือนมันละว่าใครคือลูกพี่
ซุลลี่ควรชิ่งหนีจะดีกว่า
ข้อดีอย่างหนึ่งของการเป็นตัวผู้ไร้พวงแก้มคือ
คุณเคลื่อนไหวได้เร็วกว่าตัวผู้มีพวงแก้ม น้ำหนักเยอะแบบอ็อตโต้
ดังนั้นการทิ้งห่างสักหนึ่งช่วงตัวไม่ใช่เรื่องยาก
สำหรับอ็อตโต้ มันไม่ง่ายเลยที่จะทำให้ใครกลัว
ถ้าเข้าใกล้ไม่ได้
แต่การเขย่ากิ่งไม้
คือวิธีที่ตัวผู้มีแก้มจะบอกว่า "ไสหัวไป"
เสร็จงาน
อย่างน้อยก็ตอนนี้
เสียงนี้เป็นเสียงประกาศอาณาเขต
ของตัวผู้มีพวงแก้มอีกตัว
ไททัน
มันอยากได้ตำแหน่งของอ็อตโต้
ถ้ามันทำได้ มันจะเป็นตัวที่ ตัวเมียวัยเจริญพันธุ์จะเลือก
ไททัน ผู้ท้าชิงจึงไล่ตามมา
และอ็อตโต้ก็ชิ่งหนี
การต่อสู้เสี่ยงต่อการบาดเจ็บหรือแย่กว่านั้น
ดังนั้นตัวผู้มีพวงแก้มจะสู้ก็ต่อเมื่อจำเป็น
จะยิ่งดีถ้าการแข่งขันตัดสินได้ด้วยการแสดงพลัง
และไททันรู้วิธีเขย่าขวัญสั่นประสาทผู้อาวุโส
เป้าหมายเดียวของอ็อตโต้ในตอนนี้ คืออยู่ให้ไกลจากไททันที่สุด
ไททันอาจจะไล่อ็อตโต้ไปได้
แต่มันยังไม่ใช่เบอร์หนึ่ง
จะชิงตำแหน่งนี้ได้ มันจะต้องเผชิญ กับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่าเยอะ
ซึ่งไม่ใช่ตัวนี้
นี่คือเปปิโต้
สำหรับหนุ่มน้อยที่เพิ่งแยกตัวมาอยู่ลำพัง
ไททันคือต้นแบบที่ยอดเยี่ยมให้มันเรียนรู้
ด้วยน้ำหนักเกือบ 90 กิโล
ไททันสามารถใช้น้ำหนักตัว โรยตัวข้ามไม้แต่ละต้น ซึ่งประหยัดแรงได้มาก
คุ้มจะลองไหมล่ะ แน่นอน
ปัญหาของการตัวเบาก็อย่างนี้
แต่มีวิธีอื่นในการข้ามไม้แต่ละต้น
คำถามคือเถาวัลย์นี้จะรับน้ำหนักมันไหวไหม
คงหวาดเสียวไปหน่อย
ตกลงไปละเรื่องใหญ่
เอาไงเอากัน
มันไม่ออมแรงเลย
แต่การเล่นเป็นส่วนสำคัญของการเรียนรู้
ไททันกำลังเรียกร้องความสนใจ
ได้เวลาที่เปปิโต้จะตามติดเป็นเงา ของตัวผู้แก้มใหญ่ตัวนี้
ถ้ามันแกะตัวเองออกจากกิ่งไม้พวกนี้ได้นะ
เสียงร้องเรียกแบบนี้ ไม่ใช่แค่แสดงอำนาจและอาณาเขต
นักวิทยาศาสตร์เพิ่งค้นพบว่า มันกำลังแจ้งแผนการเดินทางในอนาคตด้วย
เสียงร้องของไททันบอกอุรังอุตังตัวอื่น ว่ามันจะเดินทางไปทางไหน
และถึงกับบอกแผนของวันถัดไป
เป็นการเตือนตัวผู้มีพวงแก้มทุกตัว ที่อยู่ในเส้นทางนั้น
ไม่ใช่ข่าวดีสำหรับอ็อตโต้ปากแหว่ง
อดีตราชาแห่งซูอัค ตอนนี้มันอยากเกษียณอย่างเงียบๆ
ซึ่งอาจทำได้ในอีกฟากของแม่น้ำนี้
แต่มันจะไปที่นั่นได้ยังไง
อุรังอุตังเป็นสัตว์กลัวน้ำ
สะพานที่พวกลิงใช้อาจเป็นทางออก
แต่อ็อตโตหนักกว่าลิงค่างเป็นสิบเท่า
และเบื้องล่างแม่น้ำนี้อาจมีฝูงจระเข้
การที่อ็อตโต้เนรเทศตัวเองออกจากซูอัค เป็นหมุดหมายของการสิ้นยุคสมัย
และเมื่อไม่มีตัวผู้ยึดครองถิ่นแล้ว
เด็กหนุ่มตัวอื่นๆ จะไต่ลำดับขึ้นมาทวงตำแหน่งนี้
ดังนั้นอีกไม่นาน ไททันจะต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้อีกตัว
(สามเดือนต่อมา)
ในช่วงไม่กี่เดือนมานี้
อีเดนปักหลักอยู่ในอาณาเขตหย่อมหนึ่งของป่าพรุ
ไม่ไกลจากเอลลี่ แม่ของมัน
มันกลับบ้านหลายครั้ง
แต่พักนี้มันกลับบ้านน้อยลง
และเหมือนอุรังอุตังทุกตัวในถิ่นนี้
มันเริ่มชินกับการอยู่สันโดษ
แต่มันยังอยากรู้อยากเห็นชีวิตของผู้อาศัยตัวอื่น
โดยเฉพาะถ้าเป็นญาติหรือเพื่อนฝูง
นี่คือโอลาล่า ตัวเมียรุ่นเยาว์
มันไม่ใช่ญาติ
แต่ที่ซูอัคแห่งนี้ ตัวเมียรุ่นเยาว์ ที่ไม่รู้จักมักจี่กันมักจะคบกันได้
แต่ไม่ใช่คู่นี้
ครอบครัวของอีเดนกับโอลาล่า มีเรื่องบาดหมางกันมานาน
และไม่มีวี่แววว่าจะญาติดีกันได้
อีเดนต้องพยายามขับไล่โอลาล่า
การยืนหยัดสู้โอลาล่า และปกป้องอาณาเขตของตัวเอง
แสดงให้เห็นว่ามันเติบโตขึ้นมาก ตั้งแต่ออกจากบ้าน
มันหันกลับไปสนใจเบอร์รี
ยังไม่รู้ว่ามีผู้มาเยือนรายใหม่
ซุลลี่ ตัวผู้ไร้พวงแก้มนั่นเอง
มันมาที่นี่เพื่อผูกมิตรกับอีเดน
อีเดนดูไม่มั่นใจ
มันไม่เคยอยู่ตามลำพังกับตัวผู้มาก่อน
อีเดนนิ่งไปสักพัก อาจจะเพื่อประเมินสถานการณ์
ตัวผู้ตัวนี้ดูเป็นมิตรดี
แต่สิ่งที่อีเดนไม่รู้คือ
ซุลลี่คิดมาเยอะแล้วกว่าจะใช้วิธีนี้
ถ้ามันสามารถผูกมิตรกับตัวเมียตัวนี้ได้
มันอาจมีโอกาสมากขึ้นเมื่ออีเดนโตพอจะสืบพันธุ์
ท่าทางนั่นอาจเป็นสัญญาณให้ความหวัง
อีเดนปักหลักอยู่กับกิ่งไม้ที่เต็มไปด้วยปลวก
และเมื่อซุลลี่ตามทัน
มันก็กินด้วย
จนถึงตอนนี้ ทุกอย่างที่อีเดนเรียนรู้มาจากแม่เอลลี
แต่การดูซุลลี่เป็นโอกาสที่จะ เรียนรู้วิธีอื่นในการทำสิ่งต่างๆ
ขยายขอบเขตการรู้จักใช้ชีวิตในป่าแห่งนี้
และในขณะที่มันยังไม่คิดถึงการเป็นแม่...
เจ้าหนุ่มแปลกหน้าตัวนี้ เหมือนจะน่าสนใจมากกว่าที่มันคิด
ไม่ไกลกัน เอลลี แม่ของอีเดนอยู่บนต้นมะม่วง
ลูกน้อยของมันสบายดี
มนุษย์ผู้สังเกตการณ์ตั้งชื่อให้มันว่าเอเมน
เอเมนอายุสามเดือน มันยังต้องเรียนรู้โลกรอบตัวอีกมาก
ในซูอัค ปลวกเป็นสิ่งที่พบเห็นได้บ่อย
นกกินแมลงหลังฟูแสนขี้อายตัวนี้ พบได้ยาก
แต่ได้ยินเสียงบ่อยกว่า
มีสัตว์หลายพันสายพันธุ์ในป่าแห่งนี้
และไม่ว่าอุรังอุตังสองแม่ลูกนี้ไปที่ไหน
เอเมนจะพิศวงไปกับสิ่งใหม่ๆ ทุกสิ่ง
ถึงที่สุดแล้วเอเมนจะคุ้นเคย กับสัตว์เหล่านี้โดยมาก...
และเรียนรู้ว่าชนิดไหนปลอดภัย
ชนิดไหนอันตราย
เอลลีจำต้องเตือนลูกชายของมัน เมื่อเจอสัตว์อันตราย
เพื่อที่เอเมนจะได้รู้วิธีหลบเลี่ยง
งูกะปะกัดทีเดียวอาจถึงตายได้
เช่นเดียวกับอีเดนพี่สาว
เอเมนจะมีแม่เอลลี่ คุ้มครองใกล้ชิดไปอีกนานหลายปี
ด้วยเหตุนี้ทารกอุรังอุตัง จึงรอดชีวิตสูงกว่าลิงใหญ่ชนิดอื่น
ได้เวลาที่เอลลี่จะทำรังสำหรับคืนนี้แล้ว
มันเตรียมฟูกใบไม้
อีกหลายปีกว่าเอเมนจะสร้างรังเองได้
มันเรียนรู้ที่จะทำได้แน่โดยดูจากแม่ของมัน
อุรังอุตังสร้างรังใหม่ทุกคืน
และเป็นรังที่ซับซ้อนที่สุดในหมู่ลิงใหญ่
รูปแบบของรังจะแตกต่างกันไปเฉพาะตัว
บางตัวถึงกับทำหมอนใบไม้
หกโมงเช้าแล้ว
ได้เวลาตื่น
สำหรับตัวที่ยังนอนอยู่ นาฬิกาปลุกยามเช้ากำลังจะดังแล้ว
ชะนีเซียมัง
คณะประสานเสียงยามเช้าแห่งซูอัค
ถุงคอโป่งพองของพวกมันช่วยขยายเสียง
และมันทำให้หูดับได้เลย ถ้าคุณนอนอยู่ข้างใต้คณะนี้เหมือนไททัน
ผู้อยู่อาศัยรายอื่นเคลื่อนไหวกันแล้ว
มีปลวกกว่า 30 สายพันธุ์ในซูอัค
พวกนี้คือปลวกกินไลเคน
พวกมันกินใบไม้ ไลเคน และเปลือกไม้โดยการขนกลับรัง
ขบวนของพวกมันอาจยาวหลายร้อยเมตร
ปลวกมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่ง ในการหมุนเวียนสารอาหารกลับสู่ป่า...
และตัวมันเองก็เป็นอาหารสำหรับลิงใหญ่ขนหนา
เช่นไททัน
เปปิโต้ยังเฝ้าดูความเป็นไป
อะไรก็ตามที่มันเรียนรู้จากไททัน
จะมีประโยชน์ ถ้าในที่สุด มันกลายเป็นตัวผู้แก้มใหญ่
แต่ไททันคิดถึงเรื่องสำคัญกว่านั้น
เช่นผลไม้สุก
และมันรู้ว่าต้นไหนที่มีผลไม้สุกเยอะๆ
มันใช้ทางลัดที่สุด
และจะหยุดต่อเมื่อมันเห็น อาหารอันโอชะอื่นๆ ระหว่างทาง
ไททันเป็นตัวผู้โตเต็มวัยแล้ว ตอนที่มันมาถึงซูอัคครั้งแรก
แต่สิบปีที่ผ่านมา มันสร้างแผนที่ ต้นที่มีผลไม้สุกไว้ในสมองแล้ว
และจำได้ไม่ใช่แค่ว่ามันอยู่ตรงไหนบ้าง แต่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่มันสุกและเก็บกินได้
ถ้ามันอยากเพิ่มขนาดรูปร่างที่น่าเกรงขามอยู่แล้ว
และเป็นราชาเจ้าป่านี้ มันต้องกิน
มากถึง 8,000 แคลอรีต่อวัน
เมื่อไม่สามารถตามทันไททัน
เปปิโต้จึงตรงมาหาโอลาล่า ตัวเมียยังสาวตัวนี้
มันกำลังกินผลไม้จากต้นเมดังบารู
เป็นไปได้ว่าเปปิโต้ไม่เคยอยู่ใกล้มันมาก่อน
ดังนั้นจึงคุ้มกับการเข้าไปดูใกล้ๆ
และดูเหมือนมันก็สนใจตอบ
แต่นี่คือการทำความรู้จักกัน ตามที่โอลาล่านึกเอาไว้หรือเปล่านั้น...
ยากจะบอกได้
ในระยะใกล้ขนาดนี้ เปปิโต้สามารถสำรวจ เทคนิคการกินของอีกฝ่ายอย่างจริงจัง
และอาจจะได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ
แต่โอลาล่าทนโดนจ้องมากพอแล้ว
สำหรับเปปิโต้ การเรียนรู้ จากเพื่อนๆ คือส่วนหนึ่งของการศึกษา
และอาจถึงขั้นเพิ่มโอกาสเอาตัวรอด
ไททันมีบางอย่างในใจ
และดูเหมือนจะไม่ใช่ยูเลีย
ในฐานะตัวผู้จ่าฝูง มันคือ แม่เหล็กดึงดูดใจตัวเมียเต็มวัยอย่างยูเลีย
ที่กำลังมองหาคู่
แปลกจัง มันรู้สึกว่า ยากที่จะทำให้ราชาเกิดอารมณ์
บางทีการจิ้มจุดอ่อนไหวของมันอาจจะช่วยได้
ได้เวลาคิดใหม่
หรือมอบใบไม้ให้สักสองสามใบจะช่วยได้
แหม มันก็มีขอบเขตนะกับสิ่งที่ทำได้
เพื่อเรียกร้องความสนใจ
หรือจะตรงนี้
ในที่สุดยูเลียก็เข้าใจ
และปล่อยให้ไททันเหม่อลอยต่อไปกับการคิด
หรืออาจจะกังวลกับความเป็นไปได้ที่จะเจอ
ตัวผู้มีแก้มที่ทรงพลังกว่าตัวเอง
อีเดนเจอผลเมดังบารูของตัวเองแล้ว
ที่อยู่ข้างมันคือซุลลี่ หนุ่มไร้แก้ม
ลูกตื๊อของมันดูเหมือนจะได้ผล
เพื่อกรองเปลือกและเมล็ดผลไม้ที่ไม่อร่อย
อีเดนใช้ขนตัวเองเป็นเครื่องกรอง
น่าแปลกที่ซุลลี่ใช้ขนของอีเดนทำสิ่งเดียวกัน
แต่มันล้ำเส้นไปหน่อยไหมกับท่าทีดูสนิทสนมแบบนี้
อีเดนเว้นระยะห่างระหว่างพวกมัน
ซุลลี่ตามไป
หมอนี่มีดีที่ลูกตื๊อเท่านั้น
นักวิจัยที่ซูอัครู้มาตลอดว่า ซุลลี่มีนิสัยขี้เล่นและเป็นมิตร
แต่มันไม่เข้าใจท่าทีของอีเดน
สิ่งที่ดูเป็นความขี้เล่นเริ่มดูเป็นการคุกคาม
และอีเดนก็ไม่ต้องการอีกแล้ว
แม้แต่พายุฝนที่ตกกะทันหันก็ไม่สามารถ บั่นทอนความกระตือรือร้นของซุลลี่ได้
มันมากเกินไปสำหรับอีเดน
และซุลลี่ก็ถูกทิ้งให้ครุ่นคิดตามลำพัง
เสียงร้องของตัวผู้โตเต็มวัยเป็นเหมือนรอยนิ้วมือ
และเสียงนี้ไม่ใช่ของไททัน
เป็นตัวผู้มีแก้มอีกตัว ซึ่งเพิ่งได้แผลสดๆ ร้อนๆ จากการต่อสู้
นี่คือราคุส
สิบเดือนก่อน มันคือบริวารในฝูง
ตั้งแต่นั้นมา ฮอร์โมนในตัวมันก็พลุ่งพล่าน
ทำให้มันตัวโตขึ้นเกือบสองเท่าและมีพวงแก้มแล้ว
ตอนนี้ราคุสต้องการเป็นจ่าฝูง
แต่มันยังพิชิตคู่ต่อสู้ในปัจจุบันไม่ได้
นั่นคือไททัน
การป้องกันตำแหน่งของไททันอาจจบลงแล้ว
และดูเหมือนราคุสจะเป็นผู้ครองตำแหน่งตัวใหม่
แต่มันมีราคาที่ต้องจ่าย
มือของมันเป็นแผลใหญ่
กระดูกนิ้วกลางหัก
และหนังหน้าฉีกขาด
แผลพวกนี้จะหายในไม่ช้า
แต่นิ้วโป้งที่ขาดไปเป็นอีกเรื่อง
แม้จะบาดเจ็บ ราคุสก็ต้องพยายามตื่นตัวไว้
ไททันยังกลับมาได้
แต่มันจับตาดูอยู่ตลอดไปไม่ได้
ความเหนื่อยล้าจะส่งผลเสีย
ที่ผ่านไปเหนือหัวนี้คือซุลลี่ หนุ่มไร้แก้ม
สิบเดือนก่อน ตอนที่ราคุส ยังไม่มีพวงแก้ม สองตัวนี้เป็นเพื่อนกัน
ไม่ใช่อีกแล้ว
และตัวผู้ที่ท้าทายกันแย่งเป็นจ่าฝูง
โมโหง่ายมาก
เมื่อราคุสรีบเร่งไล่ตาม มันตัดสินใจผิดพลาด
แต่ดูเหมือนมันสบายดี
มันต้องการการพักผ่อนอย่างมาก
แต่แม้กระทั่งตอนนี้ ราคุสยังมีแรงเหลือ
ส่งสารอีกครั้งถึงชาวอุรังอุตังในถิ่นนี้
เป็นการเตือนตัวผู้มีแก้มทั้งหลาย และเชิญชวนตัวเมียโตเต็มวัย
ยายเฒ่าฟริสก้าเป็นตัวแรก ที่ตอบรับเสียงร้องของราคุส
เสียงของยายเฒ่าที่เคลื่อนไหว บนยอดไม้ด้านบนปลุกมันอีกครั้ง
มันยังไม่รู้ว่าเป็นฟริสก้า
ทั้งสองตัวนี้รู้จักกันมานานหลายปี...
แต่ฟริสก้าคงไม่ได้เจอราคุส มาตั้งแต่ที่มันเป็นตัวผู้มีแก้ม
แต่ผู้อาวุโสที่ฉลาดอย่างฟริสก้า
เก่งมากกับการบอกได้ว่า ใครจะเป็นจ่าฝูงตัวต่อไป
ดังนั้นการมาเยือนของผู้เฒ่า คือการสนับสนุนจ่าฝูงตัวใหม่
และถ้าฟริสก้าจะสืบพันธุ์อีกครั้งและมีลูกตัวที่เจ็ด
ก็น่าจะมีกับจ่าฝูงตัวนี้
(แปดเดือนต่อมา)
เอเมน หลานชายของฟริสก้า
พร้อมแล้วสำหรับช่วงวัยสำคัญลำดับถัดไป
ในช่วงสี่ปีแรกของชีวิต
แม่อุรังอุตังจะอุ้มลูกน้อยไปด้วยทุกที่
แต่เอเมนถึงวัยที่มันอยาก สำรวจโลกนอกอ้อมอกเอลลี่แล้ว
และมันฉวยโอกาสทุกครั้งที่แม่หยุดพัก
เช่นตอนนี้
ข้างล่างช่างไกลจัง
จับแน่นๆ จะดีที่สุด
แต่หมดเวลาเล่นแล้ว
ทีนี้กฎฟิสิกส์ก็เข้ามามีบทบาท
เอลลี่ต้องใช้กำลังที่พอเหมาะเอาชนะแรงต้าน
โอกาสอีกครั้งใช่ไหม
เอเมนผละจากอกแม่อีกแล้ว
นี่อาจเป็นครั้งที่เอเมนห่างตัวแม่ไกลที่สุด
ปกติเราจะแนะนำให้มีจุดสัมผัสสามจุด...
แต่ทารกที่ไหนจะไม่อยากทดสอบศักยภาพตัวเอง
แต่ช่วงเวลาแห่งอิสรภาพ ของเอเมน ส่วนใหญ่เป็นการคิดไปเอง
เช่นเดียวกับแม่ทั่วโลก
การจับตาดูลูกน้อยเป็นนิสัยของเอลลี่ไปแล้ว
และเมื่อมันเบื่อกับการฉายเดี่ยว
บนตัวแม่ก็เป็นสนามเด็กเล่นที่ยอดเยี่ยม
อีเดนกลับมาแล้ว
ยังมีเรื่องสำคัญหลายเรื่อง ที่อีเดนต้องเรียนรู้จากแม่
การเฝ้าดูเอลลี่กับเอเมนอยู่ด้วยกัน อาจเป็นโอกาสที่ดีที่สุด
ให้อีเดนเห็นวิธีเลี้ยงลูก ก่อนที่มันจะมีลูกของตัวเอง
แล้วมันจะเลี้ยงลูก
แบบเข้มงวดไหมนะ
หรือเอาใจใส่มากกว่าแม่มัน
เช่นเดียวกับอุรังอุตัวทุกตัว
การเฝ้าดูและเรียนรู้จะเป็น หนทางหลักสู่ความสำเร็จของอีเดน
และถ้ามีสิ่งหนึ่งที่ทำให้อุรังอุตัวโตเต็มวัยสนใจ
นั่นก็คือโพรงต้นไม้
หลายสิ่งอาศัยอยู่ในนั้น
บางครั้งก็เป็นสิ่งที่กินได้
ดังนั้นจึงคุ้มค่าที่จะตรวจสอบทุกโพรง
และเมื่อมีบางอย่างส่งเสียงหึ่งๆ อยู่ปากทาง
เช่นชันโรงเหล่านี้
ก็ยิ่งดี
เพราะนั่นหมายถึงมีด้วงหรือน้ำผึ้ง
โพรงเล็กๆ ต้องใช้กิ่งไม้ เพื่อเข้าถึงสิ่งที่อยู่ข้างใน
แต่ไม่ใช่โพรงนี้
อร่อยจนต้องเลียนิ้ว
และที่ดีที่สุดคือ
ได้กินน้ำผึ้งโดยไม่มีเหล็กในแถมมาด้วย
น่าเสียดายแทนอีเดน การแบ่งปันไม่ใช่ทางเลือก
อีเดนต้องหาไหน้ำผึ้งของตัวเอง
และมันรู้อยู่ที่นึง
เหมือนของเอลลี่ แมลงส่งเสียงหึ่งอยู่ปากโพรง
เป็นสัญญาณที่ดี
แต่เจ้าพวกนี้ดูจะตัวใหญ่กว่าและอันตรายกว่า
ได้เวลาชุบมือเปิบ
ประเด็นคือการสอดมือเข้าไปในรังของต่อ
ทำให้พวกมันโกรธมาก
ตัวอ่อนแมลงหนึ่งกำมืออาจไม่คุ้มกับที่โดนต่อต่อย
คราวหน้ามันจะฉลาดขึ้น
ผ่านไปหลายเดือนแล้วตั้งแต่ราคุสสู้กับไททัน
แผลที่ตาของมันหายดีแล้ว
และมันได้สถาปนาตัวเอง เป็นราชาแห่งซูอัคอย่างไร้คู่ต่อกร
เพื่อครองตำแหน่งนี้ต่อไป มันต้องแกร่งและแข็งแรง
ปลวกโปรตีนสูงช่วยได้
แม้ว่าการขลุกอยู่กับไม้ผุๆ จะมีความเสี่ยง
โอ๊ย
เป็นการเริ่มต้นวันที่ไม่ค่อยดีนักของราคุส
แต่ความหัวจะปวดนี้อาจดีขึ้นหลังได้ดื่มอะไรเย็นๆ
และในป่าแห่งนี้ก็หาไม่ยากด้วย
หม้อข้าวหม้อแกงลิง
แหล่งน้ำธรรมชาติของป่า
แต่ละผลมีน้ำฝนผสมกับแมลงที่ถูกย่อยแล้วบางส่วน
สดชื่น
ในฐานะตัวผู้จ่าฝูง ชีวิตของราคุสจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีก
มันจะสร้างความสัมพันธ์กับตัวเมียในถิ่นนั้น
เช่นฟริสก้าและเอลลี่
แต่มันจะไม่สุงสิงกับอุรังอุตังตัวอื่นๆ
อย่างไรก็ตาม ในฐานะราชาของถิ่นนี้
การที่มันปรากฏตัวให้เห็นจะหยุดการ เจริญเติบโตของตัวผู้ทั้งหลายไม่ให้มีพวงแก้ม
และจะยืดเวลาการครองถิ่นนี้ ซึ่งอาจยาวนานถึงสิบปี
หลายอย่างก็เปลี่ยนไปสำหรับอีเดน
มันกำลังออกแบบเครื่องมือที่ทำจากกิ่งไม้...
เพื่อพยายามเอื้อมให้ถึงอะไรก็ตามที่อยู่ในโพรงนี้
นี่เป็นครั้งแรกที่มันคิดหาวิธีใช้เครื่องมือ
โดยไม่มีแม่เอลลี่ทำให้ดู
แต่คราวนี้ให้ผลไม่ดีนัก
มันต้องคิดใหม่
มันพยายามแก้ปัญหาจริงๆ
แล้วเถาวัลย์นี้จะได้ผลไหมนะ
ไม้แท่งนี้ยาวขึ้น
แต่คงยังยาวไม่พอ
กว่าที่อีเดนจะรู้จักใช้เครื่องมือก็ต้องรออีกหลายปี
แต่ทักษะนี้คือก้าวสำคัญในชีวิตของมัน
สัญญาณชี้ชัดว่ามันพร้อมจะใช้ชีวิตสันโดษในป่า
จะมีความท้าทายอื่นๆ รออีเดนอยู่
แต่ความท้าทายที่สำคัญที่สุด สำหรับมันและอุรังอุตังแถวนี้
จะมาจากโลกที่อยู่พ้นอาณาเขตของพวกมันออกไป
เมื่อครั้งที่แม่เฒ่าฟริสก้าอายุเท่าอีเดน ยังมีคนพบอุรังอุตังทั่วสุมาตรา
ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว
ในช่วง 20 ปีมานี้
ป่าของอุรังอุตังบนโลกหายไปมากถึง 80%
แล้วป่าในซูอัคจะอยู่ได้นาน พอให้เปปิโต้ประกาศอาณาเขตไหมนะ
หรือนานพอให้อีเดน มีครอบครัวของตัวเองหรือเปล่า
การศึกษาพวกมันในระยะยาว
ทำให้รู้ว่าลิงใหญ่ที่เติบโตช้าพันธุ์นี้ไม่สามารถ รับมือกับความเปลี่ยนแปลงรวดเร็วในถิ่นตัวเอง
ทุกวันนี้ มีเพียงแม่น้ำลิมบังสายแคบนี้เท่านั้น
ที่กั้นขวางระหว่างบ้านของอีเดน และการพัฒนาที่ดินแบบไม่ยั้งคิดของมนุษย์
แต่ตราบใดที่ป่าในซูอัคยังมีคนปกป้อง
เรื่องราวของญาติสนิทผู้น่าทึ่ง ของมนุษย์จะมีการเล่าขานต่อไปอีกหลายรุ่น
แน่นอนว่าคงไม่ได้เป็นการหวังมากเกินไป
คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย