Nazywam się Karen Kummerer.
Zostałam porwana.
- Zostałam porwana. - Zostałam porwana.
Sprawy porwania prowadzone przez FBI zwykle źle się kończą.
Statystyki pokazują,
że większość ofiar nie przeżywa po pewnym czasie.
Bała się. Na jej twarzy malowało się przerażenie.
„Proszę, niech mi ktoś pomoże”.
W takiej sprawie czas nie działa na naszą korzyść.
Bałam się o nią.
KOSZMARNI EKS
W 2006 roku rozstałam się z mężem, z którym byłam 17 lat.
Znowu zaczęłam chodzić na randki.
Byłam dyrektorką finansową Centrum Medycznego Berta Fisha.
Miałam własny dom.
Kupiłam nowego Mustanga GT z 2006 roku.
Czułam się bardzo niezależna.
Czułam się świetnie.
FLORYDA
Karen jest moją ciocią ze strony matki.
Byłyśmy bardzo blisko, odkąd byłam mała.
Karen ma bardzo niezależną osobowość.
SIOSTRZENICA KAREN
Jest fajna i się wygłupia.
Mówi, co myśli, gdy ma coś do powiedzenia.
Mieszkałam z nią w 2006 roku.
Miałam 18 lat.
Świetnie się razem bawiłyśmy.
Myślę, że moja obecność pomogła jej po rozwodzie.
Mogła się na mnie oprzeć w trudnym okresie.
Długo była mężatką i została singielką.
Wolną i randkującą.
STYCZEŃ 2006 R.
Pewnego wieczoru poszłyśmy z siostrą do Ocean Deck.
Można tam poznać wiele osób.
Scott zaprosił mnie do tańca.
Był napakowanym blondynem z niebieskimi oczami.
Mówił, że zaczyna być trenerem personalnym.
Bardzo mnie to zainteresowało, bo lubiłam wtedy ćwiczyć.
Przy poznaniu Scotta zaiskrzyło.
Zadzwoniłam zapytać, jak się ma.
SIOSTRA KAREN
Powiedziała: „Wspaniale. Naprawdę mi się podoba”.
Poznałam go pod koniec stycznia, a walentynki otworzyły mi oczy.
Dał mi kwiaty. Dał mi ciężarki do ćwiczeń. Wydał na mnie dużo pieniędzy.
Chodziliśmy razem na tańce w klubach w Daytona Beach.
Chodziliśmy razem na kolację.
Było mi z nim miło.
Karen była zakochana.
Opowiadała, jaki był przystojny.
Dobrze razem wyglądali.
Bawili się i śmiali.
Myślę, że Karen tęskniła za tym ze swojego wcześniejszego małżeństwa,
więc była bardzo szczęśliwa,
kiedy ponownie zaczęła to czuć.
Pracowałam z kobietą zainteresowaną tarotem i kryształami.
W Connecticut była usługa stawiania tarota,
którą można było otrzymać telefonicznie.
Dała mi numer. „Karen, chcesz spróbować?”
Byłam bardzo ciekawa.
I to zrobiłam.
Stawiała mi karty.
Nagle powiedziała: „Poznałaś kogoś”.
DIABEŁ
„Jest szalony i musisz szybko uciekać”.
Pomyślałam: „Co ona tam wie?
Skąd mogłaby wiedzieć?”.
Nie wiedziałam, że było to zgodne z prawdą.
Zauważyłam, że Scott zaczął często wpadać.
Zaczął zostawiać rzeczy w domu.
Nim się obejrzałam, był w domu cały czas.
Mieszkał z rodzicami.
Mieszkali niedaleko mnie.
Nie szukałam poważnego związku.
Chciałam porandkować, ale nic poza tym.
Aż pewnego dnia wróciłam do domu,
a Scott się do mnie wprowadził.
„Wprowadziłem się”.
Kiedy powiedziałam, że powinien pójść,
powiedział, że nie zauważyłam, że od prawie miesiąca dostawał tam listy.
Sprawdzał skrzynkę pocztową,
zanim wracałam z pracy.
Nie byłam z tego zadowolona,
ale nie sądziłam, że to ważne,
że odbierał u mnie pocztę.
Scott stał się bardziej zaborczy.
Kiedy chciałam wybrać się z Karen na zakupy,
mówił: „Nie, nie róbcie tego”.
Sprawdzał wszystko, co robiła.
Jeśli ubrała się w coś, co mu się nie podobało,
mówił jej: „Musisz się przebrać. Ludzie wezmą cię za szmatę”.
Karen zmieniła się po wprowadzeniu się Scotta.
Pewnego wieczoru poszłam z chłopakiem na kolację.
Chowałam coś do lodówki i zobaczyłam strzykawki.
Wtedy mój były spojrzał na mnie i spytał: „Co tu robią sterydy?
Wiesz, że to nielegalne?”.
Nie było na nie recepty.
Wzięłam Karen na stronę.
„Co to jest? Czemu trzymasz to w lodówce?”
Powiedziała, że Scott używał ich do ćwiczeń.
Powiedziałam jej, że to niedobrze.
„Przy ćwiczeniach i zastrzykach może dostać ostrej sterydowej furii”.
Przez to pojawiły się czerwone flagi.
W marcu 2006 roku spotykałam się ze Scottem od kilku miesięcy.
Scott powiedział: „Może Brenna znajdzie własne mieszkanie?
Jest dość dorosła, by zamieszkać z przyjaciółmi”.
Miałam wrażenie, że Scott mnie nie lubił.
Przeszkadzałam mu w kontrolowaniu Karen.
Zanim Karen poznała Scotta, świetnie się dogadywałyśmy,
a potem nagle zamieszkał z nami i poprosiła, żebym się wyprowadziła.
To nie wyszło od niej.
Gdy Scott zasugerował wyprowadzkę Brenny, zaczęła się prawdziwa przemoc domowa.
Przytrzymywał mnie i krzyczał na mnie całą noc.
Był duży. Ważył około 100 kilogramów.
Wyrywał mi telefon z ręki i go niszczył,
żebym nie mogła wezwać policji.
Nie mogłam od niego uciec.
Jeśli rozmawiałam z Karen po wyprowadzce, to zwykle wtedy, kiedy była w pracy,
bo tylko wtedy mogłam z nią porozmawiać.
Pytałam: „Co się dzieje? Powiedz mi”.
Powtarzała: „Nie mogę o tym rozmawiać”.
Gdybym wiedziała, jak będzie źle, nigdy bym się nie wyprowadziła.
Karen naprawdę się wycofała i nie widywałam jej zbyt często.
Nie chciała nigdzie wychodzić. Zawsze robiła coś ze Scottem.
Scott był w stanie kontrolować Karen z powodu jej braku pewności siebie.
Po rozwodzie była przygnębiona.
Sama niegdyś byłam ofiarą przemocy domowej,
więc poznawałam znaki.
Każdy inaczej radzi sobie w takich sytuacjach,
ale ją sparaliżował strach.
Scott mówił, że się wprowadził i mogę go eksmitować
tylko na drodze sądowej.
Szczerze mówiąc, nie mogłam uwierzyć, że mnie to spotyka.
Było mi wstyd, że wpakowałam się w taki związek,
bo byłam taka niezależna i odnosiłam sukcesy finansowe.
Wtedy zdałam sobie sprawę, że sama sobie nie poradzę.
Zaczęłam bać się o swoje bezpieczeństwo, ale miałam dość.
Chciałam zrobić wszystko, żeby go wyrzucić,
nawet zdobyć nakaz eksmisji.
LIPIEC 2006 R.
ZWIĄZEK TRWA OD 7 MIESIĘCY
Punktem krytycznym było dla mnie to, gdy trzymał mnie i krzyczał całą noc.
Ciągle tylko krzyczał.
Tego ranka, gdy mnie puścił, ubrałam się i poszłam do pracy.
Zaczął do mnie dzwonić na komórkę.
Gdy tego dnia weszłam do biura, miałam go na głośnomówiącym.
Powiedziałam koleżance: „Musisz to usłyszeć”.
Krzyczał: „Jeśli nie wrócisz, zabiję cię”.
Miałam świadków. Powiedziałam mu, że musi się wyprowadzić.
Koleżanka z pracy zabrała mnie do domu.
Zabrałam psa i trochę rzeczy.
Zatrzymał się za autem.
Moja przyjaciółka była dużą kobietą. Powiedziała: „Musisz odejść”.
Wsiadłam do auta z Rockym i ubraniami.
Spędziłem u niej weekend, dopóki się nie wyprowadził.
Scott odszedł, ale wciąż sądził, że należę do niego.
Groził, że zabije mojego psa, jeśli się z nim nie spotkam.
Zaparkował za moim autem i nie mogłam się wydostać.
Było coraz gorzej.
Zaczął mnie prześladować.
Nie czułam się już bezpieczna sama.
Więc na początku października
poprosiłam Brennę, żeby wprowadziła się dla bezpieczeństwa.
W październiku 2006 roku miałam 19 lat i znów zamieszkałam z Karen.
Nie podobało mi się, że Brenna zamieszkała z powrotem z Karen.
Brenna, jak to dzieciak, myślała, że może ochronić Karen,
ale nie mogła.
Była dzieckiem.
11 LISTOPADA 2006 R.
Pewnego dnia Brenna była w domu. Były też moje siostrzenice.
Siedziały w salonie.
Scott wszedł jak do siebie.
Kazał siostrzenicom być cicho.
Przeszedł obok nich.
Wszedł do mojej sypialni.
Krzyknęłam: „Brenna, on tu jest”.
Karen mówiła mu, że musi wyjść.
„Wyjdź z mojego domu. Nie chcę cię tu.
Mówiłam, że to koniec”.
Nie słuchał Karen.
Brenna przybiegła. Kazałam jej wezwać policję.
Wybierała numer.
Ale wybiegł, wsiadł do auta i odjechał.
Chciałam, żeby Karen wezwała policję,
ale rozumiałam, że bardzo się bała.
Pamiętam, jak mówiła mi: „Nie rozumiesz. Jest szalony.
Zabije mnie, jeśli zrobię coś nie tak”.
Zostawił mi 27 wiadomości głosowych.
„Gdzie jesteś? Czemu nie odbierasz telefonu?”
Cały czas tak było.
W poniedziałek 13 listopada wsiadłam do auta
i pojechałam do pracy.
Dotarłam do znaku stopu i spojrzałam w jedną stronę.
I nagle drzwi pasażera otworzyły się z szarpnięciem.
Czekał na nią w krzakach,
bo codziennie jeździła tą samą drogą.
Scott wyskoczył z krzaków, otworzył samochód pilotem,
wskoczył do samochodu z nożem i kazał jej jechać.
Krzyczał jak wariat.
Mówił: „Potnę cię.
Nie ukryjesz się.
Mam twój numer ubezpieczenia i muszę się z tobą widzieć”.
Scott po raz pierwszy w życiu użył wobec mnie noża lub innej broni.
Wcześniej robiłam tak,
że kiedy Scott był wybuchowy albo sytuacja była przemocowa,
zachowywałam spokój i uległość, co poprawiało sytuację.
W końcu uspokoiłam go słowami:
„Jeszcze będziemy się widywać.
Zobaczymy się wieczorem”.
Pozwolił mi się podwieźć do swojego zaparkowanego Jeepa.
Powiedziałam przyjaciółce.
Powiedziała: „Spotkajmy się na posterunku Daytona Beach”.
Złożyłyśmy wniosek o zakaz zbliżania się.
Powiedzieli, że wręczą go tego wieczoru.
Lisa przywiozła mnie do domu.
Zostawiłam auto w pracy.
Nie chciałam, żeby Scott wiedział, że jestem,
bo mogli mu wręczyć zakaz tego wieczoru.
Spędziłyśmy z Brenną noc w ciemności.
Nie chciałyśmy, by ktoś wiedział, że jesteśmy.
Bałyśmy się, że przyjdzie i nas zabije.
Pamiętam, że była przerażona.
„Skąd miał pilota do auta?”
Bo tylko tak mógł wsiąść do samochodu.
„Ten człowiek jest w stanie zrobić o wiele więcej, niż myślałyśmy”.
Natychmiast zmieniłam numer telefonu.
Następnego dnia zmieniłam kluczyki do auta.
Ale nie zmieniłam zamka bagażnika.
W salonie uznaliśmy, że to nie jest konieczne.
27 LISTOPADA 2006 R.
2 TYGODNIE PO ZŁOŻENIU WNIOSKU O OCHRONĘ
W poniedziałek rano ruszyłam do pracy.
Ujechałam jakieś 50 metrów i zapaliła się lampka uchylenia bagażnika.
Pewnie zostawiłam otwarty po zakupach.
Nie zatrzasnęłam.
Wysiadłam z auta.
Poszłam go zamknąć.
I…
Scott wyskoczył z bagażnika ubrany na czarno.
Złapał mnie i przystawił mi nóż do gardła. Krzyczałam.
„Zrób to jeszcze raz, a cię zadźgam”.
Rzucił mnie na fotel pasażera.
Odjechał.
Zabrał mnie do zaparkowanego Jeepa.
„Jeśli będziesz grzeczna, możesz usiąść z przodu”.
Wsiedliśmy do Jeepa i odjechał.
Powiedział mi:
„Zmusiłaś mnie zakazem zbliżania. To twoja wina”.
Miał rękawiczki na podłokietniku. Zapytałam, po co.
„Żeby nie poplamić sobie rąk krwią”.
Zapytałam: „Co mi zrobisz?”.
Odparł: „Ja tylko prowadzę”.
A potem: „Weź w pracy wolne”.
Wzięłam w pracy dzień na żądanie.
Chyba byłam w szoku.
Musiałam do niej zadzwonić w jakiejś sprawie
i nie odebrała.
Zadzwoniłam ponownie.
Brak odpowiedzi. Zdziwiłam się.
Zaczęłam się nieco martwić.
Wtedy miałyśmy z Karen umowę,
że jeśli do siebie dzwonimy,
próbujemy oddzwonić jak najszybciej.
Brenna próbowała do mnie zadzwonić.
Powiedziałam mu, że muszę odebrać.
Powiedział: „Powiedz, że chcę popełnić samobójstwo
i próbujesz mnie powstrzymać”.
Powiedziałam Brennie: „Jestem ze Scottem.
Grozi, że popełni samobójstwo”.
Powiedziała: „Nie wzywaj policji”.
Pomyślałam, że siedzi tuż obok niej.
Wiedziałam to, bo słyszałam to w jej głosie.
Powiedziałam jej:
„Jeśli mam wezwać policję,
powtórz: »Nie wzywaj policji«”.
Powiedziała: „Brenna, nie wzywaj policji”.
Wtedy wezwałam policję.
Powiedziałam, że sądzę, że moja ciocia Karen została porwana.
Nie ma nic ważniejszego niż praca przy sprawie porwania.
W takiej sprawie wszyscy są zaangażowani.
Próbujemy znaleźć ofiarę, zanim skończy się to zabójstwem.
Byłam detektywem w policji w Daytona Beach
w Wydziale Śledczym.
Rozesłaliśmy powiadomienia o poszukiwanej osobie.
Podaliśmy opis Scotta i Karen oraz opis jego pojazdu.
Powiadomiliśmy o nakazie aresztowania.
Jeśli ktoś go znajdzie, miał go zatrzymać.
Karen Kummerer była ofiarą.
ZAGINIONA KAREN KUMMERER
Próbowaliśmy znaleźć trop.
W jakim kierunku i dokąd jechali?
Zgłosiliśmy karty kredytowe i debetowe Karen i Scotta,
czyli mieliśmy dostać powiadomienie o aktywności
i miejscu, w którym karta była aktywna.
Staliśmy w miejscu. Czekaliśmy na ruch.
Pamiętajmy, patrząc z obecnej perspektywy…
BYŁA ASYSTENT PROKURATORA
…że w 2006 roku technologia była inna niż dzisiejsza.
W obecnym świecie znasz każdy ruch.
Są nagrania. Monitoringi. Kamery na światłach.
Na każdym przejściu są kamery.
W 2006 roku tak nie było.
Na pewno się bałam.
Nie wiedziałam, gdzie była. Zastanawiałam się, czy Karen żyje.
Gdy Scott mnie porwał, chyba nie miał planu.
Myślał, że zabierze mnie, gdzie chce, i nikt nic nie zrobi.
FLORYDA
Pierwszej nocy zatrzymaliśmy się w Sunrise Inn w St. Augustine.
Musiałam poczekać w samochodzie.
Nie miałam już komórki. Zabrał ze sobą kluczyki.
Pilnował samochodu przez cały czas, gdy się meldował.
Zadzwonił do matki i powiedział jej, że pojechaliśmy razem na wakacje.
Gdy weszliśmy do pokoju,
dał mi tabletki nasenne.
Zmusił mnie do seksu.
Wiedziałam, że dzięki bierności i uległości spróbuję przeżyć.
Gdybym krzyczała, mógłby użyć noża.
Gdyby nikt nie pomógł, byłoby po mnie.
Próbowałam przetrwać tak, jak myślałam, że mogę.
1 DZIEŃ OD PORWANIA
2 DNI OD PORWANIA 28 LISTOPADA 2006 R.
Następnego dnia Scott nie miał pieniędzy, więc chciał wstąpić do banku,
żebym wypłaciła pieniądze z konta.
Poszliśmy do banku Wachovia. Kazał mi wypłacić czekiem 500 dolarów.
Był obok mnie z nożem w kieszeni.
Nie miałam wyboru.
Gdybym powiedziała, że mnie porwał, co by się stało?
Poderżnąłby mi gardło.
Banki mają ochronę.
Wiem, ale zanim ktoś by zareagował,
byłabym martwa.
Otrzymaliśmy powiadomienie, że Karen wypłaciła 500 dolarów
z banku w St. Augustine.
Po powiadomieniu z banku wiedzieliśmy, że kierują się na północ.
Policja pojechała do banku,
w którym dowiedziała się, że Scott i Karen byli razem.
Na nagraniu wyglądała na przerażoną.
Scott ma historię przemocy.
Dowiedzieliśmy się też, że brał narkotyki,
a teraz miał pieniądze.
Byliśmy zaniepokojeni. Dokąd się udał?
Przeglądaliśmy jego historię, dokumenty,
szukaliśmy w jego kontaktach kogoś, kto mógłby nam coś o nim powiedzieć.
Mój brat był policjantem w Daytona Beach.
Zadzwonił do mnie niespodziewanie któregoś dnia i powiedział:
„Nie uwierzysz.
Scott Freeman porwał kobietę”.
LISTOPAD 2006 R.
CZERWIEC 1991 R.
Na początku lat 90.
moja przyjaciółka pracowała w kręgielni z barem,
do której wszyscy chodzili. Tam poznałam Scotta Freemana.
FLORYDA
Moje pierwsze wrażenie było takie, że był przystojny.
Powiedział, że jest strażakiem.
Myślałam, że ma potencjał.
Scott bombardował mnie miłością.
Przypominam, byłam młodą dziewczyną. Miałam 22 lata.
Był sześć lat starszy.
Scott był intensywny i szalał za mną.
Scott był uroczy i zaczęliśmy się spotykać.
Gdy poznałam Scotta, był strażakiem w Ocale.
Ale to nie trwało długo.
Niedługo po tym, jak zaczęliśmy się spotykać,
Scott powiedział, że zwolnili go ze straży pożarnej.
Scott wciąż mieszkał w domu z matką i ojcem.
Stało się dla mnie jasne,
że matka Scotta za wszystko płaciła,
bo Scott nie miał pracy od dłuższego czasu.
Scott kontrolował mnie emocjonalnie,
lubił, gdy nosiłam określone ubrania, a nie lubił, gdy nosiłam inne.
Był bardzo kontrolujący i manipulujący.
Mój ojciec zmarł. Poszłam do medium
z nadzieją, że usłyszę coś od mojego taty.
Wróżka miała karty tarota.
Pierwsza karta, którą odkryła, przedstawiała diabła.
Powiedziała mi:
„Widzę bardzo niezrównoważoną osobę w twoim otoczeniu”.
Ta osoba bierze narkotyki. Widziała więzienie.
Scottowi zdarzało się
znikać na wiele dni bez wyjaśnienia.
Wiem, że Scott był uzależniony od kokainy,
co przyczyniało się do jego imprezowania i znikania.
Po dwóch latach związku
jego przyjaciel z dziewczyną przyjechali z wizytą z Karoliny Północnej.
Wyszliśmy we czwórkę na clubbing,
picie i dobrą zabawę.
Po powrocie do domu tego wieczoru
rozważaliśmy zamówienie pizzy,
kiedy Scottowi odbiło
i przyszpilił mnie do ściany z rękoma na mojej szyi.
Bardzo się bałam. Zastanawiałam się, co w niego wstąpiło.
Przyjechała policja.
Wtedy powiedziałam, że nie chcę wnosić oskarżenia.
Byłam młodą dziewczyną.
Powiedziałam, że nie chciał tego zrobić i wypił za dużo. Usprawiedliwiałam go.
Głos w mojej głowie powtarzał, żeby uciekać, bo nie jest dobrze.
Ale moje dwudziestoparoletnie serce mówiło: „Ale ja go kocham”.
19 STYCZNIA 2000 R.
ZWIĄZEK TRWA OD 9 LAT
Wróciłam z pracy, a Scott był pijany
i chciał, żebym poszła z nim do baru.
Powiedziałam: „Nie, jesteś pijany”.
Zachowywał się nieobliczalnie. Był przepełniony wściekłością.
Nabrałam podejrzeń wobec tego, co się działo i co robił.
Zajrzałam do szafy. Przeszukiwałam torby i inne rzeczy.
Znalazłam pudełko na czeki.
Potrząsnęłam i zagrzechotało.
Otworzyłam je. W środku były strzykawki.
Pomyślałam: „O rany”.
Szprycował się sterydami
i to prowadziło do szalonego, chaotycznego zachowania.
Skonfrontowałam z nim to, co znalazłam w szafie.
Wtedy naprawdę się wkurzył.
Scott uderzył mnie w twarz i próbował zabrać moje rzeczy.
Zacisnął ręce wokół mojej szyi i przycisnął mnie do ściany.
Próbował mnie udusić.
Byłam przerażona.
Przyjechała policja i zapytała mnie, czy wszystko w porządku.
Na to Scott wyszedł.
„Co wy tu, k…, robicie?
Wynoście się, k…, stąd. Wszystko gra”.
Był bojowo nastawiony.
Opierał się aresztowaniu.
Żeby go w końcu zakuć w kajdanki, potrzebny był gaz pieprzowy.
To był punkt krytyczny.
Wiedziałam, że nie mogę zostać w takiej sytuacji.
19 STYCZNIA 2000 R.
28 LISTOPADA 2006 R.
Gdy tylko mój brat dowiedział się o Scotcie,
zadzwonił do mnie i panikował: „Nie uwierzysz”.
BYŁA DZIEWCZYNA SCOTTA
„Scott porwał kobietę”.
Pomyślałam, że to mogło przytrafić się mnie.
Powiedział, że ucieka na północ.
„Masz pomysł, dokąd może zmierzać?”
Powiedziałam, że tak.
Mój brat zapytał, czy mogę się spotkać z detektyw Hawkins.
Zgodziłam się.
Powiedziałam Janet Hawkins, w jakich miejscach bywałam ze Scottem
i gdzie mógłby zabrać Karen.
Wiem, że Scott miał dobrego przyjaciela, który mieszkał w Karolinie Północnej.
Pomyślałam, że pewnie tam pojedzie.
Informacje pojawiły się w telewizji i gazetach.
POLICJA SZUKA ZAGINIONEJ KOBIETY
Bałam się o nią.
Naprawdę się o nią bałam.
Opuściliśmy St. Augustine i jechaliśmy na północ.
Zatrzymaliśmy się w Days Inn w Karolinie Północnej.
Było tak samo jak w St. Augustine.
Podał mi tabletki.
Trzymał nóż przy sobie.
2 DNI OD PORWANIA
3 DNI OD PORWANIA 29 LISTOPADA 2006 R.
Następnego dnia szykowaliśmy się do wyjazdu,
spojrzałam w dół i zobaczyłam notatnik.
Schowałam go do kieszeni.
Nie wiem, czemu to zrobiłam.
Do dziś nie wiem, dlaczego to zrobiłam.
Z Charlotte pojechaliśmy do Bryson City. Zatrzymaliśmy się na jedzenie.
Pracowałam w Bar-B-Que Wagon w Bryson City jako kucharka przez 11 lat.
To był typowy dzień w Bar-B-Que Wagon.
Jako główna kucharka miałam krótką przerwę po lunchu…
BYŁA KUCHARKA BBQ
…więc wyszłam tylnymi drzwiami,
które są naprzeciwko parkingu, na papierosa.
Tam zobaczyłam, jak podjeżdża samochód.
Ciemnoczarny Jeep.
Kobieta wysiadła ze strony pasażera
i po prostu stała.
Posłałam jej przyjazny uśmiech,
ale nie odwzajemniła mojego uśmiechu.
Pomyślałam, że coś jest z nią nie tak.
Miała puste spojrzenie.
Mężczyzna wysiadł i złapał ją za rękę.
Weszli frontowymi drzwiami,
a ja wróciłam do pracy jak zwykle.
Poszłam do łazienki.
Znalazłam w torebce długopis.
Napisałam wiadomość:
„Nazywam się Karen Kummerer. Zostałam porwana.
Zadzwoń na policję w Daytona Beach.
To nie żart. Bądź cicho”.
Miałam nadzieję, że nikt nic nie powie, gdy jedliśmy.
Bałam się, że umrę, jeśli się dowie.
Opuściliśmy restaurację i zatrzymaliśmy się na stacji benzynowej.
Poszłam do łazienki.
Byłam przerażona.
Stał pod drzwiami łazienki, gdy z niej korzystałam.
Pilnował, żeby nikt inny nie wchodził i nie wychodził.
Zostawiłam kolejny liścik.
Nie wiem. Minęło jakieś 20 minut
i musiałam iść do toalety.
Gdy odwróciłam się, by spuścić wodę, coś tam wystawało.
Nie powinno tego być, więc chciałam to sprzątnąć.
Gdy tylko dotknęłam tej kartki,
natychmiast przeszły mnie dreszcze.
Zaczęłam ją czytać
i wiedziałam, kto napisał ten liścik.
Wyszłam prosto z łazienki
i jak najszybciej dotarłam do telefonu.
Zadzwoniłam na policję.
Spytali, czy nadal tam są.
Powiedziałam policji, że już ich nie było.
Wspominam, że kiedy zajechali,
nie zachowywała się wrednie.
Była przerażona.
Bała się. Na jej twarzy malowało się przerażenie.
„Proszę, niech mi ktoś pomoże”.
Otrzymaliśmy telefon,
że Karen zostawiła liścik w restauracji w Karolinie Północnej.
Byliśmy zachwyceni, bo Karen wciąż żyła
i była dość przytomna, by zostawić nam wiadomość.
„Tu jestem. Oto ślad”.
ZOSTAŁAM PORWANA
Ulżyło mi, gdy dostaliśmy pierwszy liścik.
Wciąż żyje, więc jest jakaś nadzieja.
Gdy odnaleziono liścik w Karolinie Północnej,
zdaliśmy sobie sprawę, że przekroczył kilka granic stanowych.
To było poza naszą jurysdykcją, więc musieliśmy wezwać FBI.
Sprawy porwania prowadzone przez FBI zwykle źle się kończą.
Statystyki pokazują, że większość ofiar nie przeżywa
po pewnym czasie.
BYŁA AGENTKA SPECJALNA FBI
Decyzja Karen o zostawianiu liścików
była bardzo mądra.
Nie wiem, czy wiele osób by o tym pomyślało,
bo są tak przepełnione strachem przed krzywdą,
że nic nie robią, by się nie narażać.
Zorientowała się, że musiała coś zrobić.
„Nigdy mnie nie znajdą”.
Sądzę, że Scott Freeman był bardzo niebezpieczną osobą
i tykającą bombą zegarową.
W tamtych hotelach nie wymagano dokumentów i przyjmowały tylko gotówkę,
bo nie chciał pokazywać nikomu dowodu tożsamości.
Wiele razy w trakcie tego doświadczenia
mówiłam Scottowi: „Wypuść mnie tutaj. Zostaw mnie na poboczu.
Po prostu mnie puść”. A on odmawiał.
3 DNI OD PORWANIA
5 DNI OD PORWANIA 1 GRUDNIA 2006 R.
W piątek opuściliśmy Pigeon Forge.
Pojechaliśmy do Trenton w Georgii, gdzie zostawiłam liścik na stacji.
Taki sam, jak wcześniej.
„Nazywam się Karen Kummerer. Zostałam porwana.
Wezwij policję z Daytona Beach. To nie żart”.
Potem przejechaliśmy 160 km do Snead w Alabamie,
gdzie zostawiłam kolejny liścik na stacji benzynowej.
Zatrzymaliśmy się w hotelu naprzeciwko banku Wachovia.
Zaczynało nam brakować gotówki.
Zaproponowałam wypłacenie pieniędzy.
Bardzo się zdenerwował.
Wziął nóż. Walnął nim.
Powiedział: „Nie zapominaj, że zawsze go mam”.
Liściki były potwierdzeniem, że jeszcze żyła.
To było trochę frustrujące,
bo wyglądało na to, że wciąż byliśmy o krok za nimi.
Czas nie działał na naszą korzyść. Im dłużej, tym bardziej baliśmy się,
że nie znajdziemy Karen na czas, by ocalić jej życie.
WOLNE POKOJE
Wtedy nie wiedziałam, czy znajdowano te liściki.
W hotelach pilnowałam, żeby nie oglądać wiadomości,
bo bałam się, że o tym powiedzą.
I bałam się tego, co zrobi.
5 DNI OD PORWANIA
8 DNI OD PORWANIA 4 GRUDNIA 2006 R.
W poniedziałek jechaliśmy z New Albany w Mississippi
do Greenville w Mississippi.
Mieliśmy mało pieniędzy.
Zatrzymaliśmy się na stacji benzynowej, Mieliśmy już odjechać, ale powiedział:
„Muszę zadzwonić”.
Stanął za autem. Słyszałam, jak krzyczał.
Nie rozumiałam, co mówił.
Nie byłam pewna, z kim rozmawiał.
Był wściekły.
DOM MATKI SCOTTA FREEMANA
Policja monitorowała telefon rodziców Scotta.
Udało im się przechwycić telefon Scotta do mamy.
Domagał się pieniędzy.
Kochanie. Mam tylko 150.
Mam zrobić depozyt?
Wpłać, kurwa, w banku. Nie wierzę, że nic nie zrobiłaś.
- Wiesz… - A 150 nic nie da.
Za 150 zrobię komuś krzywdę dla kasy.
Dobra. Doceniam to.
Kiedy Scott rozmawiał z matką, był więcej niż zły.
Czuć było jad. To było okropne.
Nie wierzę, że tylko tyle masz. Załatw więcej.
Będę musiał coś zrobić, żeby zdobyć pieniądze.
- To zrób. - Będę musiał…
Czemu wszystko pogarszasz, Scott? Nie wiesz…
Nie mam wyboru. Zamknij się. Zrób to.
- Masz wybór. - Pa.
Uspokój się, Scott.
Pa. Zrób to. Pa.
Kocham cię.
Zadzwonił na dość długo, by FBI namierzyło połączenie
i ustaliło, skąd dzwonił.
Był w Greenville w Missisipi.
Pieniądze musiały dotrzeć.
Poszliśmy do bankomatu.
Wypłaciliśmy 150 dolarów.
Próbował wypłacić pieniądze. Policja to monitorowała.
Natychmiast wysłała FBI i lokalne organy ścigania
do lokalizacji bankomatu.
Odeszliśmy od bankomatu.
Wyszedł i kupił crack.
Potem ruszyliśmy autostradą.
Pojechałam do domu na lunch, jak mi się czasem zdarzało.
Siedziałam przy stole w kuchni i jadłam kanapkę, gdy zadzwonił telefon.
To był mój przełożony.
Kazał mi rzucić wszystko
i natychmiast ruszyć
w stronę małego miasteczka zwanego Leland w Missisipi.
Rozmawiałam przez telefon z patrolem drogowym Mississippi,
biurem szeryfa hrabstwa Washington i policją w Cleveland.
W ciągu pięciu minut pobytu na autostradzie 61
poznałam opis pojazdu.
Wiedziałam, jak wyglądała Karen.
Wiedziałam, jak wyglądał Scott Freeman.
Dosłownie dwie minuty później
rozpoznałam pojazd, który pasował do opisu.
Zaczęłam go doganiać.
Wiedziałam, że Karen była w aucie.
Nigdy nie zapomnę jej wyrazu twarzy.
Widziałam strach.
Nie spojrzała w moją stronę. Patrzyła przed siebie.
Nie rozmawiali.
Pan Freeman też wpatrywał się przed siebie.
Mój przełożony skontaktował się z patrolem drogowym Mississippi.
W okolicy było kilka jednostek.
Byliśmy na autostradzie. Nagle powiedział:
„Śledzą nas”. Zapytałam: „O czym ty mówisz?”.
Jakby jechał za nami milion policjantów.
Światła migały. Zaczął krzyczeć.
„Daj mi chwilę”.
Jechaliśmy bardzo szybko. Krzyczałam.
Zjechał z autostrady.
Gdy pan Freeman zobaczył drogówkę,
wiedział, że wiedzą, kim jest.
Wiedziała, że miał nóż.
Sądziła, że w każdej chwili może po niego sięgnąć i ją zabić.
Była tak bliska uratowania,
ale też najbardziej jak dotąd zagrożona.
Nagle nas zablokowali.
Z radiowozów wysiadło około 25 policjantów z bronią.
Myślałam: „Boże, umrę”.
Po prostu wyciągnęli go z auta i rzucili go na ziemię.
Podszedł piękny funkcjonariusz i mnie zabrał.
Zapytałam:
„Masz broń?”. Potwierdził. „Nie puszczaj mnie”.
Zabrał mnie do sanitariuszy.
Zmierzyli mi ciśnienie. Miałam 250 na 150.
Nie chciałam jechać do szpitala.
„Nie pojadę. On ma broń. Zostanę z nim”.
Więc mnie uspokoił.
Zabrał mnie do wozu Anne LaHaye, agentki FBI.
Powiedział: „Będziesz tu bezpieczna”. Tak to się skończyło.
Zadzwonił telefon. FBI powiedziało: „Mamy Karen,
a Scott jest w areszcie”.
Pomyślałam: „Dzięki Bogu”. To było surrealistyczne uczucie.
Kiedy go złapali, wszyscy byli podekscytowani.
To była ulga.
To było bardzo poruszające.
Płakaliśmy.
Policjanci przeszukali Jeepa Scotta po zamknięciu go w areszcie.
Znaleźli nóż sprężynowy w pozycji otwartej w kieszeni w drzwiach po stronie kierowcy.
Znaleźli linę i koce.
Znaleźli puszkę wykorzystywaną do palenia cracku.
To była wskazówka dla organów ścigania,
że Scott zaplanował to sam.
Po aresztowaniu mój kapitan i porucznik zdecydowali,
że przeżyła tak wielką traumę,
że nie będzie wracać samolotem.
Ja i Jakari mieliśmy zawieźć ją z powrotem.
Karen wyglądała na zmęczoną.
Zadbaliśmy o jej komfort i zawieźliśmy ją do Daytony.
Gdy zobaczyłam Karen, uścisnęłam ją mocno.
Nie chciałam jej puścić.
To na pewno była wzruszająca chwila.
Scott Freeman został oskarżony o nękanie, porwanie z bronią,
naruszenie zakazu przeciw przemocy domowej i złamanie waunków kurateli.
W 2007 roku został uznany za winnego wszystkich zarzutów
i skazany na dożywocie.
Zmarł w więzieniu w 2025 roku.
Karen przeżyła traumę.
Wszystko ją przerażało.
Przerażały ją różne dźwięki.
Nie można było przy niej głośno mówić.
Cały czas chciała mieć wokół siebie ludzi.
Karen musiała wiele znieść.
Czemu się nie broniła? Nie mogła. Była sparaliżowana. To robił strach.
Ludzie nie są tego świadomi.
Przez to, co Karen przeszła, podziwiam, jak silną jest osobą.
Gdy spotykałam się ze Scottem, wykazywał pewne objawy.
Nie wiedziałam, że to oznaki potencjalnej przemocy domowej.
Wtedy to nie było tak powszechne i nie mówiono o tym tak otwarcie.
Od tamtej pory pracowałam nad sobą.
Stało się jasne,
że ta sytuacja od początku miała stać się przemocowa,
ale nie widziałam znaków ostrzegawczych.
Teraz mam się świetnie.
Mam wielkie szczęście. Podchodzę do życia inaczej.
Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że żyję.
Powtarzam, że życie jest za krótkie.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz