Ready na kayo, girls?
Tara na, Kelly clan. Tanghali na tayo.
Pawala na ang mga ulap. Layag na layag na.
Dala mo ang wine coolers ko?
Ano sa tingin mo?
Mag-life jacket kayo bago sumakay ng bangka.
Kailangan bang kada weekend ’to?
Hindi mo ba alam kung ga’no ka kasuwerte?
Ilang bata ba ang may pamilyang may bangka?
Ni walang motor ’yon.
-Catherine Alexis. -Lexy na ’ko ngayon.
Sabi mo, e.
Sumakay ka na sa bangka.
Puwede ba kitang bigyan ng advice?
Ewan ko, Andrea. Puwede ba?
Tingnan mo ang ginagawa mo sa sarili mo.
Hindi advice ’yon.
Saka ewan ko.
I-try mo sigurong ayusin ang choices mo.
Isa pa pala…
Hinay-hinay lang sa junk food.
Mapapataob mo ang bangka.
Pakikuha pala ’yong inhaler ko sa counter.
Catherine! Tara na, anak!
Sabi ng nanay ko, kung may gagawin ka,
siguraduhin mong aayusin mo ’yon.
At tulad ng malimit sa buhay,
kapag dinalasan mong gawin ’yon, mas dadali ’yon.
-Dala mo ’yong inhaler ko? -Oo.
Mukhang gano’n din ang kalakaran
sa pagpatay ng tao.
Andrea?
Andrea, anak?
-Rick! -Diyos ko!
-’Yong inhaler niya? -Catherine, tulungan mo siya!
Relax! Huminga ka lang, anak.
Tulong!
Hindi puwede!
Jack, ako ’to. Pumunta ka dito agad-agad kung kaya mo.
-Nag-send ako ng pin. Ano— -Wala na siya.
Diyos ko. ’Yong kapatid ko… Wala na ang kapatid ko.
Ano’ng sinasabi mo? Pa’no?
May pumatay sa kanya.
Sinabihan ko pa siyang di siya mapapa’no.
-Diyos ko, Jack. -Sinabi ko sa kanya…
Alam ko kung sino’ng pumatay sa kanya. Si Lexy Jones.
Siya rin ang pumatay kina Rachel at Helen. Tumulong yata si Richard.
Sino’ng kausap mo?
Sino ’yon?
Tangina. Sino ’yon?
Papunta na ’ko. Anna!
Anna?
Anna!
Anna, papunta na ’ko, ha?
Papunta na ’ko, Anna. Rinig mo ’ko?
Eto na ’ko.
-Jack, mag-usap tayo. -Ginagawa mo rito?
-Napa’no ka? Ba’t ka duguan? -Nanganganib si Anna. Sa may Lake Zwerner.
Si Lexy Jones ang killer. Kasabwat si Richard.
-Si Lexy Jones? -Tama.
-Usap muna tayo. -Sumama ka kung gusto mo. Nagmamadali ako.
Tigil. D’yan ka lang.
Tigil.
-Nasisiraan ka na ba? -Mag-usap tayo.
Tinututukan mo ba ’ko ng baril, Priya?
Ba’t ka pumunta sa morge para sa singsing na di naman nawala?
Nasa panganib nga ang asawa ko.
-Wala akong oras para dito! -Tigil.
Kausapin mo ’ko.
-Hoy! -Duguan ka!
Puwede bang ibaba mo ’yang baril?
Nagbigay ka ng contaminated DNA. Lagi mo ’kong tinuturo kay Clyde Duffie.
-Kinancel mo ang phone records. -Ibaba mo ’yan.
-Kausapin mo ’ko. Malabo ka. -Ibaba mo na ’yan.
-Puwede bang— -Tigil!
-Anak ng… -D’yan ka lang!
Ano’ng gagawin mo? Papaputukan mo ’ko?
Gano’n ba? Babarilin mo ’ko, Priya?
Hindi ka aalis hangga’t hindi mo ’ko nabibigyan ng sagot.
-Tangina. -Si Detective Patel ’to.
Kailangan ko ng backup sa bahay ni Detective Harper! Ngayon na!
Pambihira…
Mga uri n’yo talaga.
Anong uri, Richard?
Mayaman, entitled,
mapangmanipulang mga ulupong.
A, ’yong gano’ng uri.
Akala n’yo puwede n’yong gawin ang gusto n’yo,
sabihin ang gusto n’yo, makipag-sex sa gusto n’yo
nang walang kahit anong pananagutan.
Alam mong hindi ako gano’n.
Gano’ng-gano’n ka mismo.
Parang hindi mo yata kilala kung sino’ng asawa mo.
-Tigil! -Priya…
Maghihintay tayo dito!
Priya, sandali lang.
Mag-isip-isip ka muna, ha?
Isipin mo na lang. Ako ’to, ha?
Magtiwala ka sa ’kin, ha?
Si Jack ako. Si Jack na kaibigan mo.
’Yon lang ’to, ha?
Promise, lilinaw din ang lahat, ha?
Promise.
Tangina.
Richard, hindi mo na ’to kailangang gawin.
Hindi mo siya kailangang tulungan.
Tulungan saan?
Sa pagpatay do’n sa mga babae?
’Yon ang istoryang gagamitin mo para buhayin ang career mo?
Napakamiserable mo naman, Anna.
-Di nga? -Oo.
Putang ina!
Tumigil ka!
Putragis ’yan!
Sabi sa ’yo pinag-aralan mo dapat na gamitin ’yang baril!
Wag! Buksan mo ’tong pinto ora mismo!
Punyeta!
Hoy! Wag mo siyang sasaktan!
Anna, sagutin mo na!
Bilisan mo!
Sagutin mo na, punyeta!
-Tingnan n’yo sa loob! -Sige.
Detective Patel, okay ka lang?
Oo.
Babe!
-Babe! -Richard!
Richard!
Siraulo!
-Baliw ka! -Ako?
Ga’no katagal n’yo nang binabalak na mabitag ako dito?
Ikaw ang nambitag sa ’kin sa gubat 20 years ago!
Hindi ko alam ang plano nila no’n!
Sinungaling kang babae ka! Sinungaling!
Sinungaling ka na no’ng una pa lang! Tinawanan mo ’ko!
“Sama ka sa ’min, Catherine!”
“Sama ka sa birthday party ko, Catherine!”
Hindi na uli ako iinom ng ihi!
Hindi na! Hindi!
Tumigil ka!
Hindi puwede!
Babe!
Patel, ano ba’ng nangyayari kina Jack?
Sir, patay na si Zoe Harper.
Ano? Putang ina!
Nasa bahay ako ni Duffie. Kasama niya ang abogado niya.
Sabi niya, sinubukan ng asawa niya at ni Helen Wang
na i-blackmail si Lexy Jones kailan lang, at nasampal si Rachel.
Sinubukang i-blackmail ni Rachel Hopkins si Lexy Jones?
-Bakit? -Tungkol sa namatay na ate niya.
Ano? Teka, ate ni Lexy Jones?
Teka, kilala ni Rachel Hopkins si Lexy Jones?
Magkaeskuwela sila sa St. Hilary’s.
Sabi ni Clyde, nagkamali si Lexy na nagsabi siya ng sekreto kay Rachel.
-Ano’ng pangalan ng namatay niyang ate? -Andrea.
Andrea Kelly.
-Ate ni Catherine Kelly. -Sinabi mo pa.
Sir, si Catherine Kelly si Lexy Jones.
Sumunod kayo sa bahay ng mga Kelly. Ise-send ko ang address.
Bilis! Bilisan mo pa!
Diyos ko!
Sumagot ka, Anna. Sagutin mo na ang phone!
-Anna! -Jack…
-Anna!
Anna!
Babe?
Anna!
Anna! Hoy!
Anna!
Okay ka lang?
Oo.
Nakikiramay ako sa nangyari kay Zoe, Jack.
Hindi ko alam ang sasabihin ko kay Meg.
Baka makatulong ako.
Baka nga.
Ano ba’ng nangyari sa inyo?
Kayo ng kapatid ko at ni Lexy?
Tungkol sa’n ba ang lahat ng ’to?
Si Rachel ’yong…
pasimuno.
Pero sina Helen at…
Zoe, alam din nila ’yon.
Sila…
Niyaya nila kami ni Lexy… kami ni Catherine sa gubat.
No’ng 16th birthday ko.
Magpa-party daw kami.
Tapos…
May mga lalaking dumating.
Mga lalaking pinadalhan ni Rachel
ng mga picture namin.
’Yong mga lalaki…
pinagtulungan nila si Catherine.
Nanood lang sina Rachel at Helen at ang kapatid mo.
Matagal ko nang gustong sabihin sa ’yo.
Sobrang daming beses kong sinubukang simulan. At ano lang…
Hindi ko kaya. Naisip ko na baka…
dapat hindi ko sabihin dahil kay Zoe.
Pero ang totoo, Jack…
wala akong kayang pagsabihan no’n.
Hindi ko alam. Akala ko baka puwede akong magpanggap na hindi nangyari ’yon.
-Kaya ’yon ang ginawa ko. -Oo.
-Sorry. -Hindi, ayos lang ’yon.
-Sana sinabi ko sa ’yo. -Uy…
Shit. Sorry talaga.
Sorry.
Susmarianong garapon.
Naaalala ko no’ng namatay ’yong panganay na Kelly, si Andrea,
’yong ate nito.
Hinika yata.
Nasa lawa sila, namamangka, pambihira talaga.
Hindi na nakahinga ’yong kaawa-awang bata bago pa sila umabot sa pampang.
Nakipaglamay ang buong department. Sobrang lungkot no’n.
At kataka-taka.
Ano’ng kataka-taka?
Wala na ’kong nakitang titindi pa sa iyak no’n ni Catherine Kelly.
Grabe ang hagulgol niya no’n, akala ko masusuka na siya.
Kamamatay lang no’n ng ate niya.
Bumaba ako sa basement ng punerarya para magkape o mag-donut o kung ano man.
Nando’n si Catherine Kelly, kumakain ng Krispy Kremes at…
nakangiti.
Parang nakatsamba siya sa parking sa Cracker Barrel.
Sheriff.
Ano ’yan?
Pucha.
Kuko ni Rachel Hopkins?
Aba, sana lang talaga.
Sheriff.
May kutsilyo.
Bitawan n’yo nga ’ko!
Ba’t n’yo ba ’ko inaaresto?
Wala akong ginawa! Hindi asawa ko ang…
Gusto n’yo ng pagbibintangan? ’Yong putang ’yon!
Siya ang putang inang may sapak! Wala akong ginawa!
-Sir, kumalma ka. -Putang ina mo!
-Sir! -Wala akong ginawa! Bitawan n’yo ’ko!
-Hindi ’to makakatulong sa ’yo. -Mukhang may trabaho ka pa.
-Aray! Tangina! -Oo. Mukha nga.
Gusto mo ba munang mag-ayos?
Wag na.
Okay.
May mga bagay talagang di nagbabago, ’no?
Ms. Andrews?
Ms. Andrews!
Ms. Andrews, ano’ng epekto nito sa kaligtasan ng Lumpkin County?
Iniimbestigahan mo na ba no’n ang mga Kelly?
Anna, ano kaya ang nangyayari?
-Uy. -Uy.
Nakikiramay ako sa nangyari kay Zoe, Jack.
Oo.
Madadale kaya ako?
Hindi ’yan.
-Kahit na walang bala ang baril niya? -Oo.
Kalimutan mo na lang ’yon, Boston.
Dahlonega ’to, e.
At panghuli… Nakakatuwa talaga ’to.
Atin nang i-congratulate ang tubong Atlanta na si Jiwoo Park.
Nakapasok si Jiwoo na 13 pa lang sa final round ng National Spelling Bee.
-Thirteen? -Thirteen.
-Matalinong dalagita. -Totoo.
Sino’ng makakapag-spell sa salitang nagpanalo kay Jiwoo, ’yong “cozenage”?
-Meron ba? -Ano’ng kahulugan?
-Panloloko o panlilinlang… -Meg, kilos na tayo, anak.
Tara na.
-Naglalaro kami ng dodgeball. -Okay.
-Pero malambot ang bola. -Tulungan mo ’ko sa damit, anak?
Kasi tinamaan sa mukha si Lauren.
-Tinamaan siya sa mukha? -Oo.
Ayos lang ba siya?
Hindi, umiyak siyang parang baby.
-Kinumusta mo ba siya? -Hindi.
Parang di na kailangan ’tong desk.
-Kailangan ba? -Kailangan!
Essential ’to?
Sige. Ilagay mo d’yan.
-Tito Jack, alam mo ba? -Ano ’yon, anak?
Sa show-and-tell, dinala ni Andre ang snapping turtles niya
kahit hindi dapat.
-Bakit naman? -Kasi sabi ni Ms. Fong, bawal ang pets.
-Dinala pa rin niya? -Oo. Akala niya hihimod-puwit lahat.
Pero hindi ka hihimod, di ba?
-Hindi. -Siyempre.
Sige. Sakay na, anak.
Seatbelt.
Kaya gustong-gusto kong kasama kayo sa umaga
pero iiwan ko na muna kayo.
May mag-aalaga naman sa inyo. Kitakits tayo sa Lunes.
Sa ngayon, mula sa ’ming lahat sa WSK, ako si Anna Andrews.
-Ako si Brenning Dunnington. -Magandang umaga sa inyo.
Tapos na tayo. Good job, guys.
-Salamat. -Enjoy sa weekend, ha?
-Susubukan ko. -Sige. Relax lang, Anna.
-Sige. -Ise-set up ko ang interview mo.
Pa’no na lang ako kung wala ka, Danny, di ba?
Baka malaman ko na rin.
Gusto ko nang magtanggal ng heels. Jim, ano’ng meron?
Dumating na ’yong papeles galing sa mga abogado ni Richard.
-’Yong non-disclosure agreement? -Lahat.
Sige. Okay.
Tapos?
Malalampaso siya kapag kinasuhan mo siya ng defamation.
-Oo. -Oo.
Dinala ka niya sa lungga ng killer niyang asawa
at tinangka niyang i-frame ka.
Kung ako, kakasuhan ko siya hanggang sa huling singkong duling niya.
Naku, naisip ko rin ’yon.
Pero ang nasasaktan lang ng galit, ’yong taong hindi ’yon mapakawalan.
Tungkol na rin sa taong galit,
puwede mo bang kausapin ang agent mo?
-May problema ba? -Wala.
Sa bago mong kontrata lang kasi, medyo ano siya… Ano nga’ng tawag do’n?
-Determinado. -Hindi, mapilit.
Sabihan mo lang siya na medyo bawasan ’yon. Maging mas—
-Nagpapakababa. -Makatwiran.
Sige. Ako’ng bahala sa kanya.
Ayos. Salamat.
Medyo tumatabil lang talaga ang dila niya minsan.
-Pasensya na. -Okay.
Ibinalandra niya sa ’yo ’yong alok ng Today Show, ’no?
Teka, sandali. ’Yong ano?
Ambon pa lang daw ’yon. Babagyo pa ng alok.
Excited lang siya.
Masisiguro ng 10% ng $4,000,000 ang Louis Vuitton at Louboutin niya.
Sige, ganito na lang.
Kakausapin ko ang mga nakatataas, na kapag umalis ka, aalis din ako.
Gagawin mo ’yon para sa ’kin, Jim?
Ipaubaya mo lang ’yon sa boss.
Salamat.
-Enjoy. -Sige.
-Enjoy sa weekend. -Maraming salamat.
-Wowee, wow! -Ayan na siya!
Bawas-bawasan natin ang pagbubuhat.
May dalawa o higit pang panig sa bawat kuwento.
Sa ’yo at sa ’kin.
Sa atin at sa kanila.
Sa kanya at sa kabila.
Ibig sabihin, laging may nagsisinungaling.
Matagal man ang inabot,
naiintindihan ko na ngayon kung bakit nasira ang lahat.
Dito humahantong.
Sa lugar na ’to.
Sa mga taong gumawa ng hindi nila dapat ginawa.
Puwedeng makilala ng mga tao ang mukha ko.
Baka nga alam pa nila ang pangalan ko.
Pero hindi nila makikilala kung sino talaga ako.
Nagtatago tayo sa likod ng bersyon natin na ipinapakita natin sa mundo.
Hi, Clara.
Pero hindi nagbabago ang mga tao.
Hindi.
Hindi sa kaloob-looban.
Kaya nating mga tao na maghasik ng kapighatian.
Kalupitan.
Pagdurusa.
Pero ang pinakamapanganib pa rin nating ginagawa ay magsinungaling…
sa iba…
at sa sarili natin.
Ang nasasaktan lang daw ng galit, ’yong taong hindi ’yon mapakawalan.
Hindi ako sang-ayon.
Galit ang nagpapabangon sa ’kin uma-umaga.
Oo, puwede kang wakasan no’n.
Puwede ka rin namang buhayin no’n.
Nakadepende lang ’yon kung paano mo gamitin ang galit mo…
at kung kanino mo ipupukol ’yon.
MAY DALAWA O HIGIT PANG PANIG SA BAWAT KUWENTO.
SA KANYA AT SA KABILA.
“Sabi ng nanay ko, kung may gagawin ka, siguraduhin mong aayusin mo ’yon.
“At tulad ng malimit sa buhay,
“kapag dinalasan mong gawin ’yon, mas dadali ’yon.
“Mukhang gano’n din ang kalakaran…”
Sa pagpatay ng tao.
Ang gusto ko lang sa buhay, maging masaya ka.
Masaya ka nga.
Hindi ko akalaing lalo mo pang mapapataba ang puso ko
hanggang no’ng nakita kong karga mo si Charlotte.
No’ng nakiusap si Jack na ako muna ang magbantay sa apo ko,
tuwang-tuwa ako.
Ano’ng nangyayari?
Alice? Alice!
Alice!
Crib death ang itinawag do’n ng doktor.
Wala raw dapat sisihin. Pero responsabilidad ko si Charlotte.
At nabigo kita.
Makalipas ang ilang buwan, naglaho ka.
Mga lumang tape mo lang ang natira sa ’kin.
Enjoy sa holiday weekend at wag sana kayong maipit…
Dahil sa mga ’yon, parang kapiling kita dito.
Ako si Lexy Jones…
Parang malapit ka sa ’kin.
Na-clear na sa insider trading si Martha…
Bago matulog, manonood ako ng limang minuto lang.
Para mas matagal kitang makasama.
Pabalik-balik ako sa nag-iisang lugar na iniisip kong baka puntahan mo.
Hindi ka dumating.
Pero may ibang tao do’n.
Lagi at walang mintis.
Thanks, baby.
Alam kong usisera ako.
-Ingat ka pauwi. -I-try mong wag maglaway.
Pakialam ko.
Next week uli!
Pero ikaw lang ang mahalaga sa ’kin.
Sa panonood ng videos mo, napatagal kita ng kulang-kulang anim na buwan.
Ako si Lexy Jones, at mula sa ’ming lahat sa WSK News,
magandang gabi, Atlanta.
Hanggang isang tape na lang ang natira.
Walang nakasulat do’n pero…
pagkasalang ko pa lang, alam ko na ’yon.
Sixteenth birthday party mo.
Wag kang mag-alala. Ayos lang ’to.
Nice, Anna!
Catherine, i-try mo.
Chill ka lang d’yan.
-Anna? Wag! Lubayan n’yo ’ko! -Uy, ano’ng ginagawa n’yo?
Wag!
Lubayan n’yo ’ko!
-Ba’t ayaw n’yo ’kong tulungan? -Kalma ka lang, puta ka.
Sandali…
Catherine!
-Tulong! -Humiga kang puta ka!
Siya na lang. Bibigyan ko kayo ng discount.
-Tumihaya ka nga. -Wag! Catherine! Please!
-Catherine! -Tangina mo.
-Please! -Pucha, Rachel, ano ’to?
Wag! Tumigil kayo!
Hindi malilimutan ng putang ’to ang birthday gift ko sa kanya.
Wag!
Happy birthday to you
Happy birthday, dear Anna
Happy birthday to you
No’ng death anniversary ni Charlotte, pinagdasal ko na sana wag kang bumalik.
Pero bumalik ka.
At nakita mo sila.
Gusto kitang sigawan no’n ng, “Umalis ka na rito!
“Umuwi ka na sa ’kin.
“Nandito na ang mama mo.
“Hindi ka na niya masasaktan.”
Ngayon pa?
Jack!
Lintik ’yan.
Hello?
Sinuman ang nagsabi ng, “Walang maitatama ang dalawang mali…”
Uy.
…wala siyang imahinasyon.
At matalim na kutsilyo.
Walang nag-iisip na babae ang serial killer.
Lalo na kung matanda siya.
Pagkamalan pang pag-uulyanin ang determinasyon.
Ayun ako.
Larawan ng kahinaan.
Pero ang isip ko…
Ang memorya ko…
Walang makakawala do’n.
Tangina mo.
Mula sa ’ming lahat sa WSK News,
magandang gabi, Atlanta.
Huli kang demonyita ka.
Gano’n ang matatanda.
Tulad ng pinto sa likod at ng mga trabahador na doon dumadaan,
madalas kaming makalimutan.
Ma, kina Rachel ako pagkatapos ng klase.
Hindi pinapansin.
Hindi nakikita.
Kahit maraming taon na
ang lumipas.
Gano’n pa rin ang mga lock.
Gano’n pa rin ang mga pinto.
Gano’n pa rin ang mga susi.
Kaya sana nila akong pigilan.
Pero ang gusto lang natin ang nakikita natin,
kahit nasa harap na natin ang katotohanan.
O nasa kinatatayuan natin.
Wala akong intensyong patayin si Catherine.
Naisip kong sapat nang makulong siya sa pag-abandona niya sa ’yo no’n.
Kailangan ko rin ng killer para maganda ang istorya.
Dahlonega Manor.
Hello? Magpapa-cancel sana ako ng reservation.
Alam kong hindi ka mapapahamak.
Lagi kang sasaklolohan ni Jack.
Ang hindi kasama sa plano ko, ’yong pagkaasintado ni Detective Patel.
Pero hindi ako magsisinungaling at sasabihing nabagabag ako no’n.
Sa pagpatay kay Rachel, napauwi ka.
Sa pagpatay kay Helen…
napanatili ka rito.
At sa pagpatay kay Zoe…
naibalik ang pamilyang nawala sa ’yo.
Sinusulat ko ’to ngayon, anak,
kasi malapit ka nang maging nanay uli.
Mahalin mo ang mga apo ko gaya ng pagmamahal ko sa ’yo.
Ituro mo sa kanila ang kahalagahan ng pagsisikap
at pagpaplano.
Ihanda mo sila sa buhay na masahol
at maganda.
Walang kasiguruhan.
Laging nagbabago.
Maliban sa isang bagay.
Ipakita mo sa kanila na ang pagmamahal ng ina,
hindi lumalamlam,
hindi humihina.
Masugid ’yon.
Walang-humpay.
Hindi natitinag.
Mahal na mahal kita, anak.
Ang nanay mo.
Nagsalin ng Subtitle: Maui Felix