Listas, mozas?
Vamos, familia Kelly, que nos pasa o día. Está clareando. Perfecto para navegar.
Colliches os refrescos?
Ti que cres?
Poñede o chaleco antes de subir ao barco.
- Temos que ir todas as findes? - Non sabes a sorte que tes.
Cantas amigas túas teñen barco?
Nin sequera ten motor.
- Catherine Alexis. - Agora son Lexy.
Claro.
Subide ao barco.
Pódoche dar un consello?
Non sei, Andrea. Podes?
Vixía o que fas contigo mesma.
Iso non é un consello.
E, non sei, igual podías escoller mellor.
E…
non comas tanta porcallada.
Vas envorcar o barco.
Cóllesme o inhalador no mesado?
Catherine! Veña, rula!
Miña nai dicía que, se vas facer algo,
é mellor facelo ben.
E, coma case todo na vida, canto máis fas algo, máis doado resulta.
- Colliches o inhalador? - Si.
Supoño que esta regra tamén vale
para matar xente.
Andrea?
Andrea, cariño?
- Rick! - Ai, Deus!
- Onde vai o inhalador? - Catherine, axúdalle!
Cálmate! Respira, cariño.
Axuda!
Non!
Jack, son eu. Tes que vir aquí canto antes.
- Mandeiche a localización. Mira… - Morreu.
Deus. Miña irmá… Morreu miña irmá.
Que? Como?
Matárona.
E eu dixéralle que non lle pasaría nada.
- Ai, Deus, Jack. - Díxenllo…
Mira, eu sei quen a matou. Foi Lexy Jones.
Tamén matou a Rachel e Helen. Richard debeu colaborar.
Con quen falas?
Quen é?
Hostia. Quen é?
Xa vou, Anna!
Anna!
Anna, xa vou, vale?
Xa vou, Anna. Óesme?
- Xa vou. - Quero falar con vostede.
- Que fas aquí? - Que pasou?
Anna está en perigo, no lago Zwerner.
Lexy Jones é a asasina. Richard axúdaa.
- Lexy Jones? - Si.
- Teño que falar con vostede. - Ven comigo.
Alto. Alto aí.
Alto.
- Toleaches, cona? - Temos que falar.
Apúntasme cunha arma, Priya?
Por que foi ao depósito por un anel que non perdera?
Anna está en perigo.
- Non teño tempo! - Alto.
Temos que falar.
- Ei! - Está bañado en sangue!
Baixa a puta arma!
Entregou ADN contaminado. Mandábame centrarme en Clyde.
- Cancelou os datos do teléfono. - Báixaa!
- Ten que falar comigo. - Baixa a puta arma!
- Baixa… - Alto!
- Deus. - Alto aí!
Que vas facer, dispararme? Vasme disparar, Priya?
Non imos a ningures ata que me responda.
Merda.
Son a detective Patel! Preciso apoio na casa do detective Harper xa!
Ala…
Sodes uns putos cabróns!
Quen, Richard?
Os ricos e privilexiados,
putos manipuladores de merda.
Ah, eses.
Pensades que podedes facer e dicir o que vos peta,
durmir con quen vos peta sen pagar as consecuencias.
Ti sabes que eu non son así.
Ti es exactamente así.
Igual non te decataches de con quen estás casado.
- Alto! Esperamos aquí! - Priya…
- Priya, espera. Quero que penses, vale?
Pensa. Son eu, vale?
Tes que confiar en min.
Son Jack. O teu amigo Jack.
Nada máis, vale?
Prometo que todo ten explicación.
Prométocho.
Hostia.
Richard, non tes que seguir con isto.
Non tes que axudarlle.
Axudarlle a que?
A matar esas mulleres?
Esa é a noticia coa que vas revivir a túa carreiriña?
Dás puta mágoa, Anna.
- Si? - Si.
Cago na hostia!
Para!
Cago na puta hostia!
Tes que aprender a usar esa puta arma!
Espera, non! Abre a porta, hostia!
Hostia!
Ei! Ten tino con ela!
Anna, contesta!
Veña!
Contesta, carallo!
- Mirade dentro! - Vale.
Detective Patel, está ben?
Si.
Cariño!
- Cariño! - Richard!
Richard!
Psicópata!
- Estás tarada! - Eu?
Canto tempo levas planeando traerme aquí?
Ti leváchesme ao monte hai 20 anos!
Eu non sabía que ían facer!
Puta mentireira! Es unha mentireira!
Sempre fuches mentireira! Rícheste de min!
"Senta connosco, Catherine!"
"Ven ao meu aniversario, Catherine!"
Non penso beber máis mexo!
Non!
Para!
Non!
Cariño!
Patel, que pasa na casa de Jack?
Zoe Harper está morta.
Que? Hostia!
Estou na de Duffie. Está co seu avogado.
Di que a súa muller e Helen Wang
quixeron chantaxear a Lexy Jones. Levou labazadas.
Rachel Hopkins quixo chantaxear a Lexy Jones?
- Por que? - A morte de súa irmá.
A irmá de Lexy Jones? Rachel Hopkins coñecía a Lexy Jones?
Foron xuntas a St. Hilary.
Segundo Clyde, Lexy cometeu o erro de confiarllo a Rachel.
Como se chama a irmá morta?
Andrea Kelly.
- A irmá de Catherine Kelly? - Claro.
Catherine Kelly é Lexy Jones.
Vaia á casa de Kelly, vémonos alí. Mándolle o enderezo.
Vamos!
Deus!
Contesta, Anna. Colle o teléfono, hostia!
- Anna! - Jack.
- Anna!
Anna!
Cariño!
Anna!
Anna! Ei!
Anna!
Estás ben?
Si.
Sinto moito o de Zoe, Jack.
Non sei que lle vou dicir a Meg.
Igual podo axudar.
Igual si.
Que pasaba entre vós?
Entre ti, miña irmá e Lexy.
De que vai todo isto?
Rachel era a…
xefa do grupo.
Pero Helen e…
Zoe tamén o sabían.
Colleron…
e leváronnos a Lexy… vaia, a Catherine e a min ao monte.
O día que fixen 16 anos.
Dixeron que habería unha festa.
E…
apareceron uns tipos.
Uns tipos aos que Rachel
lles mandara fotos nosas.
Estes tíos…
agrediron a Catherine.
E Rachel, Helen e túa irmá miraron.
Queríacho dicir…
Tenteino un cento de veces, pero…
non dei. Pensei que igual…
non debía por Zoe.
A verdade, Jack, é que…
nunca me atrevín a dicirllo a ninguén.
Non sei. Pensei que igual podía facer que non pasara.
- E iso é o que fixen. - Si.
- Síntoo. - Non, tranquila.
- Debincho dicir. - Ei…
Carallo. Síntoo moito.
Síntoo.
Deus bendito.
Lembro cando morreu Andrea Kelly, a irmá máis vella desta.
Dun ataque de asma.
Estaban navegando no lago, manda truco.
Pobre nena, asfixiouse antes de chegar á beira.
Fomos todos ao funeral. Foi tristísimo.
E estraño.
Que tiña de estraño?
Nunca vin chorar a ninguén coma Catherine Kelly.
Choraba tanto que pensei que ía vomitar.
Morrera súa irmá.
Fun ao soto do tanatorio buscar un café e un dónut.
Alí estaba Catherine Kelly, comendo dónuts e… sorrindo.
Coma se estivese de celebración.
Shériff.
Que demo é isto?
Arre demo!
- As uñas de Rachel Hopkins? - Espero que si.
Shériff.
Temos un coitelo.
Non me toques, hostia!
Por que cona me detedes?
Non fixen nada, hostia! A miña muller…
Queredes sospeitosos? Aí tedes esa puta!
Ela está coma unha puta cabra! Eu non fixen nada, cona!
- Cálmese, señor. - Ide tomar polo cu!
- Señor! - Eu non fixen nada, cona!
Non serve para nada.
Tes que facer o teu traballo.
Si, supoño.
Queres arranxarte un pouco antes?
Non fai falta.
Vale.
Hai cousas que nunca cambian.
AMBULANCIA
Señora Andrews!
Sra. Andrews!
Como afecta isto á seguridade do condado?
Investigaba a familia Kelly?
Anna, que cres que pasa?
- Ei. - Ei.
Sinto moito o de Zoe, Jack.
Xa.
Cre que non me pasará nada?
Creo.
- Malia non estar cargada a súa arma? - Si.
Non te preocupes, Boston.
Isto é Dahlonega.
Por último…
UN ANO DESPOIS
Hai que darlle os parabéns a Jiwoo Park, de Atlanta.
Jiwoo, de só 13 anos, acadou a final do Concurso Nacional de Ortografía.
- Só 13? - Só 13.
- Unha nena brillante. - Si.
Como se escribe a palabra coa que gañou Jiwoo, "cozenage"?
- Alguén? - Definición.
- A práctica de enganar… - Meg, temos que marchar.
Vamos.
- Xogabamos con bólas moles… - Vale. Recollemos a roupa?
A Lauren déronlle un golpe na cara.
- Déronlle na cara? - Si.
Magoouse?
Non, pero chorou coma un bebé.
Preguntácheslle se estaba ben?
Non precisamos o pupitre.
- Precisámolo? - Si.
É imprescindible?
Vale, pono alí.
- Tío Jack, sabes que? - Que, cariño?
Había que levar algo á escola e Andre levou as súas tartarugas,
que non se podían levar.
- Por que? - Porque non se podían levar mascotas.
- Pero levounas? - Si. Cre que pode facer o que lle pete.
Oi! Pero ti sabes que non é así.
- Si. - Claro.
Veña, sube. E pon o cintiño, ruliña.
Encántame estar con vostedes,
pero teño que deixalos.
Quedan en boas mans. Vémonos o luns.
Ata entón, en nome do equipo de WSK, saúdos de Anna Andrews.
- E de Brenning Dunnington. - Bos días.
Fóra. Bo traballo, xente.
- Grazas. - Boa finde.
- Tentareino. - Amodo, Anna.
- Vale. - Ven, axúdoche eu.
Que faría sen ti, Danny? Dime.
Axiña o descubrirei.
Debía quitar estes tacóns. Jim, dime.
Recibimos hoxe os papeis dos avogados de Richard.
- O acordo de confidencialidade? - Todo.
Vale. E que?
A túa demanda por difamación afundiríao.
Xa.
Levoute ao matadoiro da súa muller e quéreche botar a ti a culpa.
Eu denunciaríao e faríao durmir debaixo dunha ponte.
Veña, ho.
Penseino, pero a carraxe e o resentimento magoan a quen os sente.
Falando de xente cabreada, podes falar coa túa axente?
- Pasou algo? - Non.
É polo teu novo contrato. Ela é algo… Como se di?
- Firme. - Non, agresiva.
Dille que abrande un pouco. Que sexa máis…
- Dócil. - Razoable.
Vale. Xa falarei con ela.
Perfecto. Grazas.
Ás veces ponse algo combativa.
- Desculpa. - Vale.
Seguro que che espetou a oferta do Today Show.
Espera. O que?
Iso é só a punta do iceberg das ofertas. Está encantada.
O 10 % de 4 millóns permítelle unha vida de luxo.
Mira o que vou facer.
Falo coa dirección e dígolle que, se ti marchas, eu tamén.
Farías iso por min, Jim?
Déixao nas mans do xefe.
Grazas.
Pásao ben.
- Boa fin de semana. - Grazas.
- Ei! - Aí está!
Oi. Non debías coller pesos.
Hai polo menos dúas versións de cada historia.
A túa e a miña.
A nosa e a deles.
A del e a dela.
12 XANEIRO 2023 - 2 SETEMBRO 2023
Iso implica que sempre hai alguén que mente.
Levou moito tempo,
pero agora entendo por que se torceu todo.
Todo se remonta a isto,
a este sitio,
á xente que fixo o que non debía facer.
Pódenme recoñecer a cara.
Mesmo poden saber o meu nome.
Pero nunca saberán quen son.
Todos nos ocultamos detrás da versión de nós mesmos que proxectamos ao mundo.
Ola, Clara.
Pero a xente non cambia.
No fondo non.
O interior non cambia.
Os humanos somos capaces de inflixir moito padecemento,
moita crueldade,
moita dor.
Pero a cousa máis perigosa que facemos é mentir.
Aos demais
e a nós mesmos.
Din que a carraxe só magoa a quen a sente.
Pero eu discrepo.
A carraxe faime erguer pola mañá.
Certo, pódete destruír
ou pódete manter viva.
Todo depende de como uses a túa carraxe.
E contra quen a dirixas.
HAI POLO MENOS DÚAS VERSIÓNS DE CADA HISTORIA
A DEL E A DELA.
"Miña nai dicía que, se vas facer algo,
é mellor facelo ben.
E, coma case todo na vida,
canto máis fas algo, máis doado resulta.
Supoño que a mesma regra vale…"
Para matar xente.
Eu o único que quería era que foses feliz.
E éralo.
Pensaba que non podía estar máis orgullosa de ti
ata que te vin coa pequena Charlotte.
Cando Jack me dixo que mirase a preciosidade da miña neta,
emocioneime.
Que pasa?
Alice! Alice!
Alice!
O médico chamoulle morte súbita no berce,
e dixo que non era culpa de ninguén, pero a cargo de Charlotte estaba eu.
E defraudeite.
Uns meses despois, desapareciches.
Os teus vídeos eran o único que tiña de ti.
Gocen da fin de semana e non queden atrapados…
Grazas a eles tívente aquí comigo.
Son Lexy Jones…
Así mantívente onda min.
Martha Steward foi absolta de…
Antes de ir para a cama, poñía cinco minutos.
Para que durases.
Ía ao único sitio a onde pensei que podías volver.
Ti nunca viñeches.
Pero alguén si que veu.
Coma un reloxo.
Grazas, cariño.
Fun indiscreta.
- Vai con coidado. - Non perdas isto.
Pero tanto me ten.
Ata a semana que vén!
A min só me preocupabas ti.
Mirando os vídeos, conseguín que durases case seis meses.
Son Lexy Jones e, de parte de todo o equipo de WSK,
boas noites, Atlanta.
Ata que só me quedaba un vídeo.
Non tiña etiqueta, pero…
tan pronto o metín, xa souben o que era.
A túa festa de aniversario dos 16 anos.
Tranquila, non pasa nada.
Ben, Anna!
- Catherine, proba. - Ponte cómoda.
- Anna! Para! Sóltame! - Ei, que fas?
Para!
Sóltame!
- Que alguén me axude! - Cálmate, puta.
Espera…
Catherine!
- Axuda! - Tómbate, puta!
Usádea. Fágovos un desconto.
- Pon o cu no chan. - Catherine, por favor!
- Catherine! - Vai tomar polo cu!
- Por favor! - Rachel, hostia!
Non, parade!
Dareille a esta puta un regalo de aniversario que non esquecerá.
Non!
Parabéns para ti,
parabéns, querida Anna,
parabéns para ti.
No cabodano da morte de Charlotte, recei para que non volveses.
Pero volviches.
E víchelos.
Eu queríache berrar: "Vaite de aquí.
Vente comigo para a casa.
Agora está aquí mamá.
Xa non te pode magoar máis."
PRESIÓN RODA DIANTEIRA
En serio?
Jack!
Merda!
Ola!
Quen dixo que unha inxustiza non xustifica outra…
Ei.
…non tiña imaxinación.
Nin un coitelo afiado.
Ninguén espera que unha muller sexa unha asasina en serie.
Se a iso lle engades a vellez…
e confundes a determinación coa demencia,
aí me tes a min,
a viva imaxe da fraxilidade.
Pero, nesta cabeza,
a miña memoria
é dura coma o ferro.
Vai tomar polo cu!
En nome de todo o equipo de WSK,
boas noites, Atlanta.
Collinte, filla de puta.
É o que pasa coas persoas vellas.
Coma as portas traseiras e os traballadores que as usan,
normalmente son esquecidos…
Mamá, vou á de Rachel despois da clase.
…ignorados
e invisibles.
Un ano tras outro
e tras outro.
Os mesmos pechos.
As mesmas portas.
As mesmas chaves.
Podíanme ter parado,
pero vemos o que queremos ver,
mesmo cando temos a verdade diante dos fociños
ou debaixo dos pés.
Eu non quería matar a Catherine.
Que fose ao cárcere por abandonarte aquel día era xusto.
Precisaba unha asasina para unha historia emocionante.
Pousada Dahlonega.
Ola. Quería cancelar unha reserva, por favor.
Sabía que ti estarías a salvo.
Sempre terás a Jack para axudarche.
Pero non contaba con que a detective Patel tivese tan boa puntería.
Aínda que mentiría se dixese que iso me quitou o sono.
Ao matar a Rachel viñeches á casa.
Ao matar a Helen…
seguiches aquí.
E ao matar a Zoe…
recuperaches a familia que perderas.
Escribo isto agora, cariño,
porque axiña volverás ser nai.
Quérelles aos meus netos como eu che quixen a ti.
Ensínalles o valor do traballo duro
e a planificación.
Prepáraos para unha vida á vez fea
e fermosa.
Impredicible.
Sempre cambiante.
Excepto nunha cousa.
Móstralles que o amor dunha nai
nunca se apaga,
nunca se debilita.
É constante.
Continuo.
Incansable.
Todo o meu amor, miña preciosidade.
Túa nai.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa