Ik ben Karen Kummerer.
Ik ben ontvoerd. -En ik ben ontvoerd.
Ik ben ontvoerd.
Ontvoeringszaken bij de FBI lopen meestal niet goed af.
Uit de statistieken blijkt…
…dat slachtoffers na een bepaalde tijd niet overleven.
Ze was bang. Je zag doodsangst in haar blik.
Help me alsjeblieft.
Bij zo'n zaak staat de tijd niet aan onze kant.
Ik was bezorgd om haar.
Zo bezorgd om haar.
In 2006 was ik net gescheiden na 17 jaar huwelijk met mijn man.
En ik begon weer te daten.
Ik was financieel directeur van Bert Fish Medical Center.
Ik had mijn eigen huis.
Ik heb net een nieuwe GT Mustang uit 2006 gekocht.
Ik voelde me erg onafhankelijk. En ik voelde me heel goed.
Karen is mijn tante van moeders kant.
We zijn sinds ik klein was al heel close.
Karens persoonlijkheid is erg onafhankelijk.
Grappig, maf.
Ze geeft haar mening als ze iets te zeggen heeft.
Ik woonde bij haar in 2006.
Ik was 18.
Karen en ik hadden het superleuk.
Het hielp dat ik er was na haar scheiding.
Ze had iemand om op te leunen in die zware dagen.
Ze was al zo lang getrouwd. En nu was ze vrijgezel.
Single en aan het daten.
Op een avond gingen mijn zus en ik naar de Ocean Deck.
Daar ontmoette je makkelijk mensen.
Scott vroeg me ten dans.
Hij was gespierd en had blond haar en blauwe ogen.
Hij zei dat hij personal trainer werd.
Ik vond dat interessant, want ik hield toen ook van sporten.
Toen ik Scott ontmoette, voelde ik een vonk.
Ik belde de volgende ochtend. 'Hoe gaat het?'
Ze zei: 'Het ging geweldig. Ik vind hem echt leuk.'
Ik ontmoette hem eind januari en Valentijnsdag was een eye-opener.
Hij gaf me bloemen en gewichten. Hij had veel geld uitgegeven.
We gingen samen dansen in clubs in Daytona Beach.
We gingen samen uit eten.
Ik vond Scott erg leuk.
Karen was hartstikke verliefd.
Ze zei: 'Ik heb een man. Hij is knap.'
Ze zagen er goed uit samen.
Ze hadden lol en lachten.
Karen had dat al zo lang niet gehad in haar huwelijk.
Ze was heel blij dat ze dat gevoel weer had.
Ik werkte met een vrouw die van tarotkaarten en kristallen hield.
Ze had een tarotkaartlezer in Connecticut die tarotkaarten las via de telefoon.
Ze gaf me het nummer. 'Karen, probeer je het?'
Ik was er erg benieuwd naar.
Dus dat deed ik.
Ze las mijn kaarten.
Plotseling zei ze: 'Je hebt deze persoon ontmoet.
DE DUIVEL
Hij is gek. Je moet maken dat je wegkomt.'
Ik dacht: ze weet er niets van.
Hoe kan zij dat nou weten?
Ik wist niet dat ze gelijk had.
Ik merkte dat Scott er altijd was.
Hij begon dingen achter te laten.
En voor ik het wist, was hij er altijd.
Hij woonde bij zijn ouders.
Ze woonden bij me in de buurt.
Ik zocht geen vaste relatie. Ik wilde wel daten, maar niets meer.
Op een dag kwam ik thuis en was Scott bij me ingetrokken.
Hij zei: 'Ik woon hier nu.'
Toen ik zei: 'Je kunt beter weggaan'…
…zei hij: 'Ik krijg mijn post hier al een maand. Dat heb je niet gemerkt.'
Hij haalde zijn post uit mijn brievenbus voor ik uit mijn werk kwam.
Ik was er niet blij mee…
…maar ik bedacht niet hoe belangrijk het was…
…dat hij de post daar al kreeg.
Scott werd bezitteriger.
Als ik met Karen naar de winkel wilde of wilde winkelen…
…zei hij: 'Nee, dat doen jullie niet.'
Alles wat ze deed, lag onder een loep.
Als Karen iets droeg wat hem niet beviel, moest ze zich omkleden.
'Ze denken nog dat je een slet bent.'
Karen veranderde nadat Scott daar kwam wonen.
Mijn vriend en ik gingen daar eten.
Ik zette iets in de koelkast en zag toen de injectiespuiten.
Mijn ex keek me aan en zei: 'Waarom liggen daar steroïden?
Weet je dat dat illegaal is?' Er was geen recept voor.
Toen zei ik tegen Karen: 'Wat is dat? Waarom liggen die in de koelkast?'
Ze zei dat Scott ze gebruikte om te sporten.
Ik zei: 'Dat is niet goed.'
Ik zei: 'Daar krijg je roid rage van. Dat is heel erg.'
Dat was een alarmsignaal.
In maart 2006 hadden Scott en ik een paar maanden iets.
Scott zei: 'Waarom zoekt Brenna niet een eigen plek?
Ze is oud genoeg om bij vrienden te gaan wonen of zo.'
Ik had echt het gevoel dat Scott me niet mocht.
Ik was een obstakel voor zijn controle over Karen.
Karen en ik hadden het zo fijn voor ze Scott kende.
En plotseling woonde hij daar en moest ik weg.
Dat kwam niet van haar.
Toen Scott zei dat Brenna weg moest, begon het echte huiselijk geweld.
Hij hield me vast en schreeuwde tegen me.
Hij was groot. Hij woog 100 kilo.
Als ik m'n mobiel pakte, pakte hij die af en maakte hij hem kapot…
…zodat ik geen politie kon bellen.
Ik kon hem niet verlaten.
Als ik Karen sprak nadat ik vertrok, was dat op haar werk…
…want dat was het enige moment dat dat kon.
Ik vroeg: 'Wat is er aan de hand? Vertel nou.'
'Nee, ik kan er niet over praten.'
Als ik had geweten hoe erg het was, was ik nooit weggegaan.
Karen trok zich terug en ik zag haar niet vaak.
Ze wilde niet meer uit. Ze deed altijd iets met Scott.
Scott had Karen onder de duim omdat ze weinig zelfvertrouwen had.
Die scheiding was demoraliserend.
Ik ben ook slachtoffer geweest van huiselijk geweld…
…dus ik ken de signalen.
Iedereen gaat er anders mee om, maar de angst verlamde haar.
Scott zei dat ik hem alleen via de rechtbank eruit kon zetten.
Ik dacht: hoe kan mij dit overkomen?
Ik schaamde me dat ik in zo'n relatie was beland.
Ik was onafhankelijk en financieel succesvol.
Op dat punt besefte ik dat ik dit niet alleen aankon.
Ik vreesde voor mijn veiligheid. Maar ik had er ook genoeg van.
Ik zou alles doen om hem weg te krijgen, ook al was dat een uitzettingsbevel.
7 MAANDEN EEN RELATIE
Het keerpunt was toen hij me de hele nacht vasthield en schreeuwde.
Hij bleef maar schreeuwen.
Die ochtend kleedde ik me aan en ging ik naar mijn werk.
Ondertussen belde hij me op mijn mobiel.
Toen ik het kantoor binnenliep, had ik hem op de luidspreker.
Ik zei tegen een collega: 'Dit moet je horen.'
Hij schreeuwde: 'Als je niet terugkomt, vermoord ik je.'
Ik had getuigen. Ik zei: 'Je moet weg.'
Een vriendin van het werk bracht me naar huis.
Ik nam m'n hond en spullen mee.
Hij stopte achter de auto.
Mijn vriendin was groot. Ze stapte uit en zei: 'Je moet weg.'
Ik stapte de auto in met Rocky en wat kleren.
Ik bleef dat weekend in haar flat tot hij verhuisde.
Nadat Scott weg was, dacht hij nog dat ik zijn bezit was.
Hij bedreigde m'n hond als ik geen tijd met hem doorbracht.
Hij parkeerde z'n auto achter de mijne zodat ik niet weg kon.
Het werd steeds erger.
Hij begon te stalken.
Ik voelde me alleen niet meer veilig.
Dus begin oktober vroeg ik Brenna weer bij me te komen wonen.
Ik werd 19 in oktober 2006 en ik ging weer bij Karen wonen.
Ik vond het niet fijn dat Brenna weer bij Karen ging wonen.
Brenna was nog jong en dacht dat ze Karen kon beschermen.
Nee. Je bent een kind.
Op een dag was Brenna thuis en m'n nichtjes waren er ook.
Ze zaten in de woonkamer.
Scott kwam binnen alsof het huis van hem was.
Hij zei dat ze stil moesten zijn.
Hij liep erlangs.
Hij kwam mijn slaapkamer binnen. Ik gilde: 'Brenna, hij is hier.'
Karen zei tegen hem: 'Je moet weg.
Ga mijn huis uit. Ik wil je hier niet. Ik ben hier klaar mee, zei ik.'
Hij luisterde niet naar Karen.
Brenna kwam eraan. Ik zei: 'Bel de politie.'
Ze tikte het nummer in.
Hij rende naar buiten en vluchtte in zijn auto.
Ik wilde dat Karen de politie belde, maar snapte dat ze erg bang was.
Ik weet nog dat ze zei: 'Je snapt het niet. Hij is gek.
Hij vermoordt me als ik iets verkeerds doe.'
Hij sprak die dag 27 voicemails in.
'Waar ben je? Waarom neem je niet op?'
Zo was het de hele tijd.
Op maandag 13 november stapte ik in mijn auto.
Ik ging naar m'n werk.
Ik kwam bij een stopbord en ik keek de ene kant op.
En plotseling werd mijn passagiersdeur opengerukt.
Hij stond haar in de bosjes op te wachten.
Ze nam elke dag dezelfde route.
Scott sprong uit de bosjes, deed de auto van het slot…
…sprong de auto in met een mes en zei: 'Rijden.'
Hij schreeuwde als een gek.
Hij zei: 'Ik steek op je in. Je kunt je niet verstoppen.
Ik heb je burgerservicenummer en ik moet je zien.'
Dat was de eerste keer dat Scott me met een wapen bedreigde.
Wat ik daarvoor deed…
…als Scott explodeerde of gewelddadig werd…
…was dat ik kalm en onderdanig bleef. Dan werd het beter.
Ik kon hem eindelijk kalmeren door te zeggen:
'Ik wil je nog steeds zien. Ik beloof dat we elkaar vanavond zien.'
Ik mocht hem afzetten waar z'n Jeep bij mij in de straat stond.
Ik zei het tegen een vriendin.
Ze zei: 'Ik kom naar de politie van Daytona.'
We vroegen een noodstraatverbod aan.
Ze zeiden: 'Na beoordeling overhandigen we het vanavond.'
Ondertussen bracht Lisa me thuis.
M'n auto stond bij mijn werk.
Scott mocht niet weten dat ik thuis was voor als hij het straatverbod kreeg.
Brenna en ik zaten in het donker. Niemand mocht weten dat we er waren.
We vreesden dat hij ons zou doden.
Ze was doodsbang, weet ik nog.
'Hoe kwam hij aan mijn sleutel?'
Alleen zo kon hij de auto in.
Ze dacht: hij kan zo veel meer dan we denken.
Ik had meteen mijn telefoonnummer veranderd.
De dag daarna liet ik een andere sleutel maken voor mijn auto.
Maar niet voor de kofferbak.
De dealer en ik vonden dat niet nodig.
TWEE WEKEN NA HET STRAATVERBOD
Maandagochtend ging ik naar m'n werk.
Ik had 50 meter gereden toen het lampje van de kofferbak aan ging.
Ik had hem vast niet goed dichtgedaan.
Niet helemaal.
Ik stapte uit.
Ik deed hem dicht.
En…
Scott sprong gekleed in het zwart uit de kofferbak.
Hij zette een mes op mijn keel. Ik begon te gillen.
Hij zei: 'Als je dat weer doet, steek ik.' Hij gooide me op de passagiersstoel.
Hij reed weg.
Hij bracht me naar zijn Jeep.
Hij zei: 'Als je je gedraagt, mag je voorin.'
We stapten in de Jeep en hij reed weg.
Hij zei tegen me: 'Je dwingt me vanwege dat straatverbod. Jouw schuld.'
Hij had handschoenen in de console. Ik vroeg: 'Waar zijn die voor?'
Hij zei: 'Ik wil geen bloed op mijn handen.'
Ik vroeg: 'Wat ga je met me doen?'
Hij zei: 'Ik rij gewoon.'
En toen: 'Meld je ziek op je werk.'
Toen heb ik me ziek gemeld.
Ik was gewoon in shock.
Ik moest haar ergens over bellen…
…en ze nam niet op.
Dus ik belde weer. Niets. Ik dacht: oké. Ik begon me zorgen te maken.
Want Karen en ik hadden een afspraak…
…dat als een van ons belde…
…de ander zo snel mogelijk terug zou bellen.
Toen Brenna me probeerde te bellen, zei ik: 'Ik moet opnemen.'
Hij zei: 'Zeg dat ik zelfmoord ga plegen en je me wilt tegenhouden.'
Dus toen ik Brenna sprak, zei ik: 'Scott wil zelfmoord plegen.'
Ze zei: 'Bel de politie niet.'
En ik dacht: hij zit naast haar. Dat hoor ik aan haar stem.
En ik zei tegen haar: 'Als ik de politie moet bellen…
…zeg dan nog een keer van niet.
En ze zei: 'Brenna, bel de politie niet.'
Toen belde ik de politie.
Ik zei: 'Mijn tante Karen is ontvoerd.'
Niets heeft meer prioriteit dan een ontvoering.
Dan is alle hens aan dek.
We doen ons best om het slachtoffer te vinden voor het moord wordt.
Ik was rechercheur bij de recherche van Daytona Beach.
We vaardigden een opsporingsbevel uit.
We beschreven Scott, Karen en zijn auto.
We zeiden dat er een arrestatiebevel tegen hem liep, dus hou hem vast.
Karen Kummerer was een slachtoffer.
We probeerden een spoor te vinden.
Welke richting? Waar gaan ze heen?
Karen en Scotts creditcards en bankpassen werden gevolgd…
…dus zouden we het horen als er activiteit was.
En ze zeggen dan ook waar.
We moesten wachten op activiteit.
Je moet bedenken, nu we hier zitten…
…dat de technologie in 2006 niet zo was als die van nu.
In de huidige wereld weet je alles.
Video's, bewakingsbeelden, verkeerslichtcamera's.
Camera's bij elk zebrapad.
Zo was het niet in 2006.
Ik was bang. Echt.
Ik wist niet waar ze was en of ze nog in leven was.
Toen Scott me meenam, had hij geen plan.
Hij dacht dat hij me mee kon nemen en dat niemand iets zou doen.
De eerste nacht sliepen we in de Sunrise Inn in St. Augustine.
Ik moest in de auto wachten.
Ik had geen mobiel meer. Hij nam de sleutels mee.
Hij hield de auto in de gaten terwijl hij incheckte.
Hij belde zijn moeder en zei dat we samen op vakantie waren.
Eenmaal in de kamer…
…gaf hij me slaappillen.
Ik moest seks met hem hebben.
Ik wist dat meegaandheid de manier was waarop ik kon overleven.
Als ik wilde gillen of schreeuwen… Hij had een mes.
Als ze niet snel genoeg waren, waren ze dood.
Ik probeerde te overleven hoe ik kon.
1 DAG ONTVOERD
2 DAGEN ONTVOERD
De volgende dag had Scott geen geld meer. Hij wilde naar een bank…
…zodat ik geld kon opnemen.
We stopten bij een Wachovia Bank. Ik moest 500 dollar opnemen.
Hij stond naast me met een mes in z'n zak.
Ik had geen keus.
Wat denk je dat er gebeurt als ik zeg: 'Ik ben ontvoerd'?
Hij snijdt m'n keel door.
Banken hebben beveiligers.
Dat besef ik. Maar tegen de tijd dat iemand reageert, ben ik dood.
We hoorden dat Karen 500 dollar had opgenomen…
…bij een bank in St. Augustine.
Nu wisten we dat ze naar het noorden gingen.
De politie ging naar de bank…
…en ontdekte dat Scott en Karen daar samen waren.
Op de beelden leek ze doodsbang.
Scott heeft een gewelddadig verleden. We wisten ook dat hij drugs had gebruikt.
En nu had hij geld.
Nu maakten we ons zorgen. Welke kant op?
We namen z'n verleden en z'n papieren door.
Wie kent hij? Wie kan ons iets over hem vertellen?
Mijn broer was agent in Daytona Beach.
Hij belde me op een dag plotseling op en zei: 'Dit geloof je niet.
Scott Freeman heeft een vrouw ontvoerd.'
Begin jaren 90 werkte mijn vriendin bij een bowlingtent met een bar…
…waar iedereen heen ging. Daar ontmoette ik Scott Freeman.
Mijn eerste indruk was dat hij knap was. Hij zei dat hij brandweerman was.
Ik vond dat hij veel potentie had.
Scott deed aan love-bombing.
Ik was een jong meisje van 22.
Hij was zes jaar ouder.
Scott deed veel moeite en was gek op me.
Scott was heel charmant en we begonnen een relatie.
Toen ik Scott ontmoette, was hij brandweerman in Ocala.
Maar dat duurde niet lang.
Al snel na het begin van de relatie…
…zei Scott dat hij ontslagen was bij de brandweer.
Scott woonde nog thuis bij zijn vader en moeder.
Het werd me duidelijk…
…dat Scotts moeder alles betaalde…
…omdat Scott al lang geen baan had gehad.
Scott had zeker emotioneel controle over me.
Hij wilde dat ik bepaalde dingen wel en niet droeg.
Hij was erg overheersend en manipulatief.
Mijn vader was overleden en ik was naar een medium geweest.
Ik hoopte iets van hem te horen.
Die vrouw had tarotkaarten.
De eerste kaart die ze omdraaide, was de Duivel.
Ze zei: 'Ik zie een getroebleerd mens om je heen.'
Hij gebruikte drugs. Ze zag een gevangenis.
Scott had periodes…
…dat hij dagenlang verdween zonder uitleg.
Ik weet dat Scott verslaafd was aan cocaïne.
Dat droeg bij aan zijn verdwijningen.
Na twee jaar relatie…
…kwamen vrienden van hem vanuit North Carolina op bezoek.
We gingen naar de clubs…
…om te drinken en plezier te maken.
Toen we thuiskwamen die avond…
…hadden we het over pizza bestellen.
Scott flipte helemaal…
…en zette me tegen de muur met z'n handen om m'n nek.
Ik was zo bang. Ik dacht: wat mankeert hem ineens?
De politie kwam en op dat moment…
…wilde ik geen aanklacht indienen.
Ik was nog jong…
…en zei: 'Hij meende het niet. Hij heeft te veel gedronken.' Excuses.
Mijn hoofd zei: 'Wegwezen. Dit is niet goed.'
Maar mijn twintigerhart zei: 'Maar ik hou van hem.'
9 JAAR EEN RELATIE
Ik kwam thuis uit mijn werk en Scott was onder invloed.
Hij wilde dat ik meeging naar een bar.
Ik zei: 'Nee, je bent dronken.'
Zijn gedrag was grillig. Hij was woedend.
Ik kreeg argwaan over wat er aan de hand was en wat hij deed.
Dus ik doorzocht tassen in de kast.
Er was een doos waarin je normaal rekeningen zou bewaren.
Hij rammelde toen ik hem pakte.
Ik maakte hem open. Er zaten spuiten in.
Ik dacht: o, jee.
Hij injecteerde steroïden.
Dat leidde tot zijn gestoorde, grillige gedrag.
Ik zei wat ik in de kast had gevonden…
…en toen werd hij echt boos.
Scott sloeg me in m'n gezicht en probeerde mijn spullen af te pakken.
Hij drukte mijn keel dicht en duwde me tegen de muur…
…en probeerde me te wurgen.
Ik was zo bang.
De politie kwam. Ze vroegen of alles in orde was.
Scott kwam er net aan en zei:
'Wat doen jullie hier, verdomme? Rot op. Alles is in orde.'
HIJ ZEI: 'DAN MAAK IK JE AF.'
Hij was echt vijandelijk.
Hij verzette zich tegen arrestatie.
Ze moesten peperspray gebruiken om hem in de boeien te slaan.
Dat was mijn breekpunt.
Ik wist dat ik niet in zo'n situatie kon blijven.
Zodra m'n broer over Scott hoorde…
…belde hij. Hij was in alle staten. 'Dit geloof je niet.
Scott heeft een vrouw ontvoerd.'
Ik dacht: allemachtig. Dat had mij kunnen overkomen.
Hij zei: 'Hij is op de vlucht naar het noorden.
Heb je een idee waar hij heen gaat?'
En ik zei: 'Ja.'
Mijn broer vroeg me of ik rechercheur Hawkins wilde spreken.
Dat wilde ik wel.
Ik vertelde Janet Hawkins over plekken waar ik met Scott was geweest…
…waarvan ik dacht dat hij erheen zou gaan.
Scott had een goede vriend in North Carolina.
Ik dacht: daar gaat hij zeker heen.
Toen kwam het op tv en in de krant.
Ik was bezorgd om haar.
Zo bezorgd om haar.
We verlieten St. Augustine en reden noordwaarts.
We logeerden in de Days Inn in North Carolina.
Dezelfde situatie als in St. Augustine.
Hij gaf me pillen.
Hij hield het mes bij zich.
2 DAGEN ONTVOERD
3 DAGEN ONTVOERD
De volgende ochtend maakten we ons klaar om te gaan.
Ik zag het notitieblok.
Ik pakte het en stopte het in m'n zak.
Geen idee waarom.
Ik weet tot op de dag van vandaag niet waarom ik dat deed.
Vanuit Charlotte reden we naar Bryson City. Daar aten we.
Ik werkte 11 jaar lang als kok bij de Bar-B-Que Wagon in Bryson City.
Het was een typische dag.
Ik was de chef-kok. Ik had pauze na de lunchdrukte.
Ik liep naar buiten door de achterdeur.
Die is bij de parkeerplaats. Ik wilde even roken.
Toen zag ik een auto aan komen rijden.
Het was een donkere, zwarte Jeep.
Er stapte een vrouw uit aan de passagierskant.
Die bleef daar wat staan. Dus ik lachte vriendelijk.
En ze glimlachte niet terug.
Ik dacht: wat mankeert haar?
Ze had zo'n lege blik.
De man stapte uit en pakte haar arm.
Ze gingen naar binnen…
…en ik ging weer aan het werk zoals gewoonlijk.
Ik ging naar de wc.
Ik keek in mijn tas en pakte mijn pen.
Ik schreef op het briefje:
'Ik ben Karen Kummerer. Ik ben ontvoerd.
Bel de politie van Daytona Beach. Dit is geen grap. Zeg niets.'
Ik hoopte dat niemand iets zou zeggen terwijl we aten.
Ik was bang dat het mijn dood zou worden.
We verlieten die barbecuetent en stopten bij een tankstation.
Ik ging naar de wc.
Ik was doodsbang.
Hij stond buiten de wc-deur terwijl ik daar was.
Hij zorgde dat er niemand anders naar binnen of buiten ging.
Ik schreef weer een briefje.
Na twintig minuten of zo moest ik naar de wc.
Toen ik wilde doorspoelen, stak er iets uit.
Dat hoorde er niet, dus ik wilde het opruimen.
Toen ik dat papier aanraakte…
…kreeg ik overal koude rillingen.
Ik begon te lezen…
…en wist precies wie het had geschreven.
Ik kwam die wc uit…
…en liep zo snel mogelijk naar de telefoon.
Ik belde het alarmnummer.
Ze vroegen of ze er nog waren.
Ik zei dat ze al weg waren.
Als ik terugdenk aan toen ze aankwamen…
…besef ik dat ze geen kreng was.
Ze was bang.
Ze was doodsbang. Het was doodsangst op haar gezicht.
'Help me alsjeblieft.'
We werden gebeld dat er een briefje was gevonden…
…van Karen in een restaurant in North Carolina.
We waren dolblij, want Karen leefde dus nog.
En ze was slim genoeg om briefjes achter te laten.
'Hier ben ik. Een broodkruimel.'
IK BEN ONTVOERD
Toen we dat eerste briefje kregen, was ik opgelucht.
Ze leefde nog, dus er was hoop.
Toen ze dat briefje vonden in North Carolina…
…beseften we dat hij staatsgrenzen over was gegaan.
Buiten onze jurisdictie. Dus de FBI moest erbij komen.
Ontvoeringszaken bij de FBI lopen meestal niet goed af.
Uit de statistieken blijkt dat de meeste slachtoffers niet overleven…
…na een bepaalde tijd.
Ik vond Karens besluit om briefjes achter te laten…
…heel erg slim.
Niet veel mensen hadden dat bedacht.
Je bent zo bang dat ze je iets doen…
…dat je je leven niet in gevaar wilt brengen.
Ze bedacht op een gegeven moment: ik moet iets doen.
Ze vinden me anders nooit.
Scott Freeman was een gevaarlijke man. Hij was een tikkende bom.
Hotels waar we sliepen, vroegen geen identificatie…
…en namen alleen contanten aan. Hij wilde zich niet identificeren.
Meerdere keren tijdens deze ervaring…
…zei ik tegen Scott: 'Laat me er hier gewoon uit.
Laat me gaan.' Dat weigerde hij.
3 DAGEN ONTVOERD
5 DAGEN ONTVOERD
Vrijdag vertrokken we uit Pigeon Forge.
We reden naar Trenton, Georgia, waar ik een briefje achterliet in een tankstation.
Hetzelfde briefje als eerder.
'Ik ben Karen Kummerer. Ik ben ontvoerd. Bel de politie van Daytona Beach.
Dit is geen grap.'
Daarna reden we 160 km verder naar Snead, Alabama.
Daar liet ik weer een briefje achter.
We sliepen in een hotel tegenover een Wachovia Bank.
We hadden toen weinig geld meer.
Ik zei: 'Laten we geld opnemen.' Hij werd erg boos.
Hij sloeg het mes op tafel.
Hij zei: 'Vergeet nooit dat ik dit heb.'
De briefjes bevestigden dat ze nog leefde.
Maar het was frustrerend, want we waren altijd een stap te laat.
Tijd was geen vriend.
Hoe meer tijd er verstreek, hoe banger we waren…
…dat we Karen niet op tijd zouden vinden.
Ik wist niet of ze de briefjes zagen.
In hotelkamers probeerde ik te zorgen dat we het nieuws niet aanzetten.
Ik was bang dat het op het nieuws was en ik was bang voor wat hij zou doen.
5 DAGEN ONTVOERD
8 DAGEN ONTVOERD
Maandag reden we vanuit New Albany, Mississippi, naar Greenville, Mississippi.
Het geld was bijna op.
We stopten bij een tankstation. Toen we zouden vertrekken, zei hij:
'Ik moet even bellen.'
Hij ging achter de auto staan. Ik hoorde hem schreeuwen.
Ik verstond niet wat hij zei. Ik wist niet met wie hij praatte.
Hij was heel boos.
HUIS VAN SCOTT FREEMANS MOEDER
De politie luisterde de telefoon van Scotts ouders af.
Ze onderschepten een telefoontje van Scott naar zijn moeder…
…waarin hij geld eiste.
Schat. Ik heb maar 150. Moet ik het gewoon invullen?
Ga naar de bank en stort het. Dat je niks gedaan hebt.
Met 150 kan ik niks.
Dan moet ik iemand pijn doen om geld te krijgen.
Oké. Ik waardeer het.
Hoe Scott zijn moeder toesprak… Hij was niet alleen boos.
Je voelde zijn vitriool. Vreselijk.
Dat je niet meer hebt, zeg. Haal meer.
Ik moet iets doen om geld te krijgen.
Doe dat maar. -Ik moet gewoon…
Waarom maak je het erger? Weet je niet dat…
Ik heb geen keus. Kop dicht. Doe het.
Je hebt wel een keus. -Dag.
Rustig, Scott. Kalmeer. -Dag. Doe het gewoon. Dag.
Ik hou van je.
Hij belde lang genoeg, zodat de FBI hem kon traceren…
…en zag waarvandaan hij belde.
Hij was in Greenville, Mississippi.
We moesten het geld pinnen.
We gingen naar 'n pinautomaat.
We namen die 150 dollar op.
Hij wil het geld opnemen. De politie hield het in de gaten.
Ze stuurden meteen de FBI en de politie…
…naar de pinautomaat.
We vertrokken bij de pinautomaat.
Hij kocht ergens cocaïne.
Toen gingen we de snelweg op.
Ik was thuis gaan lunchen. Dat deed ik soms.
Ik zat in de keuken een broodje te eten toen mijn telefoon ging.
Het was mijn supervisor.
Ik moest stoppen met wat ik deed en meteen de weg op gaan..
…naar een dorpje, Leland, Mississippi.
Ik belde met de Mississippi Highway Patrol…
…de sheriff in Washington County, en de politie van Cleveland.
Binnen vijf minuten op Highway 61 had ik de beschrijving van het voertuig.
Ik wist precies hoe Karen eruitzag.
Ik wist precies hoe Scott Freeman eruitzag.
En letterlijk twee minuten later…
…herkende ik een voertuig dat aan de beschrijving voldeed.
Ik haalde het langzaam in.
Het was duidelijk dat Karen erin zat.
Ik zal haar blik nooit vergeten.
Ik zag angst.
Ze keek niet naar mij. Ze staarde voor zich uit.
Er werd niet gepraat.
Mr Freeman keek ook voor zich uit.
Mijn supervisor had de Mississippi Highway Patrol gebeld.
Er waren meerdere wagens in de buurt.
We reden op de snelweg. Hij zei plotseling:
'Ze volgen ons.' Ik zei: 'Wat bedoel je?'
Ik keek op. Er reed veel politie achter ons aan.
Met zwaailicht. Hij begon te schreeuwen.
Hij zei: 'Geef me even.'
We reden heel hard. Ik gilde.
Hij nam de afrit van de snelweg.
Toen Mr Freeman de politieauto zag…
…wist hij dat ze wisten wie hij was.
Ze wist dat hij het mes had. Ze dacht dat hij haar kon vermoorden.
Ze was zo dicht bij haar redding…
…maar in meer gevaar dan ze die hele reis was geweest.
En plotseling sloten ze ons in.
Wel 25 agenten stapten uit hun wagens met vuurwapens.
Ik dacht: nu ga ik dood.
Ze trokken hem uit de auto en gooiden hem op de grond.
En een knappe hulpsheriff pakte mij.
Ik vroeg hem:
'Heb je een wapen?' Hij zei: 'Ja.' Ik zei: 'Laat me niet los.'
Hij bracht me naar de ambulance.
Mijn bloeddruk was 250 over 150.
Ik wilde niet naar het ziekenhuis.
Ik zei: 'Ik ga niet. Hij heeft een wapen. Ik blijf bij hem.'
En hij kalmeerde me.
Hij bracht me naar Anne LaHaye's auto, de FBI-agent.
Hij zette me daarin. 'Hier ben je veilig.' Zo eindigde het.
Ik werd gebeld.
De FBI belde en zei: 'We hebben Karen. We hebben haar en Scott zit vast.'
Ik dacht: goddank. Het voelde surrealistisch.
Toen ze hem hadden, was iedereen zo blij. Het was een opluchting.
Heel erg. Zo emotioneel. Er werd een traantje geplengd.
De politie doorzocht Scotts Jeep nadat hij gearresteerd was.
Ze vonden een stiletto in de open positie…
…in het vak in de bestuurdersdeur.
Ze vonden touw en dekens.
Ze vonden een blik om cocaïne te roken.
Dat zag de politie als bewijs…
…dat Scott dit alleen gepland had.
Toen hij gearresteerd was, besloten mijn superieuren…
…omdat ze zo getraumatiseerd was…
…dat ze haar niet op het vliegtuig zetten…
…maar dat Jakari en ik haar terug zouden brengen.
Karen leek uitgeput en moe.
We zorgden dat ze lekker zat en reden haar naar Daytona.
Toen ik Karen zag, gaf ik haar een enorme knuffel.
Ik wilde haar niet laten gaan.
Het was echt een emotioneel moment.
SCOTT FREEMAN WERD AANGEKLAAGD WEGENS STALKING, GEWAPENDE ONTVOERING
SCHENDING VAN EEN STRAATVERBOD WEGENS HUISELIJK GEWELD
EN SCHENDING VAN ZIJN PROEFTIJD.
IN 2007 WERD FREEMAN OVERAL SCHULD AAN BEVONDEN
EN KREEG HIJ LEVENSLANG.
HIJ STIERF IN DE GEVANGENIS IN 2025.
Karen was getraumatiseerd.
Ze schrok overal van.
Van een geluidje schrok ze al.
Je kon niet luid praten waar ze bij was.
Ze wilde altijd mensen om zich heen.
Karen heeft veel te verduren gehad.
Waarom vocht ze niet terug? Dat kon niet. Ze was verlamd. Door angst.
Dat beseffen mensen niet.
Wat Karen heeft meegemaakt… Ik bewonder haar kracht.
Toen ik een relatie met Scott had, waren de signalen die hij me gaf…
Ik wist niet dat die wezen op mogelijk huiselijk geweld.
Dat was toen niet zo bekend…
…en er werd niet zo open over gesproken als nu.
Sindsdien heb ik aan mezelf gewerkt.
Het werd me duidelijk…
…dat het aan het begin al een situatie was die gewelddadig zou worden.
En ik zag de alarmsignalen niet.
Nu gaat het goed.
Ik ben gezegend. Ik benader het leven heel anders.
Ik voel me zo gelukkig dat ik nog leef.
Ik zeg tegen iedereen dat het leven kort is.
Vertaling: Jolanda Jongedijk