ฉันชื่อแคเรน คัมเมอเรอร์
ฉันถูกลักพาตัวมา
- ฉันถูกลักพาตัว - และฉันถูกลักพาตัวมา
ฉันถูกลักพาตัวมา
คดีลักพาตัวที่เอฟบีไอทำมักจะจบไม่สวย
สถิติจะแสดงให้เห็น
ว่าเหยื่อส่วนใหญ่ไม่รอดชีวิต หลังจากเวลาผ่านไประยะหนึ่ง
เธอกลัว สีหน้าเธอหวาดกลัวมาก
ใครก็ได้ช่วยฉันที
ในคดีแบบนี้ เวลาไม่เป็นมิตรกับเรา
ฉันกลัวแทนเธอ
(แฟนเก่ายอดแย่)
เมื่อปี 2006 ฉันเพิ่งแยกทางกับสามี ที่แต่งงานกันมา 17 ปี
และฉันก็เริ่มออกเดตอีกรอบ
ฉันเป็นผู้อำนวยการฝ่ายการเงิน ของศูนย์การแพทย์เบิร์ต ฟิช
ฉันมีบ้านของตัวเอง
ฉันเพิ่งซื้อรถมัสแตงจีที ปี 2006 ใหม่เอี่ยมมาคันหนึ่ง
ฉันรู้สึกเป็นอิสระมาก
และฉันก็รู้สึกดีมากๆ
(แคเรน เดย์โทนาบีช ฟลอริดา)
แคเรนเป็นป้าทางฝ่ายแม่ฉัน
เราสนิทกันมากตั้งแต่ฉันยังเล็ก
แคเรนเป็นคนรักอิสระมากๆ
สนุกสนาน บ๊องๆ
เธอจะพูดอะไรตามใจคิดเวลามีเรื่องอยากพูด
ฉันพักอยู่กับเธอในปี 2006
ตอนนั้นฉันอายุ 18
แคเรนกับฉันสนุกกันมากค่ะ
ฉันว่าการที่มีฉันอยู่ใกล้ๆ หลังจากเธอหย่าน่ะช่วยให้อะไรๆ ดีขึ้น
เหมือนมีที่พักใจในวันที่ยากลำบากแบบนั้น
เธอใช้ชีวิตแต่งงานมานานมาก และตอนนี้เธอก็กลับมาโสด
โสดแล้วก็ออกเดต
(มกราคม 2006)
คืนหนึ่ง ฉันกับน้องสาวออกไปโอเชียนเด็ค
มันเป็นที่ที่เหมาะกับการพบปะผู้คน
สก็อตต์เข้ามาหาฉันและขอฉันเต้นรำ
เขาล่ำมาก ผมบลอนด์ ตาฟ้า
เขาบอกฉันว่าเขาเริ่มเป็นเทรนเนอร์ส่วนตัว
และฉันก็เห็นว่ามันน่าสนใจมาก เพราะตอนนั้นฉันเองก็ชอบออกกำลังกาย
ตอนฉันเจอสก็อตต์ ฉันรู้สึกว่าเราปิ๊งกันนิดหน่อย
ฉันโทรหาเธอตอนเช้าเพื่อดูว่า "เป็นยังไงบ้าง" อะไรแบบนั้น
เธอบอกว่า "อ๋อ มันยอดเลย ฉันชอบเขาจริงๆ"
ฉันเจอเขาตอนปลายเดือนมกรา และวันวาเลนไทน์ก็เปิดหูเปิดตาฉันจริงๆ
เขาให้ดอกไม้ฉัน เขาให้ดัมเบลฉัน ที่จริงเขาจ่ายเงินไปกับฉันเยอะมาก
เราเคยไปเต้นรำด้วยกัน ที่คลับบางแห่งในเดย์โทนาบีช
เราจะออกไปกินมื้อค่ำด้วยกัน
ฉันชอบสก็อตต์จริงๆ
แคเรนตกหลุมรักแบบโงหัวไม่ขึ้น
เธอแบบ "อ๋อ มีผู้ชายคนนี้อยู่ เขาหล่อมาก"
พวกเขาดูเหมาะสมกันดี
พวกเขาสนุกกัน หัวเราะกัน
และฉันก็คิดว่านั่นคือสิ่งที่ขาดหายไปนานมาก จากชีวิตแต่งงานก่อนนั้นของแคเรน
ฉันว่าเธอเลยมีความสุขมาก
ตอนที่เธอเริ่มมีความรู้สึกนั้นอีกครั้ง
ฉันทำงานกับผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ชอบเรื่องไพ่ทาโรต์ หินคริสตัล
เธอมีหมอดูไพ่ทาโรต์ในคอนเนตทิคัต
ที่เราให้ทำนายไพ่ทางโทรศัพท์ได้
เธอให้เบอร์ฉันมา บอกว่า "แคเรน อยากลองมั้ย"
ฉันอยากรู้อยากเห็นมาก
ฉันเลยทำตามนั้น
เธออ่านไพ่ฉัน
แล้วจู่ๆ เธอก็พูดว่า "คุณได้เจอคนคนนี้"
(ปีศาจ)
"เขาบ้าคลั่ง และคุณก็ต้อง หนีไปให้พ้นจุดนั้นให้เร็วที่สุดเท่าที่เร็วได้"
ฉันแบบ "แหม เธอไม่รู้อะไรหรอก"
"ให้ตายสิ เธอจะรู้ได้ยังไง"
ฉันไม่รู้เลยว่าที่จริงแล้วเธอพูดจริงมากๆ
ฉันสังเกตเห็นว่าสก็อตต์ เริ่มมาป้วนเปี้ยนอยู่ตลอดเวลา
แบบว่าเขาเริ่มทิ้งของไว้ที่นั่น
และพอฉันรู้ตัวอีกที เขาก็อยู่ที่นั่นตลอด
ที่จริงเขาอาศัยอยู่กับพ่อแม่เขา
อยู่ถัดไปไม่ไกลบนถนนสายเดียวกับฉัน
ฉันไม่ได้มองหาความสัมพันธ์แบบผูกมัดอยู่จริงๆ
อาจจะคบกันแบบออกเดต แต่ไม่มีอะไรเกินนั้น
แล้ววันหนึ่งฉันก็กลับมาบ้าน
แล้วจู่ๆ สก็อตต์ก็ย้ายเข้ามาอยู่บ้านฉันแล้ว
แล้วเขาก็ว่า "ใช่ ผมย้ายเข้ามาแล้ว"
และพอฉันบอกว่า "เอ้อ คุณอาจต้องออกไป"
นั่นคือตอนที่เขาพูดว่า "ผมรับจดหมายที่นี่มาเกือบเดือนแล้ว
โดยที่คุณไม่รู้ตัว"
เพราะเขาจะมาดูตู้จดหมายฉัน หาจดหมายของเขา
ก่อนฉันกลับจากทำงาน
ฉันไม่พอใจเรื่องนั้นนัก
แต่ฉันไม่ได้คิดจริงๆ ว่ามันสำคัญแค่ไหน
ที่เขารับจดหมายที่นั่นกับอะไรๆ ในตอนนั้น
สก็อตต์เริ่มทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของมากขึ้น
แบบว่าถ้าฉันอยากไปร้านขายของกับแคเรน หรือไปช็อปปิ้งด้วยกัน
มันก็จะแบบ "ไม่ พวกคุณไม่ต้องทำงั้นหรอก"
เขาจ้องจับผิดทุกอย่างที่เธอทำ
ถ้าแคเรนออกมาโดยใส่ชุดที่เขาไม่ชอบ
เขาก็จะบอกเธอว่า "คุณต้องไปเปลี่ยนชุด"
"คนเขาจะคิดว่าคุณมันไร้คลาส"
แคเรนเปลี่ยนไปแน่นอนค่ะ หลังจากสก็อตต์ย้ายเข้ามา
คืนหนึ่งฉันกับแฟนน่ะ เราไปกินมื้อค่ำที่นั่น
แล้วฉันก็เอาของใส่ตู้เย็น และนั่นคือตอนที่ฉันเห็นเข็มฉีดยา
และนั่นคือตอนที่แฟนเก่าฉันมองมาทางฉัน แล้วเขาก็ถาม "ทำไมถึงมีสเตียรอยด์ล่ะ"
"รู้มั้ยว่ามันผิดกฎหมาย"
ไม่มีใบสั่งยาพวกนั้น
และนั่นคือตอนที่ฉันเข้าไปดึงตัวแคเรนมา
แล้วถามว่า "นั่นอะไรน่ะ ทำไมพี่มีของพวกนั้นในตู้เย็น"
และนั่นคือตอนที่เธอบอกฉันว่า สก็อตต์ใช้มันเพื่อฟิตหุ่น
และฉันก็แบบ "แคเรน นั่นมันไม่ดีเลยนะ"
ฉันบอกว่า "ถ้าออกกำลังและทำแบบนั้นน่ะ ความก้าวร้าวเพราะสเตียรอยด์มันจะแย่มากๆ"
นั่นเป็นสัญญาณอันตรายค่ะ
เดือนมีนาคม ปี 2006 สก็อตต์กับฉันคบกันมาได้สองสามเดือน
สก็อตต์จะพูดว่า "ทำไมเบรนน่าไม่ออกไปหาที่อยู่ของตัวเองล่ะ"
"เธอโตพอจะไปอยู่กับเพื่อนๆ หรืออะไรแบบนั้นได้แล้ว"
ฉันรู้สึกได้เลยว่าสก็อตต์ไม่ชอบฉัน
ฉันว่าฉันเป็นอุปสรรค ขวางทางเขาในการควบคุมแคเรน
แคเรนกับฉันไปกันได้ดีมาก ก่อนเธอจะเจอกับสก็อตต์
แล้วจู่ๆ
เขาก็มาอาศัยอยู่ที่นั่น และคุณก็ขอให้ฉันย้ายออกไป
ไม่ใช่เธอพูดเองแน่
ตอนสก็อตต์เสนอให้เบรนน่าย้ายออกไป
นั่นคือตอนที่ ความรุนแรงในครอบครัวที่แท้จริงเริ่มต้นขึ้น
เขาจะกดตัวฉันไว้และตะคอกฉันทั้งคืน
เขาเป็นคนตัวใหญ่มาก หนักประมาณ 100 กิโล
ฉันจะมีโทรศัพท์อยู่
และเขาก็จะกระชากมันออกจากมือฉัน ทำลายมัน
ฉันจะได้โทรแจ้งตำรวจไม่ได้
ฉันหนีไปจากเขาไม่ได้
ถ้าฉันได้คุยกับแคเรนบ้างหลังย้ายออกมา ปกติก็จะเป็นตอนที่เธอทำงาน
เพราะนั่นเป็นเวลาเดียวที่ฉันคุยกับเธอได้จริงๆ
ฉันแบบ "เกิดอะไรขึ้น" แบบ "บอกมาว่าเกิดอะไรขึ้น"
"ไม่ ป้าพูดเรื่องนี้ไม่ได้"
ถ้าฉันรู้ว่ามันจะแย่แค่ไหน ฉันคงไม่มีวันทิ้งเธอมา
แคเรนปลีกตัวออกห่างจากคนอื่นจริงๆ และฉันก็ไม่ได้เจอเธอบ่อยนัก
เธอไม่อยากออกไปไหนต่อไหนแล้ว ทำอะไรๆ กับสก็อตต์ตลอด
สก็อตต์ควบคุมแคเรนได้
เพราะตอนนั้นเธอขาดความมั่นใจ
การที่เพิ่งหย่ามานั่นทำให้เสียกำลังใจ
ฉันเองก็เคยเป็นเหยื่อ การทารุณกรรมในครอบครัวมาก่อน
ฉันเลยรู้จักสัญญาณบ่งชี้
ทุกคนรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ต่างกัน แต่ความกลัวทำให้เธอกระดิกไม่ออก
สก็อตต์บอกฉันว่าเพราะเขาย้ายเข้ามาอยู่กับฉัน งั้นฉันก็ไล่เขาออกไปได้
แต่ต้องทำแบบนั้นผ่านศาล
ฉันคิดว่าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นกับฉันได้ยังไง บอกตรงๆ นะคะ
ฉันขายหน้าที่ทำให้ตัวเอง ตกไปอยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้
เพราะนี่ฉันพึ่งพาตัวเองได้ ประสบความสำเร็จทางการเงิน
แล้วฉันก็ตระหนักได้ว่า ฉันคุมสถานการณ์ไม่อยู่แล้วในตอนนั้น
ฉันเริ่มกลัวตัวเองจะไม่ปลอดภัย แต่ฉันก็ทนมาพอแล้วเหมือนกัน
ฉันจะพยายามทำทุกอย่าง เพื่อเอาเขาออกไปจากที่นั่น
ต่อให้ฉันต้องออกหนังสือขับไล่ก็เถอะ
(กรกฎาคม 2006)
(คบกันมาเจ็ดเดือน)
จุดเปลี่ยนสำหรับฉันคือ ตอนที่เขากดตัวฉันไว้ทั้งคืน ตะคอกใส่ฉัน
เขาเอาแต่ตะคอกแล้วตะคอกอีก
เช้าวันนั้นหลังจากเขาปล่อยฉัน ฉันก็แต่งตัวและไปทำงาน
ระหว่างนั้นเขาก็เริ่มโทรเข้ามือถือฉัน
และตอนที่ฉันเดินเข้าออฟฟิศวันนั้น ฉันก็เปิดลำโพงคุยกับเขา
ฉันบอกเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งของฉันว่า "คุณต้องฟังนี่นะ"
ตอนนั้นเขาตะโกนใส่ฉันว่า "ถ้าคุณไม่กลับมา ผมจะฆ่าคุณ"
พอมาถึงจุดนั้น ฉันก็มีพยาน ฉันบอกว่า "คุณต้องออกไป"
แล้วเพื่อนที่ทำงานฉันคนหนึ่งก็พาฉันกลับบ้าน
ไปเอาหมาของฉัน ฉันเอาของมา
เขาขับรถมาจอดหลังรถคันนั้น
เพื่อนฉันเป็นผู้หญิงตัวใหญ่ แล้วเธอก็ลงรถไปพูดกับเขา
เธอบอกว่า "คุณต้องไป"
ฉันขึ้นรถไปกับร็อคกี้พร้อมเสื้อผ้าบางส่วน
ฉันพักที่อพาร์ตเมนต์เธอช่วงสุดสัปดาห์นั้น จนกระทั่งเขาย้ายออกไป
หลังจากสก็อตต์ไปแล้ว เขายังคิดว่าเขาเป็นเจ้าของฉันอยู่
เขาจะขู่ฆ่าหมาฉันถ้าฉันไม่ใช้เวลากับเขา
แล้วเขาก็จอดรถไว้หลังรถฉัน เพื่อให้ฉันออกไปไม่ได้
มันแย่ลงเรื่อยๆ
เขาเริ่มสะกดรอยตาม
ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้วเวลาอยู่คนเดียว
พอต้นเดือนตุลาคม
ฉันเลยขอให้เบรนน่าย้ายเข้ามาอยู่กับฉันอีก เพื่อความปลอดภัยของฉันเอง
ฉันอายุย่างเข้า 19 ในเดือนตุลาคมปี 2006 และฉันก็เริ่มกลับไปพักอยู่กับแคเรน
ฉันไม่ชอบที่เบรนน่าย้ายกลับไปอยู่กับแคเรนจริงๆ
ความที่ยังเด็ก เบรนน่าเลยคิดว่าเธอปกป้องแคเรนได้
ซึ่งแบบว่าไม่เลย
ลูกยังเด็ก
(11 พฤศจิกายน 2006)
วันหนึ่งเบรนน่าอยู่ที่บ้าน และหลานๆ ฉันก็แวะมาหา
และพวกเขาก็นั่งกันอยู่ในห้องนั่งเล่น
สก็อตต์เข้ามา เปิดประตูเหมือนเขาเป็นเจ้าของบ้านนั้น
พูดว่า "จุ๊ๆ" กับพวกหลานๆ
เขาเดินผ่านพวกเขาไป
เขาเข้ามาในห้องนอนฉัน
ฉันกรี๊ด "เบรนน่า เขามาที่นี่"
ฉันได้ยินแคเรนบอกเขาว่า "คุณต้องกลับไป"
"คุณต้องออกไปจากบ้านฉัน ฉันไม่อยากให้คุณอยู่ที่นี่"
"บอกแล้วไงว่าฉันพอแล้วกับเรื่องนี้"
และเขาก็ไม่ฟังแคเรน
เบรนน่าวิ่งออกมาจากห้อง ฉันบอกว่า "แจ้งตำรวจ"
เธอต่อสายอยู่
ตอนที่เขาวิ่งออกไป เขาขึ้นรถแล้วก็ขับออกไป
ฉันอยากให้แคเรนโทรแจ้งตำรวจ
แต่ฉันก็เข้าใจด้วยว่าแคเรนกลัวมาก
ฉันจำได้ว่าเธอบอกฉันว่า "เธอไม่เข้าใจ เขาบ้าไปแล้ว"
แบบว่า "เขาจะฆ่าป้าถ้าป้าทำอะไรผิดไป"
เขาฝากข้อความเสียงไว้ 27 ข้อความ ในโทรศัพท์ฉันวันนั้น
"คุณอยู่ไหน ทำไมไม่รับโทรศัพท์"
มันเป็นแบบนี้ตลอด
วันจันทร์ที่ 13 พฤศจิกายน ฉันขึ้นรถ
กำลังจะไปทำงาน
ฉันไปถึงป้ายหยุดแล้วก็มองไปทางหนึ่ง
แล้วจู่ๆ ประตูฝั่งผู้โดยสารด้านหน้า ก็ถูกกระชากเปิด
เขาซุ่มรอเธออยู่ในพุ่มไม้
เพราะเธอใช้เส้นทางเดียวกันไปทำงานทุกวัน
สก็อตต์กระโดดออกมาจากพุ่มไม้ ใช้กุญแจรีโมทปลดล็อกรถ
โดดขึ้นรถโดยถือมีดอยู่ บอกเธอว่า "ขับไป"
เขาคำรามเหมือนคนบ้า
เขาบอกว่า "ผมจะเชือดคุณตรงนี้เลย"
"คุณไปซ่อนที่ไหนไม่ได้"
"ผมมีเลขประกันสังคมคุณ และผมก็ต้องเจอคุณให้ได้"
นี่เป็นครั้งแรกที่สก็อตต์ถือมีดหรืออาวุธขู่ฉัน
และสิ่งที่ฉันทำก่อนหน้านี้
เวลาสก็อตต์ระเบิดอารมณ์ หรือมีสถานการณ์รุนแรง
ก็คือถ้าฉันใจเย็นและเป็นฝ่ายยอม มันจะทำให้สถานการณ์ดีขึ้น
ในที่สุดฉันก็ทำให้เขาใจเย็นลงได้มากพอ ด้วยการพูดว่า
"โอเค ก็ได้ ฉันจะยังเจอคุณอยู่"
"ฉันสัญญาจะเจอกับคุณคืนนี้"
เขายอมให้ฉันขับไปส่งเขา ตรงที่เขาจอดรถจี๊ปไว้บนถนนเลยบ้านฉันไป
ฉันบอกเพื่อนคนหนึ่งของฉัน
แล้วเธอก็บอกว่า "ฉันจะไปเจอเธอ ที่สำนักงานตำรวจเดย์โทนาบีช"
เรายื่นขอคำสั่งคุ้มครองฉุกเฉิน
เขาบอกว่า "พอตรวจสอบแล้ว เราจะส่งมันให้เขาคืนนี้"
ระหว่างนั้นลิซ่าก็พาฉันกลับบ้าน
ฉันทิ้งรถไว้ที่ทำงาน
ฉันไม่อยากให้สก็อตต์รู้ว่าฉันอยู่ที่บ้านด้วยซ้ำ
เผื่อว่าเขาได้รับคำสั่งคุ้มครองชั่วคราวในคืนนั้น
เบรนน่ากับฉันอยู่กันมืดๆ ในคืนนั้น
เราไม่อยากให้ใครรู้ว่าเราอยู่ที่นั่น
เรากลัวว่าเขาจะเข้ามาฆ่าเราทั้งคู่
ฉันจำได้ว่าเธอกลัวมาก
แบบว่า "เขาเอากุญแจรีโมทป้าไปได้ยังไง"
เพราะนั่นเป็นทางเดียวที่เขาขึ้นรถมาได้
เธอแบบว่า "หมอนี่ทำอะไรได้ มากกว่าที่เราเคยคิดเยอะ"
ฉันเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ทันที
แล้ววันต่อมาฉันก็เอารถไปเปลี่ยนกุญแจใหม่ด้วย
ฉันไม่ได้ให้พวกเขาเปลี่ยนกระโปรงท้าย
ทั้งฉันกับทางดีลเลอร์น่ะ เราไม่คิดว่ามันจำเป็น
(27 พฤศจิกายน 2006)
(สองสัปดาห์หลังยื่นขอคำสั่งคุ้มครอง)
เช้าวันจันทร์ ฉันไปทำงาน
ฉันขับไปตามถนนได้ประมาณ 50 เมตร แล้วไฟเตือนว่ากระโปรงท้ายเปิดอยู่ก็ติดขึ้นมา
ฉันอาจเปิดมันทิ้งไว้ตอนไปซื้อของ
ปิดไม่สนิท
ฉันลงจากรถ
เดินไปปิดมัน
แล้ว…
สก็อตต์ก็กระโจน ออกมาจากกระโปรงท้าย ใส่ชุดดำ
คว้าตัวฉัน เอามีดจ่อคอฉัน ฉันเริ่มกรีดร้อง
เขาพูดว่า "ถ้าร้องอีก ผมจะเชือดคุณตรงนี้"
เขาโยนฉันเข้าไปตรงที่นั่งผู้โดยสาร
ขับรถนั่นออกไป
พาฉันไปตรงที่รถจี๊ปเขาจอดอยู่
เขาบอกว่า "ถ้าทำตัวดีๆ คุณก็นั่งข้างหน้าได้"
เราขึ้นรถจี๊ปเขา แล้วเขาก็ขับออกไป
เขาพูดกับฉันว่า
"คุณบีบให้ผมทำแบบนี้ เพราะคุณไปขอคำสั่งคุ้มครอง คุณผิดเอง"
เขามีถุงมืออยู่ในคอนโซลกลาง และฉันก็ถามว่า "มีไว้ทำไม"
เขาบอกว่า "เลือดจะได้ไม่เลอะมือ"
ฉันถามเขาว่า "คุณทำอะไรกับฉันเนี่ย"
แล้วเขาก็บอกว่า "ผมแค่ขับรถอยู่"
แล้วเขาก็บอกว่า "คุณควรโทรไปลาป่วย"
และนั่นก็คือตอนที่ฉันโทรไปลาป่วย
ฉันว่าตอนนั้นฉันช็อกอยู่
ฉันจำได้ว่ามีเรื่องบางอย่างต้องโทรหาเธอ
และเธอก็ไม่รับสาย
ฉันเลยโทรใหม่
ไม่มีใครรับสาย ฉันแบบ "โอเค"
ตอนนี้ฉันเริ่มเป็นห่วงนิดหน่อยแล้ว
เพราะพอมาถึงจุดนี้ แคเรนกับฉันก็เข้าใจกันดี
ว่าเราจะโทรหากัน
แบบว่าพยายามติดต่อกลับหากัน ให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้
ตอนที่เบรนน่าพยายามโทรหาฉัน
ฉันบอกเขาว่า "เอ้อ ฉันต้องรับสายนะ"
เขาบอกว่า "คุณต้องเล่าว่าผมกำลังจะฆ่าตัวตาย
และคุณพยายามห้ามผมอยู่"
ตอนฉันคุยกับเบรนน่า ฉันเลยบอกว่า "ฉันอยู่กับสก็อตต์
และเขาขู่จะฆ่าตัวตาย"
เธอบอกฉันทางโทรศัพท์ว่า "อย่าแจ้งตำรวจนะ"
และในความคิดฉัน ฉันแบบว่า เขานั่งอยู่ข้างๆ เธอเลย
ฉันรู้ว่าเขาอยู่ เพราะฉันฟังออกจากน้ำเสียงเธอ
และฉันก็บอกเธอว่า
ฉันบอกว่า "ถ้าป้าอยากให้หนูแจ้งตำรวจ
บอกว่า 'อย่าแจ้งตำรวจนะ' อีกที"
แล้วเธอก็พูดว่า "เบรนน่า อย่าแจ้งตำรวจนะ"
นั่นคือตอนที่ฉันโทรแจ้งตำรวจ
และฉันก็บอกพวกเขาว่า "ฉันเชื่อว่าป้าแคเรนของฉันถูกลักพาตัวไป"
จะไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการทำคดีลักพาตัว
ดังนั้นทุกคนก็จะร่วมแรงร่วมใจกัน
มาพยายามตามหาเหยื่อให้สุดความสามารถ ก่อนคดีนี้จะกลายเป็นคดีฆาตกรรมเถอะ
ฉันเป็นตำรวจสืบสวน ที่สำนักงานตำรวจเดย์โทนาบีช
ในแผนกสืบสวนอาชญากรรม
เราออกคำสั่งเฝ้าระวัง แบบว่าให้คอยจับตาดู
เราให้คำบรรยายรูปพรรณของสก็อตต์ แคเรน ลักษณะยานพาหนะที่เขาใช้
เราแจ้งให้เจ้าหน้าที่รู้ว่ามีหมายจับเขา
ดังนั้นถ้าเจอเขาก็ละก็ ให้ควบคุมตัวเขาไว้
และแจ้งว่าแคเรน คัมเมอเรอร์เป็นเหยื่อ
(คนหาย แคเรน คัมเมอเรอร์)
สิ่งที่เราพยายามทำอยู่ก็คือหาร่องรอย
ไปทิศทางไหน พวกเขาจะไปไหน
เราสั่งติดตามบัตรเครดิต และบัตรธนาคารของแคเรนกับสก็อตต์
ซึ่งแปลว่าให้แจ้งให้เรารู้ถ้ามีการใช้บัตรพวกนั้น
และพวกเขาก็จะแจ้งเราว่ามันเกิดขึ้นที่ไหน
ตอนนี้เราเตรียมพร้อม รอให้มีการทำอะไร
เรื่องหนึ่งที่คุณต้องไม่ลืมขณะที่เรานั่งอยู่ที่นี่วันนี้
ก็คือในปี 2006 เทคโนโลยีที่เรามี ไม่ได้เป็นแบบที่เป็นอยู่ทุกวันนี้
ในโลกปัจจุบัน คุณรู้การเคลื่อนไหวทุกฝีก้าว
มีวิดีโอ มีกล้องวงจรปิด มีกล้องถ่ายภาพรถฝ่าไฟแดง
ทางม้าลายทุกแห่งมีกล้องอยู่
สถานการณ์ในปี 2006 ไม่ได้เป็นแบบนั้น
ฉันกลัวแน่ละค่ะ
ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ไหนในตอนนี้ แล้วฉันก็สงสัยว่าแคเรนยังมีชีวิตอยู่มั้ย
ตอนสก็อตต์พาตัวฉันไป ฉันคิดว่าเขาไม่มีแผน
ฉันว่าเขาคิดว่าเขาจะพาฉันไปที่ไหนก็ได้ และจะไม่มีใครทำอะไร
(ฟลอริดา เดย์โทนาบีช)
คืนแรกที่เราเข้าพัก ที่โรงแรมซันไรส์อินน์ในเซนต์ออกัสติน
(เซนต์ออกัสติน)
ฉันต้องรออยู่ในรถ
ฉันไม่มีมือถืออยู่กับฉันแล้ว เขาเอากุญแจติดตัวไปด้วย
เขาคอยจับตาดูรถนั่นอยู่ตลอดเวลาที่เช็กอิน
เขาโทรหาแม่ฉันและบอกเธอว่า เรามาเที่ยวพักผ่อนด้วยกัน
พอเราเข้าไปในห้อง
เขาก็ให้ฉันกินยานอนหลับ
ฉันถูกบังคับให้มีเซ็กซ์กับเขา
ฉันรู้ว่าการทำเป็นนิ่งนอนใจและยอมจำนน เป็นวิธีที่ฉันจะใช้พยายามเอาตัวรอด
ถ้าฉันคิดจะตะโกน กรีดร้อง หรืออะไรก็ตาม เขาก็มีมีด
ถ้าไม่มีใครทำอะไรเร็วพอ ฉันตายแน่
ฉันพยายามเอาตัวรอดในวิธีที่ฉันคิดว่าทำได้
(ถูกลักพาตัวมาหนึ่งวัน)
(ถูกลักพาตัวมาสองวัน 28 พฤศจิกายน 2006)
วันต่อมาสก็อตต์ไม่มีเงิน เขาเลยอยากแวะที่ธนาคาร
ฉันจะได้ถอนเงินออกมาจากบัญชีเช็คของฉันได้
เราแวะที่ธนาคารวาโคเวีย เขาให้ฉันเอาเช็คถอนเงินออกมา 500 ดอลลาร์
เขาประกบข้างๆ ฉันเลยโดยที่มีมีดอยู่ในกระเป๋า
ฉันว่าฉันไม่มีทางเลือกค่ะ
ต่อให้ฉันพูดว่า "เขาลักพาตัวฉันมา" คุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน
เขาจะเชือดคอฉันตรงนั้นเลย
ธนาคารมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
ฉันรู้เรื่องนั้น แต่กว่าจะมีใครตอบสนอง
ฉันก็คงตายไปแล้ว
เราได้รับแจ้งว่าแคเรนถอนเงิน 500 ดอลลาร์
จากธนาคารในเซนต์ออกัสติน
พอเราเห็นการเคลื่อนไหวของบัญชีธนาคาร ตอนนี้เราก็รู้แล้วว่าพวกเขามุ่งหน้าขึ้นเหนือ
เจ้าหน้าที่รักษากฎหมายไปตรวจสอบที่ธนาคาร
และพวกเขาก็ได้รู้ที่นั่นว่า สก็อตต์กับแคเรนมาด้วยกัน
ในการย้อนดูเทป ดูเหมือนเธอหวาดกลัวมาก
สก็อตต์มีประวัติใช้ความรุนแรง
และเรายังเจอข้อเท็จจริงที่ว่าเขาใช้ยาด้วย
ตอนนี้เขามีเงินในกระเป๋าแล้ว
ตอนนี้เรากังวลจริงๆ ค่ะ โอเค เขาไปทางไหน
เราเลยค้นประวัติเขา ดูเอกสารต่างๆ ของเขา
ดูว่าเขารู้จักใครบ้าง เราจะติดต่อใครได้ ใครจะบอกอะไรเราได้เรื่องเขา
พี่ชายฉันเคยเป็นตำรวจที่เดย์โทนาบีช
แล้วจู่ๆ วันหนึ่งเขาก็โทรหาฉันและบอกว่า
"เธอคงไม่เชื่อเรื่องนี้แน่"
"สก็อตต์ ฟรีแมนลักพาตัวผู้หญิงคนหนึ่งไป"
(พฤศจิกายน 2006)
(มิถุนายน 1991)
ช่วงต้นทศวรรษ 1990
เพื่อนผู้หญิงของฉัน ทำงานที่ลานโบว์ลิ่งแห่งหนึ่งที่มีบาร์
ที่ทุกคนไปกัน และนั่นคือที่ที่ฉันพบสก็อตต์ ฟรีแมน
(คิม เดย์โทนาบีช ฟลอริดา)
ความประทับใจแรกของฉันคือเขาหล่อ
เขาบอกว่าเขาเป็นนักดับเพลิง
ฉันคิดว่าเขามีศักยภาพดี
ฉันรู้สึกเหมือนสก็อตต์ จงใจทุ่มเทความรักให้ฉันหลง
ทีนี้อย่าลืมว่าตอนนั้นฉันเป็นเด็กสาวอายุ 22
เขาแก่กว่าหกปี
สก็อตต์รุกหนักมากจริงๆ และคลั่งฉันมากๆ
สก็อตต์มีเสน่ห์มาก แล้วเราก็เริ่มคบกัน
ตอนฉันเจอสก็อตต์ทีแรก เขาเป็นนักดับเพลิงของเมืองโอคาลา
แต่เป็นแบบนั้นอยู่ได้ไม่นาน
หลังจากที่เราเริ่มคบกันไม่เท่าไร
สก็อตต์ก็บอกว่าเขาถูกไล่ออกจากหน่วยดับเพลิง
ตอนนั้นสก็อตต์ยังอยู่ที่บ้านกับพ่อแม่เขา
และฉันก็เริ่มเห็นได้ชัดว่า
แม่ของสก็อตต์เป็นคนจ่ายทุกอย่าง
เพราะสก็อตต์ตกงานอยู่นานมาก
ตอนนั้นสก็อตต์ควบคุมฉันได้ทางอารมณ์แน่นอนค่ะ
และเขาก็ชอบให้ฉันใส่เสื้อผ้าบางอย่าง ไม่ชอบให้ฉันใส่เสื้อผ้าบางอย่าง
เขาชอบบงการและจูงจมูกมาก
พ่อฉันเสียไปแล้ว และฉันก็ไปหาคนสื่อวิญญาณ
หวังว่าฉันจะได้ยินอะไรจากพ่อบ้าง
ผู้หญิงคนนั้นมีไพ่ทาโรต์
และไพ่ใบแรกที่เธอเปิดก็เป็นไพ่ปีศาจ
และเธอก็บอกฉันว่า
"ฉันเห็นคนที่มีปัญหาทางจิตอย่างหนัก คนหนึ่งอยู่ใกล้ตัวคุณ"
คนคนนี้เสพยา และเธอก็เห็นคุก
สก็อตต์จะมีช่วงเวลาพวกนี้
ที่เขาจะหายหน้าหายตา ไปหลายวันโดยไม่มีคำอธิบาย
ฉันรู้ดีว่าสก็อตต์ติดโคเคน
และนั่นก็จะมีส่วนในการทำให้เขา เสพยาแบบไม่บันยะบันยังและหายตัวไปเป็นช่วงๆ
หลังคบกันมาได้สองปี
เพื่อนคนหนึ่งของเขากับแฟน ก็ลงมาเยี่ยมเขาจากนอร์ธแคโรไลนา
แล้วเราสี่คนก็ออกไปเที่ยวกลางคืนที่คลับ
ดื่มและสนุกกัน
และตอนกลับมาบ้านคืนนั้น
เราก็คุยกันเรื่องสั่งพิซซ่า
แล้วสก็อตต์ก็สติแตกไปดื้อๆ
และตรึงฉันไว้กับผนัง เอาสองมือรวบคอฉันไว้
ฉันกลัวมาก ฉันแบบว่า "ผีบ้าอะไรเข้าสิงเขาเนี่ย"
ตำรวจมา และในตอนนั้น
ฉันก็บอกว่าไม่อยากแจ้งความ
ความที่ตอนนั้นฉันเป็นสาวน้อย
ฉันเลยบอกว่า "เขาไม่ได้ตั้งใจหรอก เขาดื่มมากเกินไป" และหาข้อแก้ตัวให้
หัวฉันบอกว่า "ไม่นะ ออกไปซะ นี่มันไม่ดีแน่"
แต่หัวใจวัย 20 กว่าๆ ของฉันบอกว่า "แต่ฉันรักเขา"
(19 มกราคม 2000)
(คบกันมาเก้าปี)
ฉันกลับบ้านมาจากที่ทำงาน และสก็อตต์ก็เมาอยู่ที่นั่น
และอยากให้ฉันออกไปบาร์กับเขา
ฉันบอกว่า "ไม่ คุณเมา"
พฤติกรรมเขาไม่อยู่กับร่องกับรอย เขากราดเกรี้ยวมาก
ฉันสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นและเขาทำอะไรอยู่
ฉันเลยเข้าไปในตู้เสื้อผ้า และเริ่มค้นดูกระเป๋ายิมและอะไรพรรค์นั้น
และฉันก็หยิบกล่องที่ไว้ใช้เก็บเช็คขึ้นมา
พอฉันหยิบขึ้นมา มันก็มีเสียงดังกุกกัก
ฉันเลยเปิดดู เป็นกระบอกฉีดยา
และฉันก็คิดว่า "ตายแล้ว"
เขาฉีดสเตียรอยด์
และนั่นก็นำไปสู่พฤติกรรมบ้าๆ เอาแน่เอานอนไม่ได้ของเขา
ฉันเข้าไปคุยกับเขาเรื่องของที่ฉันเจอในตู้เสื้อผ้า
และนั่นก็คือตอนที่เขาเดือดจัด
สก็อตต์ตบหน้าฉัน และพยายามยึดของทุกอย่างของฉันไป
แล้วเขาก็เอาสองมือรวบคอฉัน ตรึงฉันไว้กับผนัง
และพยายามบีบคอฉัน
ฉันกลัวมาก
ตำรวจมา และพวกเขา ก็ถามฉันว่าทุกอย่างโอเคหรือเปล่า
และกับประโยคนั้น สก็อตต์ก็เดินมาตามโถงทางเดิน แบบว่า
(รายงานเหตุการณ์)
"พวกคุณมาทำอะไรที่นี่วะ"
และ "ไสหัวออกไปซะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี"
ก้าวร้าวมากๆ ค่ะ
และเขาก็ขัดขืนการจับกุม
ต้องใช้สเปรย์พริกไทย ถึงจับเขาใส่กุญแจมือได้ในที่สุด
นั่นเป็นจุดแตกหักของฉัน
และฉันก็รู้ว่า ฉันอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นต่อไปไม่ได้
(19 มกราคม 2000)
(28 พฤศจิกายน 2006)
ทันทีที่พี่ชายฉันได้ข่าวสก็อตต์
เขาก็โทรหาฉัน และเขาก็สติแตก แบบว่า "เธอคงไม่เชื่อเรื่องนี้แน่"
"สก็อตต์ลักพาตัวผู้หญิงคนหนึ่งไป"
ฉันคิดจริงๆ ว่า "ให้ตายสิ นั่นอาจเป็นฉันก็ได้"
เขาบอกว่า "หมอนั่นกำลังหนี พวกเขามุ่งหน้าขึ้นเหนือไป"
"เธอพอรู้บ้างมั้ยว่าเขาอาจไปที่ไหน"
และฉันก็บอกว่า "รู้สิ"
พี่ชายฉันถามว่าฉันจะไปพบ เจ้าหน้าที่สืบสวนฮอว์กินส์มั้ย
และฉันก็ตกลง
ฉันบอกเจเน็ต ฮอว์กินส์ เรื่องที่ที่ฉันเคยไปกับสก็อตต์
ซึ่งฉันคิดว่าเขาอาจพาแคเรนกลับไป
ฉันรู้ว่าสก็อตต์มีเพื่อนที่ดีมากคนหนึ่ง ที่อาศัยอยู่ในนอร์ธแคโรไลนา
และฉันก็คิดว่า "อืม แน่ละ เขาอาจไปที่นั่น"
แล้วมันก็ออกทีวี ลงหนังสือพิมพ์
ฉันกลัวแทนเธอ
ฉันกลัวค่ะ ฉันกลัวแทนเธอ
เราออกจากเซนต์ออกัสติน และเราก็ขับรถขึ้นเหนือ
และเราก็พักที่เดย์สอินน์ในนอร์ธแคโรไลนา
มันเป็นสถานการณ์เดียวกันกับในเซนต์ออกัสติน
เขาเอายาให้ฉันกิน
เขาพกมีดติดตัวไว้
(ถูกลักพาตัวมาสองวัน)
(ถูกลักพาตัวมาสามวัน 29 พฤศจิกายน 2006)
พอฉันตื่นมาเช้าวันรุ่งขึ้น เราก็เตรียมตัวออกเดินทาง
และฉันก็ก้มลงดู และเห็นสมุดฉีก
ฉันคว้ามันและเอามันยัดใส่กระเป๋า
ฉันไม่รู้ว่าฉันทำแบบนั้นทำไม
ไม่รู้สิคะ ฉันไม่รู้ว่าฉันทำไปทำไม จนถึงวันนี้ฉันก็ยังไม่รู้
จากชาร์ล็อตต์ เราก็ไปไบรสันซิตี้ เราแวะกินอาหารกัน
(ไบรสันซิตี้)
ฉันทำงานเป็นหัวหน้าเชฟ ที่ร้านบาร์บีคิวแวกอนในไบรสันซิตี้มา 11 ปี
วันนั้นเป็นวันธรรมดาๆ ที่ร้านบาร์บีคิวแวกอน
เพราะฉันเป็นแม่ครัวหลัก ฉันเลยได้พักนิดหน่อย หลังช่วงเร่งด่วนตอนมื้อเที่ยง
ฉันเลยเดินออกไปทางประตูหลัง
ซึ่งอยู่ติดกับลานจอดรถ เพื่อพักสูบบุหรี่แป๊บหนึ่ง
และฉันก็อยู่ตรงนั้น ตอนที่เห็นรถคันหนึ่งขับเข้ามาจอด
มันเป็นรถจี๊ปสีดำเข้ม
มีผู้หญิงคนหนึ่งลงมาจากฝั่งผู้โดยสาร
และยืนอยู่ตรงนั้นเฉยๆ
ฉันก็เลยส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้เธอ
แต่เธอไม่ได้ส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรกลับมา
และบอกตรงๆ นะคะ ฉันคิดว่า "เธอเป็นอะไรน่ะ"
เธอมีสีหน้านี้ ไม่รู้สิคะ สีหน้าว่างเปล่านี่น่ะ
ผู้ชายลงรถมาแล้วก็คว้าแขนเธอ
พวกเขาเดินเข้าประตูหน้าไป
แล้วฉันก็แค่กลับไปทำงานเหมือนที่ปกติฉันจะทำ
ฉันเข้าไปใช้ห้องน้ำ
ฉันดูในกระเป๋าถือแล้วก็หยิบปากกามา
ฉันเขียนโน้ต มันบอกว่า
"ฉันชื่อแคเรน คัมเมอเรอร์ ฉันถูกลักพาตัวมา"
"ช่วยโทรแจ้งสำนักงานตำรวจเดย์โทนาบีชที"
"นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ช่วยเงียบไว้นะคะ"
ฉันหวังว่าจะไม่มีใครพูดอะไร ระหว่างเรากินอาหารอยู่ในนั้น
ฉันกลัวว่าฉันจะตายถ้าเขารู้เข้า
เราออกจากร้านบาร์บีคิวนั่น เราแวะที่ปั๊มน้ำมัน
แล้วฉันก็เข้าไปใช้ห้องน้ำ
มาถึงตอนนี้ฉันกลัวมาก
เพราะเขาจะยืนรออยู่หน้าประตูห้องน้ำ ระหว่างฉันอยู่ในนั้น
และเขาจะดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครอื่นผ่านไปผ่านมา
แต่ฉันทิ้งโน้ตไว้อีกแผ่น
ไม่รู้สิคะ คงต้องผ่านไป 20 นาทีหรือราวๆ นั้น
และฉันก็ต้องไปเข้าห้องน้ำ
พอฉันหันไปกดชักโครก ก็มีบางอย่างยื่นออกมา
มันไม่ควรอยู่ตรงนั้น ฉันเลยจะเก็บมัน
ทันทีที่แตะกระดาษนั่น
ฉันก็รู้สึกขนลุก… ทันที ทั่วตัวเลยค่ะ
แล้วฉันก็เริ่มอ่านมัน
และรู้แบบเป๊ะๆ ในตอนนั้นเลย ว่าใครเป็นคนเขียนโน้ตนั่น
ฉันเดินตรงออกมาจากห้องน้ำนั่น
ตรงไปยังโทรศัพท์โดยเร็วที่สุดเท่าที่เร็วได้
แล้วก็โทรแจ้ง 911
ทางนั้นถามว่าพวกเขายังอยู่ที่นั่นมั้ย
แต่ฉันบอกตำรวจว่าพวกเขาไปแล้ว
พอฉันนึกย้อนกลับไป ถึงตอนที่พวกเขาเข้ามาจอดรถที่ลานจอด
ฉันก็รู้ว่าเธอไม่ได้ทำตัวหยาบคายร้ายกาจอยู่
เธอกลัว
เธอกลัวมาก สีหน้าเธอหวาดกลัวมาก
แบบ "ใครก็ได้ช่วยฉันที"
เราได้รับโทรศัพท์แจ้งว่ามีคนพบกระดาษโน้ต
ที่แคเรนทิ้งไว้ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ในนอร์ธแคโรไลนา
เมื่อมาถึงตอนนี้ เราดีใจมากเพราะแคเรนยังมีชีวิตอยู่
และเธอก็มีสติพอจะทิ้งโน้ตไว้ให้เรา
"ฉันอยู่ที่นี่ นี่คือเบาะแส"
(ฉันถูกลักพาตัวมา)
ตอนที่เราได้โน้ตฉบับแรกนั่น ฉันก็โล่งอก
เธอยังมีชีวิตอยู่ ดังนั้นก็ยังมีความหวังอยู่
พอเจอโน้ตฉบับนี้ในนอร์ธแคโรไลนา
ตอนนี้เราก็ตระหนักได้ว่า เขาข้ามเส้นแบ่งเขตไปหลายรัฐ
ซึ่งอยู่นอกเหนือเขตอำนาจของเราไปมาก เราเลยต้องดึงเอฟบีไอเข้ามา
คดีลักพาตัวที่เอฟบีไอทำมักจะจบไม่สวย
สถิติจะแสดงให้เห็นว่าเหยื่อส่วนใหญ่ไม่รอดชีวิต
หลังจากเวลาผ่านไประยะหนึ่ง
ฉันคิดว่าการที่แคเรนตัดสินใจทิ้งโน้ตไว้
ฉลาดมากๆ ค่ะ
ฉันไม่รู้ว่ามีคนเยอะมั้ยที่จะคิดถึงเรื่องนั้น
เพราะคุณถูกปลูกฝัง ให้เกิดความกลัวว่าจะโดนทำร้าย
จนคุณจะไม่กล้าทำอะไร ที่เสี่ยงต่อการได้หายใจเข้าอีกครั้ง
พอมาถึงจุดไหนสักจุด เธอก็คิดได้ว่า "ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง"
"พวกเขาจะไม่มีวันหาฉันเจอ"
ฉันเชื่อว่าสก็อตต์ ฟรีแมน เป็นบุคคลอันตรายมาก
และเขาก็เป็นเหมือนระเบิดเวลา
โรงแรมที่เราเข้าพักตอนนั้น ไม่ต้องใช้บัตรประจำตัว
และรับเฉพาะเงินสด เพราะแน่ละว่า
ในตอนนั้นเขาไม่อยากแสดงบัตรประจำตัว
ฉันบอกสก็อตต์หลายครั้ง ในช่วงที่เกิดเรื่องทั้งหมดนี้
ฉันบอกสก็อตต์ว่า "ปล่อยฉันออกไปตรงนี้ก็พอ แค่ทิ้งฉันไว้ข้างถนนนี่แหละ"
"แค่ปล่อยฉันไป" และเขาก็ไม่ยอมทำแบบนั้น
(ถูกลักพาตัวมาสามวัน)
(ถูกลักพาตัวมาห้าวัน 1 ธันวาคม 2006)
เราออกจากพิเจียนฟอร์จในวันศุกร์
เราไปเมืองเทรนตัน จอร์เจีย ที่ที่ฉันทิ้งโน้ตอีกแผ่นไว้ในปั๊มน้ำมัน
โน้ตแบบเดียวกันกับก่อนนี้
"ฉันชื่อแคเรน คัมเมอเรอร์ ฉันถูกลักพาตัวมา"
"โทรแจ้งสำนักงานตำรวจเดย์โทนาบีชที"
"นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น"
หลังจากนั้นเราก็เดินทางต่ออีก 100 ไมล์ ไปเมืองสนีด แอละแบมา
ที่ที่ฉันทิ้งโน้ตอีกแผ่นไว้ในปั๊มน้ำมัน
เราพักที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับธนาคารวาโคเวียพอดี
และในตอนนี้เราก็เหลือเงินสดไม่มากแล้ว
และฉันก็บอกว่า "ทำไมเรา ไม่ไปเบิกเงินสดออกจากธนาคารล่ะ"
แล้วเขาก็โมโหมาก
เขาคว้ามีดมา กระแทกมันลงไป
แล้วเขาก็พูดว่า "อย่าลืมว่าผมมีเจ้านี่อยู่ตลอด"
การได้รับโน้ตพวกนั้น เป็นเครื่องยืนยันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่
แต่มันน่าหงุดหงิดนิดหน่อย
เพราะดูเหมือนเรายังตามหลังอยู่หนึ่งก้าวเสมอ
เวลาไม่เป็นมิตรต่อเรา
ดังนั้นยิ่งผ่านไปนานแค่ไหน เราก็ยิ่งกังวลขึ้นว่า
เราจะหาแคเรนเจอไม่ทันช่วยชีวิตเธอ
(ว่าง)
ในเวลานั้นฉันไม่รู้ว่าพวกเขาเห็นโน้ตพวกนั้นมั้ย
ตอนเราอยู่ในห้องพักโรงแรม ฉันพยายามทำให้แน่ใจ
ว่าทีวีไม่ได้เปิดรายการข่าว
เพราะฉันกลัวว่ามันจะออกข่าว
และฉันกลัวสิ่งที่เขาจะทำในตอนนั้น
(ถูกลักพาตัวมาห้าวัน)
(ถูกลักพาตัวมาแปดวัน 4 ธันวาคม 2006)
ในวันจันทร์ เราขับรถจากนิวอัลบานี มิสซิสซิปปี ไปยังกรีนวิลล์ มิสซิสซิปปี
เงินสดเหลือน้อยมากๆ
เราแวะที่ปั๊มน้ำมัน และตอนที่เราเตรียมจะออกไป เขาก็บอกว่า
"ผมต้องโทรศัพท์"
เขาไปหลังรถ และฉันก็ได้ยินเสียงเขาตะโกน
ฉันไม่เข้าใจว่าเขาพูดอะไรอยู่
ฉันไม่แน่ใจว่าเขาคุยกับใครอยู่
เขาโกรธจัด
(บ้านแม่ของสก็อตต์ ฟรีแมน)
ตำรวจคอยเฝ้าติดตาม โทรศัพท์ของพ่อแม่สก็อตต์อยู่
และพวกเขาก็ดักฟังโทรศัพท์สายหนึ่ง จากสก็อตต์ถึงแม่เขาได้
เขาโทรมาไถเงิน
ลูกรัก แม่มีแค่ราวๆ 150 แค่กรอกใบฝากเพื่อเอามันเข้าไปเหรอ
ไปธนาคารแล้วก็ฝากแม่งเข้าไปซะ ไม่อยากเชื่อว่าแม่ไม่ได้ทำอะไรเลย
- เอ้อ… - แล้ว 150 ก็ทำอะไรไม่ได้
150 จะทำให้ผม ต้องทำร้ายใครสักคนเพื่อเอาเงินแม่งมา
โอเค ขอบคุณมากๆ เลย
วิธีที่สก็อตต์พูดกับแม่ของเขามันไม่ใช่แค่โกรธ
เขาใส่เอาๆ อย่างรุนแรงจนสัมผัสได้ มันแย่มาก
ไม่อยากเชื่อเลยว่าแม่มีเชี่ยอยู่แค่นี้ แม่ควรไปหามาเพิ่มอีก
ผมต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อหาเงิน โอเคนะ
- ลูกควรทำงั้น - ผมแม่งจะต้อง…
ทำไมต้องทำให้เรื่องมันแย่ลง สก็อตต์ ไม่รู้เหรอว่า…
ผมไม่มีทางเลือกอื่น หุบปากเหอะ ทำแบบที่บอก
- มีสิ ลูกมีทางเลือกนะ ลูกรัก - บาย
โธ่ ใจเย็นก่อน สก็อตต์ ลูกต้องใจเย็นๆ
บาย ทำแบบที่บอกก็พอ บาย
แม่รักลูกนะ
ตอนเขาโทรมา
เขาก็ถือสายอยู่นานพอ ที่เอฟบีไอจะตามรอยการโทรนั่นได้
เพื่อระบุว่าเขาโทรมาจากที่ไหนแน่
เขาอยู่ในกรีนวิลล์ มิสซิสซิปปี
(กรีนวิลล์)
เรารู้ว่าเราต้องเอาเงินเข้าธนาคาร
เราไปที่ตู้เอทีเอ็ม
เราได้เงิน 150 ดอลลาร์นั่นมาแล้ว
เขาพยายามถอนเงินนั่น เจ้าหน้าที่รักษากฎหมายจับตาดูมันอยู่
พวกเขาส่งเอฟบีไอ และเจ้าหน้าที่รักษากฎหมายในท้องถิ่น
ไปยังที่ตั้งตู้เอทีเอ็มนั่นทันที
เราผละจากตู้เอทีเอ็มมา
เขาไปที่ชุมชนแห่งหนึ่งและซื้อโคเคน
แล้วเราก็ขับรถไปตามทางหลวง
ฉันขับรถกลับบ้านไปกินมื้อเที่ยง ซึ่งฉันทำเป็นบางครั้ง
และฉันก็นั่งอยู่ที่โต๊ะในครัว กินแซนด์วิชอยู่ตอนที่โทรศัพท์ดังขึ้น
เป็นหัวหน้าของฉันโทรมา
เขาขอให้ฉันหยุดทำอะไรก็ตามที่ทำอยู่
และออกเดินทางทันที
มุ่งหน้าไปเมืองเล็กๆ ที่ชื่อลีแลนด์ มิสซิสซิปปี
ฉันคุยโทรศัพท์กับตำรวจทางหลวงมิสซิสซิปปี
สำนักงานนายอำเภอวอชิงตันเคาน์ตี้ และสำนักงานตำรวจคลีฟแลนด์ด้วย
และภายในห้านาทีที่อยู่บนทางหลวงสาย 61
ฉันก็รู้รูปพรรณรถคันนั้นแล้ว
ฉันรู้ชัดว่าแคเรนหน้าตาเป็นยังไง
ฉันรู้ชัดว่าสก็อตต์ ฟรีแมนหน้าตาเป็นยังไง
และสองนาทีต่อมา
ฉันก็เห็นรถที่ตรงตามคำบรรยายลักษณะนั่น
และฉันก็ค่อยๆ ไล่ตามไปจนทัน
เห็นได้ชัดสำหรับฉันว่าเป็นแคเรนที่อยู่ในรถ
ฉันจะไม่มีวันลืมสีหน้าเธอเลย
ฉันเห็นความกลัวได้เลย
เธอไม่ได้มองมาทางฉัน เธอมองตรงแน่วไปข้างหน้า
ไม่มีการพูดคุย
และนายฟรีแมนก็มองตรงไปข้างหน้าเหมือนกัน
ตอนนั้นหัวหน้าฉัน ติดต่อตำรวจทางหลวงมิสซิสซิปปีแล้ว
และมีหลายหน่วยอยู่ในบริเวณนั้น
เราอยู่บนทางหลวง แล้วจู่ๆ เขาก็พูดว่า
"พวกนั้นตามเราอยู่" และฉันก็ถามว่า "คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ"
ฉันเงยหน้ามอง และดูเหมือนว่า มีตำรวจเป็นล้านตามเราอยู่
ไฟไซเรนส่องวูบวาบ และเขาก็เริ่มตะโกน
เขาบอกว่า "ขอเวลาเดี๋ยว"
เราขับไปเร็วมาก ฉันกรีดร้อง
แล้วเขาก็ขับออกทางออกทางหลวงไป
ทันทีที่นายฟรีแมนเห็นหน่วยตำรวจทางหลวง
เขาก็รู้ว่าพวกเขารู้ว่าเขาเป็นใคร
เธอรู้ว่าเขามีมีด
เธอเชื่อว่าเขาอาจเอื้อมมือมาฆ่าเธอได้ทุกเมื่อ
เธอใกล้จะได้รับความช่วยเหลือมากๆ
แต่อาจตกอยู่ในอันตรายมากที่สุด เท่าที่เป็นมาตลอดการเดินทางนี้
แล้วจู่ๆ พวกเขาก็ล้อมกรอบเรา
มีตำรวจ 25 นายลงมาจากรถ ถือปืนอยู่
ฉันแบบ "ให้ตายสิ ฉันตายแน่"
แล้วพวกเขาก็คว้าตัวเขาออกไปจากรถ และเหวี่ยงเขาลงบนพื้น
แล้วก็มีเจ้าหน้าที่หน้าตาดีคนหนึ่งมาคว้าตัวฉันไว้
และฉันก็พูดกับเขาว่า
"คุณมีปืนมั้ย" เขาบอกว่า "ครับ" ฉันบอกว่า "อย่าปล่อยฉันไปนะ"
เขาพาฉันไปที่รถพยาบาล
แล้วพวกเขาก็วัดความดันฉัน มันอยู่ที่ 250/150
และฉันก็จะไม่ยอมไปโรงพยาบาล
ฉันบอกว่า "ฉันไม่ไป เขามีปืน ฉันจะอยู่กับเขา"
จากนั้นที่เขาทำ ก็เลยเป็นการทำให้ฉันใจเย็นลง
เขาพาฉันไปที่รถของแอนน์ ลาเฮย์ เจ้าหน้าที่เอฟบีไอ
เขาให้ฉันเข้าไปนั่งในนั้น พูดว่า "คุณจะปลอดภัยที่นี่"
มันจบลงแบบนั้นแหละค่ะ
ฉันจำได้ว่าฉันได้รับโทรศัพท์
เอฟบีไอโทรมาบอกว่า "เราได้ตัวแคเรนมาแล้ว"
"เราได้ตัวเธอ และสก็อตต์ก็ถูกควบคุมตัว"
และฉันก็แบบ "ขอบคุณพระเจ้า" มันรู้สึกเหนือจริงค่ะ
ตอนพวกเขาจับตัวเขาได้ แบบว่าทุกคนตื่นเต้นมาก
โล่งอกไปเลยค่ะ
โล่งอกมากจนสะเทือนอารมณ์
มีการหลั่งน้ำตากันด้วย
เจ้าหน้าที่ตรวจค้นรถจี๊ปของสก็อตต์ หลังเขาถูกควบคุมตัว
พวกเขาพบมีดสปริงที่เปิดใบมีดอยู่
ซึ่งอยู่ในช่องเก็บของประตูฝั่งคนขับ
พวกเขาพบเชือก พวกเขาพบผ้าห่ม
พวกเขาพบกระป๋องที่ใช้สูบโคเคน
นั่นมันบ่งชี้ให้หน่วยงานรักษากฎหมายรู้จริงๆ ว่า
สก็อตต์เป็นคนวางแผนเรื่องนี้ตามลำพัง
ทันทีที่เขาถูกจับ หัวหน้ากับรองหัวหน้าฉันก็ตัดสินใจว่า
เพราะเธอได้รับ ความกระทบกระเทือนทางจิตใจมาก
พวกเขาจึงตัดสินใจไม่ให้เธอขึ้นเครื่องบิน
แต่ให้ฉันกับจาคารี ขับรถขึ้นไปรับเธอและพาเธอกลับมา
แคเรนดูเหนื่อยอ่อน หมดเรี่ยวหมดแรง
เราเลยแค่ดูแลให้เธอสบายกายสบายใจ และขับรถพาเธอกลับมาเดย์โทนา
ในอึดใจแรกที่ฉันเห็นแคเรน ฉันก็กอดเธอแน่นมากๆ
ฉันแบบว่าไม่อยากปล่อยเธอไปเลย
มันเป็น… ช่วงเวลาที่สะเทือนอารมณ์มากค่ะ
(สก็อตต์ ฟรีแมนถูกตั้งข้อหา สะกดรอยตามขั้นร้ายแรง)
(ลักพาตัวโดยใช้อาวุธ)
(ละเมิดคำสั่งศาล ห้ามใช้ความรุนแรงในครอบครัว)
(และละเมิดทัณฑ์บน)
(ในปี 2007 ฟรีแมน ถูกตัดสินว่ามีความผิดทุกข้อกล่าวหา)
(และถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต)
(เขาเสียชีวิตระหว่างถูกคุมขังในปี 2025)
แคเรนกระทบกระเทือนทางใจมาก
ทุกอย่างทำให้เธอกลัว
แบบว่าพอได้ยินเสียงอะไรเธอก็กลัว
คือว่าคุณพูดเสียงดังมากๆ ใกล้เธอไม่ได้เลย
เธออยากให้มีคนอยู่รอบตัวตลอด
แคเรนต้องทนอะไรมาเยอะมาก
ทำไมเธอไม่สู้กลับเหรอ เธอทำไม่ได้ เธอกระดิกกระเดี้ยไม่ได้
ความกลัวทำให้เธอเป็นงั้น
และชาวบ้านก็ไม่รู้เรื่องนั้น
เมื่อคิดถึงสิ่งที่แคเรนผ่านมา ฉันชื่นชมว่าเธอเข้มแข็งมากในฐานะคนคนหนึ่ง
ตอนฉันคบกับสก็อตต์และเห็นสิ่งบ่งชี้บางอย่าง
ที่เขาแสดงออกมาในตอนนั้น
ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นสัญญาณเตือน ถึงความรุนแรงในครอบครัวที่อาจเกิดขึ้น
สมัยนั้นมันยังไม่แพร่หลาย
ไม่มีการพูดคุยกันอย่างเปิดเผย แบบที่เป็นอยู่ทุกวันนี้
ตั้งแต่นั้นมาฉันก็พัฒนาตัวเอง
ก็เลยเริ่มเห็นชัดเจนพอดู
ว่านี่เป็นสถานการณ์ ที่จะกลายเป็นสถานการณ์รุนแรงตั้งแต่แรกแล้ว
และฉันก็แค่มองไม่เห็นสัญญาณเตือนนั่นด้วยซ้ำ
ทุกวันนี้ฉันไปได้สวย
ฉันโชคดีมาก ฉันมองและใช้ชีวิตต่างไปจากเดิมมาก
ฉันรู้สึกโชคดีมากที่ยังมีชีวิตอยู่ คุณไม่เข้าใจหรอกค่ะ
ฉันบอกทุกคนเลย ฉันบอกว่า "ชีวิตมันสั้นเกินไปนะ"
คำบรรยายโดย พรรษพร ชโลธร