Με λένε Κάρεν Κάμερερ.
Με έχουν απαγάγει.
-Με έχουν απαγάγει. -Με απήγαγαν.
Με έχουν απαγάγει.
Οι υποθέσεις απαγωγής στο FBI συνήθως δεν έχουν καλό τέλος.
Οι στατιστικές δείχνουν
ότι τα περισσότερα θύματα δεν επιβιώνουν πέρα από κάποιο διάστημα.
Φοβόταν. Το πρόσωπό της έδειχνε τρόμο.
"Ας με βοηθήσει κάποιος".
Σε μια τέτοια υπόθεση, ο χρόνος δεν είναι φίλος μας.
Φοβόμουν γι' αυτήν.
Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΠΡΩΗΝ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
Το 2006, μόλις είχα χωρίσει από τον επί 17 χρόνια σύζυγό μου.
Κι είχα αρχίσει να βγαίνω ξανά.
Ήμουν οικονομική διευθύντρια στο Ιατρικό Κέντρο Μπερτ Φις.
Είχα δικό μου σπίτι.
Μόλις είχα αγοράσει μια Mustang GT του 2006.
Ένιωθα πολύ ανεξάρτητη.
Και ένιωθα πολύ καλά.
ΚΑΡΕΝ ΝΤΕΪΤΟΝΑ ΜΠΙΤΣ, ΦΛΟΡΙΝΤΑ
Η Κάρεν είναι θεία μου από την πλευρά της μητέρας μου.
Ήμασταν πολύ δεμένες από τότε που ήμουν μικρή.
Η Κάρεν έχει πολύ ανεξάρτητο χαρακτήρα.
ΑΝΙΨΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΕΝ
Διασκεδαστική, παιχνιδιάρα.
Θα πει τη γνώμη της όταν έχει να πει κάτι.
Ζούσα μαζί της το 2006.
Ήμουν 18 χρονών.
Η Κάρεν κι εγώ περνούσαμε τέλεια μαζί.
Νομίζω ότι τη βοηθούσε η παρουσία μου μετά το διαζύγιό της.
Είχε κάποιον να στηριχτεί εκείνες τις δύσκολες μέρες.
Ήταν παντρεμένη πολύ καιρό. Και τώρα είναι ελεύθερη.
Κι αρχίζει να βγαίνει.
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2006
Ένα βράδυ, πήγαμε με την αδερφή μου στο Ocean Deck.
Ήταν καλό μέρος για γνωριμίες.
Με πλησίασε ο Σκοτ και μου ζήτησε να χορέψουμε.
Ήταν σωματώδης, με ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια.
Είπε ότι ξεκινούσε ως προσωπικός γυμναστής.
Το βρήκα ενδιαφέρον επειδή μ' άρεσε να πηγαίνω στο γυμναστήριο.
Όταν γνώρισα τον Σκοτ, ένιωσα μια σπίθα.
Τη ρώτησα την άλλη μέρα "Πώς πάει"
ΑΔΕΡΦΗ ΤΗΣ ΚΑΡΕΝ
Είπε "Πήγε τέλεια. Μ' αρέσει πολύ".
Τον γνώρισα τέλη Ιανουαρίου. Του Αγίου Βαλεντίνου με εξέπληξε.
Μου έφερε λουλούδια. Μου χάρισε βαράκια, ξόδεψε πολλά λεφτά.
Πηγαίναμε μαζί για χορό σε κλαμπ στο Ντεϊτόνα Μπιτς.
Βγαίναμε για φαγητό.
Μου άρεσε πολύ ο Σκοτ.
Η Κάρεν είχε ερωτευτεί τρελά.
Έλεγε "είναι όμορφος άντρας".
Ήταν ωραίο ζευγάρι.
Διασκέδαζαν και γελούσαν,
και νομίζω ότι της Κάρεν τής έλειπε
για πολύ καιρό αυτό στον γάμο της.
Νομίζω ότι ήταν πολύ ευτυχισμένη
όταν ξαναβρήκε αυτό το συναίσθημα.
Είχα μια συνάδελφο που ασχολιόταν με κάρτες ταρό και κρυστάλλους.
Είχε μια χαρτορίχτρα στο Κονέκτικατ
που σου διάβαζε τα ταρό από το τηλέφωνο.
Μου έδωσε το τηλέφωνο. "Κάρεν, δεν δοκιμάζεις;"
Είχα μεγάλη περιέργεια.
Κι έτσι το έκανα.
Μου διάβαζε τα χαρτιά μου.
Ξαφνικά είπε "Γνώρισες κάποιον".
Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ
"Είναι τρελός, πρέπει να φύγεις το συντομότερο δυνατό".
Λέω "Καλά, δεν ξέρει αυτή".
"Πώς να ξέρει;"
Δεν ήξερα ότι έλεγε την αλήθεια.
Πρόσεξα ότι ο Σκοτ άρχισε να είναι εδώ συνέχεια.
Άρχισε να αφήνει τα πράγματά του
και πολύ σύντομα άρχισε να είναι εδώ συνέχεια.
Βασικά ζούσε με τους γονείς του.
Έμεναν πολύ κοντά μου.
Δεν έψαχνα για σοβαρή σχέση.
Ίσως να τα έχουμε, αλλά τίποτα περισσότερο.
Και μια μέρα γύρισα σπίτι
και ο Σκοτ είχε μετακομίσει στο σπίτι μου.
Και λέει "Ναι, μετακόμισα".
Κι όταν είπα "Μάλλον πρέπει να φύγεις",
είπε "Λαμβάνω εδώ την αλληλογραφία μου σχεδόν έναν μήνα
και δεν το κατάλαβες". Γιατί άνοιγε το γραμματοκιβώτιο
πριν γυρίσω από τη δουλειά.
Δεν χάρηκα καθόλου,
αλλά δεν σκέφτηκα πόσο σημαντικό ήταν
ότι έπαιρνε εκεί την αλληλογραφία του.
Ο Σκοτ άρχισε να γίνεται πιο κτητικός.
Αν ήθελα να πάω στο σουπερμάρκετ με την Κάρεν ή για ψώνια,
έλεγε "Όχι, δεν χρειάζεται να πάτε".
Την έλεγχε εξονυχιστικά σε όλα.
Η Κάρεν φορούσε κάτι που δεν του άρεσε.
Της έλεγε "Πήγαινε ν' αλλάξεις.
Θα σε περάσουν για φτηνιάρα".
Η Κάρεν άλλαξε από τη στιγμή που εγκαταστάθηκε ο Σκοτ.
Ο φίλος μου κι εγώ πήγαμε εκεί ένα βράδυ για φαγητό.
Έβαζα κάτι στο ψυγείο όταν είδα τις σύριγγες.
Τότε ο φίλος μου με κοιτάζει και λέει "Γιατί υπάρχουν αναβολικά;
Το ξέρεις ότι είναι παράνομο;"
Δεν υπήρχε συνταγή γι' αυτά.
Τράβηξα την Κάρεν παράμερα
και είπα "Τι είναι αυτά; Γιατί τα έχεις στο ψυγείο;"
Μου είπε ότι τα χρησιμοποιεί ο Σκοτ για να γυμνάζεται.
Είπα "Κάρεν, δεν είναι καλό αυτό".
Είπα "Η μανία που προκαλείται από τα στεροειδή είναι κακό πράγμα".
Αυτό χτύπησε κάποια καμπανάκια.
Τον Μάρτιο του 2006, ο Σκοτ κι εγώ ήμασταν μαζί δυο μήνες.
Ο Σκοτ έλεγε "Γιατί δεν πάει η Μπρένα να βρει δικό της σπίτι;
Είναι μεγάλη πλέον, ας συγκατοικήσει με φίλες της".
Είχα την αίσθηση ότι ο Σκοτ δεν με συμπαθεί.
Ήμουν εμπόδιο στον έλεγχο που είχε πάνω στην Κάρεν.
Η Κάρεν κι εγώ ήμασταν μια χαρά πριν γνωρίσει τον Σκοτ,
και ξαφνικά,
έρχεται αυτός και μου ζητάει να φύγω.
Δεν ήταν δικά της λόγια αυτά.
Όταν ο Σκοτ πρότεινε να φύγει η Μπρένα, τότε ξεκίνησε η ενδοοικογενειακή βία.
Με καθήλωσε κάτω και μου φώναζε όλη νύχτα.
Ήταν πολύ ογκώδης. Ζύγιζε περίπου 100 κιλά.
Είχα το κινητό μου και μου το άρπαξε απ' το χέρι και το έσπασε,
για να μην καλέσω την αστυνομία.
Δεν μπορούσα να του ξεφύγω.
Μετά τη μετακόμισή μου, μιλούσα συνήθως με την Κάρεν όταν ήταν στη δουλειά,
γιατί μόνο τότε μπορούσα να της μιλήσω.
Έλεγα "Τι συμβαίνει; Πες μου τι συμβαίνει".
"Όχι, δεν μπορώ να το συζητήσω".
Αν ήξερα πόσο άσχημα θα εξελισσόταν, δεν θα είχα φύγει.
Η Κάρεν αποτραβήχτηκε, δεν την έβλεπα πολύ.
Δεν ήθελε πια να βγούμε έξω. Πάντα έκανε κάτι με τον Σκοτ.
Ο Σκοτ μπορούσε να ελέγχει την Κάρεν λόγω της έλλειψης αυτοπεποίθησης.
Μετά το διαζύγιο είχε χάσει το ηθικό της.
Κι εγώ είχα πέσει θύμα ενδοοικογενειακής βίας παλιά
και ήξερα τα σημάδια.
Ο καθένας το χειρίζεται διαφορετικά, αλλά ο φόβος την παρέλυε.
Ο Σκοτ μού είπε ότι θα μπορούσα να του κάνω έξωση,
αλλά μόνο μέσω δικαστηρίου.
Ειλικρινά, σκεφτόμουν πώς είναι δυνατόν να μου συμβαίνει αυτό.
Ντρεπόμουν που κατάφερα να μπλέξω σε τέτοια σχέση,
ενώ ήμουν ανεξάρτητη, οικονομικά επιτυχημένη.
Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι έχω μπλέξει άσχημα.
Άρχισα να φοβάμαι για την ασφάλειά μου κι είχα φτάσει στα όριά μου.
Θα έκανα τα πάντα για να τον διώξω,
ακόμα και με αναγγελία έξωσης.
ΙΟΥΛΙΟΣ 2006
7 ΜΗΝΕΣ ΣΧΕΣΗΣ
Το σημείο καμπής ήρθε όταν με καθήλωσε κάτω όλη νύχτα και φώναζε.
Ούρλιαζε ασταμάτητα.
Εκείνο το πρωί, αφού με άφησε, ντύθηκα και πήγα στη δουλειά.
Στο μεταξύ, είχε αρχίσει να με παίρνει στο κινητό μου.
Καθώς μπήκα στο γραφείο εκείνη τη μέρα τον είχα σε ανοιχτή ακρόαση.
Είπα σε μια συνάδελφό μου "Πρέπει να το ακούσεις".
Ούρλιαζε "Αν δεν γυρίσεις, θα σε σκοτώσω".
Εκείνη τη στιγμή, είχα μάρτυρες. Είπα "Πρέπει να φύγεις".
Και μια φίλη μου από τη δουλειά με πήγε σπίτι.
Πήρα τον σκύλο μου, πράγματα.
Σταμάτησε πίσω από το αμάξι μου.
Η φίλη μου ήταν εύσωμη, βγήκε έξω και είπε
"Πρέπει να φύγεις".
Μπαίνω στο αμάξι με τον Ρόκι και μερικά ρούχα.
Έμεινα στο σπίτι της το σαββατοκύριακο μέχρι που αυτός έφυγε.
Αφού έφυγε ο Σκοτ, πίστευε ακόμα ότι με κατέχει.
Απειλούσε να σκοτώσει τον σκύλο μου αν δεν τον έβλεπα.
Πάρκαρε ακριβώς πίσω μου για να μην μπορώ να βγω.
Σταδιακά χειροτέρευε.
Άρχισε να με παραμονεύει.
Δεν ένιωθα πια ασφαλής μόνη μου.
Στις αρχές Οκτωβρίου,
ζήτησα από την Μπρένα να ξανάρθει σπίτι για την ασφάλειά μου.
Έγινα 19 χρονών τον Οκτώβριο του 2006 και ξαναπήγα στο σπίτι της Κάρεν.
Δεν μου άρεσε όταν η Μπρένα μετακόμισε πάλι στης Κάρεν.
Η Μπρένα, που ήταν παιδί, πίστευε ότι θα προστατέψει την Κάρεν.
Δεν γίνεται.
Είσαι παιδί.
11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2006
Μια μέρα, η Μπρένα ήταν στο σπίτι και είχαν έρθει οι ανιψιές μου
και κάθονταν στο σαλόνι.
Μπήκε ο Σκοτ σαν να του ανήκε το σπίτι.
Έδειξε "σιωπή" στις ανιψιές.
Πέρασε δίπλα τους.
Ήρθε στο δωμάτιό μου.
Ξεφώνισα "Μπρένα, ήρθε αυτός".
Η Κάρεν τού έλεγε "Πρέπει να φύγεις.
Φύγε απ' το σπίτι μου. Δεν σε θέλω εδώ.
Σου είπα ότι τελειώσαμε".
Κι αυτός δεν ακούει την Κάρεν.
Τρέχει η Μπρένα. Λέω "Πάρε την αστυνομία".
Καλούσε στο τηλέφωνό της,
όταν αυτός τρέχει, μπαίνει στο αμάξι του και φεύγει.
Ήθελα να καλέσει την αστυνομία,
αλλά καταλάβαινα ότι η Κάρεν φοβόταν πολύ.
Θυμάμαι να μου λέει "Δεν καταλαβαίνεις. Είναι τρελός.
Θα με σκοτώσει αν κάνω κάτι λάθος".
Άφησε 27 μηνύματα εκείνη τη μέρα.
"Πού είσαι; Γιατί δεν απαντάς;"
Ήταν συνέχεια έτσι.
Δευτέρα 13 Νοεμβρίου, μπαίνω στο αμάξι μου.
Πήγαινα στη δουλειά.
Σταματάω στο στοπ και κοιτάζω απ' τη μία πλευρά.
Και ξαφνικά, ανοίγει η πόρτα του συνοδηγού.
Ήταν σε έναν θάμνο και την περίμενε,
γιατί πάει απ' τον ίδιο δρόμο κάθε μέρα.
Πήδηξε έξω απ' τους θάμνους, ξεκλείδωσε το αμάξι με το μπρελόκ,
πήδηξε μέσα στο αμάξι, είχε μαχαίρι, της είπε "Οδήγα".
Ούρλιαζε σαν τρελός.
Είπε: "Θα σε πετσοκόψω. Δεν μπορείς να κρυφτείς.
Ξέρω το ΑΜΚΑ σου. Θέλω να σε δω".
Ήταν η πρώτη φορά που ο Σκοτ με απειλούσε με μαχαίρι ή όπλο.
Και οι πράξεις μου πριν,
όταν έδειχνε εκρηκτική στάση ή κάποια βίαιη κατάσταση,
ήταν πως αν μείνω ήρεμη και υποταγμένη, η κατάσταση θα βελτιωθεί.
Τελικά τον κάλμαρα αρκετά λέγοντας
"Εντάξει, θα συνεχίσω να σε βλέπω.
Υπόσχομαι να σε δω απόψε".
Μου επέτρεψε να τον αφήσω εκεί που είχε παρκάρει στον δρόμο μου.
Το είπα σε μια φίλη μου.
Εκείνη είπε "Πάμε στην αστυνομία του Ντεϊτόνα Μπιτς".
Κάναμε αίτηση για επείγοντα περιοριστικά μέτρα.
Είπαν "Μόλις εξεταστεί, θα το επιδώσουμε απόψε".
Στο μεταξύ, η Λίσα με έφερε σπίτι.
Άφησα το αμάξι στη δουλειά.
Δεν ήθελα να ξέρει ο Σκοτ αν είμαι σπίτι,
αν τυχόν του επιδώσουν τα περιοριστικά μέτρα.
Περάσαμε τη νύχτα στο σκοτάδι.
Δεν θέλαμε να ξέρει κανείς ότι είμαστε εκεί.
Φοβόμασταν ότι θα έρθει να μας σκοτώσει.
Θυμάμαι ότι ήταν τρομοκρατημένη.
"Πώς βρήκε το μπρελόκ του αυτοκινήτου;"
Γιατί μόνο έτσι μπορούσε να μπει στο αμάξι.
Λέει "Αυτός είναι ικανός για πολύ περισσότερα απ' ό,τι νομίζαμε".
Άλλαξα αμέσως αριθμό τηλεφώνου.
Την επόμενη μέρα άλλαξα και το κλειδί του αυτοκινήτου.
Δεν έβαλα ν' αλλάξουν το πορτμπαγκάζ.
Ούτε εγώ ούτε η αντιπροσωπεία το θεωρήσαμε απαραίτητο.
27 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2006
ΔΥΟ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ
Δευτέρα πρωί, πήγα στη δουλειά.
Έχω προχωρήσει 50 μέτρα κι ανάβει το λαμπάκι για ανοιχτό πορτμπαγκάζ.
Θα το άφησα ανοιχτό μετά τα ψώνια.
Δεν το έκλεισα καλά.
Βγαίνω απ' το αμάξι.
Πάω να το κλείσω.
Και…
Ο Σκοτ πηδάει από το πορτμπαγκάζ ντυμένος στα μαύρα.
Μ' αρπάζει, μου βάζει το μαχαίρι στον λαιμό. Ουρλιάζω.
Λέει "Αν φωνάξεις, θα σε κόψω εδώ".
Με πετάει στη θέση του συνοδηγού.
Φεύγει με το αμάξι.
Με φέρνει εκεί που έχει παρκάρει.
Λέει "Αν κάτσεις φρόνιμα, μπορείς να καθίσεις μπροστά".
Μπαίνουμε στο τζιπ του και φεύγει.
Το σχόλιό του ήταν
"Εσύ με ανάγκασες με τα περιοριστικά μέτρα. Εσύ φταις".
Είχε γάντια στην κονσόλα και λέω "Τι τα θες αυτά;"
Είπε "Για να μη λερώσω με αίμα τα χέρια μου".
Του είπα "Τι θα μου κάνεις;"
Και λέει "Απλώς οδηγώ".
Μετά λέει "Πάρε να δηλώσεις ασθένεια".
Τότε δήλωσα ασθένεια στη δουλειά.
Νομίζω ότι ήμουν σε κατάσταση σοκ.
Θυμάμαι ότι έπρεπε να της τηλεφωνήσω για κάτι,
και δεν απαντούσε.
Παίρνω ξανά.
Καμία απάντηση. Λέω "Εντάξει".
Αρχίζω ν' ανησυχώ λίγο.
Γιατί σε αυτό το σημείο η Κάρεν κι εγώ είχαμε συμφωνήσει
πως όταν η μία πάρει την άλλη,
θα προσπαθήσουμε να επικοινωνήσουμε το συντομότερο.
Όταν προσπαθούσε να με πάρει η Μπρένα, του είπα "Πρέπει ν' απαντήσω".
Είπε "Να της πεις ότι θέλω ν' αυτοκτονήσω και προσπαθείς να μ' εμποδίσεις".
Και είπα στην Μπρένα "Είμαι με τον Σκοτ
και απειλεί να αυτοκτονήσει".
Μου λέει στο τηλέφωνο "Μην πάρεις την αστυνομία".
Και στο μυαλό μου, αυτός κάθεται δίπλα της.
Το ξέρω γιατί το ακούω στη φωνή της.
Και της είπα
"Αν θέλεις να πάρω την αστυνομία,
ξαναπές 'Μην πάρεις την αστυνομία'".
Κι εκείνη είπε "Μπρένα, μην πάρεις την αστυνομία".
Τότε πήρα την αστυνομία.
Και τους είπα "Πιστεύω ότι απήγαγαν τη θεία Κάρεν".
Δεν υπάρχει υπόθεση με μεγαλύτερη προτεραιότητα από την απαγωγή.
Είναι συναγερμός για όλους.
ΑΡΧΗΓΟΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ
Να εντοπίσουμε το θύμα πριν μετατραπεί σε ανθρωποκτονία.
Ήμουν ντετέκτιβ στο Ντεϊτόνα Μπιτς,
στη Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών.
Εκδώσαμε "BOLO", που σημαίνει επιφυλακή.
Δώσαμε την περιγραφή του Σκοτ, της Κάρεν, περιγραφή του οχήματός του.
Υπάρχει ένταλμα για τη σύλληψή του,
οπότε αν τον βρείτε, κρατήστε τον.
Η Κάρεν Κάμερερ είναι το θύμα.
ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ ΚΑΡΕΝ ΚΑΜΕΡΕΡ
Τώρα προσπαθούμε να βρούμε ίχνη.
Σε ποια κατεύθυνση; Πού πάνε;
Δώσαμε σήμα για τις πιστωτικές και τραπεζικές κάρτες τους,
για να ενημερωθούμε αν υπάρξει κάποια κίνηση,
και θα μας ενημερώσουν πού έγινε.
Τώρα στεκόμαστε και περιμένουμε.
Κάτι που πρέπει να θυμάστε καθώς καθόμαστε εδώ σήμερα,
ΠΡΩΗΝ ΑΝΤΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ
το 2006, η τεχνολογία που είχαμε δεν ήταν η σημερινή.
Σήμερα ξέρεις την κάθε κίνηση.
Υπάρχουν βίντεο, παρακολούθηση, κάμερες στα φανάρια.
Κάμερες σε κάθε διάβαση πεζών.
Δεν ήταν έτσι το 2006.
Φοβόμουν, σίγουρα.
Δεν ξέρω πού είναι και αναρωτιέμαι αν η Κάρεν είναι ζωντανή.
Όταν με πήρε ο Σκοτ, δεν νομίζω ότι είχε σχέδιο.
Μάλλον νόμιζε ότι κανείς δεν θα αντιδρούσε.
ΦΛΟΡΙΝΤΑ ΝΤΕΪΤΟΝΑ ΜΠΙΤΣ
Το πρώτο βράδυ μείναμε στο Sunrise Inn στο Σεντ Όγκουστιν.
ΣΕΝΤ ΟΓΚΟΥΣΤΙΝ
Μ' ανάγκασε να περιμένω στο αμάξι.
Δεν είχα πια το κινητό μου. Πήρε τα κλειδιά μαζί του.
Πρόσεχε το αμάξι όλη την ώρα που έκανε τσεκ ιν.
Τηλεφώνησε στη μητέρα του και της είπε πως πάμε μαζί διακοπές.
Μόλις μπήκαμε μέσα,
μου έδωσε υπνωτικά.
Με ανάγκασε να κάνω σεξ μαζί του.
Ήξερα ότι μόνο με συμμόρφωση και υποταγή θα μπορούσα να επιβιώσω.
Αν σκεφτόμουν να φωνάξω ή να ουρλιάξω, είχε μαχαίρι.
Αν δεν προλάβαινε κάποιος, ήμουν νεκρή.
Προσπαθούσα να επιβιώσω όπως νόμιζα.
1 ΗΜΕΡΑ ΑΠΑΓΩΓΗΣ
2 ΗΜΕΡΕΣ ΑΠΑΓΩΓΗΣ 28 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2006
Την επόμενη μέρα, ο Σκοτ δεν είχε λεφτά, οπότε ήθελε να σταματήσει σε μια τράπεζα
για να κάνω ανάληψη.
Σταματήσαμε σε μια Wachovia. Μ' έβαλε να κάνω ανάληψη 500 δολάρια.
Ήταν δίπλα μου με ένα μαχαίρι στην τσέπη.
Δεν πίστευα ότι είχα άλλη επιλογή.
Ακόμα κι αν έλεγα "Με απήγαγε", τι λέτε να γινόταν;
Θα μου έκοβε το λαρύγγι.
Οι τράπεζες έχουν ασφάλεια.
Το καταλαβαίνω, αλλά μέχρι να αντιδράσει κάποιος,
εγώ θα είμαι νεκρή.
Λάβαμε ειδοποίηση ότι η Κάρεν σήκωσε 500 δολάρια
από τράπεζα στο Σεντ Όγκουστιν.
Μόλις έγινε η κίνηση στον λογαριασμό, ξέραμε ότι κατευθύνονται βόρεια.
Η αστυνομία έτρεξε στην τράπεζα
όπου έμαθαν ότι ήταν ο Σκοτ κι η Κάρεν μαζί.
Βλέποντας το βίντεο, φαινόταν τρομοκρατημένη.
Ο Σκοτ έχει βίαιο ιστορικό και ξέραμε ότι κάνει χρήση ναρκωτικών.
Τώρα έχει και λεφτά.
Τώρα ανησυχούμε πολύ. Προς τα πού πήγε;
Εξετάζουμε το ιστορικό του, κοιτάζουμε τα χαρτιά του,
βλέπουμε ποιον ξέρει, ποιος μπορεί να μας πει κάτι γι' αυτόν.
Ο αδερφός μου ήταν αστυνομικός στο Ντεϊτόνα Μπιτς.
Με πήρε μια μέρα ξαφνικά και μου είπε
"Δεν θα το πιστέψεις.
Ο Σκοτ Φρίμαν απήγαγε μια γυναίκα".
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2006
ΙΟΥΝΙΟΣ 1991
Στις αρχές της δεκαετίας του '90,
η φίλη μου δούλευε σε μια αίθουσα μπόουλινγκ που είχε μπαρ
όπου πήγαιναν όλοι, και εκεί γνώρισα τον Σκοτ Φρίμαν.
ΚΙΜ ΝΤΕΪΤΟΝΑ ΜΠΙΤΣ, ΦΛΟΡΙΝΤΑ
Η πρώτη μου εντύπωση ήταν ότι ήταν όμορφος.
Είπε πως είναι πυροσβέστης.
Είδα σ' αυτόν δυνατότητες.
Νιώθω ότι ο Σκοτ με βομβάρδισε με αγάπη.
Προσοχή, ήμουν μόνο 22 ετών.
Ήταν έξι χρόνια μεγαλύτερος.
Ο Σκοτ με πολιόρκησε δυνατά και ήταν τρελός για μένα.
Ο Σκοτ ήταν πολύ γοητευτικός και αρχίσαμε να βλεπόμαστε.
Όταν πρωτογνώρισα τον Σκοτ, ήταν πυροσβέστης στην Οκάλα.
Αλλά αυτό δεν κράτησε πολύ.
Λίγο μετά αφότου τα φτιάξαμε,
μου είπε ότι τον απέλυσαν από την πυροσβεστική.
Ο Σκοτ ζούσε ακόμα στο σπίτι με τη μητέρα και τον πατέρα του.
Και μου έγινε φανερό ότι
η μητέρα του Σκοτ πλήρωνε για όλα,
γιατί ο Σκοτ δεν είχε δουλειά για πολύ καιρό.
Ο Σκοτ είχε συναισθηματικό έλεγχο πάνω μου.
Του άρεσε να φοράω κάποια πράγματα, δεν του άρεσε να φοράω κάποια πράγματα.
Ήταν πολύ αυταρχικός και χειριστικός.
Είχε πεθάνει ο πατέρας μου και είχα πάει σε μέντιουμ,
ελπίζοντας ν' ακούσω κάτι από τον μπαμπά μου.
Η γυναίκα είχε κάρτες ταρό,
και το πρώτο χαρτί που γύρισε ήταν η κάρτα του διαβόλου.
Και μου είπε
"Βλέπω ένα πολύ διαταραγμένο άτομο κοντά σου".
Αυτό το άτομο παίρνει ναρκωτικά, και εκείνη βλέπει φυλακή.
Ο Σκοτ είχε κάποιες περιόδους
όπου εξαφανιζόταν για μέρες χωρίς εξήγηση.
Ξέρω πως ήταν εθισμένος στο κρακ
κι αυτό συνέβαλλε στις κραιπάλες και τις εξαφανίσεις του.
Στα δύο χρόνια σχέσης,
ένας φίλος του και η κοπέλα του ήρθαν επίσκεψη από τη Βόρεια Καρολίνα.
Βγήκαμε οι τέσσερίς μας σε διάφορα κλαμπ
για να πιούμε και να περάσουμε καλά.
Γυρίζοντας στο σπίτι εκείνο το βράδυ,
λέγαμε να παραγγείλουμε πίτσα,
και ο Σκοτ φρίκαρε
και με κόλλησε στον τοίχο με τα χέρια του στον λαιμό μου.
Φοβήθηκα πολύ. Σκεφτόμουν "Τι στο καλό τον έπιασε;"
Ήρθε η αστυνομία και εκείνη τη στιγμή
είπα ότι δεν θέλω να κάνω μήνυση.
Μια και ήμουν τόσο μικρή,
είπα "Δεν το ήθελε, ήπιε πολύ", βρήκα δικαιολογίες.
Το κεφάλι μου έλεγε "Όχι, φύγε. Δεν είναι καλό".
Αλλά η 20χρονη καρδιά μου έλεγε "Μα τον αγαπώ".
19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2000
9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΧΕΣΗΣ
Είχα γυρίσει από τη δουλειά και ο Σκοτ ήταν εκεί μεθυσμένος
και ήθελε να πάω μαζί του σε ένα μπαρ.
Είπα "Όχι, είσαι μεθυσμένος".
Η συμπεριφορά του ήταν αλλοπρόσαλλη. Ήταν γεμάτος οργή.
Μου μπήκαν υποψίες για το τι συνέβαινε και τι έκανε.
Πήγα στην ντουλάπα και άρχισα να ψάχνω σε σάκους και άλλα,
και βρήκα ένα κουτί που φυλάς μέσα επιταγές.
Όταν το σήκωσα, κουδούνισε.
Το άνοιξα και υπήρχαν σύριγγες.
Και σκέφτηκα "Αμάν".
Έκανε ενέσεις με στεροειδή,
κι αυτό οδηγούσε στην τρελή, αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά.
Του ζήτησα εξηγήσεις γι' αυτό που βρήκα στην ντουλάπα
και τότε τσαντίστηκε πολύ.
Με χαστούκισε και προσπάθησε να μου πάρει τα πράγματά μου
κι έβαλε τα χέρια του στον λαιμό μου και με στρίμωξε στον τοίχο
και προσπάθησε να με πνίξει.
Φοβήθηκα πολύ.
Ήρθε η αστυνομία και με ρώτησαν αν όλα ήταν καλά,
και τότε, ο Σκοτ είχε βγει στον διάδρομο,
ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΥΜΒΑΝΤΟΣ
και "Τι διάολο κάνετε εδώ; Τσακιστείτε από δω. Όλα καλά".
ΕΙΠΕ "ΚΑΝ' ΤΟ ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΣΚΟΤΩΣΩ".
Ήταν πολύ επιθετικός.
Και αντιστάθηκε στη σύλληψη,
και του έριξαν σπρέι πιπεριού για να του βάλουν χειροπέδες.
Αυτό ήταν το οριακό μου σημείο.
Ήξερα ότι δεν μπορούσα να μείνω σε τέτοια κατάσταση.
19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2000
28 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2006
Μόλις ο αδερφός μου έμαθε για τον Σκοτ,
με πήρε φρικαρισμένος και είπε "Δεν θα το πιστέψεις".
ΠΡΩΗΝ ΦΙΛΗ ΤΟΥ ΣΚΟΤ
"Ο Σκοτ απήγαγε μια γυναίκα".
Σκέφτηκα σοβαρά "Γαμώτο, θα μπορούσα να είμαι εγώ".
Και είπε "Είναι φυγάς. Κατευθύνονται βόρεια.
Έχεις ιδέα πού μπορεί να κατευθύνεται;"
Και είπα "Ναι".
Ο αδερφός μου ρώτησε αν μπορώ να συναντήσω την ντετέκτιβ Χόκινς
και συμφώνησα.
Μοιράστηκα με την Τζάνετ Χόκινς μέρη που είχα πάει με τον Σκοτ
που ίσως να πήγαινε την Κάρεν.
Ξέρω ότι ο Σκοτ είχε έναν πολύ καλό φίλο που ζούσε στη Βόρεια Καρολίνα,
και σκέφτηκα "Σίγουρα είναι πιθανό να πάει εκεί".
Και μετά ήταν στην τηλεόραση και στην εφημερίδα.
Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΑΝΑΖΗΤΑ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΗ
Φοβόμουν για εκείνη.
Αλήθεια. Φοβόμουν για εκείνη.
Φύγαμε από το Σεντ Όγκουστιν οδηγώντας προς τα βόρεια,
και μείναμε στο Days Inn στη Β. Καρολίνα.
ΣΑΡΛΟΤ
Ίδια κατάσταση όπως στο Σεντ Όγκουστιν.
Μου έδωσε χάπια.
Είχε το μαχαίρι μαζί του.
2 ΗΜΕΡΕΣ ΑΠΑΓΩΓΗΣ
3 ΗΜΕΡΕΣ ΑΠΑΓΩΓΗΣ 29 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2006
Όταν ξύπνησα το επόμενο πρωί, ετοιμαζόμασταν να φύγουμε,
κοίταξα κάτω και είδα το σημειωματάριο.
Το άρπαξα και το έχωσα στην τσέπη μου.
Δεν ξέρω γιατί.
Δεν έχω ιδέα γιατί το έκανα. Μέχρι σήμερα, δεν ξέρω.
Από τη Σάρλοτ, πήγαμε στο Μπράισον Σίτι. Σταματήσαμε για φαγητό.
ΜΠΡΑΪΣΟΝ ΣΙΤΙ
Δούλευα στο Bar-B-Que Wagon στο Μπράισον Σίτι ως σεφ για 11 χρόνια.
Ήταν μια συνηθισμένη μέρα στο Bar-B-Que Wagon.
Εγώ έκανα διάλειμμα μετά τη φούρια του μεσημεριού,
ΠΡΩΗΝ ΣΕΦ ΤΟΥ BBQ
και βγήκα από την πίσω πόρτα,
που βλέπει στο πάρκινγκ, για να κάνω ένα διάλειμμα για τσιγάρο.
Κι εκεί ήμουν όταν είδα ένα όχημα να μπαίνει.
Ήταν ένα σκούρο μαύρο τζιπ.
Μια κυρία βγήκε από την πλευρά του συνοδηγού
κι απλώς στεκόταν εκεί.
Της χαμογέλασα φιλικά,
κι αυτή δεν ανταπέδωσε το χαμόγελο.
Ειλικρινά σκέφτηκα "Τι πρόβλημα έχει;"
Είχε ένα απλανές βλέμμα.
Ο κύριος βγήκε και την έπιασε απ' το μπράτσο.
Μπήκαν στην μπροστινή πόρτα
κι εγώ γύρισα στη δουλειά όπως συνήθως.
Πήγα στην τουαλέτα.
Κοίταξα στην τσάντα μου και πήρα το στιλό.
Έγραψα το σημείωμα, και έλεγε
"Με λένε Κάρεν Κάμερερ. Με έχουν απαγάγει.
Τηλεφωνήστε στην αστυνομία του Ντεϊτόνα Μπιτς.
Δεν είναι φάρσα, μη μιλήσετε, παρακαλώ".
Έλπιζα ότι δεν θα έλεγε κανείς τίποτα την ώρα που τρώγαμε.
Φοβόμουν πως θα πέθαινα αν το ανακάλυπτε.
Φύγαμε από το εστιατόριο, σταματήσαμε στο βενζινάδικο
και πήγα στην τουαλέτα.
Ήμουν τρομοκρατημένη.
Γιατί στεκόταν έξω από την πόρτα της τουαλέτας.
Και βεβαιωνόταν πως κανένας άλλος δεν θα έμπαινε ή έβγαινε.
Αλλά άφησα κι άλλο σημείωμα.
Δεν ξέρω, πρέπει να πέρασαν 20 λεπτά,
και ήθελα να πάω τουαλέτα.
Όταν γύρισα να τραβήξω το καζανάκι, κάτι εξείχε.
Δεν έπρεπε να είναι εκεί, οπότε πήγα να το καθαρίσω.
Τη στιγμή που άγγιξα το χαρτί,
ένιωσα ρίγη σ' όλο μου το σώμα.
Άρχισα να το διαβάζω
και ήξερα εκείνη τη στιγμή ακριβώς ποια έγραψε το σημείωμα.
Βγήκα από την τουαλέτα
κι έτρεξα ίσια στο τηλέφωνο.
Κάλεσα το 911.
Ρώτησαν αν είναι ακόμα εκεί.
Αλλά είπα στην αστυνομία ότι έχουν ήδη φύγει.
Τώρα που σκέφτομαι τη στιγμή που μπήκαν στο πάρκινγκ,
συνειδητοποιώ ότι δεν ήταν κακότροπη.
Φοβόταν.
Ήταν τρομοκρατημένη. Υπήρχε τρόμος στο πρόσωπό της.
Έλεγε "Ας με βοηθήσει κάποιος".
Μας τηλεφώνησαν ότι βρέθηκε ένα σημείωμα
που άφησε η Κάρεν σε εστιατόριο στη Β. Καρολίνα.
Τώρα ήμασταν ενθουσιασμένοι που η Κάρεν είναι ακόμα ζωντανή,
κι έχει αρκετή ψυχραιμία για να μας αφήσει σημείωμα.
"Εδώ είμαι. Να ένα ψιχουλάκι".
ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΑΠΑΓΑΓΕΙ
Όταν πήραμε το πρώτο σημείωμα, ανακουφίστηκα.
Είναι ακόμα ζωντανή, οπότε υπάρχει ελπίδα.
Μόλις βρέθηκε το σημείωμα στη Β. Καρολίνα,
συνειδητοποιήσαμε ότι έχει περάσει σύνορα πολιτειών
και είναι έξω από τη δικαιοδοσία μας, έπρεπε να φέρουμε το FBI.
Οι υποθέσεις απαγωγής στο FBI συνήθως δεν έχουν καλό τέλος.
Οι στατιστικές λένε πως τα θύματα δεν επιβιώνουν
ΠΡΩΗΝ ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ FBI
πέρα από συγκεκριμένο διάστημα.
Σκέφτηκα πως η απόφαση της Κάρεν ν' αφήσει σημειώματα
ήταν εξαιρετικά έξυπνη.
Δεν ξέρω αν θα το σκέφτονταν πολλοί,
γιατί είναι τόσο ριζωμένος ο φόβος μήπως πάθουν κακό,
που δεν κάνουν τίποτα για να μη θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή τους.
Σκέφτηκε κάποια στιγμή "Πρέπει να κάνω κάτι.
Δεν θα με βρουν ποτέ".
Πιστεύω ότι ο Σκοτ Φρίμαν ήταν πολύ επικίνδυνο άτομο
και ότι ήταν ωρολογιακή βόμβα.
Τα ξενοδοχεία που μέναμε δεν ζητούσαν ταυτότητα,
κι έπαιρναν μόνο μετρητά, επειδή φυσικά
αυτός δεν ήθελε να δείξει ταυτότητα.
Πολλές φορές στη διάρκεια όλου αυτού,
είπα στον Σκοτ "Άσε με να φύγω. Άφησέ με στην άκρη του δρόμου.
Άσε με να φύγω". Κι αρνιόταν.
3 ΗΜΕΡΕΣ ΑΠΑΓΩΓΗΣ
5 ΗΜΕΡΕΣ ΑΠΑΓΩΓΗΣ 1 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2006
Την Παρασκευή φύγαμε από το Πίτζον Φορτζ.
Πήγαμε στο Τρέντον της Τζόρτζια, όπου άφησα άλλο ένα σημείωμα σε βενζινάδικο.
Το ίδιο σημείωμα.
"Με λένε Κάρεν Κάμερερ. Με έχουν απαγάγει.
Καλέστε στην αστυνομία του Ντεϊτόνα Μπιτς. Δεν είναι φάρσα".
Μετά, συνεχίσαμε για 160 χλμ., μέχρι το Σνιντ της Αλαμπάμα
όπου άφησα κι άλλο σημείωμα σε βενζινάδικο.
Μείναμε σε ξενοδοχείο που ήταν απέναντι από μια τράπεζα Wachovia,
και είχαμε ξεμείνει από λεφτά.
Είπα "Δεν πάμε στην τράπεζα να κάνουμε ανάληψη;"
Και θύμωσε πολύ.
Πήρε το μαχαίρι. Το βρόντηξε κάτω.
Και είπε "Μην ξεχνάς ότι έχω πάντα αυτό".
Τα σημειώματα ήταν επιβεβαίωση ότι είναι ακόμα ζωντανή,
αλλά ήταν λίγο απογοητευτικό γιατί ήμασταν συνέχεια ένα βήμα πίσω.
Ο χρόνος δεν είναι φίλος μας.
Όσο περνάει ο χρόνος, τόσο πιο πολύ ανησυχούμε
πως δεν θα βρούμε την Κάρεν εγκαίρως για να τη σώσουμε.
ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΔΩΜΑΤΙΑ
Εκείνη τη στιγμή, δεν ήξερα ότι έβλεπαν τα σημειώματα.
Όταν ήμασταν σε δωμάτιο, φρόντιζα να μην ανοίγει η τηλεόραση στις ειδήσεις,
φοβόμουν ότι θα είμαι στις ειδήσεις και φοβόμουν τι θα έκανε εκείνος.
5 ΗΜΕΡΕΣ ΑΠΑΓΩΓΗΣ
8 ΗΜΕΡΕΣ ΑΠΑΓΩΓΗΣ 4 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2006
Τη Δευτέρα, οδηγήσαμε από το Νιου Όλμπανι στο Γκρίνβιλ του Μισισίπι.
Τα λεφτά ήταν πολύ λίγα.
Σταματήσαμε σε βενζινάδικο και καθώς ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, είπε
"Πρέπει να τηλεφωνήσω".
Πήγε στο πίσω μέρος του αμαξιού και τον άκουγα να φωνάζει.
Δεν καταλάβαινα τι έλεγε.
Δεν ήξερα σε ποιον μιλούσε.
Ήταν πολύ θυμωμένος.
ΣΠΙΤΙ ΜΗΤΕΡΑΣ ΣΚΟΤ ΦΡΙΜΑΝ
Η αστυνομία παρακολουθούσε το τηλέφωνο των γονιών του Σκοτ
και κατάφεραν να υποκλέψουν τηλεφώνημα του Σκοτ στη μαμά του
που απαιτούσε λεφτά.
Αγάπη μου. Έχω μόνο 150.
Να πάω να τα καταθέσω;
Πήγαινε στην τράπεζα και βάλ' τα. Απίστευτο ότι δεν έκανες τίποτα.
Και τα 150 δεν θα κάνουν τίποτα.
Θ' αναγκαστώ να βλάψω κάποιον για να βρω λεφτά.
Εντάξει, με υποχρέωσες.
Ο τρόπος που της μιλούσε ήταν περισσότερο από θυμωμένος.
Ήταν αισθητό το δηλητήριο. Ήταν φρικτό.
Απίστευτο ότι έχεις μόνο αυτά. Να βρεις.
Θα πρέπει να κάνω κάτι για να βρω λεφτά.
-Να κάνεις. -Θ' αναγκαστώ να…
Γιατί τα κάνεις χειρότερα, Σκοτ; Δεν ξέρεις ότι…
Δεν έχω άλλη επιλογή. Κάν' το.
-Έχεις επιλογή. -Αντίο.
Ηρέμησε. Πρέπει να ηρεμήσεις.
Αντίο. Κάν' το. Αντίο.
Σ' αγαπώ.
Όταν τηλεφώνησε, έμεινε αρκετή ώρα για να εντοπιστεί η κλήση,
να βρεθεί από πού τηλεφωνεί.
Είναι στο Γκρίνβιλ του Μισισίπι.
ΓΚΡΙΝΒΙΛ
Έπρεπε να βάλουμε τα λεφτά.
Πήγαμε σε ένα ΑΤΜ.
Πήραμε τα 150 δολάρια.
Επιχειρεί να σηκώσει τα λεφτά. Η αστυνομία παρακολουθεί.
Στέλνουν αμέσως το FBI και την τοπική αστυνομία
στην τοποθεσία του ΑΤΜ.
Φύγαμε από το ΑΤΜ.
Πήγε σε μια γειτονιά κι αγόρασε κρακ.
Μετά μπήκαμε στον αυτοκινητόδρομο.
Είχα πάει σπίτι για φαγητό, που το έκανα μερικές φορές,
και καθόμουν στο τραπέζι της κουζίνας όταν χτύπησε το κινητό μου.
Ήταν ο προϊστάμενός μου.
Μου ζήτησε να σταματήσω ό,τι κάνω
και να βγω αμέσως στον δρόμο
και να κατευθυνθώ σε μια κωμόπολη, το Λίλαντ του Μισισίπι.
Είμαι στο τηλέφωνο με την τροχαία εθνικών οδών,
το γραφείο του Σερίφη και την αστυνομία του Κλίβελαντ.
Και μέσα σε πέντε λεπτά στον αυτοκινητόδρομο 61,
ήξερα την περιγραφή του οχήματος.
Ήξερα ακριβώς πώς ήταν η Κάρεν.
Ήξερα ακριβώς πώς έμοιαζε ο Σκοτ Φρίμαν.
Και δύο λεπτά αργότερα,
αναγνωρίζω το όχημα που ταιριάζει με την περιγραφή
και το προσεγγίζω.
Μου ήταν προφανές ότι η Κάρεν ήταν μέσα.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το ύφος της.
Έβλεπα τον φόβο.
Δεν κοίταξε προς το μέρος μου. Κοιτούσε ίσια μπροστά.
Δεν μιλούσαν.
Και ο κύριος Φρίμαν επίσης κοίταζε ίσια μπροστά.
Ο προϊστάμενός μου είχε επικοινωνήσει με την τροχαία εθνικών οδών
και υπήρχαν πολλά περιπολικά στην περιοχή.
Είμαστε στον αυτοκινητόδρομο, και ξαφνικά λέει
"Μας ακολουθούν". Είπα "Τι είναι αυτά που λες;"
Βλέπω να μας ακολουθούν δεκάδες περιπολικά.
Αναβόσβηναν τα φώτα. Κι άρχισε να φωνάζει.
Είπε "Δώσε μου ένα λεπτό".
Πηγαίναμε πολύ γρήγορα. Ούρλιαζα.
Βγήκε στην έξοδο του αυτοκινητόδρομου.
Μόλις είδε ο κύριος Φρίμαν τα περιπολικά,
κατάλαβε ότι ήξεραν ποιος είναι.
Είχε το μαχαίρι.
Εκείνη πίστευε ότι ανά πάσα στιγμή μπορούσε να τη σκοτώσει.
Ήταν τόσο κοντά στη σωτηρία,
αλλά στον μεγαλύτερο κίνδυνο απ' όλο το ταξίδι.
Και ξαφνικά, μας στρίμωξαν.
Βγήκαν 25 αστυνομικοί από τα περιπολικά, οπλισμένοι.
Είπα "Θεέ μου, θα πεθάνω".
Και τότε τον άρπαξαν, τον έσυραν έξω και τον έριξαν στο έδαφος.
Κι ήρθε ένας όμορφος αστυνομικός κι άρπαξε εμένα.
Και του είπα,
"Έχεις όπλο;" Είπε "Ναι". Είπα "Μη μ' αφήσεις".
Μ' έφερε στο ασθενοφόρο.
Μου πήραν την πίεση. Ήταν 25 με 15.
Αρνιόμουν να πάω στο νοσοκομείο.
Έλεγα "Δεν φεύγω. Έχει όπλο. Θα μείνω μαζί του".
Και τότε αυτός με ηρέμησε.
Μ' έβαλε στο φορτηγάκι της πράκτορα του FBI.
Μου είπε "Θα είσαι ασφαλής εδώ".
Κι έτσι τελείωσε.
Με πήραν τηλέφωνο.
Πήρε το FBI και είπε "Έχουμε την Κάρεν.
Και ο Σκοτ είναι υπό κράτηση".
Και είπα "Δόξα τω Θεώ". Ήταν εξωπραγματικό συναίσθημα.
Όταν τον έπιασαν, όλοι ήταν ενθουσιασμένοι.
Ήταν ανακούφιση.
Ήταν πολύ συγκινητικό.
Έτρεξαν δάκρυα.
Η αστυνομία έψαξε το τζιπ του Σκοτ αφού τέθηκε υπό κράτηση.
Βρήκαν έναν σουγιά στην ανοιχτή θέση,
στην τσέπη της πόρτας του οδηγού.
Βρήκαν σκοινί. Βρήκαν κουβέρτες.
Βρήκαν ένα κουτί για κάπνισμα κρακ.
Αυτό έδωσε μια ένδειξη στις αστυνομικές αρχές
πως ο Σκοτ τα σχεδίασε όλα μόνος του.
Μόλις τον συνέλαβαν, ο αστυνόμος κι ο υπαστυνόμος μου αποφάσισαν,
μετά από τέτοιο ψυχολογικό τραύμα,
να μην τη βάλουν σε αεροπλάνο,
αλλά να πάμε εγώ και ο Τζακάρι να την πάρουμε με αυτοκίνητο.
Η Κάρεν έδειχνε εξαντλημένη.
Τη βάλαμε να καθίσει άνετα και την πήγαμε στην Ντεϊτόνα.
Μόλις είδα την Κάρεν, την αγκάλιασα σφιχτά.
Δεν ήθελα να την αφήσω.
Είναι σίγουρα συγκινητική στιγμή.
Ο ΣΚΟΤ ΦΡΙΜΑΝ ΠΑΡΑΠΕΜΦΘΗΚΕ ΓΙΑ ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗ,
ΑΠΑΓΩΓΗ ΜΕ ΟΠΛΟ
ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ
ΚΑΙ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ
ΤΟ 2007, ΚΗΡΥΧΘΗΚΕ ΕΝΟΧΟΣ ΓΙΑ ΟΛΑ
ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΣΕ ΙΣΟΒΙΑ.
ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΟ 2025.
Η Κάρεν είχε τραυματιστεί.
Όλα την τρόμαζαν.
Άκουγε έναν ήχο και τρόμαζε.
Δεν μπορούσες να μιλάς δυνατά κοντά της.
Ήθελε ανθρώπους γύρω της συνέχεια.
Η Κάρεν πέρασε πολλά.
Γιατί δεν αντέδρασε; Είχε παραλύσει. Αυτό έκανε ο φόβος.
Ο κόσμος δεν το καταλαβαίνει.
Μ' αυτά που πέρασε η Κάρεν, θαυμάζω πόσο δυνατή είναι.
Όταν τα είχα με τον Σκοτ, κάποια σημάδια
που παρουσίαζε τότε
δεν συνειδητοποιούσα ότι ήταν σημάδια ενδοοικογενειακής βίας.
Δεν ήταν τόσο διαδεδομένο τότε
ούτε συζητιόταν ανοιχτά όπως τώρα.
Έκτοτε, έχω δουλέψει με τον εαυτό μου.
Έτσι έγινε ξεκάθαρο
ότι αυτή ήταν μια κατάσταση που θα γινόταν βίαιη, από την αρχή,
και δεν έβλεπα τα προειδοποιητικά σημάδια.
Είμαι μια χαρά σήμερα.
Είμαι ευλογημένη. Προσεγγίζω τη ζωή διαφορετικά.
Νιώθω τυχερή που ζω. Δεν έχεις ιδέα.
Λέω σε όλους "Η ζωή είναι πολύ μικρή".