Adım Karen Kummerer.
Kaçırıldım.
-Kaçırıldım. -Kaçırıldım.
Kaçırıldım.
FBI'ın elindeki kaçırma vakaları genelde iyi sonuçlanmaz.
İstatistiklere bakılırsa kurbanların çoğu belli bir süreden sonra hayatta kalmıyor.
Korkmuştu. Yüzünde dehşet ifadesi vardı.
"Lütfen biri bana yardım etsin" der gibiydi.
Bu tarz vakalarda zaman lehimize işlemiyor.
Onun için korkmuştum.
Korkmuştum.
GELMİŞ GEÇMİŞ EN KÖTÜ PARTNER
2006'da 17 yıllık kocamdan yeni ayrılmıştım.
Tekrar birileriyle çıkıyordum.
Bert Fish Tıp Merkezi'nde finans direktörüydüm.
Kendi evim vardı.
Yeni bir 2006 model GT Mustang almıştım.
Kendimi özgür hissediyordum.
Çok iyi hissediyordum.
Karen benim teyzem.
Küçüklüğümden beri çok yakındık.
Karen özgür ruhlu biridir.
Eğlencelidir, şapşaldır.
Söyleyecek bir şeyi varsa fikrini söylemekten çekinmez.
2006'da onunla yaşıyordum.
18 yaşındaydım.
Karen'la harika vakit geçiriyorduk.
Sanırım boşandıktan sonra yanında olmam ona iyi gelmişti.
O zor günlerde benden güç alıyordu.
Uzun zamandır evliydi ve şimdi bekârdı.
Bekârdı ve flört ediyordu.
OCAK 2006
Bir gece kardeşimle Ocean Deck'e gitmek üzere dışarı çıktık.
Sosyalleşmek için harika bir yerdi.
Scott bana yaklaştı ve dansa davet etti.
Çok kaslıydı. Sarı saçları, mavi gözleri vardı.
Kişisel antrenör olacağını söylemişti.
Bunu ilgi çekici buldum çünkü o zamanlar ben de spor yapıyordum.
Scott'la tanışınca aramızda kıvılcım hissettim.
Ertesi sabah onu arayıp nasıl geçtiğini sordum.
"Harika geçti, ondan gerçekten hoşlandım" dedi.
Onunla ocak ayının sonunda tanıştım ve Sevgililer Günü olağanüstüydü.
Bana çiçek verdi. Bana ağırlık verdi. Aslında bana çok para harcadı.
Daytona Beach'teki bazı kulüplere dans etmeye giderdik.
Birlikte yemeğe giderdik.
Scott'tan hoşlanıyordum.
Karen çok âşık olmuştu.
"Bir adam var, çok yakışıklı" diyordu.
Birlikte iyi görünüyorlardı.
Eğleniyorlardı, gülüyorlardı.
Bu Karen'ın önceki evliliğinde çok aradığı bir şeydi.
Bence yeniden öyle hissetmeye başlayınca çok mutlu olmuştu.
Tarot kartlarına ve kristallere ilgi duyan bir iş arkadaşım vardı.
Connecticut'ta bir falcısı vardı.
Telefon üstünden tarot falı bakıyordu.
Numarasını verdi. "Denemek ister misin?" dedi.
Çok merak ettim.
Ben de denedim.
Kartlarımı okuyordu.
Birdenbire "Biriyle tanışmışsın" dedi.
ŞEYTAN
"Kaçığın teki, bir an önce ondan uzaklaşmalısın" dedi.
"Bir şey bildiği yok" dedim.
"Nereden bilecek ki?"
Aslında doğru söylediğinden haberim yoktu.
Scott'ın sürekli etrafında olduğunu fark ettim.
Yavaş yavaş eşyalarını bırakmaya başlamıştı.
Artık neredeyse hep oradaydı.
Annesi ve babasıyla yaşıyordu.
Evleri bana yakındı.
Ciddi bir ilişki aramıyordum.
Flört etmek istiyordum ama fazlasını istemiyordum.
Sonra bir gün eve geldim
ve Scott birden evime taşınmıştı.
"Evet, buraya taşındım" dedi.
"Bence gitmen gerek" dedim.
"Neredeyse bir aydır postalarım buraya geliyor,
farkında değilsin" dedi.
Çünkü ben işten dönene kadar posta kutumu kontrol ediyordu.
Bu konudan pek memnun değildim
ama o an postalarının oraya gelmesinin
ne kadar önemli olduğunu fark edememiştim.
Scott giderek daha sahiplenici olmaya başladı.
Karen'la bir mağazaya, alışverişe gitmek istediğimde
"Hayır, bunu yapmanıza gerek yok" diyordu.
Yaptığı her şeyi dikkatle inceliyordu.
Karen hoşuna gitmeyen bir şey giydiğinde ona "Üstünü değiştir" diyordu.
"İnsanlar seni ucuz sanacak."
Scott taşındıktan sonra Karen kesinlikle değişti.
Erkek arkadaşımla bir gece yemeğe çıktık.
Buzdolabına bir şey koyuyordum ve o zaman şırıngaları gördüm.
Eski sevgilim bana bakıp "Neden steroid var?" dedi.
"Yasa dışı olduğunu biliyor musun?"
Bunların reçetesi yoktu.
O zaman Karen'ı kenara çektim.
"Bu da ne? Neden buzdolabında bunlar var?" dedim.
Scott'ın onları egzersiz için kullandığını söyledi.
Ben de "Karen, bu iyi değil" dedim.
"Spor yaparken bunlardan kullanmak çok öfke yapar" dedim.
Bu benim için uyarı niteliğindeydi.
Mart 2006'da Scott'la birkaç aydır çıkıyorduk.
Scott "Neden Brenna gidip kendine bir yer bulmuyor" diyordu.
"Arkadaşlarıyla falan yaşayabilecek bir yaşta."
Scott'ın benden hoşlanmadığını hissedebiliyordum.
Karen üzerinde kontrol kurmasının önünde duran bir engeldim.
Scott'la tanışmadan önce Karen'la aramız çok iyiydi
ve sonra birden
orada yaşamaya başlamıştı ve taşınmamı istiyordu.
Bunları diyen Karen değildi.
Scott, Brenna'nın taşınmasını önerdiğinde gerçek aile içi şiddet başlamıştı.
Beni yere bastırırdı, bütün gece bana bağırırdı.
Çok iri bir adamdı, yaklaşık 100 kiloydu.
Telefonumu alırdım,
polisi aramamam için elimdeyken zorla alır ve kırardı.
Ondan kaçamazdım.
Taşındıktan sonra Karen'la genelde işte olduğu zamanlarda konuşabiliyorduk
çünkü gerçekten konuşabildiğimiz tek zaman buydu.
"Neler oluyor? Neler olduğunu anlat" derdim.
"Hayır, anlatamam."
Bu kadar kötü olacağını bilseydim asla oradan gitmezdim.
Karen içine kapandı ve onu pek göremez oldum.
Artık dışarı çıkmak istemiyordu. Hep Scott'laydı.
Scott, Karen'ı kontrol etmek için öz güven eksikliğinden faydalanıyordu.
Boşanma sürecinden çıkmak insanı yıpratıyordu.
Geçmişte ben de aile içi şiddete maruz kalmıştım.
İşaretleri biliyordum.
Herkes bu durumla farklı başa çıkar ama korku onu âdeta felç etmişti.
Scott onu evden ancak mahkeme yoluyla çıkarabileceğimi söylüyordu.
Açıkçası bunun nasıl benim başıma geldiğini sorguluyordum.
Böyle bir ilişkinin içine düştüğüm için utanıyordum
çünkü bağımsız biriydim, iyi para kazanıyordum.
Sonra bu işin benim boyumu aştığını fark ettim.
Can güvenliğimden endişe ediyordum ama artık canıma tak etmişti.
Onu çıkarmak için her şeyi yapacaktım.
Gerekirse dava açacaktım.
TEMMUZ 2006
7 AYLIK İLİŞKİ
Benim için bardağı taşıran nokta tüm gece beni yere bastırıp bağırmasıydı.
Durmadan bağırıyordu.
O sabah beni bıraktıktan sonra giyinip işe gittim.
O sırada cep telefonumdan beni aramaya başladı.
O gün ofise girerken telefonu hoparlöre almıştım.
İş arkadaşlarımdan birine "Bunu duymalısın" dedim.
"Geri dönmezsen seni öldürürüm" diyordu.
O noktada tanıklarım vardı. "Gitmen gerek" dedim.
İşten bir arkadaşım beni eve götürdü.
Köpeğimi, birkaç eşyamı aldım.
Arabanın arkasına yanaştı.
Arkadaşım iri bir kadındı, çıkıp ona "Gitmen gerek" dedi.
Rocky'yle ve birkaç kıyafetle araca bindim.
O taşınana kadar hafta sonunu arkadaşımda geçirdim.
Scott gittikten sonra hâlâ peşimi bırakmıyordu.
Onunla takılmazsam köpeğimi öldüreceğini söylüyordu.
Arabamın hemen arkasına park edip çıkmamı engelliyordu.
Giderek daha da kötüleşti.
Takip etmeye başladı.
Artık tek başıma güvende hissetmiyordum.
Ekim ayının başında
güvenliğim için Brenna'dan tekrar yanıma taşınmasını istedim.
Ekim 2006'da 19 yaşına girdim ve tekrar Karen'la yaşamaya başladım.
Brenna'nın tekrar Karen'ın yanına taşınması hoşuma gitmedi.
Brenna daha çocuktu ve Karen'ı koruyabileceğini düşünüyordu.
Mümkün değil.
Daha çocuksun.
11 KASIM 2006
Bir gün Brenna evdeydi, yeğenlerim de bizdeydi.
Salonda oturuyorlardı.
Scott geldi, ev onunmuş gibi kapıyı açtı.
Yeğenlerime susmalarını söyledi.
Yanlarından geçti.
Yatak odama girdi.
"Brenna, o burada" diye bağırdım.
Karen ona "Gitmen gerek" dedi.
"Evimden git. Seni burada istemiyorum. Bu işin bittiğini söylemiştim."
Karen'ı dinlemiyordu.
Brenna koşarak geldi. "Polisi ara" dedim.
Numarayı tuşluyordu.
Scott dışarı fırladı, arabasına bindi ve gitti.
Karen'dan polisi aramasını istedim ama Karen'ın çok korktuğunu da gördüm.
Bana "Anlamıyorsun, adamın kaçığın teki" dediğini hatırlıyorum.
"Yanlış bir şey yaparsam beni öldürür."
O gün telefonuma 27 sesli mesaj bırakmış.
"Sen neredesin? Neden telefonuna cevap vermiyorsun?"
Hep böyleydi.
13 Kasım Pazartesi günü arabama biniyordum.
İşe gidiyordum.
Dur işaretine geldim, yan tarafa baktım.
Sonra birden ön yolcu kapısı açıldı.
Bir çalılıkta onu bekliyormuş çünkü işe her gün aynı yoldan gidiyor.
Scott çalıların arasından atladı, araba anahtarıyla arabanın kilidini açtı,
arabaya bindi, elinde bıçak vardı ve ona sürmesini söyledi.
Deli gibi bağırıyordu.
"Seni burada keseceğim" dedi.
"Saklanamazsın.
Sosyal güvenlik numaranı biliyorum ve seni görmem gerek."
Scott ilk kez bana bıçak ya da silah doğrultmuştu.
Daha önce Scott öfkelendiğinde
ya da şiddet eğilimi gösterdiğinde
sakin ve uysal kalırsam yatışacağını düşünüyordum.
Sonunda "Tamam, yine görüşürüz" diyerek onu sakinleştirebildim.
"Söz veriyorum akşam görüşürüz."
Sokağımda cipini park ettiği yere onu bırakmama izin verdi.
Bir arkadaşıma söyledim.
"Daytona Beach Karakolu'nda seninle buluşalım" dedi.
Acil uzaklaştırma emri için başvuruda bulunduk.
"İncelendikten sonra bu akşam tebliğ edilecek" dediler.
Bu arada Lisa beni eve getirdi.
Arabamı işte bıraktım.
Geçici uzaklaştırma kararı tebliğ edilirse Scott evde olduğumu bilsin istemedim.
Brenna'yla geceyi karanlıkta geçirdik.
Orada olduğumuzu kimse bilmesin istedik.
Gelip bizi öldürmesinden korktuk.
Dehşet içinde olduğunu hatırlıyorum.
"Arabanın anahtarını nasıl aldı?" diyordu.
Çünkü arabaya binmesinin tek yolu buydu.
"Bu adam düşündüğümüzden çok daha fazlasını yapabilir" diyordu.
Telefon numaramı hemen değiştirdim.
Ertesi gün arabamın anahtarını da değiştirdim.
Bagaj kilidini değiştirmedim.
Oradaki ustayla bunun gerekli olduğunu düşünmedik.
27 KASIM 2006
KORUMA TALEBİNDEN 2 HAFTA SONRA
Pazartesi sabahı işe gittim.
Yolun 50 metre aşağısındaydım, bagaj lambası yandı.
Herhâlde alışverişte açık bırakmışım.
İyice kapatmamışım.
Arabadan indim.
Kapatmaya gittim.
Ve…
Scott bagajdan atladı, siyah giyinmişti.
Beni yakaladı, bıçağı boğazıma dayadı. Çığlık attım.
"Bir daha yap, seni keserim" dedi.
Beni yolcu koltuğuna itti.
Arabayı sürüp gitti.
Beni cipini park ettiği yere getirdi.
"Uslu duracaksan önde oturabilirsin" dedi.
Cipine bindik ve gitmeye başladı.
Bana "Uzaklaştırma kararı alarak beni mecbur bıraktın, suç senin" dedi.
Orta konsolda eldiven vardı. "Bunlar ne için?" dedim.
"Elime kan bulaşmaması için" dedi.
"Beni nereye götürüyorsun?" dedim.
"Sadece sürüyorum" dedi.
"İş yerine hasta olduğunu söyle" dedi.
Arayıp hasta olduğumu söyledim.
Sanırım şoktaydım.
Onu bir şey için aramam gerekti.
Cevap vermedi.
Tekrar aradım.
Cevap yok. "Tamam" dedim.
Biraz kaygılanmaya başladım.
Çünkü Karen'la bir anlaşma yapmıştık.
Biri diğerini arayınca en kısa zamanda geri dönmeye çalışıyorduk.
Brenna beni aradığında "Buna cevap vermem gerek" dedim.
"İntihar ettiğimi, beni vazgeçirmeye çalıştığını söyle" dedi.
Brenna'yla konuştum, Scott'la olduğumu ve intiharla tehdit ettiğini söyledim.
Telefonda bana "Polisi arama" dedi.
Ama onun yanında olduğunu anlamıştım.
Orada olduğunu sesinden anlıyordum.
Ona dedim ki…
"Polisi aramamı istiyorsan bir kez daha polisi aramamamı söyle" dedim.
"Brenna, polisi arama" dedi.
O zaman polisi aradım.
Onlara gidip "Sanırım Karen teyzem kaçırıldı" dedim.
Adam kaçırma vakasından daha öncelikli hiçbir şey yoktur.
Herkesin görev başında olması gerekir.
Bu olay bir cinayete dönüşmeden önce elimizden geleni yapıp mağduru bulmalıyız.
Daytona Beach Polis Karakolu'nun Adli Soruşturma Birimi'nde dedektiftim.
Tetikte olmaları için anons geçtik.
Scott'ın ve Karen'ın eşkâlini verdik. Aracı tarif ettik.
Yakalama kararı olduğunu bildirdik.
Bulunduğu takdirde yakalanmasını, Karen'ın kurban olduğunu belirttik.
KAYIP KAREN KUMMERER
Şimdi bir iz bulmaya çalışıyorduk.
Hangi yöne? Nereye gidiyorlar?
Karen ve Scott'ın kredi ve banka kartlarını takibe aldık.
Kartlarla bir işlem yapılması hâlinde bize nerede olduğu bildirilecekti.
Beklemedeydik. Bir hareket bekliyorduk.
Bugün burada şunu da göz önünde bulundurmamız gerek.
2006'da sahip olduğumuz teknoloji bugünün teknolojisi gibi değildi.
Bugünün dünyasında her hareketi biliyorsun.
Videolar, kameralar var. Kırmızı ışık kameraları var.
Her yaya geçidinde kamera var.
2006'da durum böyle değildi.
Tabii ki korkmuştum.
O noktada nerede olduğunu bilmiyordum. Karen hayatta mı diye merak ediyordum.
Scott beni aldığında sanırım bir planı yoktu.
İstediği yere götürebileceğini, kimsenin bir şey yapmayacağını sanıyordu.
İlk geceyi St. Augustine'deki Sunrise Inn'de geçirdik.
Arabada beklemek zorunda kaldım.
Cep telefonum yoktu. Anahtarları da yanına almıştı.
Otele giriş yaparken sürekli arabayı gözetliyordu.
Annesini aradı ve birlikte tatile çıktığımızı söyledi.
Odaya girdiğimizde…
…bana uyku ilacı verdi.
İlişkiye girmek zorunda kaldım.
Rıza göstererek ve boyun eğerek hayatta kalabileceğimi biliyordum.
Bağırsam, çığlık atsam elinde bıçağı vardı.
Biri hızlıca müdahale etmezse ölürdüm.
Mümkün gördüğüm tek şekilde hayatta kalmaya çalışıyordum.
KAÇIRILMANIN BİRİNCİ GÜNÜ
KAÇIRILMANIN İKİNCİ GÜNÜ 28 KASIM 2006
Ertesi gün Scott'ın hiç parası kalmadı,
vadesiz hesabımdan para çekmem için bir bankaya uğramak istedi.
Wachovia Bankası'nda durduk. Bana 500 dolar çektirdi.
Cebinde bir bıçakla yanımda duruyordu. Başka seçeneğim yok diye düşündüm.
"Beni kaçırdı" desem bile başıma ne gelecekti?
Boğazımı orada kesecekti.
Bankalarda güvenlik var.
Bunu fark ettim ama biri müdahale edene kadar
ölmüş olurdum.
Karen'ın St. Augustine'deki bir bankadan 500 dolar çektiğine dair bildirim aldık.
Banka hesabındaki hareketi görür görmez kuzeye doğru gittiklerini anladık.
Emniyet güçleri bankaya gitti
ve Scott ile Karen'ın orada birlikte olduğunu öğrendi.
Kayıtları incelediğimizde çok korktuğunu gördük.
Scott'ın şiddet geçmişi vardı, uyuşturucu kullandığını öğrenmiştik,
artık parası da vardı.
O an endişelendik. Tamam, ne tarafa gitti?
Geçmişini inceledik, evraklarına baktık.
Kimi tanıdığına, kime ulaşabileceğimize, bize kimin bilgi verebileceğine baktık.
Kardeşim Daytona Beach'te polis memuruydu.
Bir gün hiç beklemediğim bir anda beni arayarak
"Buna inanamayacaksın" dedi.
"Scott Freeman bir kadını kaçırmış."
KASIM 2006
HAZİRAN 1991
1990'ların başında
bir arkadaşım içinde bar da olan popüler bir bovling salonunda çalışıyordu.
Orada Scott Freeman'la tanıştım.
İlk izlenimim yakışıklı olduğuydu.
İtfaiyeci olduğunu söyledi.
Potansiyeli olduğunu düşündüm.
Scott bana aşırı sevgi gösteriyordu.
Tabii 22 yaşında genç bir kızdım.
O benden altı yaş büyüktü.
Scott bana büyük ilgi gösterdi, bana deli oluyordu.
Scott çok çekiciydi ve görüşmeye başladık.
Scott'la ilk tanıştığımda Ocala'da itfaiyeciydi.
Ama bu uzun sürmedi.
Biz çıkmaya başladıktan kısa bir süre sonra
Scott bana itfaiyeden kovulduğunu söyledi.
Scott hâlâ evde annesi ve babasıyla yaşıyordu.
Sonra anladım ki
her şeyin parasını Scott'ın annesi karşılıyordu
çünkü Scott'ın uzun süredir işi yoktu.
Scott duygusal olarak üzerimde ciddi bir kontrol kurmuştu.
Bazı şeyleri giymem hoşuna giderdi, bazı şeyleri giymemden hoşlanmazdı.
Çok kontrolcü ve manipülatifti.
Babam ölmüştü ve babamdan bir şeyler duymayı umarak
bir medyuma gitmiştim.
Kadının tarot kartları vardı.
Çevirdiği ilk kart şeytan kartıydı.
Bana "Etrafında çok sorunlu biri olduğunu görüyorum" dedi.
Uyuşturucu kullandığını ve geleceğinde hapis olduğunu görüyordu.
Scott'ın krizleri oluyordu.
Hiçbir açıklama yapmadan günlerce ortadan kayboluyordu.
Scott'ın kokain bağımlısı olduğunu o aşamada biliyordum.
Bu yüzden günlerce ortadan kaybolup durmadan kullanıyordu.
İlişkinin ikinci yılında
Kuzey Carolina'dan bir arkadaşı ve onun kız arkadaşı ziyarete geldi.
Dördümüz gece dışarı çıktık, kulübe gittik,
içtik, eğlendik.
Akşam eve döndüğümüzde pizza söylemekten bahsediyorduk.
Scott birden çıldırdı.
Boynumdan tutup beni duvara yapıştırdı.
Çok korktum. "Buna ne oldu?" diye düşündüm.
Polis geldi ve o anda
suç duyurusunda bulunmak istemediğimi söyledim.
Tabii gençliğimin de etkisiyle
"İstemeden oldu, çok fazla içti" diyerek bahane uydurdum.
İçimden ise "Hayır, buradan çık, bu hiç iyi değil" diyordum.
Ama 20 yaşındaki kalbim "Ama onu seviyorum" diyordu.
19 OCAK 2000
9 YILLIK İLİŞKİ
İşten eve gelmiştim ve Scott sarhoştu.
Onunla çıkıp bara gitmemi istiyordu.
"Hayır, sarhoşsun" dedim.
Dengesiz davranıyordu. Öfkeyle doluydu.
Ne olup bittiğinden, ne yaptığından şüphelenmeye başladım.
Dolabını açtım ve spor çantalarına falan bakıyordum.
Çek defterleri koyulan türden bir kutu buldum.
Elime aldım, tıkırdadı.
Açtım ve şırıngalar vardı.
"Eyvah" dedim.
Steroid kullanıyordu.
Bu da çılgınca ve dengesizce davranmasına yol açıyordu.
Ona dolapta ne bulduğumu söyledim.
İşte o zaman çok sinirlendi.
Scott yüzüme vurdu, tüm eşyalarımı almaya çalıştı,
ellerini boğazıma koydu, beni duvara yasladı
ve beni boğmaya çalıştı.
Çok korktum.
Polis geldi ve her şeyin yolunda olup olmadığını sordular.
O sırada Scott koridordan geldi.
OLAY RAPORU
"Burada ne arıyorsunuz? Siktirin gidin, her şey yolunda" dedi.
Aşırı derecede saldırgandı.
Tutuklanmamak için direndi
ve biber gazı sıkılarak kelepçelendi.
Bu bardağı taşıran son damlaydı.
Böyle bir durumun içinde kalamayacağımı biliyordum.
19 OCAK 2000
28 KASIM 2006
Kardeşim, Scott'ın haberini alır almaz
beni aradı, panikle "Buna inanamayacaksın" dedi.
"Scott bir kadını kaçırmış."
"Vay be, bu ben olabilirdim" diye düşündüm.
"Kaçıyor, kuzeye gidiyorlar" dedi.
"Nereye gidiyor olabilir, bir fikrin var mı?"
"Evet" dedim.
Kardeşim, Dedektif Hawkins'le görüşüp görüşmeyeceğimi sordu.
Ben de kabul ettim.
Scott'la gittiğimiz ve Karen'ı götürebileceğini düşündüğüm yerleri
Janet Hawkins'le paylaştım.
Scott'ın Kuzey Carolina'da yaşayan yakın bir arkadaşı vardı.
"Muhtemelen oraya gidiyordur" diye düşündüm.
Sonra televizyonda ve gazetelerde yer almaya başladı.
Onun için korkmuştum.
Korktum. Onun için korkmuştum.
St. Augustine'den ayrılmıştık ve kuzeye doğru gidiyorduk.
Kuzey Carolina'daki Days Inn'de kaldık.
St. Augustine'dekinin aynısı olmuştu.
Bana hap verdi.
Bıçağı yanında tuttu.
KAÇIRILMANIN İKİNCİ GÜNÜ
KAÇIRILMANIN ÜÇÜNCÜ GÜNÜ 29 KASIM 2006
Ertesi sabah kalktığımda gitmeye hazırlanıyorduk.
Aşağı baktım ve bir not defteri gördüm.
Alıp cebime koydum.
Niye yaptığımı bilmiyorum.
Bilmiyorum. Niye yaptığımı bilmiyorum. Bugün de bilmiyorum.
Charlotte'tan Bryson City'ye gittik. Yemek için durduk.
Bryson City'deki Bar-B-Que Wagon'da 11 yıl baş şef olarak çalıştım.
Bar-B-Que Wagon'da sıradan bir gündü.
Öğle yemeği yoğunluğundan sonra baş şef olarak kısa bir aram vardı.
Arka kapıdan dışarı çıktım.
Park yerinin orada kısa bir sigara molası verdim.
Sonra bir aracın yanaştığını gördüm.
Koyu siyah bir cipti.
Yolcu tarafındaki kapıdan bir kadın indi
ve orada öylece durdu.
Ona dostça gülümsedim.
O ise bana dostça gülümsemedi.
"Bu kadının neyi var?" diye düşündüm.
Nasıl desem bilmiyorum, boş bakıyordu.
Bir adam çıktı ve onu kolundan tuttu.
Ön kapıdan içeri girdiler.
Ben de her zamanki gibi işime geri döndüm.
Tuvaleti kullanmak için girdim.
Çantama baktım ve kalemi aldım.
Bir not yazdım ve şöyle dedim,
"Adım Karen Kummerer. Kaçırıldım.
Lütfen Daytona Beach polisini arayın.
"Bu bir şaka değil, lütfen sessiz olun."
Biz orada yemek yerken kimsenin bir şey söylememesini umuyordum.
Öğrenirse beni öldürmesinden korktum.
Et lokantasından ayrıldık, benzin istasyonunda durduk.
Tuvaleti kullanmak için içeri girdim.
O an dehşet içindeydim.
Çünkü ben oradayken tuvaletin kapısında bekliyordu.
Kimsenin girip çıkmadığından emin oluyordu.
Ama bir not daha bıraktım.
Bilmiyorum, 20 dakika falan olmuş olmalı.
Tuvalete gitmem gerekti.
Sifonu çekmek için döndüğümde gözüme bir şey çarptı.
Orada olmaması gerekiyordu. Ben de temizleyecektim.
O kâğıda dokunduğum anda
tüylerim diken diken oldu.
Okumaya başladım
ve o notu kimin yazdığını tam olarak biliyordum.
Hemen tuvaletten çıktım.
Olabildiğince hızlı bir şekilde telefona koştum.
911'i aradım.
Hâlâ orada olup olmadıklarını sordular.
Ama polise gittiklerini söyledim.
Otoparka geldikleri anı tekrar düşününce
aslında kabalık yapmadığını fark ettim.
Korkmuştu.
Dehşet içindeydi. Yüzünde dehşet ifadesi vardı.
"Lütfen biri bana yardım etsin" der gibiydi.
Kuzey Carolina'daki bir restoranda Karen tarafından
bir not bırakıldığı haberini aldık.
O noktada sevindik çünkü Karen hâlâ hayattaydı.
Bize not bırakacak kadar da aklı başındaydı.
"İşte buradayım, işte ipucu."
KAÇIRILDIM
İlk notu aldığımızda rahatladım.
Hâlâ hayattaydı, hâlâ bir umut vardı.
Kuzey Carolina'da not bulununca birkaç eyaleti geçtiklerini anladık.
Bu artık yetki alanımızın dışındaydı. FBI'ı devreye sokmamız gerekiyordu.
FBI'ın elindeki kaçırma vakaları genelde iyi sonuçlanmaz.
İstatistiklere bakılırsa kurbanların çoğu belli bir süreden sonra hayatta kalmıyor.
Karen'ın geriye not bırakma kararı
bence çok zekiceydi.
Bence bunu herkes düşünemezdi
çünkü insanı zarar görme korkusu sardığı için
kimse canını riske atacak bir şeyi yapmaz.
Bir noktada bir şey yapması gerektiğini fark etmiş.
"Beni asla bulamayacaklar."
Bence Scott Freeman çok tehlikeli bir insandı.
Tam bir saatli bombaydı.
Kaldığımız otellere kimlik sunmak gerekmiyordu
ve sadece nakit alıyorlardı.
Tabii ki o noktada kimlik göstermek istemiyordu.
Yaşananlar sırasında Scott'a defalarca
"Beni burada bırak, beni yolun kenarında bırak" dedim.
"Bırak beni." Bunu yapmayı reddetti.
KAÇIRILMANIN ÜÇÜNCÜ GÜNÜ
KAÇIRILMANIN BEŞİNCİ GÜNÜ 1 ARALIK 2006
Cuma günü Pigeon Forge'dan ayrıldık.
Trenton, Georgia'ya gittik. Benzin istasyonunda bir not daha bıraktım.
Öncekiyle aynı notu.
"Adım Karen Kummerer. Kaçırıldım.
Lütfen Daytona Beach polisini arayın. Bu bir şaka değil."
Ondan sonra 160 kilometre devam edip Snead, Alabama'ya vardık.
Benzin istasyonunda bir not daha bıraktım.
Wachovia Bankası'nın karşısında bir otelde kaldık,
bu noktada paramız azalmaya başlamıştı.
"Neden gidip bankadan para çekmiyoruz? dedim.
Buna çok sinirlendi.
Bıçağı aldı. Sertçe vurdu.
"Bunun hep yanımda olduğunu sakın unutma" dedi.
Notların bulunması hâlâ hayatta olduğuna işaret ediyordu
ama biraz sinir bozucuydu
çünkü sürekli bir adım geriden geliyorduk.
Zaman lehimize işlemiyordu.
Vakit geçtikçe
Karen'ı zamanında bulamamaktan, hayatını kurtaramamaktan endişeleniyorduk.
BOŞ
O sırada notları gördüklerini bilmiyordum.
Otel odasındayken televizyonda haberlerin açılmaması için uğraşıyordum
çünkü haberlere çıkmaktan ve yapacaklarından korkuyordum.
KAÇIRILMANIN BEŞİNCİ GÜNÜ
KAÇIRILMANIN SEKİZİNCİ GÜNÜ 4 ARALIK 2006
Pazartesi New Albany, Mississippi'den, Greenville, Mississippi'ye doğru gittik.
Nakit çok azalmıştı.
Bir benzin istasyonunda durduk, tam gideceğimiz sırada
"Telefon etmem lazım" dedi.
Arabanın arkasına gitti, bağırdığını duyabiliyordum.
Ne dediğini duyamıyordum.
Kiminle konuştuğundan emin değildim.
Gerçekten çok kızgındı.
SCOTT FREEMAN'IN ANNE EVİ
Emniyet güçleri Scott'ın ailesinin telefonunu dinliyordu.
Scott'ın annesini arayıp para istediği görüşmeyi
yakalamayı başardılar.
Tatlım. Elimde sadece 150 dolar var.
O formu mu doldurayım?
Bankaya git ve parayı yatır. Yapmadığına inanamıyorum.
-Şey… -150 hiçbir işe yaramaz.
Mecburen para bulmak için birine zarar vereceğim.
Tamam, çok minnettarım.
Scott annesiyle konuşurken sadece öfkeli değildi.
Nefret doluydu. Berbattı.
Bu kadar olduğuna inanamıyorum. Bulsan iyi edersin.
Bir şekilde parayı bulmam gerek. Tamam.
-İyi edersin. -Mecburen gidip…
Neden işleri kötüleştiriyorsun Scott? Sen…
Başka seçeneğim yok. Sus. Yap şunu.
-Seçeneğin var tatlım. -Hoşça kal.
Sakin ol Scott. Sakin olmalısın.
Hoşça kal. Yap şunu.
Seni seviyorum.
Arama sırasında hatta yeterince kaldı.
Böylece FBI çağrıyı nereden yaptığını tespit edebildi.
Greenville, Mississippi'deydi.
Bankaya yatırılması gerekti.
Bankamatiğe gittik.
150 doları aldık.
Parayı çekmeye çalıştı. Emniyet güçleri onu izliyordu.
Hemen FBI'ı ve yerel kolluk kuvvetlerini
bankamatiğin bulunduğu yere yönlendirdiler.
Bankamatikten ayrıldık.
Bir mahalleden uyuşturucu aldık.
Sonra otoyola çıktık.
Öğle yemeği için eve gitmiştim, bunu bazen yapıyordum.
Mutfak masasında oturmuş sandviç yiyordum, telefonum çaldı.
Arayan amirimdi.
Ne yapıyorsam bırakmamı,
hemen yola çıkıp
Mississippi'deki Leland isimli küçük bir kasabaya gitmemi istedi.
Mississippi Otoyol Polisi ile, Vaşington Bölgesi Şerifi'yle
Cleveland Polisi ile telefonda görüştüm.
61 numaralı otoyola çıktıktan beş dakika sonra
aracın tarifini biliyordum.
Karen'ın neye benzediğini iyi biliyordum.
Scott Freeman'ın neye benzediğini iyi biliyordum.
Tam olarak iki dakika sonra
tanımlamaya uyan bir araç gördüm
ve yavaşça yaklaştım.
Araçtaki kişinin Karen olduğu açıktı.
Yüzündeki ifadeyi asla unutmayacağım. Korkuyu görebiliyordum.
Bana doğru bakmadı. Kıpırdamadan önüne bakıyordu.
Hiç konuşmuyorlardı.
Bay Freeman da kıpırdamadan önüne bakıyordu.
O sırada amirim Otoyol Devriyesi'yle temas kurmuştu
ve bölgede birkaç birim vardı.
Otoyoldaydık ve bir anda "Bizi takip ediyorlar" dedi.
"Neden bahsediyorsun?" dedim.
Başımı kaldırdım, bir sürü polis takipteydi.
Işıklar yanıyordu. Bağırmaya başladı.
"Bana bir dakika ver" dedi.
Çok hızlı gidiyorduk. Ben çığlık atıyordum.
Sonra otoyoldan çıktı.
Bay Freeman otoyol polisini görür görmez onları tanıdıklarını anladı.
Bıçağı olduğunu biliyordu, her an onu alıp onu öldürebileceğine inanıyordu.
Kurtulmaya çok yakındı
ama tüm yolculuk boyunca en tehlikede olduğu andı.
Sonra birden bizi sıkıştırdılar.
25 polis memuru arabalarından inip silah doğrulttu.
"Tanrım, öleceğim" dedim.
Sonra onu arabadan çıkarıp yere fırlattılar.
Sonra çok iyi bir polis geldi ve beni tuttu.
Ona sordum.
"Silahın var mı?" dedim. "Evet" dedi. "Beni bırakma" dedim.
Beni ambulansa götürdü.
Tansiyonumu ölçtüler. 250'ye 150 çıktı.
Hastaneye gitmek istemedim.
"Gitmeyeceğim. Silahı var. Onunla kalıyorum."
Sonra beni sakinleştirdi.
Beni FBI ajanı Anne LaHaye'in aracına götürdü.
Bindirdi. "Burada güvendesin" dedi.
Böyle bitti.
Bir telefon aldım.
FBI arayıp "Karen'ı bulduk" dedi.
"O bizimle, Scott da gözaltında."
Ben de "Şükürler olsun" dedim. İnanılmaz bir histi.
Onu yakaladıklarında herkes çok sevindi.
Büyük bir rahatlamaydı.
Çok duygusal bir andı.
Gözyaşları döküldü.
Gözaltına alındıktan sonra polis Scott'ın cipini aradı.
Sürücü kapısının yan cebinde açık hâlde sustalı bir bıçak buldular.
İp buldular. Battaniye buldular.
Kokain içmek için kullanılan bir kutu buldular.
Bu da kolluk kuvvetlerine Scott'ın bu olayı
tek başına planladığını gösteriyordu.
Scott tutuklandıktan sonra amirlerim
Karen'ın yaşadığı travmanın büyüklüğü nedeniyle
onu uçağa bindirmemeye karar verdiler.
Onun yerine ben ve Jakari onu alıp götürmeye gittik.
Karen yorgun ve bitkin görünüyordu.
Onu rahat ettirdik ve Daytona'ya arabayla götürdük.
Karen'ı ilk gördüğüm an ona kocaman sarıldım.
Onu bırakmak istemedim.
Kesinlikle duygusal bir andı.
SCOTT FREEMAN ISRARLI TAKİPLE, SİLAHLA ADAM KAÇIRMAYLA,
TEDBİR KARARININ VE DENETİMLİ SERBESTLİĞİN İHLALİYLE SUÇLANDI.
FREEMAN 2007'DE TÜM SUÇLAMALARDAN SUÇLU BULUNDU
VE ÖMÜR BOYU HAPİS CEZASINA ÇARPTIRILDI.
2025'TE CEZAEVİNDE HAYATINI KAYBETTİ.
Karen travma geçirmişti.
Her şey onu korkutuyordu.
En ufak sesten korkuyordu.
Onun yanında yüksek sesle konuşamıyordun.
Etrafında hep biri olsun istiyordu.
Karen çok şey yaşadı.
Niye karşılık vermedi? Yapamadı. Donup kalmıştı. Korkunun eseriydi.
İnsanlar bunun farkında değildi.
Karen'ın yaşadıklarını düşündüğümde gücüne hayran kalıyorum.
Scott'la çıkarken o sırada sergilediği bazı davranışların
aile içi şiddet işareti olduğunu fark edememiştim.
O zamanlar bu kadar yaygın
ve şimdiki kadar açıkça konuşulan bir şey değildi.
O zamandan beri çok kafa yordum.
Düşündüğüm zaman bunun en başından beri şiddete dönüşeceği çok açıkmış.
Ben uyarı işaretlerini görmemişim bile.
Artık çok iyiyim.
Çok şanslıyım. Hayata çok farklı yaklaşıyorum.
Hayatta olduğum için çok şanslı hissediyorum.
Herkese "Hayat çok kısa" diyorum.
Alt yazı çevirmeni: Şebnem Öztürk