Ako si Karen Kummerer.
Nakidnap ako.
-Nakidnap ako. -At nakidnap ako.
Nakidnap ako.
Madalas, di maganda 'yong kinahihinatnan ng mga kaso ng kidnapping sa FBI.
Ayon sa statistics,
karamihan sa mga biktima,
hindi nakakaligtas makalipas ang ilang oras.
Natatakot siya. Kitang-kita sa mukha niya.
"Please, tulungan n'yo 'ko."
Sa ganitong klaseng kaso, importante ang bawat oras.
Natakot ako para sa kanya.
Natakot talaga 'ko.
No'ng 2006, kakahiwalay ko lang sa asawa ko,
17 years kaming nagsama.
Tapos, nagsimula akong makipag-date ulit.
Finance director ako sa Bert Fish Medical Center.
May sarili akong bahay.
Nakabili ako ng bagong 2006 GT Mustang.
Feeling ko no'n, napaka-independent ko.
At talagang masaya ako.
Tita ko si Karen sa side ng mama ko.
Bata pa lang ako, sobrang close na kami.
Si Karen 'yong tipong sobrang independent,
masayahin, palabiro.
Sasabihin niya kung ano'ng gusto niyang sabihin.
Tumira 'ko sa kanya no'ng 2006.
Eighteen ako no'n.
Masaya kami no'ng magkasama kaming dalawa.
Tingin ko, nakatulong na ando'n ako pagkatapos niyang makipag-divorce.
Parang ako 'yong naging sandalan niya no'ng mga oras na 'yon.
Matagal silang nagsama ng asawa niya. Tapos naging single siya.
Single at dating.
Isang gabi, nagpunta kami ng kapatid ko sa Ocean Deck.
Magandang lugar 'yon para makakilala ng ibang tao.
Nilapitan ako ni Scott, niyaya niya 'kong sumayaw.
Sobrang laki ng katawan niya, blonde 'yong buhok, blue 'yong mga mata.
Sabi niya, magiging personal trainer na daw siya.
Tuwang-tuwa naman ako kasi mahilig din akong mag-workout no'n.
No'ng nakilala ko si Scott, nakaramdam ako ng konting spark.
Tinawagan ko siya kinabukasan sabi ko, "Kumusta?"
Sabi niya, "Ang saya. Sobrang nagustuhan ko siya."
Katapusan ng January ko siya nakilala, naging eye-opener 'yong Valentine's Day.
Binigyan niya 'ko ng mga bulaklak, ng weights.
Talagang gumagastos siya para sa 'kin.
Nagsasayaw kaming dalawa sa mga club sa Daytona Beach no'n.
Tapos nagdi-dinner kami sa labas.
Nag-enjoy talaga 'ko kay Scott.
Talagang na-in love si Karen.
Sabi niya, "Ang guwapo naman ng lalaking 'to."
Bagay silang dalawa.
Masaya silang dalawa, nagtatawanan,
at siguro na-miss ni Karen 'yon kasi matagal niyang di naranasan,
kaya tingin ko, talagang masaya siya no'ng naramdaman niya ulit 'yon.
May nakatrabaho 'kong babae na mahilig sa tarot cards at crystals.
May kakilala siyang tarot card reader sa Connecticut
na puwedeng manghula sa phone.
Binigay niya sa 'kin 'yong number. "Gusto mong subukan?"
Talagang na-curious ako.
Kaya nagpahula ako.
Binabasa niya 'yong cards ko.
Tapos bigla niyang sinabi, "Nakilala mo 'tong taong 'to."
"Baliw siya, kaya layuan mo na siya agad."
Sabi ko, "Naku, wala siyang alam."
"Pa'no naman niya malalaman?"
'Yon pala, totoo lahat ng mga sinabi niya.
Napansin ko no'n na napapadalas na 'yong pagbisita ni Scott sa bahay.
Nagsimula na siyang mag-iwan ng mga gamit niya,
tapos biglang palagi na siyang ando'n.
Nakatira siya sa mama at papa niya. Malapit lang sila sa bahay ko.
Di naman talaga ako naghahanap ng seryosong relasyon no'n.
Siguro 'yong tipong date-date lang, hanggang do'n lang.
Tapos isang araw, pag-uwi ko,
biglang sa bahay ko na nakatira si Scott.
Sabi niya, "Dito na 'ko titira."
No'ng sinabi kong, "Kailangan mo nang umalis,"
sabi niya, "Halos isang buwan nang dito pinapadala 'yong mail ko,
di mo yata alam."
Kasi nagche-check siya ng mail niya sa mailbox ko
bago ako umuwi galing trabaho.
Di ko talaga nagustuhan 'yon,
pero naisip ko, wala rin namang masama
na do'n niya kinukuha 'yong mail niya no'n.
Nagsimula nang maging mas possessive si Scott.
Pag gusto kong pumunta sa store o kaya mag-shopping kasama si Karen,
sasabihin niya, "Hindi, wag na kayong pumunta."
Binabantayan niya lahat ng galaw ni Karen.
Minsan, hindi niya gusto 'yong suot ni Karen.
Sasabihin niya, "Magpalit ka. Iisipin ng mga tao na pokpok ka."
Talagang nagbago si Karen no'ng nakatira na sa kanya si Scott.
Isang gabi, nag-dinner kami ng boyfriend ko sa labas.
Tapos may nilalagay ako no'n sa ref, do'n ko nakita 'yong mga syringe.
Tapos tumingin sa 'kin 'yong ex ko, sabi niya, "Bakit may steroids dito?
"Di mo ba alam na illegal 'yan?"
Walang prescription para do'n.
At do'n ko na sinabihan si Karen,
sabi ko, "Ano 'yan? Ba't may ganyan ka sa loob ng ref?"
Sinabi niya sa 'kin na ginagamit daw 'yon ni Scott pag nagwo-workout.
Sabi ko, "Karen, mali 'yon."
"Delikadong isabay 'yon sa workout, masama ang roid rage."
Do'n na lumabas 'yong mga red flag.
March ng 2006, ilang buwan na kami ni Scott.
Sabi ni Scott, "Ba't di na lang humanap si Brenna ng bahay na malilipatan?"
"Matanda na siya, puwede siyang tumira sa mga tropa niya."
Ramdam ko na talaga na ayaw sa 'kin ni Scott.
Tingin ko, ako 'yong hadlang para makontrol niya si Karen.
Maayos kaming dalawa ni Karen bago niya makilala si Scott,
tapos biglang nakatira na sa kanya si Scott,
pinapaalis na nila 'ko.
Hindi si Karen 'yon.
No'ng sinabi ni Scott na palipatin na si Brenna,
do'n na nagsimula 'yong totoong pang-aabuso.
Hawak-hawak niya 'ko tapos sinisigawan buong gabi.
Sobrang laki niya. Mga nasa 220 pounds 'yong bigat niya.
Hawak ko 'yong phone ko,
tapos inagaw niya saka niya sinira
para hindi ako makatawag sa pulis.
Hindi ako makatakas sa kanya.
No'ng nakalipat ako,
nakakausap ko na lang si Karen pag nasa trabaho siya,
kasi 'yon lang 'yong oras na nakakausap ko siya nang maayos.
Sabi ko, "Ano bang nangyayari? Sabihin mo sa 'kin."
"Hindi ko puwedeng sabihin."
Kung alam ko lang na gano'n kasama 'yong mangyayari, di na sana 'ko umalis.
Talagang dumistansiya si Karen, di ko na siya madalas makita.
Ayaw na niyang lumabas. Lagi na lang silang busy ni Scott.
Nakontrol ni Scott si Karen kasi walang self-confidence si Karen no'n.
Nakakapanghina ng loob 'yong divorce na 'yon.
Naging biktima rin ako dati ng pang-aabuso,
kaya alam ko 'yong mga sign.
Lahat may kanya-kanyang paraan sa pagharap sa gano'ng sitwasyon,
pero wala siyang magawa dahil sa takot.
Sabi ni Scott, dahil nakikitira siya sa 'kin,
puwede ko siyang paalisin, pero kailangang dumaan sa korte.
Naisip ko na lang, pa'no ba nangyari sa 'kin 'to?
Nahihiya ako kasi napunta 'ko sa ganitong klaseng relasyon
kahit na independent at financially successful ako.
Na-realize kong sobrang hirap pala ng sitwasyon ko no'n.
Natakot ako para sa kaligtasan ko, pero napuno na rin ako.
Gagawa na 'ko ng paraan para mapaalis siya,
kahit kumuha pa 'ko ng eviction notice.
PITONG BUWAN NANG MAGKARELASYON
Napuno na 'ko no'ng hawak-hawak niya 'ko habang sinisigawan buong gabi.
Sumisigaw lang siya nang sumisigaw.
Kinaumagahan, no'ng pinakawalan niya na 'ko,
nagbihis ako, pumasok ako sa trabaho.
Tapos bigla siyang tumawag sa 'kin.
Pagpasok ko sa office no'ng araw na 'yon, nilagay ko siya sa speakerphone.
Sabi ko sa isa sa mga katrabaho ko, "Pakinggan mo 'to."
Sumisigaw siya, "Kung di ka babalik, papatayin kita."
Sa puntong 'yon, may mga witness na 'ko. Sabi ko sa kanya, "Umalis ka na."
Tapos 'yong friend ko sa trabaho, hinatid niya 'ko sa bahay.
Kinuha ko 'yong aso ko, 'yong gamit ko.
Pumarada si Scott sa likod ng kotse namin.
Malaking babae 'yong friend ko, lumabas siya, sabi niya,
"Umalis ka na."
Sumakay kami ni Rocky sa kotse, may dala 'kong konting damit.
Nag-stay ako sa apartment niya buong weekend hanggang makaalis si Scott.
No'ng umalis si Scott, tingin niya, pagmamay-ari pa niya 'ko.
Papatayin niya raw 'yong aso ko pag di ako nakipagkita sa kanya.
Pina-park niya 'yong kotse niya sa likod ng kotse ko para di ako makaalis.
Unti-unti pang lumala 'yong sitwasyon.
Nagsimula na siyang mag-stalk.
Feeling ko no'n, di na 'ko safe mag-isa.
Kaya no'ng October,
pinatira ko ulit si Brenna sa 'kin para sa safety ko.
Nineteen years old ako no'ng October 2006, tumira na ulit ako kay Karen.
Ayokong bumalik si Brenna kay Karen.
Bata pa si Brenna no'n, akala niya, kaya niyang protektahan si Karen,
kahit hindi naman.
Bata pa siya.
Isang araw, nasa bahay si Brenna, kasama 'yong mga pamangkin ko,
nakaupo lang sila sa may sala.
Biglang pumasok si Scott, na parang kanya 'yong bahay.
Sabi niya sa mga pamangkin ko, "Sh!"
Dumaan siya sa harap nila.
Pumasok siya sa kuwarto ko.
Sumigaw ako, "Brenna, andito siya."
Sabi ni Karen kay Scott, "Umalis ka na."
"Umalis ka sa bahay ko. Ayokong nandito ka."
"Sinabi ko sa 'yo, tapos na tayo." Pero di siya nakikinig kay Karen.
Tumakbo si Brenna. Sabi ko, "Tumawag ka ng pulis."
Nag-dial na siya sa phone niya.
Tapos tumakbo si Scott, sumakay sa kotse, umalis na siya.
Gusto kong tumawag ng pulis si Karen,
pero naiintindihan ko rin na sobrang natatakot si Karen.
Naalala ko, sinabi niya sa 'kin, "Hindi mo naiintindihan. Baliw siya."
Sabi niya, "Papatayin niya 'ko pag nagkamali ako."
May 27 voicemail siya sa 'kin no'ng araw na 'yon.
"Nasa'n ka? Ba't 'di mo sinasagot 'yong phone mo?"
Gano'n lagi 'yong nangyayari.
Monday, November 13, sumakay ako sa kotse ko,
papasok ako sa trabaho.
Nakarating ako sa stop sign, napalingon ako sa gilid.
Tapos biglang may nagbukas ng passenger door ko sa harap.
Nasa may halamanan si Scott, inaabangan si Karen
kasi pareho lang 'yong dinadaanan niya araw-araw.
Lumabas si Scott sa may halamanan, binuksan 'yong kotse gamit 'yong key fob,
pumasok sa kotse, may dalang kutsilyo, sabi niya, "Andar."
Sumisigaw siya na parang baliw.
Sabi niya, "Sasaksakin kita dito."
"Hindi ka makakapagtago."
"Alam ko 'yong social security number mo, kailangan kitang makita."
'Yon 'yong unang beses na tinutukan ako ni Scott ng kutsilyo.
Ang ginagawa ko kasi dati,
pag sumasabog sa galit si Scott o nagiging marahas siya,
kumakalma at sumusunod lang ako, para mapabuti 'yong sitwasyon.
Napakalma ko rin siya no'ng sinabi kong,
"Sige, makikipagkita pa rin ako sa 'yo.
"Promise, makikipagkita ako mamayang gabi."
Pumayag siyang ibaba ko siya
kung saan nakaparada 'yong Jeep niya malapit sa bahay ko.
Sinabihan ko 'yong friend ko.
Sabi niya, "Magkita tayo sa Daytona Beach Police Department."
Nag-file kami ng emergency restraining order.
Sabi nila, "Pag na-review na namin, ise-serve namin 'to mamayang gabi."
Nagpunta muna 'ko sa bahay ni Lisa pansamantala.
Iniwan ko 'yong kotse ko sa office.
Ayokong malaman ni Scott na nasa bahay ako
kung sakaling i-serve na 'yong temporary restraining order.
Nagpatay kami ni Brenna ng ilaw.
Ayaw naming may makaalam na ando'n kami.
Baka dumating siya tapos patayin niya kami.
Naaalala ko no'n, talagang takot na takot si Karen.
Sabi niya, "Pa'no niya nakuha 'yong key fob ko?"
Kasi 'yon lang 'yong paraan para makapasok siya sa kotse.
Sabi niya, "Mas marami pang kayang gawin 'tong taong 'to kaysa sa inaakala natin."
Nagpalit agad ako ng phone number.
Tapos kinabukasan, nagpapalit din ako ng susi ng kotse.
Di ko na pinapalitan 'yong sa trunk.
Naisip namin ng dealership na di naman na kailangan 'yon.
2 LINGGO MATAPOS MAG-FILE NG PROTECTIVE ORDER
Monday ng umaga, papasok na 'ko sa trabaho.
Mga 150 feet pa lang 'yong layo ko nang mapansin kong bukas 'yong trunk.
Di ko yata naisara no'ng nag-shopping ako.
Di naisarang maigi.
Lumabas ako sa kotse.
Sinara ko.
Tapos…
lumabas si Scott sa trunk, nakaitim siya.
Hinila niya 'ko, tinutukan ako ng kutsilyo sa leeg. Sumigaw ako.
Sabi niya, "Pag sumigaw ka pa, gigilitan kita."
Pinasok niya 'ko sa passenger seat.
Tapos umalis na kami.
Dinala niya 'ko kung saan nakaparada 'yong Jeep niya.
Sabi niya, "Kung magpapakabait ka, papaupuin kita sa harap."
Sumakay kami sa Jeep niya, tapos umalis na kami.
Sinabi niya sa 'kin,
"Kasalanan mo 'to kasi nag-file ka ng restraining order."
May gloves siya sa center console, sabi ko, "Para saan 'yan?"
Sabi niya, "Para hindi malagyan ng dugo 'yong mga kamay ko.
Sabi ko sa kanya, "Ano'ng gagawin mo sa 'kin?"
Sabi niya, "Nagda-drive lang ako."
"Sabihin mo, di ka makakapasok kasi may sakit ka."
Tumawag ako sa office, sabi ko may sakit ako.
Gulat na gulat ako no'n.
Naalala ko na kailangan kong tawagan si Karen no'n,
pero di siya sumasagot.
Tumawag ulit ako.
Di sinasagot. Sabi ko, "Okay."
Medyo nag-aalala na 'ko.
Kasi may kasunduan kami ni Karen no'n
na pag tumawag 'yong isa sa 'min,
kailangan naming sumagot agad.
No'ng tinatawagan ako ni Brenna,
sabi ko kay Scott, "Kailangan kong sagutin 'to."
Sabi niya, "Gumawa ka ng kuwento, sabihin mo magpapakamatay ako
tapos pinipigilan mo 'ko."
No'ng nakausap ko si Brenna, sabi ko, "Kasama ko si Scott,
magpapakamatay daw siya."
Sinabi niya sa 'kin sa phone, "Wag kang tumawag ng pulis."
Alam ko na no'n na magkatabi silang dalawa.
Alam ko kasi naririnig ko sa boses ni Karen.
Sabi ko sa kanya,
"Kung gusto mo 'kong tumawag ng pulis,
sabihin mo, 'wag kang tumawag ng pulis' ulit."
Tapos sabi niya, "Brenna, wag kang tumawag ng pulis."
Do'n na 'ko tumawag ng pulis.
Sinabi ko sa kanila, "Tingin ko, nakidnap ang Tita Karen ko."
Wala nang mas importante pa kaysa sa pag-handle ng kidnapping case.
Kaya dapat magtulungan lahat sa kaso.
Gawin natin lahat para mahanap 'yong biktima
bago pa humantong sa homicide.
Detective ako sa Daytona Beach Police Department
sa Criminal Investigations Division.
Naglabas kami ng BOLO, para may magbantay.
Binigay namin 'yong description ni Scott, ni Karen, pati na 'yong sasakyan.
Ipinaalam namin na may warrant of arrest si Scott,
kaya pag nakita n'yo siya, hulihin n'yo, at na si Karen Kummerer 'yong biktima.
Susubukan namin ngayong maghanap ng mga clue.
Saang direksyon? Saan sila papunta?
Naka-monitor kami sa credit cards at bank cards ni Karen at Scott,
kaya malalaman namin pag ginamit nila 'yong mga card na 'yon,
at kung sa'n ginamit.
Nakaabang na kami sa gagawin nila.
Isang bagay na dapat nating tandaan habang nandito tayo ngayon,
'yong technology natin no'ng 2006, iba sa technology natin ngayon.
Sa panahon ngayon, nalalaman natin 'yong bawat galaw.
May mga video. May surveillance. May mga red light cameras.
May mga camera sa bawat tawiran.
Hindi gano'n 'yong sitwasyon no'ng 2006.
Natakot talaga 'ko no'n.
Di ko alam kung asan si Karen no'n, iniisip ko kung buhay pa ba siya.
No'ng kinidnap ako ni Scott, tingin ko, wala siyang plano.
Iniisip niya siguro no'n,
kaya niya 'kong dalhin kahit sa'n at walang tutulong sa 'kin.
No'ng unang gabi, nag-stay kami sa Sunrise Inn sa St. Augustine.
Naghintay ako sa loob ng kotse.
Wala na sa 'kin 'yong cell phone ko. Kinuha niya 'yong mga susi.
Nakatingin siya sa kotse habang nagche-check in siya.
Tinawagan niya 'yong mama niya, sabi niya, nasa bakasyon kaming dalawa.
Pagpasok namin sa kuwarto,
binigyan niya 'ko ng sleeping pills.
Pinilit niya 'kong makipag-sex sa kanya.
Dapat maging kampante at sumunod ako kung gusto kong makaligtas.
Di ako makasigaw o makaiyak kasi may kutsilyo siya.
Kung di sila kumilos agad, patay na sana 'ko.
Ginawa ko 'yong alam kong paraan para makaligtas.
01 ARAW MULA NANG MAKIDNAP
02 ARAW MULA NANG MAKIDNAP
Kinabukasan, wala nang pera si Scott, gusto niyang dumaan sa bangko
para makapaglabas ako ng pera sa account ko.
Huminto kami sa Wachovia Bank. Pinag-withdraw niya 'ko ng $500.
Nasa tabi ko siya, may kutsilyo sa bulsa niya.
Wala akong choice no'n.
Kahit sabihin kong, "Kinidnap niya 'ko," ano bang mangyayari?
Gigilitan niya ko sa leeg.
May mga security guard sa bangko.
Alam ko 'yon, pero bago pa sila mag-react, patay na 'ko.
Nakatanggap kami ng notification na nag-withdraw si Karen ng $500
sa isang bangko sa St. Augustine.
No'ng natanggap namin 'yong alert sa bank account,
alam na namin na papunta sila sa north.
Rumesponde 'yong mga pulis sa bangko.
Do'n nila nalaman na magkasama sina Scott at Karen.
No'ng tiningnan namin 'yong tape, kita do'n na takot na takot si Karen.
May violent history si Scott,
at nalaman din namin na nagda-drugs siya,
tapos ngayon, may pera na siya.
Talagang nag-aalala na kami no'n. Saan siya papunta?
Tiningnan namin 'yong history ni Scott, 'yong records niya,
kung may mga kakilala siyang makakapagkuwento ng tungkol sa kanya.
Daytona Beach Police officer 'yong kapatid ko.
Isang araw, bigla na lang niya 'kong tinawagan,
sabi niya, "Magugulat ka sa ibabalita ko."
"May kinidnap na babae si Scott Freeman."
Mga early 1990s,
may friend akong babae na nagtatrabaho sa bowling alley na may bar
na pinupuntahan ng marami, at do'n ko nakilala si Scott Freeman.
First impression ko sa kanya, guwapo siya.
Sabi niya, bombero daw siya.
Tingin ko, may potential siya.
Feeling ko, na-love bomb ako ni Scott.
Isipin n'yo, 22 years old pa lang ako no'n.
Anim na taon 'yong tanda niya sa 'kin.
Sobrang lakas ng dating ni Scott, tapos in love na in love siya sa 'kin.
Sobrang charming ni Scott, tapos naging kami na.
No'ng una kong nakilala si Scott, bombero siya sa Ocala.
Pero hindi nagtagal 'yon.
No'ng naging kami,
sinabi sa 'kin ni Scott na natanggal siya sa fire department.
Kasama pa rin ni Scott sa bahay 'yong mama at papa niya.
At nalaman ko na lang
na mama ni Scott 'yong gumagastos sa lahat
kasi matagal nang walang trabaho si Scott.
Talagang nakontrol ni Scott 'yong emosyon ko,
may mga damit na gusto niyang isuot ko, may mga damit din na ayaw niyang isuot ko.
Napaka-controlling at manipulative niya.
Namatay 'yong papa ko, tapos nagpunta 'ko sa isang medium,
umaasa kasi ko no'n na makakausap ko 'yong papa ko.
May tarot cards 'yong babae,
'yong unang card na binuksan niya, isang devil card.
Sinabi niya sa 'kin,
"May nakikita 'kong taong wala sa tamang pag-iisip sa paligid mo."
Nagda-drugs 'tong taong 'to, tapos may nakita siyang kulungan.
May mga pagkakataon din
na nawawala si Scott nang ilang araw,
di niya sinasabi kung sa'n siya nagpupunta.
Alam kong adik si Scott sa cocaine,
at 'yon 'yong dahilan kaya nawawala siya nang ilang araw.
No'ng two years na kaming dalawa,
bumisita 'yong kaibigan niya, may kasamang girlfriend.
Galing silang North Carolina.
Kinagabihan, nagpunta kaming apat sa club
para mag-inom at mag-enjoy.
Pagbalik namin sa bahay no'ng gabing 'yon,
naisip naming umorder ng pizza,
tapos nagalit si Scott,
tinulak niya 'ko sa pader habang nakahawak siya sa leeg ko.
Takot na takot ako. Iniisip ko, "Ano'ng nangyari sa kanya?"
Dumating 'yong mga pulis at no'ng mga oras na 'yon,
sabi ko, ayokong magsampa ng kaso.
Bilang bata pa lang ako no'n,
sabi ko, "Hindi niya sinasadya, naparami lang siya ng inom,"
nagdahilan lang ako.
Sabi ng utak ko, "Hiwalayan mo na siya. Hindi maganda 'to."
Sabi naman ng puso kong nasa 20s, "Pero mahal ko siya."
9 YEARS NANG MAGKARELASYON
Kakauwi ko lang galing sa trabaho, nadatnan ko si Scott na lasing.
Niyayaya niya 'kong pumunta sa bar.
Sabi ko, "Hindi na, lasing ka na."
Pabago-bago 'yong mood niya. Punong-puno siya ng galit.
Nagdududa na 'ko sa nangyayari at kung ano'ng ginagawa niya.
Kaya sinilip ko yung mga duffel bag at iba pang gamit sa cabinet,
may nakita akong box na pinaglalagyan ng tseke.
Pagkakuha ko, may tumunog.
Kaya binuksan ko, at may mga syringe sa loob.
At naisip ko, "Naku po."
Nag-iinject siya ng steroids,
kaya pala gano'n 'yong ugali niya, pabago-bago siya ng mood.
Tinanong ko siya tungkol do'n sa nakita ko sa cabinet,
do'n na siya nagalit nang husto.
Sinampal ako ni Scott sa mukha, gusto niyang kunin lahat ng gamit ko,
hinawakan niya 'ko sa leeg habang tinutulak sa may pader
sinasakal niya 'ko.
Takot na takot ako no'n.
Dumating 'yong mga pulis, kinumusta nila 'ko,
tapos pumunta si Scott sa may hallway, sabi niya,
"Ano'ng ginagawa n'yo dito?"
"Umalis na kayo. Okay lang kami dito."
Sobrang bastos niya makipag-usap.
Nanlaban siya no'ng aarestuhin na nila siya,
kinailangan pa ng pepper spray para maposasan si Scott.
At do'n na 'ko natauhan,
di ko na kayang tumagal pa sa gano'ng sitwasyon.
No'ng nabalitaan ng kapatid ko 'yong tungkol kay Scott,
tinawagan niya 'ko, natataranta siya, sabi niya, "Mabibigla ka sa ibabalita ko."
"May kinidnap na babae si Scott."
Napaisip talaga 'ko, "Pucha, ako sana 'yon."
Sabi ng kapatid ko, "Tumakas siya. Papunta silang north."
"May idea ka ba kung sa'n siya puwedeng pumunta?"
Sabi ko, "Oo."
Tinanong ako ng kapatid ko
kung puwede akong makipagkita kay Detective Hawkins,
at pumayag naman ako.
Sinabi ko kay Janet Hawkins
'yong mga lugar na pinupuntahan namin ni Scott noon,
baka kasi do'n niya dinala si Karen.
Alam kong may kaibigan si Scott na nakatira sa North Carolina,
kaya naisip ko, "Malamang, do'n siya pupunta."
Tapos binalita na sa TV, pati na sa diyaryo.
Natakot ako para kay Karen.
Natakot talaga 'ko para sa kanya.
Umalis kami sa St. Augustine, papunta kaming north,
tapos nag-stay kami sa Days Inn sa North Carolina.
Pareho lang 'yong nangyari sa St. Augustine.
Binigyan niya 'ko ng pills.
Nasa tabi niya lagi 'yong kutsilyo.
02 ARAW MULA NANG MAKIDNAP
03 ARAW MULA NANG MAKIDNAP
Pagkagising ko kinabukasan, naghahanda na kaming umalis,
pagtingin ko sa baba, may nakita akong notepad.
Kinuha ko tapos nilagay ko sa bulsa ko.
Di ko alam kung bakit ko kinuha.
Di ko talaga alam. Hanggang ngayon, di ko pa rin alam.
Mula Charlotte, nagpunta kami sa Bryson City.
Huminto kami para kumain.
Eleven years na 'kong head chef sa Bar-B-Que Wagon sa Bryson City.
Normal lang na araw 'yon sa Bar-B-Que Wagon.
Bilang ako 'yong main cook, nag-break ako pagkatapos ng lunch rush,
kaya lumabas ako sa may back door,
na nasa tapat ng parking lot, para magyosi saglit.
Do'n ko nakita 'yong sasakyan na pumarada.
Itim na Jeep 'yon.
May babaeng lumabas sa passenger side,
nakatayo lang siya do'n.
Tapos, nginitian ko siya,
pero hindi niya 'ko nginitian pabalik.
Sa totoo lang, naisip ko no'n, "Ano'ng problema niya?"
'Yong tingin niya, parang nakatulala lang.
Lumabas 'yong lalaki, tapos hinawakan siya sa braso.
Pumasok sila sa harap,
tapos bumalik na 'ko sa trabaho, gaya nang dati kong ginagawa.
Nagpunta 'ko sa CR.
Kinuha 'ko 'yong ballpen sa bag ko.
Nagsulat ako ng note, sabi ko,
"Ako si Karen Kummerer. Kinidnap ako."
"Please tawagan n'yo 'yong Daytona Beach Police Department."
"Hindi ako nagbibiro at please wag kayong maingay."
Umaasa 'ko no'n na sana walang magsalita habang kumakain kami.
Natatakot ako na baka patayin niya 'ko pag nalaman niya.
Umalis na kami sa barbecue place, huminto kami sa isang gas station,
tapos nag-CR ako.
Takot na takot ako no'n.
Kasi nakatayo lang siya sa pinto ng CR habang nasa loob ako.
Sinisigurado niya na walang papasok o lalabas.
Pero nag-iwan ulit ako ng note.
Di ako sigurado. Mga 20 minutes na yata 'yong nakalipas,
kailangan kong mag-CR.
Paglingon ko no'ng magfaflush na 'ko, may nakita akong nakasisik.
Akala ko kalat lang, kaya lilinisin ko na sana.
No'ng dinampot ko 'yong papel,
bigla akong… kinilabutan.
Tapos sinimulan ko nang basahin
at no'ng oras ding 'yon, alam ko na kung sino'ng nagsulat.
Lumabas ako sa banyo
tapos dumeretso agad ako sa telepono.
Tumawag ako sa 911.
Tinanong nila kung ando'n pa ba sila.
Sinabi ko sa mga pulis na nakaalis na sila.
Naalala ko no'ng huminto sila sa parking lot,
hindi naman pala talaga siya suplada.
Natatakot lang siya no'n.
Takot na takot siya. Kitang-kita sa mukha niya.
Parang sinasabi niya, "Tulungan n'yo 'ko."
Nakatanggap kami ng tawag, may nakakita daw ng note
na iniwan ni Karen sa isang restaurant sa North Carolina.
Sa puntong 'yon, natuwa kami kasi buhay pa si Karen,
at nagawa pa niyang mag-iwan ng note.
"Eto 'yong clue kung nasa'n ako."
NAKIDNAP AKO
No'ng nakuha namin 'yong unang note, nakahinga 'ko nang maluwag.
Buhay pa siya, kaya may pag-asa pa.
No'ng nakita 'yong note sa North Carolina,
nalaman namin na marami silang state na dinaanan,
na labas na sa jurisdiction namin,
kaya kailangan na naming magpatulong sa FBI.
Madalas, di maganda 'yong kinahihinatnan ng mga kaso ng kidnapping sa FBI.
Ayon sa statistics,
karamihan sa mga biktima, hindi nakakaligtas
makalipas ang ilang oras.
Sa tingin ko, 'yong ginawa ni Karen na mag-iwan ng notes,
sobrang galing.
Di lahat ng tao, makakaisip na gawin 'yon
kasi nangingibabaw 'yong takot nila na baka saktan sila,
kaya ayaw nilang gumawa ng dahilan na ikakapahamak nila.
Naisip niya na lang na, "Dapat may gawin ako."
"Hindi nila ako mahahanap."
Alam kong napakadelikadong tao ni Scott Freeman,
di natin alam kung kailan siya sasabog.
Di na kailangan ng ID sa mga hotel na pinagtuluyan namin,
cash lang 'yong hiningi nila,
kasi, siyempre, ayaw niyang magpakita ng ID no'ng mga oras na 'yon.
Maraming beses kong sinabihan si Scott no'n,
sabi ko sa kanya, "Pakawalan mo na 'ko."
"Kahit iwan mo lang ako sa gilid ng kalsada."
"Basta pakawalan mo lang ako." Pero ayaw niya.
03 ARAW MULA NANG MAKIDNAP
05 ARAW MULA NANG MAKIDNAP
No'ng Friday, umalis na kami sa Pigeon Forge.
Nagpunta kami sa Trenton, Georgia, nag-iwan ulit ako ng note sa gas station.
Pareho lang do'n sa nauna kong note.
"Ako si Karen Kummerer. Nakidnap ako."
"Tawagan n'yo 'yong Daytona Beach Police Department. Hindi 'to biro."
Pagkatapos no'n, bumiyahe pa kami ng 100 miles papuntang Snead, Alabama,
kung sa'n nag-iwan ulit ako ng note sa gas station.
Nag-stay kami sa isang hotel na malapit sa Wachovia bank,
no'ng mga oras na 'yon, konti na lang 'yong pera namin.
Sabi ko, "Ba't di muna tayo kumuha ng pera sa bangko?"
Tapos nagalit siya nang husto.
Kinuha niya 'yong kutsilyo. Binagsak niya.
Tapos sabi niya, "Wag mong kakalimutan, hawak ko 'to."
'Yong mga note 'yong nagpatunay na buhay pa si Karen,
pero medyo nakakadismaya
kasi parang hirap pa rin kaming habulin sila.
Importante ang bawat oras.
Kasi habang tumatagal, mas lalo kaming nababahala
na baka huli na para mahanap si Karen at iligtas siya.
Sa mga oras na 'yon, di ko alam kung may nakakabasa ba ng notes ko.
No'ng nasa hotel kami, iniiwasan kong malipat 'yong TV sa balita
kasi natatakot ako na baka ilabas nila sa balita
at baka kung ano'ng gawin niya sa 'kin.
05 ARAW MULA NANG MAKIDNAP
08 ARAW MULA NANG MAKIDNAP
No'ng Monday, bumiyahe kami mula New Albany, Mississippi,
papuntang Greenville, Mississippi.
Konti na lang 'yong pera namin.
Huminto kami sa gas station, tapos no'ng aalis na kami, sabi niya,
"May tatawagan lang ako."
Nagpunta siya sa likod ng kotse, tapos naririnig ko siyang sumisigaw.
Di ko siya maintindihan.
Di ako sigurado kung sino'ng kausap niya.
Galit na galit siya.
BAHAY NG NANAY NI SCOTT FREEMAN
Mino-monitor ng mga pulis 'yong telepono ng mga magulang ni Scott,
tapos na-intercept nila 'yong tawag ni Scott sa nanay niya,
humihingi siya ng pera.
Anak, 150 lang ang meron ako.
Idedeposito ko na ba?
I-deposit mo na agad sa bangko. Di ako makapaniwalang wala kang ginawa.
-Kasi— -Walang magagawa 'yang 150 na 'yan.
Makakapanakit ako ng tao sa 150 na 'yan para makakuha ng pera.
Okay. Salamat na lang.
'Yong pakikipag-usap ni Scott sa nanay niya, hindi lang basta galit.
Ramdam na ramdam 'yong galit niya. Grabe talaga.
Di ako naniniwalang 'yan lang. Dagdagan mo 'yan.
Gagawa ako ng paraan para makakuha ng pera. Okay.
-Dapat lang. -Pucha, kailangan kong…
Ba't kailangan mo pang palalain, Scott? Di mo ba alam na…
Wala akong choice. Tumahimik ka. Gawin mo na.
-May choice ka, anak. -Bye.
Kalma lang, Scott. Kumalma ka.
Bye. Gawin mo na. Bye.
I love you.
No'ng tumawag siya,
nagkaro'n ng chance 'yong FBI na ma-trace 'yong tawag niya
at malaman kung nasa'n siya.
Nasa Greenville, Mississippi siya.
Kailangang mapasok 'yong pera sa bangko.
Nagpunta kami sa ATM.
Naka-withdraw kami ng 150 dollars.
Sinubukan niyang mag-withdraw ng pera. Naka-monitor na 'yong law enforcement.
Pinapunta nila agad 'yong FBI, kasama 'yong local law enforcement
sa lokasyon ng ATM.
Umalis na kami sa ATM.
May pinuntahan siyang lugar para bumili ng drugs.
Tapos dumeretso kami sa highway.
Nag-drive ako pauwi para mag-lunch, gano'n 'yong ginagawa ko minsan,
nakaupo lang ako sa kitchen table, kumakain ng sandwich
nang mag-ring 'yong phone ko.
Tumawag 'yong supervisor ko.
Pinahinto niya lahat ng ginagawa ko,
pinapunta niya agad ako
sa maliit na bayan ng Leland, Mississippi.
Kausap ko sa phone 'yong Mississippi Highway Patrol,
Washington County Sheriff's Office, pati na 'yong Cleveland PD.
Five minutes pa lang ako sa Highway 61, alam ko na 'yong description ng sasakyan.
Alam ko 'yong itsura ni Karen.
Alam ko 'yong itsura ni Scott Freeman.
Tapos after two minutes,
may nakita 'kong sasakyan na nag-match do'n sa description,
dahan-dahan kong hinabol.
Alam ko agad na si Karen 'yong nasa sasakyan.
Di ko makakalimutan 'yong itsura niya.
Nakita ko 'yong takot.
Di siya lumingon sa 'kin. Deretso lang 'yong tingin niya, tulala.
Walang nagsasalita.
At deretso lang din 'yong tingin ni Mr. Freeman.
Tumawag na 'yong supervisor ko sa Mississippi High Patrol no'n,
at may mga ilang unit na sa lugar.
Nasa highway kami, tapos bigla na lang niyang sinabing,
"Sinusundan nila tayo." Sabi ko, "Ano'ng sinasabi mo?"
Paglingon ko, sobrang daming pulis na nakasunod sa 'min.
Nagfa-flash 'yong mga ilaw nila. Tapos sumigaw si Scott.
Sabi niya, "Sandali lang."
Sobrang bilis ng takbo namin. Sumisigaw na 'ko no'n.
Tapos dumeretso siya sa exit ng highway.
No'ng makita ni Mr. Freeman 'yong highway unit,
alam niyang kilala nila siya.
Alam niyang may dala siyang kutsilyo,
anumang oras, puwede niyang patayin si Karen.
Malapit nang makaligtas si Karen,
pero eto 'yong pinakadelikadong oras sa buong biyahe nila.
Tapos bigla nila kaming pinaligiran.
Nasa 25 na pulis 'yong bumaba ng sasakyan, may mga bitbit silang baril.
Sabi ko, "Diyos ko, mamamatay na 'ko."
Tapos hinatak nila si Scott palabas saka nila tinulak sa sahig.
Tapos pinuntahan ako no'ng mabait na deputy.
Sabi ko sa kanya,
"May baril ka ba?" Sabi niya, "Oo." Sabi ko, "Wag mo 'kong iwan."
Hinatid niya 'ko sa EMS.
Kinuhanan nila 'ko ng blood pressure. Nasa 250 over 150.
Ayokong pumunta sa ospital no'n.
Sabi ko, "Dito lang ako. May baril siya. Sa tabi niya lang ako."
Kaya ang ginawa niya, pinakalma niya 'ko.
Dinala niya 'ko sa truck ni Anne LaHaye, 'yong FBI agent.
Pinasakay niya ko. Sabi niya, "Safe ka dito."
At do'n na natapos.
Naalala ko, may tumawag sa 'kin.
Tumawag 'yong FBI, sabi nila, "Nakuha na namin si Karen."
"Ligtas na siya at nahuli na namin si Scott."
Sabi ko, "Salamat sa Diyos." Sobrang sarap sa pakiramdam.
No'ng nahuli na si Scott, lahat tuwang-tuwa.
Parang nakahinga kami nang maluwag.
Sobrang emosyonal no'ng nangyari.
May mga umiyak.
Hinalughog nila 'yong Jeep ni Scott matapos niyang mahuli.
May nakita silang switchblade knife na naka open position
na nasa driver's side door pocket.
May nakita silang tali. May nakita silang mga kumot.
May nakita silang lata na ginagamit sa paghithit ng cocaine.
'Yon 'yong nagbigay ng indikasyon sa law enforcement
na si Scott lang mismo 'yong nagplano ng lahat.
No'ng naaresto na si Scott,
nagdesisyon 'yong captain at lieutenant ko,
dahil sa sobrang traumang inabot ni Karen,
hindi nila siya pinasakay sa airplane,
kaya ako at si Jakari 'yong sumundo at naghatid sa kanya pabalik.
Kita kay Karen 'yong stress at pagod.
Kaya sinigurado naming kumportable siya at hinatid na namin siya sa Daytona.
No'ng makita ko ulit si Karen, niyakap ko siya nang mahigpit.
Parang ayoko na siyang pakawalan.
Sobrang… emosyonal namin no'ng mga oras na 'yon.
NAKASUHAN SI SCOTT FREEMAN NG AGGRAVATED STALKING,
KIDNAPPING WITH A WEAPON
VIOLATION OF AN INJUNCTION AGAINST DOMESTIC VIOLENCE,
AT VIOLATION OF PROBATION.
NOONG 2007, NAPATUNAYANG GUILTY SI FREEMAN SA LAHAT NG KASO
AT NASENTENSIYAHAN NG HABAMBUHAY NA PAGKAKAKULONG.
NAMATAY SIYA SA KULUNGAN NOONG 2025.
Na-trauma si Karen.
Takot siya sa lahat.
Makarinig lang ng tunog, natatakot na siya.
Di ka puwedeng magsalita ng malakas pag and'yan siya.
Gusto niya, lagi siyang may kasama.
Grabe 'yong pinagdaanan ni Karen.
Ba't di siya lumaban? Di niya kaya. Na-paralyze siya.
Dahil 'yon sa takot.
At di alam ng mga tao 'yon.
Sa lahat ng pinagdaanan ni Karen, bilib ako sa tapang niya.
No'ng naging boyfriend ko si Scott,
hindi ko alam na 'yong ibang mga ginagawa niya no'n
sign na pala 'yon na puwedeng humantong sa pang-aabuso.
Hindi pa masyadong napag-uusapan 'yon dati,
hindi tulad ngayon na open na tayo sa mga ganitong usapan.
Mula no'n, binago ko 'yong buhay ko.
Kaya naging malinaw sa 'kin
na 'yong sitwasyon na 'yon, sa simula pa lang, mauuwi na sa karahasan,
at hindi ko lang nakita 'yong mga warning sign.
Okay na 'ko ngayon.
Sobrang blessed ako. Nag-iba 'yong pananaw ko sa buhay.
Di n'yo alam kung ga'no 'ko kasuwerte na buhay ako ngayon.
Sinasabi ko sa lahat, "Masyadong maiksi ang buhay."
Nagsalin ng Subtitle: Jerameel Aquino