Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Cześć. - Cześć, Steve.
- Dzięki, że znalazłeś czas. Siadaj. - Nie ma problemu.
Angus przypnie ci mikrofon.
Wepnę go szybko w klapę.
A to wsunę do kieszeni.
Dziękuję.
No dobrze. Wybacz, Steve.
- Daj nam sekundkę. - Jasne.
- Kamera. - Tylko wyciągnę gumę.
W porządku?
Chyba jednak nie.
- Możemy na chwilę przerwać? - Jasne.
- Możemy to przełożyć. - Nie. Skoro już tu jesteśmy, zaczynajmy.
- Do dzieła. - Na pewno?
Opowiedz nam o Stanton Wood.
Jeśli Jenny będzie miała czas po spotkaniach,
to może uda się wspólnie pogadać.
Postaraj się zebrać wszystkich razem.
Riley potrzebuje interwencji.
Szlag, nie zadzwoniłeś do ojca Nabeela. Cztery, zadzwoń do ojca Nabza.
Po prostu weź i to załatw, Steven.
Przebrnij przez to. Masz 48 lat.
Tak robią dorośli ludzie, a ty jesteś jednym z nich.
Oraz wielka konfrontacja przyjaciół i kolegów z boiska.
Odwieczny rodzinny spór, Anglia kontra Szkocja.
Przegrani nie wystąpią na Euro ’96.
Ja pierdolę!
Dzień dobry, Shy.
Skradający się Steve.
Kiepsko to wygląda.
- Co? - Daj spokój, Shy.
Nie mów mi, że to w porządku, żeby się tak zjarać z samego rana.
Potrzymaj.
- A ty co? - Nie no...
Mroczna.
- I dość ostra. - No, na maksa.
Wolę, gdy jest trochę więcej przestrzeni.
- Syntezatory i te sprawy. - Bajer.
Ale mógłbym się wkręcić.
Jak tam?
- Martwię się o ciebie. - Czuję się bardziej jak...
drut kolczasty niż gładki, co nie?
Rozumiem.
Jesteś na szczycie mojej listy. Znajdziemy czas, żeby pogadać.
Ktoś naszczał mi do szklanki i sporo wypiłem. Pewnie Jamie.
- Bawi cię to? - Nie, to okropne.
Ty byś tak chciał?
Musisz mi mówić o takich rzeczach. To okropne.
Hej, Steve.
- Patrz na to. - Pokaż.
No, piękny.
- No. - Podoba mi się.
Do kolekcji.
Siądę na masce, a ty bardzo powoli podwieziesz mnie do szkoły.
Nie ma mowy. Zejdź, Shy.
Sfilmują, jak podjeżdżamy.
Co powiedziałeś?
Sfilmują nasz przyjazd.
O kurwa, czwartek! Spóźnię się. Złaź!
- Chcę jeszcze pogadać! - Złaź.
- No weź, nie bądź taki. - Nie przeginaj.
- Wszyscy zachowują się jak łajzy... - Złaź!
- No weź. - Shy... Dobra.
Ja pierdzielę. Dobra. Złaź już!
Dobra, no!
Posłuchaj.
W głowie mam tylko działanie
Przyciąganie
Lecą na mnie piękne panie
Jak Patrick Swayze mam branie
Laski szaleją, normalnie
Czekaj, przymknij się.
Laski szaleją ze śmiechu, bo Jamie to ułom
Że, kurwa, co?
Mamo Cala, porwaliśmy twojego Burżujka. Żądamy 50 patyków...
Hej, 50 patoli, mamuśka!
Angus, pomożesz mi?
Wszystko gra, Tarone?
- Owen. - O, już jest.
Oto i słynny Steve.
- Czekamy na ciebie. - Jasne.
- Kamila z Points West. - Dzień dobry.
Chłopcy, uspokójcie się trochę.
Jamie, dajcie nam chwilę. Idźcie do świetlicy.
- Sorry za Jamiego, dawno nie ru... - Wypad, panowie. Przepraszam.
To jest Geoff, nasz reżyser.
- Wspaniale poznać. - Reżyser?
Mieliście tylko opowiedzieć o szkole i o tym, czym się tu zajmujemy.
- Taki pięciominutowy materiał po... - Potnę cię!
...po wiadomościach.
No tak, Points West jest emitowane po wiadomościach.
- Ale wciąż wymaga przemyślenia. - No tak.
- To Angus, dźwiękowiec. - Cześć.
- I Claire, operatorka. - Przepraszam na chwilę.
Shola, możemy zamienić słówko?
Chodźmy do nauczycielskiego.
Wybacz, to zwariowany poranek.
Wszystko w porządku?
Tak.
Właściwie to moglibyśmy przegadać parę rzeczy?
- Tarone. - Tak.
Hej, szybkie pytanko. Możemy pokręcić się na piętrze?
- I w ogrodzie. - Nie wchodźcie do pokojów chłopców.
Możecie się pokręcić, ale nie wchodźcie do ich pokojów.
Shola, tak. Pogadamy na sto procent.
Jesteś na szczycie mojej listy.
Przepraszam na chwilę.
Złaź ze mnie, ty pizdo!
- Chłopcy! - Zatłukę cię!
Jamie! Wystarczy!
Riley!
- Czego? - Jamie!
Puszczaj!
- Cykasz się, cipo? - Jeb się!
Panowie.
Czego?
Ty tępa, tłusta pizdo!
- Przestań, Riley! - Odpierdol się, Steve.
- Riley. Nie. - Też się prosisz?
Nie rób tego.
- Piździelec jebany. - Jamie, no już.
- Podrapałeś mnie, fiucie. - Spierdalaj, cwelu!
Czego, pizdeczko?
- Kosę zarobisz! - Macie szlaban na bilard.
- Wystarczy. - Ułom pierdolony.
Riley!
Zawsze się, kurwa...
Riley, o co poszło?
Ten koleś jest pojebany.
Ochłoń, dobrze? Oddychaj głęboko.
To jakiś psychol, Steve. I pizda. Wiecie o tym, ale to my się z nim użeramy!
- Codziennie nas, kurwa, gnoi! - Nie.
Uspokój się, dobrze?
Jesteście z Jamiem kumplami. Nie widzisz tego, ale tak jest.
Nie możecie wiecznie toczyć wojen.
On mi polizał ryj i nacharał do ust.
To napaść seksualna!
Powiem ci coś, na co pewnie przewrócisz oczami.
- „Jesteś ponad to”. - Tak, dobrze to podsumowałeś.
Ale jak jeszcze raz podniesiesz rękę na mnie albo kogoś z personelu,
to wylatujesz.
Nie ma cię.
Pamiętaj, że możesz na mnie liczyć.
- Dzięki, Steve. - Chodźmy.
Więcej skupienia, mniej bójek.
Chodźmy.
- ...ostatnia szansa. - O tak!
- Stój, Riley! - Dla innych...
- O kurde. - Nie, dobrze.
- Było dobrze. - Przepraszam.
Ale stań trochę dalej i zrób kilka kroków, zanim zaczniesz mówić.
Nie spieszy nam się.
Według jednych to ostatnia szansa.
Według drugich bardzo kosztowne składowisko na społeczne odpady.
Radykalnie postępowa placówka edukacyjna czy poczekalnia do zakładu poprawczego?
W przypadku Stanton Wood
może jedno i drugie.
- Tak. - Świetnie.
Spróbujemy gdzie indziej?
- To się kręci? - Tak.
Kurwa! Gówno! Pizda! Dupa!
Riley, lat siedemnaście.
I trzy czwarte.
Możesz opisać się w trzech słowach?
Raz, kornwalijska legenda.
Dwa, hardkorowy.
I trzy, pyskaty.
Co powiedział Jamie?
Jamie powiedział:
„charyzmatyczny, seksowny i zniewalający”.
- Co za cipa. - Ostatnie pytanie.
Co powiedziałby Riley z 1996 roku Rileyowi z 1990 roku?
Cześć, Riley.
Nie pozwól nikomu się gnoić.
Pamiętaj, kim jesteś i noś głowę wysoko. Bo jesteś, kurwa, Riley!
Ja pierdolę...
...bo wtedy Jamie wyląduje obok Rileya.
Może Nabz i Shy się zamienią.
To nic nie da.
Mamo, nie przesadzaj. Po prostu puściły mi nerwy i tyle.
Przymknij się i słuchaj.
To nie było w porządku.
Naprawdę się zdenerwowałam i...
nie dajemy już rady z Iainem.
Miarka się przebrała.
Zdecydowaliśmy, że dopóki jesteś w Stanton Wood...
odpuszczamy.
O czym ty mówisz?
Żadnych telefonów i odwiedzin.
Ale co ty gadasz?
Nie możesz się tak odciąć. Jestem twoim synem.
Zamknij się i słuchaj.
To koniec.
Dzwonisz i się wydzierasz,
obrażasz nas, wygrażasz. To niszczy nam życie. To koniec.
Niszczę wam życie?
Co ty gadasz, mamo?
Nigdy wam nie groziłem. Ja tylko...
Czasami mnie poniesie, ale...
Właśnie.
O to właśnie mi chodzi.
To mi się śni?
Tak będzie najlepiej dla wszystkich.
A jeśli...
A jeśli będę cię potrzebował?
Shy. Mam 17 lat.
Shy to twoje prawdziwe imię?
Już tak.
Mógłbyś się opisać w trzech słowach?
Zdołowany, wściekły i znudzony.
Przykro mi to słyszeć.
Wiem, że mnie, kurwa, słyszysz!
- Jebany Pedo! - Nabz?
- Wjadę ci tam i cię zajebię! - Nabz.
Siedzi tam od dwóch godzin. Nie przesadzam. Pedo Paul!
Jeśli musisz, to skorzystaj z innego kibelka.
Paul, wyjdź już.
Ja pierdolę.
Rap, jungle, drum’n’bass, funky house, moda.
No i laski mnie kręcą.
Lubię się dobrze ubrać. Mógłbym być modelem.
Ludzie mówią, że się nadaję.
Nie mogę się z nimi kłócić.
Dzień dobry.
- Jesteś już, dobrze. - Wszystko gra?
- W porządku? - Tak.
Mamy tu dziś burdel na kółkach. Musimy jakoś to przetrwać.
Ekipa filmowa będzie się tu plątać
przynajmniej do końca lekcji, co bardzo ułatwia nam życie, Steve.
To dobre dla szkoły. Myślę, że to będzie dobra reklama.
- Wykorzystajmy to. - Jasne, wydają się sympatyczni.
Steven, czas na fizjoterapię. Kładź się.
Mają się wyrobić do 17.00 i nie mogą przeszkadzać w lekcjach.
- Rozpraszać dzieciaków. Dobrze? - Tak.
- Wziąłeś leki? - Tak.
Mam tylko pięć minut, potem muszę zająć się Jamiem.
Dobrze.
Główny punkt programu to spotkanie zarządu o 11.00.
Z Julianem i Charlotte.
Tak, wiem.
Tym razem nam zakomunikują, że musimy wyłączyć zimą ogrzewanie?
Chciałbym, żebyśmy wspólnie usiedli nad teczkami chłopców
i nadrobili zaległości.
Każdy zda raport, Jenny też, i zaplanujemy nowe półrocze.
- Skupmy się na dzisiaj. - Tak.
Niezłe przemówienie.
Dzięki.
Co mamy na tapecie? Mów.
Najpierw Andy i Owen. Przykro mi, ale macie zastępstwa.
Dzisiaj i najpewniej jutro.
- Shola. - Tak?
U ciebie bez zmian. Tarone wraca na lekcje i sesje z Jenny.
I jeśli nie masz nic przeciwko, zagra w dzisiejszym meczu.
W porządku. Dam znać Owenowi, jeśli będą jakieś problemy.
Ale kiedy zobaczą mnie na boisku...
A to kto? Pomóc panu?
Przyszedłem tylko podładować akumulatory.
Shola, jak ci idzie z audiobookami „Steve Surround Sound”?
- Nagrał ci kasety? - Tak, są bardzo pomocne.
SHOLA NAUCZYCIELKA
Nazywam się Shola Marshall. Mam 28 lat.
Pracuję w Stanton Wood od nieco ponad miesiąca.
Prosimy, żeby każdy opisał się w trzech słowach.
Jestem skupiona,
zaangażowana,
elastyczna.
Pamiętacie parlamentarzystę, któremu zamarzyła się sesja
- z młodymi wykolejeńcami? - Jak mu tam było?
Wielce szanowny Farquhar, Co Wsadza Penis w Trzodę Chlewną?
O kurwa, Jamie! Miałem z nim...
Nazywa się Hugh Montague-Powell.
Wymawiane jak „pole”.
- Czaję. - Dobra.
Zjawi się o 12.00 na nagrania w ramach Points West.
Dobra.
Kontaktował się z ekipą, prosił o oprowadzenie po szkole.
Musimy uścisnąć mu rękę przed kamerą i podziękować za wyruchanie kraju.
Co powiedziałby Jamie z 1996 roku Jamiemu z 1990 roku?
Kurde, robiliśmy to na angolu. Dobra.
Luzik.
Jamie, ty sexy skurczybyku, weź przytul swoją babcię.
Uważaj na zdradzieckie kurwy w szkole.
Nikomu nie ufaj.
Noś przy sobie kosę.
I jebać psy, im też nie możesz ufać.
- Nie pożyczaj Paulowi Scareface’a. - Wspaniale.
Nie skończyłem.
Nie idź na domówkę u Frei. Nie bierz koksu, wolisz ecstasy.
Mógłbym książkę napisać. Nie pal syfu od brata Nathana!
- Nie wal z dyńki tej rudej... - Stop.
Przeciwnicy tego typu szkół często wskazują na wydatki.
W końcu utrzymanie jednego ucznia kosztuje podatnika 30 000 £ rocznie.
Opłacamy problematycznej młodzieży luksusową prywatną szkołę?
Czy może inwestujemy w radykalną operację społeczną,
zmieniając zgniłe jabłka w zdrowe owoce?
Krytycy takich placówek powiedzą, że są zbyt kosztowne,
zbyt trudne do obsadzenia, zbyt niebezpieczne.
Policja jest tu tak często, że szkoła ma swojego funkcjonariusza.
W głowie mi się nie mieści, że osoba z twoim gustem,
z twoją znajomością dobrej muzy,
uważa Tupaca za przyzwoitego rapera.
Ta, jasne.
Cal się ze mną zgadza, Ash się ze mną zgadza, Shy się...
Dobra, teraz już wiem, że mnie, kurwa, wkręcasz.
Burżuj Cal gówno się zna.
A pytać Asha, to jak pytać zasranego...
A Shy nie odróżniłby Tupaca od Gary’ego Barlowa.
- Robi, co mu Benny każe! - Masz rację, podpuszczam cię.
Zgadzam się z tobą.
Steve, kutasie.
Jamie, o to właśnie chodzi.
Nie możesz ot tak wyzywać mnie od kutasów i pedziów.
Tak nie można.
Dobra.
Wygrałeś, kurwa. Pasi?
Sorry, że naplułem Rileyowi w ten krzywy ryj.
Mów dalej.
Nie pomagam, nakręcając go, zwłaszcza że obiecałem dać sobie siana.
Macie dziś kocioł, a ja odpalam się w najgorszych momentach.
I tym razem nie obronisz mnie przed zarzutami, jeśli to się powtórzy.
Właśnie. O to mi chodzi.
To bardzo proste, Jamie.
Przestań wkurwiać Shya, dobra? Bo chłopak pęknie.
I nie usiłuj zabić Rileya, bo w końcu ci się to uda.
Ale on mnie nazywa spaślakiem!
Wiem, rozumiem cię.
Ale jeśli chodzi o wyzwiska, to ty prowadzisz w notowaniach.
Skoro ty się nie certolisz, to czasem ci się odpłacą.
Tak to działa.
- Nieważne. - Nieważne.
Zaskocz nas i nie daj się sprowokować.
Ta, jasne.
Przybelfrowałeś, Steve. Aleś ty, kurwa, mądry, co?
Nie poddam się, Jamie. Nigdy z ciebie nie zrezygnuję.
A teraz zasuwaj na angielski.
Koniec tego pitolenia. Dalej!
No dobra. To się nazywa ciało.
Jest, kurwa, piękne.
Tutaj mamy biceps. Ma dwie części, długą i krótką.
Z tyłu jest triceps.
A chcecie zobaczyć coś zajebistego?
- Pierdolone dzieło sztuki. - Co ty za striptiz odstawiasz?
Wciągałem amfę na potęgę.
Wchodziła mi najlepiej, zwłaszcza podlewana rumem.
Znacie to, co nie? Znacie! Dobre czasy.
Ale do brzegu.
Wjechałem w kasę biletową na stacji metra
i prawie zabiłem w chuj ludzi, ale tylko prawie!
Oryginalne szklenie.
- Niemożliwe. - Serio.
- Miałoby setki lat. - Zabytek klasy I.
Co symbolizuje wybór dany rycerzowi
i jak Chaucer wykorzystuje ironię, aby kształtować postaci i wątki?
- Na czym skończyliśmy prolog? - Ash!
- I kto jest... - Co?
Riley, Ash, co się dzieje?
- O kurde! - Chłopaki.
- Warte majątek. - Czekaj.
Tylko nie rozwalcie okien!
Nagram to!
- Świetny pomysł. - Nie pozwolą nam...
- Nagram. - Nie dostaniemy zgody.
- Możemy zablurować twarze. - Idealnie!
- O rany. - Widzicie go?
Panowie!
- Na to czekaliśmy. - Nagrywasz? Nie puszczą nam tego.
Oby to było skierowane do ciebie.
Dlaczego do mnie? To chamskie z twojej strony.
No wiesz...
Jakby was z zoo wypuścili.
Z zoo, mówisz?
Miło znów cię widzieć, Tarone.
- A to za co? - Wracamy do lekcji?
Świetnie, na razie. Dobrze, Shy.
Wszystko gra?
Daj znać, gdybyś chciał pogadać.
Jeszcze dziesięć minut, a potem...
Jebany kurwiszon!
Przyszli.
Nie obgryzaj paznokci.
To nie takie proste.
Cudowne uczucie, jakbym przenosił się w czasie.
Są! „Trzy lwy na piersi. Jules Rimet wciąż lśni”.
Cześć, jak się masz?
Nie trzeba kawy, herbaty ani innych wymysłów.
I tak nie mamy.
Chociaż lampką szampana bym nie pogardził.
Mniejsza z tym. Niesamowity klimat.
Ilekroć tu przychodzę, czuję...
Tutaj tworzy się historia.
Miło cię widzieć, Charlotte. Julian, dzięki za wizytę.
No jasne, naturalnie.
- To spotkanie... - Tak?
Gdybyś mógł przejść do rzeczy. Chyba o to jej chodzi...
- To było niegrzeczne. - Nie, gdzie tam.
Żaden problem.
No dobrze, zacznę od tego,
że, jak zawsze,
szacun.
Steve i reszta...
To, co tutaj osiągnęliście...
Mówiłem Charlotte w samochodzie,
że to, co tu osiągnęliście...
Bredzę. Charlotte, proszę.
Dobrze.
No więc na ostatnim spotkaniu
rozmawialiśmy o dwóch odrębnych etapach.
Okazuje się, że z wielu różnych powodów
te dwa etapy mogą się połączyć.
Wystawienie Stanton Wood na sprzedaż
oznacza, że...
musimy opuścić teren do grudnia.
Przepraszam, mogę ci przerwać?
- O czym ty mówisz? - Słucham?
- O czym ty mówisz? - Jak to „opuścić teren”?
Zarząd powierniczy sprzedaje szkołę?
Tak.
Chodzi o to, że zdołaliśmy...
Poczekaj, chwileczkę. Nie wierzę w to, co słyszę.
Chwileczkę.
Przy różnych okazjach niezobowiązująco wspominaliście,
jak w odległej perspektywie mogłoby wyglądać zamknięcie.
Tylko tyle.
- Zgadza się? - Tak.
A teraz nagle obwieszczacie, że mamy się wynieść?
Charlotte, powiedziałaś, że musimy opuścić teren do grudnia.
Czyli...
rozmawiamy o zamknięciu szkoły za mniej niż 18 miesięcy?
- Dobrze zrozumiałem? - O Boże.
Steve, mówimy o grudniu tego roku.
- Zamierzamy... - Za sześć miesięcy?
W środku roku szkolnego?
- Dobra! - To jakieś żarty!
Pozwólcie mi coś powiedzieć.
Opowiedz nam o Stanton Wood.
STEVE DYREKTOR
To taki prototyp.
Program resocjalizacyjny w ramach szkoły z internatem.
Bazujemy na fińskim modelu.
Przepraszam. Możemy to powtórzyć?
Nadal jesteś roztrzęsiony.
Nie, naprawdę? Nic mi nie jest.
...obecnie nie do utrzymania.
Zamknij się.
- Słucham? - Po prostu się zamknij.
- Daj spokój. Wiedzieliście, że to... - Przestań gadać.
Przestań gadać.
Przestań gadać!
Albo wejdę na ten stół i uduszę cię gołymi rękami!
Chcesz tego?
Groźby to chyba przesada.
- Zamknij się! - Steve!
Zamknij się!
- O Boże! - Jezu, Steve.
Jestem tu.
To są niezwykle skomplikowani młodzi ludzie.
Niezwykle skomplikowani.
I jak wiecie, żadne prawo ich tu nie trzyma.
Pomijając wszelkie moralne, logistyczne,
emocjonalne i edukacyjne katastrofy, które zamierzacie na nich sprowadzić,
to jeśli ogłosicie, że szkoła zamyka się w połowie roku, to tyle ich zobaczymy.
Musimy zadbać o te dzieciaki.
To ich dom.
My im tutaj ratujemy życie, rozumiecie?
To chaotyczny, niechlujny, głośny, złożony proces,
który rozgrywa się tu, tam, wszędzie naraz, każdego dnia.
Nie można go po prostu... przerwać.
Nie można wcisnąć „stop”.
Potrzebujemy dużo więcej czasu.
Charlotte, kontynuuj.
Już za późno.
Sprzedaliśmy Stanton Wood.
- Boże. - Przykro mi.
Dajcie mi chwilę, bo nie wyrobię.
Może na początek streścisz swoją relację z uczniami.
- Co o nich sądzisz? - Oficjalnie?
AMANDA WICEDYREKTORKA
To są szalenie skomplikowane osoby,
które mają, jak to się teraz nazywa, „specjalne potrzeby edukacyjne”.
To wyczerpująca, skomplikowana, wymagająca praca,
która nas wyniszcza.
Jesteśmy zbyt nisko opłacani, mamy za mało personelu
i notorycznie brakuje nam zasobów.
Po części jestem klawiszem, po części pielęgniarką,
po części heterą, po części mamusią,
po części...
- Rozumiesz. - Tak, jasne.
- A nieoficjalnie? - Słucham.
Przepadam za nimi.
Szlag.
Co ty pierdolisz?
- Pytali mnie... - Nie!
OKSYKODON
Hej, Steve.
- Jestem taki wściekły. - Wiem.
Wiem.
Jestem tu.
Taki wściekły. Nie wiem, co robić.
O Boże.
Nasi piękni, potworni chłopcy.
Wiem.
- Nasi chłopcy. - Wiem.
Przeprowadzimy ich przez to, jednego po drugim.
Jak zawsze.
Nie pozwolą nam się do nich zbliżyć.
Steve, za niedługo...
Za niedługo wylądujemy na bruku.
Będziemy bezrobotnymi obcymi.
- Wiem, ale jeszcze nie teraz. - Mamy czas do świąt.
- Potem ich już nie zobaczymy. - Tu jesteście.
Dajcie znać, gdybym mogła pomóc.
Shy i Benny, tak? Ekipa drum’n’bass.
Słuchaj.
Atomic Bass Recordings. Największy gracz na rynku.
Shy jest prezesem. Zarządza wytwórnią.
A ja? Ja jestem szefem klubu.
- Nocnego? - No.
Wszystko w jednym budynku. Biura na piętrze.
Sklep, studio, a w piwnicy klub.
No i plantacja zioła na dachu.
- No jacha. - W Londynie?
No a jak.
Musimy z budynku zrobić twierdzę.
Bo widzicie, Shy jest poszukiwany.
Musimy chronić szefa, tego tu Shya, Małpiszona.
Dlaczego, jeśli mogę spytać?
Shy jest poszukiwany.
Pociął typowi twarz...
Przymknij się, Nabeel.
Tak nie można. Wyłączcie kamerę.
No błagam.
Nawet jeśli zamażecie im twarze, nie możecie pytać...
- Już jest! - Tak nie można!
- Rozumiem. - Myślałem, że to...
- Czekają w holu. - Dzięki, już idę.
Możecie tego nie nagrywać?
Nie podoba mi się to. Nie puścicie tego.
- Nie ma mowy. - W pełni rozumiem.
Tak mi przykro, Steve.
To mnie jest przykro.
- Możesz być pewien... - Steve, on czeka!
Przyjechał tu tylko ze względu na was.
Nagrajcie go i kończymy!
Ja pierdolę.
- Dzień dobry. Steven, dyrektor. - Witam.
- Dzień dobry. - Miło mi. Proszę tędy.
Dość tego!
- To Amanda. - Witamy w Stanton Wood.
- Amando. - Wicedyrektorka.
Henry Harvey.
- Sarah z naszego wspaniałego zespołu. - Miło mi.
Zapraszam tędy.
To... naprawdę coś.
To coś w rodzaju świetlicy, pokoju rekreacyjnego.
Patrzcie, idzie.
Wszyscy już czekają. Jesteśmy.
Usiądźcie wszyscy. Krzeseł powinno wystarczyć.
Wspaniale.
Przedstawiam wam pana Hugh Montague...
- Nie pokręciłem? - Sir Hugh Montague...
Powell. Montague-Powell.
Pisane „Powell”, wymawiane jak „pole”. Jak Anthony.
Ale to nieistotne.
- Witamy w Stanton Wood. - Dziękuję.
Panie Powell. Jam jest sir Benjamin Griffith.
Wspaniale, miło cię poznać.
Bystrzy z was młodzieńcy, więc wiecie,
że reprezentuję nasz okręg w parlamencie,
jestem waszym posłem.
Pracuję w Westminsterze i podejmuję decyzje
dotyczące wszystkiego: od wojen zagranicznych
przez cenę fasoli
po płace nauczycieli.
Wkrótce otrzymacie prawo do głosowania,
o ile nie wylądujecie w więzieniu,
i będziecie chcieli mądrze je wykorzystać.
Warto się zastanowić, kto zadba o wasze pieniądze,
wasz dobytek, waszą wolność.
Ale my nic takiego nie mamy.
Możesz powtórzyć?
Nieważne.
Panowie przerabiali demokrację.
Rozmawialiśmy o demokracji
w ramach lekcji o Rosji i komunizmie.
Otóż to.
W chwilach wolnych od wyjazdów i spotkań z takimi jak wy
ciężko pracuję, aby się upewnić, że nie podążymy tą drogą.
Komunistyczna Wielka Brytania nie byłaby przyjazną krainą,
którą cieszymy się obecnie.
Wspaniale.
Wspaniale. To było świetne.
Bardzo inspirujące. Zróbcie zdjęcia...
Macie jakieś pytania o stolicę?
Przecież nie należycie do nieśmiałych.
Plotki na temat księżnej Diany? Tajemnice państwowe? Pytajcie śmiało.
Słucham.
Zastanawiam się, sir,
czy to część szkolenia na parlamentarzystę,
czy od zawsze był pan pizdą?
Ten to nie ma oporów.
Co, do chuja?
Sir.
Ale to mnie zastanawia.
Wytniecie to.
Chciałem zadać swoje pytanie.
Sam pan go zachęcał.
Mogę o coś zapytać?
Mówił pan, że mogę.
Co za ściema. To rasizm.
A to ciekawe, Tarone. Dlaczego uważasz, że to rasizm?
Nie wiem, ty mi powiedz.
Dobrze, skoro nalegasz.
Może to i dobry pomysł.
Może uważasz, że gdyby ktoś inny odnosił się do Sholi w ten sposób,
mówił jej takie rzeczy,
zostałby ukarany w inny sposób.
Łapiesz.
Ja jestem czarny, ona jest czarna.
A oni nie kminią i robią ze mnie zwyrola i gwałciciela...
Przerwę ci. Stanowczo się nie zgadzam.
No pewnie, że nie, Jenny. Bo wszyscy jesteście tacy sami.
Ostrzegam.
Powiem ci, jak ja to widzę. Mogę?
Słucham.
Miesiąc zawieszenia i dodatkowych spotkań ze mną
za powtarzające się przypadki nagabywania i nękania na tle seksualnym
oraz jeden poważny incydent fizycznej agresji wobec Sholi.
Gdyby cię stąd zabrano i wezwano policję...
No.
...mogłabym się zastanawiać, czy to sprawiedliwe.
Ale pomyśl o Rileyu.
Przypomnij sobie Jamiego.
Uważam, że kary są bardzo sprawiedliwe,
przemyślane, a nawet łagodne.
W zwykłej szkole
za takie zachowanie wobec Sholi zostałbyś bezapelacyjnie wyrzucony.
A ona złożyłaby doniesienie.
Aż ślinka cieknie.
Dziękuję, Sarah.
- Dziękuję. - Dziękuję.
- Moje też wziął. - Zostaw to.
- Nie jesteś Shearer, strzeliłeś już gola. - To moje.
Wcale nie. A ty, kurwa, co?
- Zabrał jak dziecku. - Nie, ziomek. Ja to wezmę.
- Nie zaczynaj. - Noż kurwa!
Brawo, że udało ci się nie zgwałcić dziś Sholi.
Że co?
Wygląda jak ta lala, co nie?
- O kurwa! - Szlag!
No co?
Ja pierdolę. No co? No co, szmato?
Wypad z kuchni!
- Zajeb mu! - Wypad!
Przestańcie!
Ile razy wam mówiłam?
Ja pierdolę.
Czemu uciekasz, co?
Ty skurwielu!
O kurwa!
- Wypad! - Przywal mu!
Nie! Przestańcie!
Uspokójcie się, do kurwy nędzy!
- O kurwa! - O cholera!
Ja jebię.
Musisz wiecznie być takim kutasem?
Co?
Musisz być takim kutasem?
- Zajebię cię, Shy! - Nie!
- Zatłukę! - Dość tego!
Co powiedziałby Shy z 1996 roku Shyowi z 1990 roku?
Szczerze, to mam to gdzieś.
Przerwijmy na chwilę.
Nie, chcę odpowiedzieć. Chodzi o mnie. Nienawidzę tego.
Czyli siebie, czasami.
No dobrze, przerwijmy.
- Chcę odpowiedzieć. - Dobrze.
Myślałem tylko o tym, żeby zdobyć zioło i fajki,
i cytrynówkę, i...
i rum.
Byłem wiecznie napruty,
rzucałem się na matkę i ojczyma.
I bardzo poważnie zraniłem dziecko.
I dźgnąłem ojczyma.
O cholera.
W palec, nic mu nie jest.
Właściwie dzięki temu...
Dzięki temu się zbliżyliśmy.
A on ma palce jak serdelki.
No, to kutas.
Steve wyraźnie nam tego zabronił.
Tylko kiedy chłopcy są w pokojach.
- Nie podoba mi się to. - Pokoje są puste.
Chodź, Claire. Nakręć te rysunki.
- Nie nagrywaj tego! - Spokojnie.
Steve nie lubi o tym wspominać, ale miał poważny wypadek samochodowy
jakieś dwa...
w zasadzie bardziej trzy lata temu.
Było źle.
Musieli go wycinać z samochodu na rondzie.
- Kończymy już? - O Boże.
Boże.
Wygląda na miłego dzieciaka.
Geoff, wyjdź z kadru.
Nie grzebmy im w szufladach.
- Skup się na półkach. - Rozpada się.
- O cholera, co tu jest? - „Atomic Bass Recordings”.
Ale to ciężkie!
Zajrzyjmy.
Dosłownie kupa kamieni.
Dziękuję.
Uszanuj mnie na tyle, aby mnie wysłuchać.
Myślę, że powodem, dla którego nie wchodzisz w fazę REM,
może być ta muzyka.
Jest bardzo szybka, nierówna, metaliczna.
Bardzo drażniąca.
Nie sądzisz?
Ostatnio tak dobrze nam szło.
O rany. Dobrze.
Coś z mamą i Iainem?
Wydarzyło się coś, o czym nie wiem?
Wasze plany z wytwórnią wciąż aktualne?
Nadal lubisz nauki przyrodnicze?
Geologię?
Może wyciągnę jedną z twoich kart.
Przestań udawać, że mnie znasz!
Nie znasz mnie!
Wiesz tylko to, co ci powiem!
Dobrze już.
Już po tobie, Cal.
Tłucz pedała.
Nie bądź baba.
Odwiń mu się.
Shy, możemy...
- Dwie minuty. - I tak wiem, co powiesz.
Chodźmy na korytarz, dwie sekundy.
Słyszałem o sytuacji z Jenny.
Na szczęście krzesło nie wniesie zarzutów.
Uśmiałem się.
Dobra, to było słabe. Nie popisałem się.
Zawsze byliśmy ze sobą szczerzy.
Widzę, że coś się dzieje
i chcę tylko, żebyś nas wykorzystał.
Wykorzystaj ludzi, którym na tobie zależy.
Pogadaj z nami.
Ze mną albo z Amandą. Nawet z chłopakami. Z kimkolwiek.
Bo nie jesteś sam, Shy. O to się właśnie rozchodzi.
No.
Albo zadzwoń do mamy, żeby przyjechała z Iainem
i porozmawiamy razem.
O Boże. Odpierdol się ode mnie, Steve!
Nie chcę z nikim gadać. Rzygam już tym gadaniem.
Rzygam Jenny.
Rzygam tobą.
Rozumiem.
A ty, Steve?
Pogadajmy o tobie.
Czemu ci tak, kurwa, zależy?
Czubek.
- Shy. - Kim ty jesteś?
Jakimś alkusem czy coś?
Prosimy wszystkich, żeby opisali się w trzech słowach.
Bardzo, bardzo zmęczony.
A chłopcy?
Co by o tobie powiedzieli?
Zrób coś, Cal! Skop mu dupę!
Siadajcie, panowie.
Dzisiejszy dzień z różnych powodów wymknął się spod kontroli...
Że jestem w porządku.
Wszystko gra, Ash? Riley?
Jestem palantem, wałem, kapcanem, debilem...
Mógłbym ich wszystkich posłać za kratki za przemoc słowną
i antyirlandzką bigoterię.
Ale myślę, że może... Mam nadzieję, że mi ufają.
Mówiliśmy o wieku planety. Ta linia, którą narysowałem...
Cała ta linia reprezentuje wiek planety.
Ciągnie się dookoła sali i aż do miasta.
Pojawiają się wybuchowe sytuacje,
bo są wściekli na siebie, na władze albo...
Tutaj...
...na rodziców.
- Tu jest ludzkość. Rozumiecie? - O kurde.
Właśnie to próbuję...
Różni ludzie postawili na nich krzyżyk.
Ale mój personel jest tutaj, bo tego chce.
Rozumiecie? To próbuję...
A to chyba coś znaczy.
- Ile lat mają te kamienie? - Spucha.
Nie, kreda, Jamie. Zwykła kreda.
50 milionów!
- Nie. - Tak, Benny.
- Co? - I...
Czy któryś z was wie, z czego składa się kreda?
- Ktokolwiek? - Debil.
Zamknij się.
Z miliardów pokruszonych...
Tak?
Z miliardów pokruszonych...
- Dobrze. - Nie wiem.
Wiesz.
Nie, nie wiem.
Wiesz to.
SKALNE FORMACJE BRZEGOWE
Z miliardów pokruszonych skamieniałości.
Na przykład muszelek...
Jak w trzech słowach opisaliby cię nauczyciele?
No to mówię, wszystko zależy od dnia.
Jednego dnia powiedzą, że jestem gadatliwy, bystry, wyluzowany.
I drugiego stwierdzą...
przygnębiony i zbuntowany, wkurzony.
Sprawiasz wrażenie osoby o wysokiej inteligencji emocjonalnej.
Wiem. To jak patrzeć w nocne niebo i próbować pomieścić je w głowie.
- Nie popłacz się. - Co?
Sami widzieliście. Panuje tu chaos.
Ale to działa.
Można by ich zamknąć i wyrzucić klucz,
ale my robimy coś ważnego.
Dajemy im alternatywę.
- Odpierdol się. - No chodź tu, trepie.
Pożar!
Steve!
Pożar!
Kto to uruchomił?
Ktoś to zrobił celowo.
Jak w trzech słowach opiszesz współpracowników?
Świetne pytanie. Nieoficjalnie?
Jasne. W celach rozrywkowych i terapeutycznych.
Dobrze.
Steve...
Steve jest...
porządny.
To dobry człowiek.
Jest autentyczny.
On tu rządzi.
Kumam.
Dobra?
Nienawidzę lekcji.
Świruję ze stresu.
Szlaban na bilard zniszczył mi, kurwa, życie!
Brakuje mi dragów, cipek.
- Wolałbym tu nie być! - Dziękuję.
To ci się może spodobać, Jenny.
Gadałem z Małpiszonem.
- Shyem. - Tak.
Mówił, jak to nasze matki zawsze się o wszystko przypierdalały.
Co nie?
Truły nam dupę.
„Przestań to i tamto”.
„Nie rób tego i tamtego”.
„Zniszczyłeś tę rodzinę”.
I powiedział: „Stary, tęsknię za tym”.
Ja na to: „Słuchaj...
mi też tego brakuje. Tęsknię za nią”.
Moją mamą.
Zniszczyłem jej życie, nie?
Proszę bardzo, Jenny.
Proszę.
Jenny Penny Menny.
Masz i się tym, kurwa, udław.
W zasadzie to samo powiedziałam dziś Tarone’owi.
W zwykłej szkole...
Zostałby aresztowany.
Tak, to próbowałam wam przekazać.
Ale z punktu widzenia Sholi, my – mówiąc „my”, mam na myśli szkołę –
dopuściliśmy się szeregu rażących zaniedbań...
Przepraszam, Jenny.
Ta cholerna ekipa się tu ukrywa?
Chyba już skończyli.
- Wszędzie ich było pełno. - Oby.
Cześć. Macie tu dziś urwanie głowy.
Owszem.
Shy ledwo uniknął wtrącenia do Tower of London
za obrażenie lorda czy jakoś tak.
To był lord czy sir?
- Amanda mówiła. - Ja pierdolę.
W życiu nie czułam do nikogo aż takiej niechęci.
Ale sobie moment wybrał!
Biedny Shy. Górki, dołki, a potem nagle geniusz komedii.
Chciałabym o tym pogadać.
A może wolisz...
Nie, ty zacznij.
No dobrze. Nasze popołudniowe spotkanie
było koszmarne.
Wyżył się na krześle.
Ale chyba trzeba się cofnąć dalej,
do zeszłego czwartku, a może nawet tego sprzed dwóch tygodni.
Zauważyłam wyraźną zmianę w jego podejściu do spraw,
nad którymi co tydzień pracujemy.
Porzucił pisanie dziennika.
Odpuścił sobie poranne zdania, ćwiczenia oddechowe.
Mówi, że to wszystko bez sensu.
Wcześniej tak elokwentnie opowiadał o swoich lękach nocnych
i uczuciu drutu kolczastego.
A przez ostatni miesiąc...
Znów zamknął się w sobie.
Tak, Steve.
Martwi mnie to.
Z paczką raczej mu się układa.
- No wiesz, z ekipą drum’n’bass. - Tak mi się wydaje. O nie.
Leje jak z cebra.
Bierze sobie wszystko mocno do serca, ale...
Z Bennym się dogaduje, z Calem też.
Ale jest jakiś osowiały.
Tak, on...
On...
Spytałem, czy jego rodzice nie chcieliby wpaść w weekend
i bardzo się zdenerwował.
Ostatnio bardzo przycichł. Aż do afery Pizda Gate.
Znam wasze podejście „co z oczu, to z serca”
w kwestii marihuany.
Noż kurde, tak daleko bym nie szła.
- Większość pali towarzysko. - Nie wszystko naraz.
Ale Shy woli palić sam.
To fakt, możemy się z Owenem bardziej postarać.
Ale to zawsze było problematyczne.
On tak bardzo pragnie...
Kurewsko mi go szkoda.
On tak bardzo pragnie wydostać się z samego siebie.
Owen, ręka!
Posłuchajcie...
na nikogo nie wskazuję palcem,
ale nigdy wcześniej tak się tu nie czułam.
Poprosiłam cię o rozmowę na temat Shya dwa tygodnie temu
i dwukrotnie w tym tygodniu.
To twój podstawowy obowiązek.
Mieliśmy tu kocioł.
Wiesz, że uwielbiam tu przychodzić i bardzo szanuję waszą pracę,
ale wszystkiego sam nie udźwigniesz. A z kimś takim jak Shy...
Może wyczarujesz nam więcej zasobów?
Nie rzucam oskarżeń, ale Steve...
- każdy ma swoje ograniczenia... - Przerwę, zanim kogoś obrazisz.
I tak już po ptakach.
Nie rozumiem.
Zamykają szkołę.
Chcę tu być, w sensie w Stanton Wood, ale czasem wolałbym mieć cztery lata...
zacząć od nowa i nie zjebać.
Rozegrać to inaczej, ale nie w swojej głowie.
Nie spieprzyć tylu rzeczy i nie czuć, że te porażki to ja.
Że do mnie przylgnęły.
A ty, Steve? Pogadajmy o tobie. Czemu ci tak, kurwa, zależy?
- Shy. - Kim ty jesteś?
Jakimś alkusem czy coś?
To koniec. Żadnych telefonów i odwiedzin.
Nie możesz się odciąć. Jestem twoim synem.
Zamknij się i słuchaj.
To twoja wina, Steve.
To twoja wina.
Parę spraw mnie goni. Zobaczymy się niedługo.
Przykro mi.
W porządku.
- Trzymasz się? - Tak.
Tak, wszystko dobrze.
Na razie.
Spierdalaj!
Wszystko dobrze, Shola?
Tak, w porządku.
Amanda, możesz to podpisać?
Jasne.
- Nie było chryi w trakcie meczu? - Nie.
Chyba ich trochę obcykałam.
Może jestem naiwna,
ale zachowywali się jak należy, a Tarone słowem się nie odezwał.
No dobrze, pójdę na obchód i zapalę.
Dobrze.
Jak mówi poeta: „Musimy palić, póki jest czym wydmuchiwać dym”.
Możesz na chwilę zostać? Mieliśmy pogadać.
- Teraz? - Jeśli ci pasuje.
Jasne.
Chodźmy do mojego gabinetu.
Co za dzień.
Póki nie wybuchła ta wojna o dewolaje,
wszystko szło dobrze, było całkiem spokojnie.
Dobra, po kolei.
Te moje kretyńskie kasety. Wiem, że to głupota,
ale nie mamy czasu na zebrania, więc to dlatego.
Są świetne, Steve.
- Naprawdę? - Tak.
Shola mówi, że kasety jej się podobają.
Dobrze, a grafik... Grafik teraz bardziej ci odpowiada?
Tak, jest dużo lepiej, więc dziękuję.
Wiem...
Wiem, że według Amandy...
nie nadaję się, nie jestem gotowa...
Do czego?
Do nauczania, do pracy tutaj.
Nie, to nie o to chodzi.
To są jej słowa.
Nie, Amanda...
Amanda pod wpływem stresu gada głupoty.
Żadne z nas nie jest...
dostatecznie opłacane, przeszkolone ani dostatecznie dobre.
Żadne z nas, więc nie...
To nie powód, żeby...
rezygnować.
To popieprzone.
Tak, tylko...
naprawdę chcę tu pracować.
Jestem w tym naprawdę dobra.
To prawda.
Ta sytuacja z Tarone’em wydarzyła się w kiepskim momencie.
Gdybym pracowała tu dłużej, inaczej bym to rozegrała.
Posłuchaj, jeśli...
Nie zareagowałem odpowiednio szybko.
Jeśli czułaś się pozbawiona wsparcia lub pozostawiona sama sobie,
to z całego serca cię przepraszam.
Cholera, przez ciebie się rozryczę.
Wszystko gra. Uczymy się na błędach.
Mamy szczęście, że tu jesteś. Mówię szczerze.
Dziękuję.
Chciałabym jeszcze o coś zapytać.
Chyba że nie wiesz...
Co, do chuja?
Grudzień?
Tak.
Ale co to dokładnie oznacza?
- Mamy zacząć szukać pracy czy... - Nie wiem, Shola.
Nie wiem.
Przynajmniej...
poznaliśmy parlamentarzystę.
- Z krwi i kości. - No.
To był prawdziwy zaszczyt.
Prawdziwego posła.
Chciałbyś jeszcze o czymś...
- Nie. - Dobrze.
- No dobra, to... - Spoko.
- Zbieram się. Widzimy się rano? - Tak, do jutra.
- Zostajesz na noc? - Tak, razem z Amandą i Owenem.
- Odpocznij. Do jutra. - Jasne.
Zadzwoń do mamy i ojczyma Shya
i przekaż im szczegółowe informacje
na temat jego zachowania i naszych obaw.
Do tego pełny raport od Jenny i mea culpa ode mnie.
Ustal na nowo dawki leków z rodzinnym.
Zrób porządek z pokojami.
Ogarnij to, Steve.
Popierdalasz w kółko po jebanym rondzie zagłady.
Ty zj...
Zamykają twoją szkołę, Steven.
Ogarnij to, Steven.
Popierdalasz w kółko po jebanym rondzie zagłady.
Zamykają twoją szkołę, Steven.
...Steven.
Ciężko pracujemy?
- Pijesz? - Tak.
Jedna szklanka wina.
Nic wielkiego. Mamy tego sporo.
Świąteczne czerwone. Częstuj się.
- Brałeś coś? - Nie!
Nie. No weź, daj mi...
To tylko trochę wina.
Serio, trochę wina. Ty też sobie nalej.
To nie jest twoja wina.
A jednak.
Nie.
- Jest. - Nie!
Steven, to nie jest twoja wina.
Zamknięcie szkoły to nie twoja wina.
Wypadek samochodowy.
- Śmierć tej dziewczynki. - Błagam.
- Nie, posłuchaj... - Błagam.
- Czemu o tym nie mówisz? - Nie mam na to siły.
- Ktoś zginął i jeśli uśmierzasz... - Nie teraz.
- Twoje zdrowie. - Nie.
- Weź szkla... - Nie.
Chcę, żebyś to powiedział.
Przyznaj, że to nie jest twoja wina.
Chcę, żebyś na mnie spojrzał i to przyznał.
Ty się zadręczasz, człowieku. Ty się, kurwa, zadręczasz.
Nie uśmierzysz tego, nie uwolnisz się od tego,
bo nie stawiasz temu czoła, Steve.
Nawet, kurwa, nie próbujesz!
Steve i ja oczekiwaliśmy czegoś innego.
Dwie klasy w roczniku, 60 uczniów i niemal tyle samo nauczycieli.
To miało być centrum doskonalenia.
Przez cięcia budżetowe został tylko szkielet,
a my kuśtykamy
w trybie permanentnego kryzysu.
No i...
Steve sobie to wyrzuca, choć nie powinien.
Rozumiem go, bo ja też to robię.
I dlatego się dogadujemy.
Oboje związaliśmy się z tym miejscem na dobre i na złe,
a niemal zawsze jest źle.
Jebana...
Odpierdol się ode mnie, Steve!
Nie chcę z nikim gadać. Rzygam już tym gadaniem.
Rzygam Jenny.
Pogadajmy o tobie.
Czemu ci tak, kurwa, zależy?
O nie.
- Amanda! - Co?
- Shy zniknął. - Co?
Zostawił list.
- Co? - Nie obudź chłopców.
- Nie ma go, zniknął! - Co my...
- Musimy go znaleźć. - Spokojnie.
Coś ty narobił? Wziąłeś coś, prawda?
- Co brałeś? - Wypiłem trochę wina.
Okłamałeś mnie, ty słaby, głupi...
Okłamałeś mnie! Masz go znaleźć!
Okłamałeś.
- Dzwonię po policję. - Nie.
Sprawdź strych i piwnicę. Ja się rozejrzę tutaj.
Gdybym mógł cofnąć czas...
tobym...
tobym chodził do babci i po prostu... tam był.
Siedziałbym...
w domu babci.
I słuchał jej... paplania.
Wdychał zapach jej domu.
Jadł rozmiękłe, ohydne markizy.
Może powinienem to wszystko...
załadować do kampera i ruszyć przed siebie.
Lekcja geografii w stylu Thelmy i Louise.
W przepaść na pełnym gazie.
Tata!
- Cześć. - Tatusiu!
Co u was słychać?
Tatuś!
Tata!
Ale nabłociłeś.
- Wiem. - Skąd tyle błota?
Wygląda obrzydliwie.
Fuj.
- Chodźmy. - Mamy dziś muffinki!
- Aleś ty świeży! - Mamy muffinki.
- Cześć. - Długa noc? Pożar? Morderstwo?
- Wszyscy cali? - Tak.
Skąd tyle błota?
To nic takiego.
- Wszyscy cali? - Tak.
- Jeden z tych dni? - Tak.
- Chodźcie, spóźnimy się. - Dalej.
Bądźcie grzeczne, miłe, bystre, genialne we wszystkim, zwłaszcza...
- W bieganiu. - Nie...
W malowaniu.
Nie, zwłaszcza w przyrodzie. I fantazji.
Prześpij cały dzień.
- Potem coś ugotuj. - Dobrze.
Kocham cię.
Chodźmy, dziewczynki. Spóźnimy się, dalej.
- Idziemy. - Pa, tato!
- Nie mamy przyrody. - Szybciutko.
No dobrze. Shola, mówi Steve.
Już to wiesz, więc bla, bla.
Zignoruj to albo przesłuchaj.
Zero presji z mojej strony.
Ash. Dobrze. Pokochasz Asha.
To jeden z tych cwaniaków,
którzy oskubią cię ze wszystkiego.
To cholerny rozrabiaka, ale przy tym inteligentny i zabawny.
Zawsze jest z nim ubaw.
Benny. Benny jest tu poważany.
Czasami bardziej przypomina nauczyciela niż ucznia.
Chcesz go mieć po swojej stronie, bo sprawdza się w sytuacjach kryzysowych.
Jakiś czas temu stracił ojca, z którym się nie pożegnał.
Jego tata siedział.
To po prostu dzieciak w żałobie.
Riley, o rany, ten to dopiero jest.
Riley działa inaczej niż reszta z nas.
To fascynujący, piękny dzieciak, który jest nieustępliwy.
Wiecznie walczy albo ze sobą, albo z innymi.
Ma w sobie ten szalony pęd.
Nie przestaje atakować. Nie wyłącza się.
Jest nieokiełznany.
Chodząca encyklopedia. Dumny Kornwalijczyk. Taki mądry.
Nabeel. Pokochasz Nabeela.
To luzak, bajerant.
Świetnie się uczy, gdy mu się chce.
Jamie. Na Jamiego idzie cały mój etat. Jeśli się biją, to on zaczął.
Wynajdzie każdą twoją słabość. Ale go uwielbiam.
Jest wnikliwy, mądry i zna się na ludziach.
Tak ich prowokuje.
Chciałbym, aby spoważniał, bo naprawdę wiele by osiągnął.
Wspomina o studiach biznesowych.
Zapamiętuje każdy szczegół. Zapytaj o cokolwiek z hip-hopu.
No i Shy.
Jakbym znał go od zawsze.
- Od czego tu zacząć? O rany. - Co jest? O kurwa! Chłopaki!
Jasna cholera!
- Kto to rzuca? - O cholera.
- Co jest? - Pełno szkła!
O cholera! O kurde, to Shy!
Co, do chuja?
Są w nim pokłady smutku,
jakby znał całą ponurą, straszną prawdę o wszechświecie.
I ma rację.
Kiedy Shy mówi ci, czemu coś jest popierdolone,
trudno się z nim spierać.
Ale jest taki bystry i wnikliwy, kiedy chce.
I trawi go... Nie wiem.
Trawi go szlachetny ból,
że się tak wyrażę.
Modlę się, żeby burza w jego głowie zelżała,
żeby trochę się przejaśniło.
Bo kiedy Shy się wścieka,
to jakby w domu wybuchła bomba.
I ma te potworne lęki nocne, które przelewają się na jawę.
Sama zobaczysz.
Ale ja to rozumiem.
Naprawdę. I chciałbym mu powiedzieć:
„Jest cholernie trudno, ale wytrzymaj.
Bo nie zawsze będziesz się tak czuł”.
Oczywiście bym go okłamał.
Wiesz, o co chodzi. Chcę, żeby chłopcy,
żeby moje dzieci, moje córeczki, bez różnicy,
chcę, żeby wiedzieli, że istnieje coś więcej.
Że są rzeczy nieskończone:
muzyka, o jakiej się nie śniło, inne miejsca i pogoda, i miłość.
A może same ruiny, ale kto wie?
Kto wie?
Dzisiejsza tragedia może być jutrzejszą radością.
Poznasz kogoś i...
Wiesz, o co mi chodzi.
Nieważne, gadam od rzeczy.
Ale to wystarczy, prawda?
Jeśli zmagasz się z problemami psychicznymi,
wejdź na www.wannatalkaboutit.com
Napisy: Daria Okoniewska